Οικονομολόγοι εναντίον οικονομικών

Είναι πλέον γεγονός ότι όλο και από περισσότερους γίνεται παραδεκτή η άποψη ότι τα μέτρα (ή κατ’ ευφημισμόν «μεταρρυθμίσεις») που επιβάλλουν στη χώρα μας οι δανειστές δεν έχουν σκοπό τη βελτίωση της οικονομίας της χώρας – όπως εκείνοι ισχυρίζονται – αλλά την παραδειγματική τιμωρία των πολιτών της χώρας μας για κάποιον λόγο για τον οποίον έχουν ακουστεί διάφορες ερμηνείες. Αυτό άλλωστε, κατά καιρούς, έχει δημοσιοποιηθεί από αξιόπιστες πηγές ως πληροφορία μέσα από τις συζητήσεις κορυφαίων πολιτικών παραγόντων της Ευρωζώνης.
Ας υποθέσουμε όμως ότι οι δανειστές δεν έχουν κακούς σκοπούς, καθώς και ότι δε είναι τόσο άσχετοι όσο δείχνουν οι υφεσιακές πολιτικές που συνεχώς μας επιβάλλουν δια των μνημονίων, αλλά θέλουν ειλικρινώς να βελτιώσουν την οικονομία της χώρας μας. Μπορούν να επιτύχουν αυτόν το στόχο οικονομικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν σε χώρες στις οποίες οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές από αυτές που επικρατούν στην Ελλάδα; Η λογική απάντηση είναι αρνητική, φυσικά. Το θέμα είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις που δοκίμασαν να διαφοροποιήσουν κάποια στοιχεία των μοντέλων τους, και αυτές οι προσπάθειες αποδείχτηκαν αποτυχημένες (λάθος πολλαπλασιαστές, λάθος προβλέψεις κλπ).
Αν γενικεύσουμε το ερώτημα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η οικονομική επιστήμη διαθέτει τα εργαλεία που θα βοηθήσουν μια χώρα που βρίσκεται σε κρίση, να την ξεπεράσει. Το άρθρο του καθηγητή Dani Rodrik* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια θέτει παρόμοιους προβληματισμούς προτείνοντας κάποιες απαντήσεις.

Από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, όταν τα οικονομικά - εναγκαλίζοντας όλο και περισσότερο τα μαθηματικά και τη στατιστική - ανέπτυξαν επιστημονικές αξιώσεις, οι ασκούντες το επάγγελμα έχουν κατηγορηθεί για ποικίλα αμαρτήματα. Οι κατηγορίες – μεταξύ των οποίων η ύβρις, η παράβλεψη κοινωνικών στόχων πέραν του εισοδήματος, η υπερβάλλουσα προσοχή στις επίσημες τεχνικές, και η αποτυχία πρόβλεψης μειζόνων οικονομικών εξελίξεων, όπως είναι οι χρηματοοικονομικές κρίσεις – έρχονταν συνήθως απ΄ έξω, ή έστω από ένα ετερόδοξο περιθώριο. Ωστόσο το τελευταίο διάστημα φαίνεται πως ακόμα και οι πρωτεργάτες του χώρου είναι δυσαρεστημένοι.
Ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν το΄χει κάνει συνήθεια να μαίνεται εναντίον της τελευταίας γενιάς μακροοικονομικών μοντέλων γιατί παραβλέπουν παραδοσιακές κεϋνσιανές αλήθειες. Ο Πολ Ρόμερ, ένας από τους εμπνευστές της νέας θεωρίας ανάπτυξης, έχει κατηγορήσει ορισμένα κορυφαία ονόματα, μεταξύ των οποίων και ο βραβευμένος με Νόμπελ Ρόμπερτ Λούκας, για αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «mathiness» – τη χρήση των μαθηματικών με σκοπό να θολώσουν, και όχι να αποσαφηνίσουν, την κατάσταση.

