Πρώτο σχόλιο του Paul Krugman για την εκλογή Donald Trump:

Μόλις έγινε γνωστό το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών και η επικράτηση του Donald Trump, o Paul Krugman δημοσίευσε το παρακάτω σχόλιο στη στήλη του στους New York Times.

Φαίνεται πως τώρα με Πρόεδρο τον Donald J. Trump, οι αγορές βυθίζονται. Πότε να περιμένουμε να ανακάμψουν;
Ειλικρινά, μου είναι πολύ δύσκολο να το προβλέψω, έστω κι αν αυτή είναι η ειδικότητά μου. Η καταστροφή για την Αμερική και όλον τον κόσμο έχει τόσες πολλές πτυχές, ώστε οι οικονομικές επιπτώσεις είναι πολύ κάτω στη λίστα μου με τα πράγματα που φοβάμαι.
Παρόλα αυτά, υποθέτω ότι όλοι θέλουν μια απάντηση: Αν η ερώτηση είναι, πότε θα ανακάμψουν οι αγορές, μια πρώτη απάντηση είναι ποτέ.
Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αν βάλεις ένα ανεύθυνο, ανίδεο άτομο, που ακολουθεί τις συμβουλές λάθος ανθρώπων, επικεφαλής του έθνους με τη σημαντικότερη οικονομία του κόσμου, δεν μπορεί παρά αυτά να είναι πολύ άσχημα νέα. Αυτό που το καθιστά ιδιαίτερα κακό αυτή τη στιγμή, ωστόσο, είναι η εξαιρετικά εύθραυστη κατάσταση στην οποία βρίσκεται ακόμα μεγάλο μέρος του κόσμου, οκτώ χρόνια μετά τη μεγάλη οικονομική κρίση.
Είναι αλήθεια ότι αυξάνονται οι θέσεις εργασίας με ένα αρκετά καλό ρυθμό και βρισκόμαστε πολύ κοντά στην πλήρη απασχόληση. Αλλά το έχουμε πετύχει μόνο χάρη στα εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια. Δεν υπάρχει τίποτα λάθος σ’αυτό από μόνο του. Τι γίνεται όμως αν συμβεί κάτι κακό και η οικονομία χρειάζεται μια ώθηση; Η Fed ουσιαστικά έχει πολύ μικρό περιθώριο για περαιτέρω μείωση των επιτοκίων, και, επομένως, πολύ μικρή ικανότητα να ανταποκριθεί σε ανεπιθύμητες παρενέργειες.

Ο φόβος της ρήξης πλήττει Ελλάδα και Ευρώπη (του Γ.Βαρουφάκη)

Ο Γ.Βαρουφάκης έχει επιλεγεί από το μνημονιακό σύστημα να παίξει το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Ένας ρόλος που βολεύει τόσο την κυβέρνηση, που έχει βρει κάποιον για να δείχνει ως πηγή της διαρκούς αποτυχίας της στη διαχείριση της υφεσιακής πολιτικής που δέχτηκε να υπηρετήσει, όσο και την (αξιωματική κυρίως) αντιπολίτευση με διπλό στόχο: αφενός για να ψέγει τον Τσίπρα για την επιλογή ενός οικονομολόγου που δεν ήταν πολιτικός και αφετέρου στην προσπάθειά της να απομακρύνει το ενδεχόμενο να επανεμφανιστεί στα πολιτικά πράγματα της χώρας ένας άνθρωπος απρόβλεπτος, με ιδέες που δεν εξυπηρετούν το μνημονιακό καθεστώς.
Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε χθες* παραθέτει τις απόψεις του για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σήμερα στη χώρα κάνοντας και μια αναδρομή σε δικές του ενέργειες κατά τη διάρκεια της σύντομης υπουργίας του.
Δεν θα είναι χάσιμο χρόνου να διαβάσουν αυτές τις απόψεις ακόμα και όσοι έχουν πειστεί ότι αυτός φταίει για την άσχημη οικονομική κατάσταση της χώρας.

