Έχουμε πέσει στα χέρια φανατικών τοκογλύφων (του Στ.Κούλογλου)

Η ομιλία του Στ. Κούλογλου στην διάσκεψη της CEDEP στο Παρίσι με θέμα «Φανατισμός και Δογματισμός» δεν περιέχει πληροφορίες που αγνοούν οι αναγνώστες αυτού του blog. Ο λόγος που την αναδημοσιεύω δεν είναι μόνο επειδή πιστεύω ότι η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως, αλλά και για να θυμηθούν μερικά πράγματα όσοι τυχόν τα έχουν ξεχάσει, ενώ ρόλο έπαιξε και η ικανοποίηση που προξενεί η αναφορά μπροστά σε ξένο ακροατήριο των δήθεν λαθών που έγιναν εις βάρος της χώρας μας, με πραγματικό όμως σκοπό τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών σε συνδυασμό με τον προσπορισμό ικανού κέρδους από τους δανειστές και κυρίως από τη Γερμανία!

Μου ζητήσατε να μιλήσω για τον νεοφιλελεύθερο φανατισμό στην Ελλάδα, ωστόσο αυτό τον φανατισμό πρέπει να τον κατανοήσουμε και να τον δούμε στις πραγματικές του διαστάσεις. Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα, όπως επιβλήθηκε από το ξέσπασμα της κρίσης το 2010 μέχρι σήμερα, αποτελεί ένα μείγμα ιδεολογικού φανατισμού και ωμού κυνισμού.

Ανάμεσα σε αυτούς που έχουν επιβάλει τα προγράμματα λιτότητας υπάρχουν ασφαλώς και φανατικοί. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, επιμένουν σ’ ένα πρόγραμμα, το οποίο έχει αποτύχει εντελώς.
Η διάσωση της Ελλάδας, την οποία επικαλούνται ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, έχει αποτύχει πλήρως. Το ΑΕΠ της χώρας έχει μειωθεί κατά 25% κατά τα τελευταία 5 χρόνια, πρωτοφανές αρνητικό ρεκόρ εν καιρώ ειρήνης. Επιπλέον, η ανεργία έχει ξεπεράσει το 25%, με ένα ποσοστό 60% για τους νέους. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε όλη αυτή η τραγωδία, ήταν ότι το χρέος ήταν πολύ ανεβασμένο σε σχέση με το ΑΕΠ. Εκείνη την περίοδο, το χρέος ήταν στο 120% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα έχει ξεπεράσει το 175%. Αλλά αυτοί επιμένουν να συνεχίσουμε την ίδια πολιτική.

To νέο τείχος της Μέρκελ και η Ελλάδα (του Στ.Κούλογλου)

O λόγος που αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο του Στέλιου Κούλογλου είναι επειδή περιγράφει τόσο χαρακτηριστικά (και αναλυτικά θα έλεγα, παρά το σχετικά συνοπτικό περιεχόμενό του) το χαρακτήρα και τη νοοτροπία της κυρίαρχης πολιτικής φυσιογνωμίας της Ευρώπης, την πολιτικό που μέσω των υπάκουων Σαμαρά και Βενιζέλου (και των άβουλων βουλευτών των κομμάτων τους φυσικά) καθορίζει τις τύχες της χώρας μας.
Θλίψη θα γεμίσει τον αναγνώστη που θα κάνει σύγκριση του σημερινού αφεντικού της Ευρώπης με σημαντικές προσωπικότητες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής κατά το όχι και πολύ μακρινό παρελθόν.

Η Γερμανία γιόρτασε πανηγυρικά την 25η επέτειο της πτώσης του τείχους και με το δίκιο της: η επανένωση τής έδωσε την ευκαιρία να ξαναγίνει η κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη. Ένα πρόσφατο άρθρο της γαλλικής Liberation που είχε τίτλο "Bερολίνο, νέα πρωτεύουσα της Ευρώπης" ξεκινούσε με την διαπίστωση ότι, όταν πρόκειται να ζητήσουν επιείκεια για τις πολιτικές λιτότητας που καλούνται να εφαρμόσουν, ο Γάλλος πρωθυπουργός και ο υπουργός του των Οικονομικών δεν ταξιδεύουν πλέον στις Βρυξέλλες, αλλά στο Βερολίνο. (Σημ.Π.Σ.: Σχετικά είχα ασχοληθεί σε αυτό το post)