Μήπως και η Ελλάδα είναι θύμα οικονομικών δολοφόνων;

Έχω αναδημοσιεύσει ξανά κείμενα από το βιβλίο του John Perkins "Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου" (δείτε εδώ). Ο λόγος είναι ότι πολλά από αυτά που διαβάζω σε αυτό το βιβλίο, μου θυμίζουν μεθόδους και πολιτικές που εφαρμόζονται απέναντι στη χώρα μας τα τελευταία πέντε χρόνια. Στο κείμενο που παραθέτω στη συνέχεια, περιγράφει ο συγγραφέας τον τρόπο που λειτουργούν οι οικονομικοί δολοφόνοι. Σας θυμίζει κάτι;

Αυτή είναι η ειδικότητα των Οικονομικών Δολοφόνων: βοηθάμε στην ανέγερση της παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Είμαστε μια επίλεκτη ομάδα ανδρών και γυναικών που χρησιμοποιεί διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς με τρόπους τέτοιους ώστε να δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την υποδούλωση ξένων κρατών στην εταιρειοκρατία που διευθύνει τις μεγάλες εταιρείες μας, την κυβέρνησή μας και τις τράπεζές μας. Όπως ακριβώς και οι συνάδελφοί μας της Μαφίας, έτσι κι εμείς παρέχουμε εξυπηρετήσεις. Οι εξυπηρετήσεις αυτές γίνονται υπό τη μορφή δανείων για την ανάπτυξη της υποδομής των χωρών αυτών — την κατασκευή εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, αυτοκινητόδρομων, λιμανιών, αεροδρομίων ή βιομηχανικών πάρκων. Ένας από τους όρους των δανείων είναι ότι όλα αυτά τα έργα πρέπει να γίνουν από τεχνικές και κατασκευαστικές εταιρείες της δικής μας χώρας. Στην ουσία, το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων δεν φεύγει ποτέ από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Απλά μεταβιβάζεται από τα τραπεζικά γραφεία της Ουάσιγκτον στα τεχνικά γραφεία της Νέας Υόρκης, του Χιούστον ή του Σαν Φρανσίσκο.

Μήπως γύρω μας μαίνεται μάχη για το παγκόσμιο νόμισμα;

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις και θεωρούμε κάθε γεγονός αποκομμένο από τα γενικότερα συμβαίνοντα στον πλανήτη. Μετά διαβάζεις κάτι που φαινομενικά δεν έχει σχέση με όσα μας αφορούν άμεσα και καταλαβαίνεις ότι μπορείς να βγάλεις αποκαλυπτικά συμπεράσματα. 
Τα προηγούμενα τα γράφω, επειδή, ξεφυλλίζοντας για μια ακόμα φορά το βιβλίο του John Perkins* "Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου" (έχω ξαναδημοσιεύσει κομμάτι από αυτό εδώ), στάθηκα στο κείμενο που αναδημοσιεύω πιο κάτω και μου δημιούργησε συνειρμικές σκέψεις γι'αυτά που επιβάλλουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια οι γερμανοί (μόνο αυτοί άραγε;). Μήπως οι έλληνες είμαστε παράπλευρες απώλειες μια γενικευμένης οικονομικής σύρραξης;
Διαβάστε το να δούμε ποιες σκέψεις θα γεννηθούν και σε σας.
(Να σημειώσω μόνο πως το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2005)

...Σε τελική ανάλυση, η παγκόσμια αυτοκρατορία (Σημ.Πυθ.Σάμ.: Εννοεί τις ΗΠΑ ως κυρίαρχη οικονομική δύναμη παγκοσμίως) εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι το δολάριο λειτουργεί ως επί­σημο παγκόσμιο νόμισμα, το οποίο όμως τυπώνεται αποκλει­στικά από το Νομισματοκοπείο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δί­νουμε δάνεια σε χώρες όπως το Εκουαδόρ εν πλήρη γνώσει ότι δεν πρόκειται ποτέ να εξοφληθούν. Μάλιστα, δεν θέλουμε να εξοφληθούν, αφού έτσι αποκτούμε εξουσία πάνω στις χώρες αυτές, αφού έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να απαιτήσουμε το αντίτιμό μας. Με την τακτική αυτή, σε κανονικές συνθήκες, θα κινδυνεύαμε να αποδεκατίσουμε τα ίδια μας τα κεφάλαια. Στο κάτω-κάτω, κανένας δανειστής δεν μπορεί να δίνει συνεχώς δά­νεια που παραμένουν ανεξόφλητα. Όμως οι δικές μας συνθήκες κάθε άλλο παρά κανονικές είναι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες τυπώνουν ένα νόμισμα που δεν υποστηρίζεται από τα αποθέματα χρυσού του κράτους. Το μόνο από το οποίο υποστηρίζεται εί­ναι μια γενική και παγκόσμια πίστη στην οικονομία μας και στην ικανότητά μας να διευθύνουμε τις δυνάμεις και τους πό­ρους της αυτοκρατορίας που έχουμε δημιουργήσει για να μας στηρίζει.