 
Στις προγραμματικές δηλώσεις που έκανα από το βήμα της Βουλής καθώς αναλάμβανα υπουργός Οικονομικών στις αρχές του 2015 είχα πει το προφανές:

Ο λαός μάς έδωσε εντολή να διαπραγματευτούμε την απόδραση από τη χρεο-δουλοπαροικία.
Θα προσέλθουμε στις διαπραγματεύσεις με ιδιαίτερα καλή πρόθεση για συμβιβασμούς.
Ομως όποιος δεν μπορεί να διανοηθεί τη ρήξη δεν διαπραγματεύεται. Μόνο όποιος μπορεί να διανοηθεί τη ρήξη έχει ελπίδες να φέρει βιώσιμη συμφωνία άνευ ρήξης

Σύσσωμη η μνημονιακή αντιπολίτευση (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι) έσπευσε να με εγκαλέσει: «Να δηλώσετε τώρα, άμεσα, ότι δεν θα προβείτε ποτέ σε ρήξη!» απαιτούσαν εν χορώ.
Η άρνησή μου να αποκλείσω τη ρήξη εκπορευόταν από την πεποίθηση ότι:
■ Η απόρριψη της πιθανότητας ρήξης σήμαινε διατήρηση στο διηνεκές του μη βιώσιμου χρέους
■ Η υποταγή στο μη βιώσιμο χρέος και στη λογική της τρόικας οδηγούσε την Ελλάδα στην ασταμάτητη συρρίκνωση
■ Η ασταμάτητη συρρίκνωση που εγγυώνται η υποταγή στην τρόικα και το μη βιώσιμο χρέος εν τέλει θα οδηγούσε, έτσι κι αλλιώς, την Ελλάδα εκτός ευρώ μετά από μια δεκαετία συρρίκνωσης.
Στην αρένα των «μέσων» και του πολιτικού αφηγήματος, η άρνησή μου να αποκλείσω τη ρήξη αποτέλεσε το έναυσμα για την τρόικα του εσωτερικού ώστε να λοιδορούμαι καθημερινά ως «συνωμότης της δραχμής», «πραξικοπηματίας», «ένοχος εσχάτης προδοσίας», «τζογαδόρος» κ.λπ.

Οικονομολόγοι εναντίον οικονομικών

Είναι πλέον γεγονός ότι όλο και από περισσότερους γίνεται παραδεκτή η άποψη ότι τα μέτρα (ή κατ’ ευφημισμόν «μεταρρυθμίσεις») που επιβάλλουν στη χώρα μας οι δανειστές δεν έχουν σκοπό τη βελτίωση της οικονομίας της χώρας – όπως εκείνοι ισχυρίζονται – αλλά την παραδειγματική τιμωρία των πολιτών της χώρας μας για κάποιον λόγο για τον οποίον έχουν ακουστεί διάφορες ερμηνείες. Αυτό άλλωστε, κατά καιρούς, έχει δημοσιοποιηθεί από αξιόπιστες πηγές ως πληροφορία μέσα από τις συζητήσεις κορυφαίων πολιτικών παραγόντων της Ευρωζώνης.
Ας υποθέσουμε όμως ότι οι δανειστές δεν έχουν κακούς σκοπούς, καθώς και ότι δε είναι τόσο άσχετοι όσο δείχνουν οι υφεσιακές πολιτικές που συνεχώς μας επιβάλλουν δια των μνημονίων, αλλά θέλουν ειλικρινώς να βελτιώσουν την οικονομία της χώρας μας. Μπορούν να επιτύχουν αυτόν το στόχο οικονομικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν σε χώρες στις οποίες οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές από αυτές που επικρατούν στην Ελλάδα; Η λογική απάντηση είναι αρνητική, φυσικά. Το θέμα είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις που δοκίμασαν να διαφοροποιήσουν κάποια στοιχεία των μοντέλων τους, και αυτές οι προσπάθειες αποδείχτηκαν αποτυχημένες (λάθος πολλαπλασιαστές, λάθος προβλέψεις κλπ).
Αν γενικεύσουμε το ερώτημα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η οικονομική επιστήμη διαθέτει τα εργαλεία που θα βοηθήσουν μια χώρα που βρίσκεται σε κρίση, να την ξεπεράσει. Το άρθρο του καθηγητή Dani Rodrik* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια θέτει παρόμοιους προβληματισμούς προτείνοντας κάποιες απαντήσεις.