Η παλιά ισορροπία ανάμεσα στην Γαλλία και την Γερμανία έχει πλήρως ανατραπεί. Από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέχρι την Ευρωβουλή, όλα τα βασικά πόστα έχουν καταληφθεί από τους Γερμανούς, με καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις για όλα τα κρίσιμα θέματα. "Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει γίνει σχεδόν η τρίτη Βουλή της Γερμανίας", ήταν το μελαγχολικό συμπέρασμα του άρθρου.
Η Άνγκελα Μέρκελ ήταν ευτυχισμένη στους εορτασμούς για την πτώση, επίσης με το δίκιο της: μια άσημη φυσικός από την Ανατολική Γερμανία που δεν είχε καμία ανάμιξη στο δημοκρατικό κίνημα, ενώ την μέρα που οι συμπατριώτες της έριχναν το τείχος προτίμησε να πάει στη σάουνα, είναι σήμερα η ισχυρότερη γυναίκα του πλανήτη. Ο καιροσκοπισμός της, η τάση της να αναβάλλει τις αποφάσεις μέχρι να δει προς τα που γέρνουν τα πράγματα, μετατράπηκε σε στρατηγικό πλεονέκτημα όταν, με το ξέσπασμα της κρίσης το 2008, η Γερμανία βρέθηκε να έχει τα περισσότερα χρήματα και η επιβίωση κρατών, όπως η Ελλάδα το 2009-10, να εξαρτάται από ένα νεύμα της.

Η συνεχής παραβίαση του Συντάγματος δεν αποτελεί πραξικόπημα;

Ότι οι βουλευτές ψηφίζουν τα νομοσχέδια που φέρνει στη βουλή η κυβέρνηση χωρίς να τα έχουν διαβάσει, είναι γνωστό σε όλους και ομολογημένο από τους ίδιους. Αναρωτιέμαι όμως, αυτοί οι ίδιοι βουλευτές έχουν διαβάσει το Σύνταγμα της Ελλάδος; Έχουν καταλάβει ότι η παραβίασή του - στην οποία μετέχουν ενεργά και καθοριστικά με την ψήφο τους - επέχει ευθύνες, οι οποίες θα τους ζητηθούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όταν η χώρα θα γυρίσει πάλι σε δημοκρατικές συνθήκες; Κι ένα ακόμα ερώτημα: Για να χαρακτηριστεί η αναστολή και η παραβίαση άρθρων του Συντάγματος ως πραξικόπημα, είναι απαραίτητο αυτοί που τις διαπράττουν να φοράνε στρατιωτική στολή;

Αφορμή για τα παραπάνω ερωτήματά μου στάθηκε η ψήφιση της φιλικής για τους κατέχοντες και ελέγχοντες τα ΜΜΕ τροπολογίας σε άσχετο (φυσικά) νομοσχέδιο. Αναλυτικότερα τα γράφει στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια ο Στέλιος Κούλογλου*.  

 

Το σιωπηλό πραξικόπημα

Δεν έχουμε ούτε τανκς στους δρόμους, ούτε φυλακές και ξερονήσια για τους αντιφρονούντες. Έχουμε όμως μια συστηματική παραβίαση του Συντάγματος, από τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που το Σύνταγμα ορίζει σαφώς ότι αφορούν την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων και όχι το κλείσιμο της ΕΡΤ, παραδείγματος χάριν, μέχρι τις τροπολογίες όπως αυτή για τα ΜΜΕ που ψηφίστηκε χθες σε έναν νόμο που αφορούσε δωρεές ανάμεσα σε δύο νοσοκομεία.

Κανονικά, αν υπήρχε στοιχειώδης σεβασμός στο Σύνταγμα, η τροπολογία που προκάλεσε χθες την αποχώρηση ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ από την Βουλή καθώς και την απεργία της ΕΣΗΕΑ, δεν θα έπρεπε ούτε καν να είχε μπει για συζήτηση. Το άρθρο 74, παράγραφος 5 του Συντάγματος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία: «Προσθήκη ή τροπολογία άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου δεν εισάγεται για συζήτηση».