Στη Συρία εφαρμόζεται η γνωστή αμερικανική μέθοδος επέμβασης

Το ίδιο έργο το έχουμε ξαναδεί στο Ιράκ. Τότε το ΝΑΤΟ προσπαθούσε να πείσει τον κόσμο ότι ο Σαντάμ διέθετε χημικά, βιολογικά και, γενικά, ποικίλα όπλα μαζικής καταστροφής. Με αυτή την πρόφαση έγινε η εισβολή στη χώρα, χωρίς να βρεθούν βέβαια τα φοβερά αυτά όπλα. Αλλά ποιός θα ασχολούταν πια, αφού η δουλειά που έπρεπε να γίνει, είχε γίνει.

Όταν ένα κόλπο πιάνει μια φορά, γιατί να μην ξαναχρησιμοποιηθεί; Επόμενο θύμα η Συρία! Ίδια είναι η μεθοδολογία, πρωτόγονη κατά τη γνώμη μου σε σχέση με την εφαρμοζόμενη από τους γερμανούς, δηλαδή την κατάληψη μιας χώρας με τη μέθοδο της σωτηρίας από το υπερβολικό δημόσιο χρέος. Βέβαια, η γερμανική είναι πιο χρονοβόρα, αφού θα πρέπει να σε φορτώσουν δανεικά, να φουσκώσει το χρέος σου, ώστε να έλθουν μετά να σε "σώσουν". Η αμερικανική μέθοδος είναι πιο γρήγορη: κατηγορούν τη χώρα-στόχο ότι είναι πιθανόν να διαθέτει επικίνδυνα όπλα και εισβάλλει σ'αυτή για να την αποτρέψει να τα χρησιμοποιήσει. Αν ο ισχυρισμός τους αποδειχθεί αληθινός, εναπόκειται στο μέλλον. Αλλά και να αποδειχτεί ότι δεν είχαν δίκιο, ποιος θα τους ψέξει;

Είναι φανερό πια, ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, το  βάρος της γερμανοαμερικανικής αντιπαράθεσης πέφτει στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Οι Γερμανοί έκαναν ήδη την επόμενη κίνησή τους καταλαμβάνοντας και την Κύπρο με τη γνωστή πια μέθοδο της διάσωσης, αφού την είχαν πρώτα δυσφημίσει με τον αστείο (αφού οι γερμανοί είναι πολύ μπροστά και σε αυτόν τον τομέα, όπως και στον τομέα λαδώματος πολιτικών) και ανυπόστατο (όπως πιστεύω θα αποδειχτεί πολύ σύντομα, τουλάχιστον στο βαθμό που την κατηγορούν ότι το έκανε) ισχυρισμό του ξεπλύματος χρήματος.

Η σειρά των αμερικανών τώρα να κάνουν τη δική τους κίνηση και να πατήσουν πόδι σε μια χώρα της περιοχής. Κι εφόσον οι χώρες που είναι μέλη της Ε.Ε. είναι γερμανικής επιρροής/κυριαρχίας, οι αμερικανοί βάζουν στο στόχαστρο χώρες του ισλαμικού κόσμου, με άλλοθι που έχουν υφάνει συστηματικά από την περίφημη μέρα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Οι εξελίξεις μπορούν εύκολα να προβλεφθούν από όποιον παρακολουθεί, έστω και λίγο, τον τρόπο που ενεργούν οι μεγάλες δυνάμεις του 21^ου αιώνα.