Από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, όταν τα οικονομικά - εναγκαλίζοντας όλο και περισσότερο τα μαθηματικά και τη στατιστική - ανέπτυξαν επιστημονικές αξιώσεις, οι ασκούντες το επάγγελμα έχουν κατηγορηθεί για ποικίλα αμαρτήματα. Οι κατηγορίες – μεταξύ των οποίων η ύβρις, η παράβλεψη κοινωνικών στόχων πέραν του εισοδήματος, η υπερβάλλουσα προσοχή στις επίσημες τεχνικές, και η αποτυχία πρόβλεψης μειζόνων οικονομικών εξελίξεων, όπως είναι οι χρηματοοικονομικές κρίσεις – έρχονταν συνήθως απ΄ έξω, ή έστω από ένα ετερόδοξο περιθώριο. Ωστόσο το τελευταίο διάστημα φαίνεται πως ακόμα και οι πρωτεργάτες του χώρου είναι δυσαρεστημένοι.
Ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν το΄χει κάνει συνήθεια να μαίνεται εναντίον της τελευταίας γενιάς μακροοικονομικών μοντέλων γιατί παραβλέπουν παραδοσιακές κεϋνσιανές αλήθειες. Ο Πολ Ρόμερ, ένας από τους εμπνευστές της νέας θεωρίας ανάπτυξης, έχει κατηγορήσει ορισμένα κορυφαία ονόματα, μεταξύ των οποίων και ο βραβευμένος με Νόμπελ Ρόμπερτ Λούκας, για αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «mathiness» – τη χρήση των μαθηματικών με σκοπό να θολώσουν, και όχι να αποσαφηνίσουν, την κατάσταση.

Σκοτώνοντας το ευρωπαϊκό εγχείρημα (του Paul Krugman)

O Paul Krugman, όπως ξέρουμε παρακολουθεί από κοντά την εξέλιξη της σχέσης της χώρας μας με τους ευρωπαίους "εταίρους". Δεν άργησε, λοιπόν, να αναρτήσει στη σελίδα του στους New York Times σχόλιο σχετικό με τη νέα επαχθή συμφωνία και αυτής της κυβέρνησης με τους δανειστές.


Ας υποθέσουμε ότι θεωρείτε τον Τσίπρα ανίκανο. Ας υποθέσουμε πως θέλετε να δειτε τον ΣΥΡΙΖΑ να χάνει την εξουσία. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι καλωδέχεστε την προπτική της εκδίωξης των ενοχλητικών Ελλήνων από το ευρώ.
Ακόμα και αν όλα αυτά είναι αλήθεια, αυτή η λίστα απαιτήσεων του Eurogroup είναι τρέλα. Το hashtag ThisIsACoup (Αυτό είναι πραξικόπημα) είναι ακριβές. Αυτό ξεπερνά τα όρια του αυστηρού και γίνεται καθαρή εκδικητικότητα, ολοκληρωτική καταστροφή της εθνικής κυριαρχίας και με καμία ελπίδα για ανακούφιση.
Μπορεί κάτι να τραβήξει την Ευρώπη από το χείλος του γκρεμού; Οι φήμες θέλουν τον Μάριο Ντράγκι να προσπαθεί να επανεισάγει κάποια μετριοπάθεια, ο Ολαντ αντιστέκεται επιτέλους στο ηθικίστικο οικονομικό παιχνίδι της Γερμανίας, κάτι που τόσο εκκωφαντικά είχε αποτύχει να κάνει στο παρελθόν. Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί ξανά τις καλές προθέσεις της Γερμανίας;

Η στιγμή της αλήθειας για την Ευρώπη (του Paul Krugman)

Οι απόψεις ενός νομπελίστα οικονομολόγου πάντα έχουν ενδιαφέρον, πολύ περισσότερο όταν αναζητάς μια έγκυρη άποψη, τη στιγμή που τα δικά μας κανάλια παρουσιάζουν διάφορους καθηγητές οικονομικών να εκφράζουν απόψεις που ξέρεις ότι αν έγραφαν στις πτυχιακές εξετάσεις τους αυτά που λένε στα τηλεπαράθυρα δεν θα είχαν πάρει ποτέ πτυχίο!
Έχουμε φιλοξενήσει κι άλλες φορές απόψεις του Paul Krugman και θα το κάνουμε ακόμα μια φορά αναδημοσιεύοντας το χθεσινό επίκαιρο άρθρο του από την τακτική του στήλη στους New York Times.

Europe’s Moment of Truth

Μέχρι τώρα, κάθε προειδοποίηση για μια επικείμενη διάλυση του ευρώ έχει διαψευστεί. Οι κυβερνήσεις, ασχέτως του τι είπαν κατά την προεκλογική τους εκστρατεία, υποκύπτουν στις απαιτήσεις της τρόικας. Στο μεταξύ, η ΕΚΤ παρεμβαίνει για να ηρεμήσει τις αγορές. Αυτή η διαδικασία έχει κρατήσει το ευρώ ενωμένο, όμως έχει επίσης διαιωνίσει την βαθύτατα καταστροφική λιτότητα -μην αφήσετε μερικά τρίμηνα περιορισμένης ανάπτυξης σε ορισμένες πιστώτριες χώρες να κρύψουν το τεράστιο κόστος των πέντε ετών της τεράστιας ανεργίας.
Ως πολιτικό ζήτημα, οι μεγάλοι χαμένοι αυτής της διαδικασίας ήταν τα κόμματα της κεντροαριστεράς, των οποίων η συναίνεση στα σκληρά μέτρα λιτότητας -και ως εκ τούτου στην εγκατάλειψη αυτού που υποτίθεται ότι πρέσβευαν- τα βλάπτει πολύ περισσότερο απ' ότι κάνουν παρόμοιες πολιτικές στην κεντροδεξιά.

Η παρανόηση των εταίρων για τις προθέσεις της Ελλάδας (του P.Krugman)

Υπάρχουν τόσες φωνές σε όλον τον κόσμο που περιγράφουν την πραγματικότητα, ώστε είναι να απορεί κανείς πώς επιμένουν κάποιοι πολιτικοί να εφαρμόζουν καθολικά παραδεγμένα αποτυχημένες συνταγές. Φυσικά, εννοώ τη γερμανική πολιτική λιτότητας που επιβάλλουν στη χώρα μας πιο εντατικά, αλλά και σε άλλες αδύναμες οικονομικά χώρες σε πιο ήπιο βαθμό. Υπάρχει βέβαια και η άποψη ότι στόχος των γερμανών δεν είναι η αναδιάταξη της ελληνικής οικονομίας, αλλά μέσω της κρίσης να ωφεληθούν οικονομικά οι ίδιοι, είτε από τους τόκους των δανείων που μας φορτώνουν, είτε/και από τα κεφάλαια που αντλούν οι ίδιοι από τις αγορές με μηδενικό - τουλάχιστον - επιτόκιο (αλλά και σε συνδυασμό αυτών των δυο, ενώ έχουν και άλλα οφέλη, που έχουν σχέση με τις εξαγωγές προϊόντων τους κλπ κλπ).