Το θέμα είναι, ότι οι εξελίξεις μας αφορούν άμεσα. Και όλα αυτά τυχαίνουν στην άσχημη για μας συγκυρία, που η ιθαγενής τρικομματική κυβέρνηση και οι βουλευτές της είναι υποχείρια των γερμανών. Οπότε μόνο ο θεός της Ελλάδας μπορεί να μας γλυτώσει.

Ένας οικονομικός δολοφόνος μιλάει για τους τρόπους εκβιασμού των κρατών

Πολλοί απορούμε για ποιό λόγο οι κυβερνήσεις των κρατών, στα οποία επιβάλλονται αυτά τα απάνθρωπα μέσα δεν αντιδρούν. Απαντήσεις ακούμε διάφορες, όπως "είναι πουλημένοι", "είναι προδότες", "είναι ανίκανοι", "τους κρατάνε στο χέρι"...
Κάποια από αυτές τις απαντήσεις μπορεί να είναι σωστή. Μπορεί να υπάρχουν κι άλλες απαντήσεις. Το σίγουρο είναι ότι κάποια εξήγηση θα υπάρχει.
Σήμερα, αντιγράφω κάποια κομμάτια από την εισαγωγή και τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου του John Perkins "Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου" (έχει γίνει και ταινία με ντοκυμαντερίστικο στυλ από το Στέλιο Κούλογλου). Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θα ξέρετε περί τίνος πρόκειται. Ο John Perkins ήταν πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και ταξίδευε σε χώρες, στις οποίες η πατρίδα του είχε συμφέροντα, προκειμένου να "πείσει" τις κυβερνήσεις τους, με αθέμιτα μέσα, να συγκατατεθούν σε αυτά που επιθυμούσαν οι ΗΠΑ. 
Είναι ένα στυλ στρατηγικής που θεωρώ ότι θα μπορούσαν να εφαρμόσουν και άλλες "δυνατές" χώρες, προκειμένου να επιτύχουν τους σκοπούς τους. 

"Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου"

(του John Perkins) αποσπάσματα

Οι Οικονομικοί Δολοφόνοι (Economic Hit men) είναι υψηλόμισθοι επαγγελματίες που δουλειά τους είναι να εξαπατούν χώρες σε όλο τον κόσμο, αποσπώντας τους ποσά που ανέρχο­νται σε τρισεκατομμύρια δολάρια. Διοχετεύουν χρήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας, της Αμερικανικής Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης [USAID], και άλλων οργανισμών «βοήθειας» των Ηνωμένων Πολιτειών προς άλλες χώρες, στα θησαυροφυλά­κια των μεγάλων εταιρειών και στις τσέπες των λιγοστών πλού­σιων οικογενειών που ελέγχουν τις φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές του πλανήτη. Τα μέσα που χρησιμοποιούν για την επίτευξη του σκοπού αυτού είναι, μεταξύ άλλων, οι οικονομι­κές εκθέσεις με πλασματικά στοιχεία, οι νοθευμένες εκλογές, η εξαγορά, ο εκβιασμός, το σεξ και οι δολοφονίες. Το παιχνίδι που παίζουν είναι παλιό όσο και οι αυτοκρατορίες, αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που διανύουμε, έχει πάρει νέες, τρομακτικές διαστάσεις.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Η δουλειά μου ήταν να ενθαρρύνω «ηγέτες κρατών να γίνουν κομμάτια ενός πελώριου δικτύου που προάγει τα εμπορικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Τελικά, οι ηγέτες αυτοί παγιδεύονται σ’ έναν ιστό από χρέη. Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται η πίστη και η αφο­σίωσή τους. Τους εκμεταλλευόμαστε όποτε το επιθυμούμε - όποτε θέλουμε να ικανοποιήσουμε τις πολιτικές, οικονομικές ή στρατιωτικές μας ανάγκες. Εκείνοι με τη σειρά τους ενισχύουν την πολιτική τους θέση παρέχοντας στο λαό τους βιομηχανικά πάρκα, εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και αεροδρόμια. Και οι ιδιοκτήτες των αμερικανικών τεχνικών-κατασκευαστικών εταιρειών γίνονται πάμπλουτοι».