Η νέα ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να αρχίσει μια εκστρατεία πληροφόρησης των βορειοευρωπαϊκών, αρχικά, λαών και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών στη συνέχεια, με πληρωμένες καταχωρήσεις σε ευρείας κυκλοφορίας έντυπα των χωρών τους, ώστε να ξεσκεπάσει το παιχνίδι που παίζουν οι δήθεν αδιάφθοροι γερμανοί (Siemens, προβληματικοί εξοπλισμοί, κλπ., ενώ δεν είναι τυχαίο ότι η Γερμανία [μαζί με το Σουδάν, τη Συρία και τη Β.Κορέα] δεν έχει δεχτεί να επικυρώσει το Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών ενάντια στη διαφθορά στο δημόσιο τομέα!)
Τα κείμενα που θα δίναμε για καταχώρηση θα μπορούσαν να είναι άρθρα παγκοσμίως γνωστών και βραβευμένων οικονομολόγων, όπως του Paul Krugman, του οποίου το χθεσινό άρθρο από το blog που διατηρεί στους New York Times αναδημοσιεύω μεταφρασμένο στη συνέχεια.

Greece: The Tie That Doesn’t Bind

Ελλάδα: Η γραβάτα που δεν δένεται Πηγή: www.lifo.gr

Ελλάδα: Η γραβάτα που δεν δένεται Πηγή: www.lifo.gr

Ελλάδα: Η γραβάτα που δεν δένεται

 Ελλάδα: Η γραβάτα που δεν δένεται

 

Οι σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της δεν βελτιώνονται. Φταίει γι' αυτό η κακή διπλωματία από την πλευρά των Τσίπρα/Βαρουφάκη; Ίσως, αλλά γνώμη μου είναι ότι δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσαν να κάνουν για να αποφύγουν μια σκληρή αντιπαράθεση ώστε να μην προδώσουν αμέσως τους ψηφοφόρους που τους ανέβασαν στην εξουσία. Και οι δανειστές/κυβερνήσεις φέρονται σαν να περιμένουν να συμβεί το ίδιο που συνέβαινε ξανά και ξανά τα τελευταία πέντε χρόνια. 

Κορυφαίοι οικονομολόγοι για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ

Μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές και τις πρώτες κινήσεις από τον νέο πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς για τα οικονομικά θέματα έχει ξεκινήσει μια πλατιά συζήτηση σχετικά με την ελληνική κρίση. Έχουμε διαβάσει αυτές τις πρώτες μέρες διάφορες δηλώσεις και σχόλια από γνωστούς παγκοσμίως οικονομολόγους. Στο άρθρο του Άρη Χατζηστεφάνου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια βρίσκονται συγκεντρωμένα τα βασικά σχόλια των εν λόγω οικονομολόγων. 

ΠΩΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΗΚΑΝ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ, ΣΤΙΓΚΛΙΤΖ, ΓΚΑΛΜΠΡΕΙΘ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ

Πριν ακόμη ανακοινωθούν τα τελικά αποτελέσματα επικρατείας το βράδυ των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, ορισμένοι από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του πλανήτη κάθισαν μπροστά από τον υπολογιστή τους, καταγράφοντας τις πρώτες τους σκέψεις. Οι πιο ανυπόμονοι άρχισαν να στέλνουν σύντομα μηνύματα και εκτιμήσεις από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κυρίως το twitter, ενώ οι υπόλοιποι ετοίμαζαν μεγαλύτερα κείμενα.

Το φαινομενικά παράδοξο ήταν ότι αρκετοί από τους εκφραστές της «ορθόδοξης» οικονομικής σκέψης, που αναμενόταν να ασκήσουν σκληρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσαν να χαιρετίσουν το αποτέλεσμα, ενώ οι «δεδηλωμένοι» υποστηρικτές της νέας κυβέρνησης άσκησαν καλοπροαίρετη «κριτική» - με την έννοια ότι καλούσαν για ακόμη πιο ριζοσπαστικές κινήσεις από την πλευρά του νέου οικονομικού επιτελείου.

Το βραβείο ταχύτερης αντίδρασης ανήκει στο Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών

CERP και τον συνιδρυτή του Mark Weisbrot, ο οποίος παρακολουθεί εδώ και χρόνια την ελληνική κρίση. Αφού παρουσιάζει τις καταστροφικές συνέπειες της μέχρι σήμερα ακολουθούμενης πολιτικής -κυρίως την εκτόξευση της ανεργίας και την απώλεια άνω του 25% του ΑΕΠ-, ο Weisbrot επισημαίνει ότι «τα κεφάλαια που χρειάζεται η Ελλάδα για να ανακάμψει είναι αμελητέα για τα ευρωπαϊκά δεδομένα». Ο ίδιος εξηγούσε, λίγα εικοσιτετράωρα πριν ανοίξουν οι κάλπες, ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο το Βερολίνο φοβάται το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι ότι μπορεί να προσφέρει τόσο ταχεία ανάκαμψη, ώστε αρκετές ακόμη χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας να θελήσουν να αποχωρήσουν από τη νομισματική ένωση. «Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ», καταλήγει ο Weisbrot, "πετύχει να στηρίξει την οικονομία και να επαναφέρει τις θέσεις εργασίας, οι Ισπανοί ψηφοφόροι θα το καταλάβουν πριν προσέλθουν κι αυτοί στις κάλπες».

Ποιοι είναι οι κακοί ευρωπαίοι κατά τον Paul Krugman;

Αίσθηση προκάλεσε σε όλον τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη το χθεσινό άρθρο του Paul Krugman στους New York Times. Ένα άρθρο που αναφέρεται στην οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται στην ευρωζώνη και που μας αφορά ως χώρα.
(Ακολουθεί μετάφραση που δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) 

Being Bad Europeans
by Paul Krugman, nytimes.com

The U.S. economy finally seems to be climbing out of the deep hole it entered during the global financial crisis. Unfortunately, Europe, the other epicenter of crisis, can’t say the same. Unemployment in the euro area is stalled at almost twice the U.S. level, while inflation is far below both the official target and outright deflation has become a looming risk.

Investors have taken notice: European interest rates have plunged, with German long-term bonds yielding just 0.7 percent. That’s the kind of yield we used to associate with Japanese deflation, and markets are indeed signaling that they expect Europe to experience its own lost decade.
Why is Europe in such dire straits? The conventional wisdom among European policy makers is that we’re looking at the price of irresponsibility: Some governments have failed to behave with the prudence a shared currency requires, choosing instead to pander to misguided voters and cling to failed economic doctrines. And if you ask me (and a number of other economists who have looked hard at the issue), this analysis is essentially right, except for one thing: They’ve got the identity of the bad actors wrong.

Bitcoin, το ψηφιακό χρήμα επιτίθεται

 Αυτόν τον καιρό βρισκόμαστε στη δίνη μιας οικονομικής κρίσης που επίκεντρό της είναι οι τράπεζες, οι ναοί του χρήματος. Θα μπορούσαν να αποφευχθούν τέτοιες κρίσεις στο μέλλον, αν χρησιμοποιούσαμε διαφορετικού τύπου μέσο συναλλαγών;
Ποιό θα ήταν το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας χωρίς την κυκλοφορία (την εμπορία, τις συναλλαγές) των νομισμάτων, όπως τα ξέρουμε μέχρι σήμερα;
Πόσο θα μειωνόταν η εξουσία των κρατών και των κεντρικών τους τραπεζών (ή της ΕΚΤ) αν έχαναν το αποκλειστικό δικαίωμα κοπής/κυκλοφορίας φυσικού χρήματος και, κατά συνέπεια, αν έχαναν τον έλεγχο κυκλοφορίας του;
Δεδομένου ότι ο αριθμός των bitcoins που μπορούν να τεθούν σε κυκλοφορία είναι πεπερασμένος, δεν θα μπορούσε κι ένας ιδιώτης με μεγάλη οικονομική επιφάνεια να ελέγξει την ισοτιμία του, αυξομειώνοντας τον όγκο των νομισμάτων που θα βρίσκονται σε κυκλοφορία;
Και αν οι κάτοχοι των bitcoins αποφασίσουν να τα αποταμιεύσουν/επενδύσουν με σκοπό το κέρδος, πώς θα γίνονται οι συναλλαγές; 
Η επικράτηση της παράλληλης κυκλοφορίας του bitcoin με τα υπάρχοντα νομίσματα, δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα νέο κανόνα του χρυσού;
Πολλά ακόμα ερωτήματα μπορούν να γεννηθούν, αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε έναν κόσμο που οι οικονομικές συναλλαγές θα γίνονταν ψηφιακά και όχι με το είδος νομίσματος, με το οποίο ο άνθρωπος έχει μάθει να συναλλάσσεται από πολλούς αιώνες.
Απαντήσεις σε όλα αυτά προσπαθούμε να βρούμε αναδημοσιεύοντας άρθρα σχετικά με το ψηφιακό νόμισμα bitcoin. 
Στο ερώτημα της δυνατότητας επιβίωσης ενός κράτους που δεν θα έχει τον έλεγχο της κυκλοφορίας του νομίσματος (σας θυμίζει κάτι;) προσπαθεί να απαντήσει το παρακάτω άρθρο, σε σχέση όμως με το bitcoin.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ TOY ΧΡΗΜΑΤΟΣ;
του Άρη Χατζηστεφάνου

Η θεωρία ότι το bitcoin μας οδηγεί σε μια οικονομία χωρίς την ανάγκη παρέμβασης του κράτους, το οποίο βάσει της νεοφιλελεύθερης σχολής ευθύνεται για τα δεινά του οικονομικού συστήματος, φαίνεται να παραβλέπει μια σημαντική διάσταση του θέματος ότι το καπιταλιστικό σύστημα δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς το κράτος, το οποίο παρεμβαίνει πάντα για τη διάσωσή του. 

Άρθρο του Paul Krugman για τους συμφεροντολόγους Γερμανούς

Στο προχθεσινό του άρθρο στους New York Times o Paul Krugman ασκεί κριτική στη γερμανική πολιτική. Όλοι ξέρουμε, βέβαια, για τα οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται αυτόν τον καιρό ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, όμως το κείμενο του βραβευμένου οικονομολόγου, ακόμα και αν χαρακτηριστεί μονόπλευρο, είναι σωστό, όσον αφορά τη γερμανική συμπεριφορά.  

Those Depressing Germans

By PAUL KRUGMAN

Οι Γερμανοί αξιωματούχοι είναι έξαλλοι με την Αμερική και όχι μόνο εξαιτίας της ιστορίας με το κινητό της Άνγκελα Μέρκελ. Αυτό που τους έχει εξοργίσει τώρα είναι μια (μακροσκελής) παράγραφος σε μια έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ για την εξωτερική οικονομική και νομισματική πολιτική. Σε αυτή την παράγραφο, το υπουργείο υποστηρίζει ότι το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας – ένα ευρύ μέτρο του εμπορικού ισοζυγίου – είναι επιβλαβές, δημιουργώντας «μια αποπληθωριστική διαστρέβλωση στην ευρωζώνη, καθώς και στην παγκόσμια οικονομία».

Οι Γερμανοί χαρακτήρισαν θυμωμένα αυτό το επιχείρημα «ακατανόητο». «Δεν υπάρχουν ανισορροπίες στη Γερμανία, που να απαιτούν τη διόρθωση της φιλικής προς την ανάπτυξη οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής μας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της χώρας. 

Η Γερμανία χειραγωγεί το ευρώ; (του Paul Krugman)

Συχνά πολλοί αναρωτιόμαστε: Ποιούς οφέλησε η κρίση στην ευρωζώνη; ή τη Γερμανία ποιό νόμισμα τη συμφέρει, το μάρκο ή το ευρώ;
Μια σύντομη απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα μπορεί να δοθεί από το παρακάτω σημείωμα του Paul Krugman στη γνωστή στήλη του στους New York times.

Germany As Currency Manipulator

A correspondent (update: And it was, in fact, Ian Fletcher. I’m not endorsing his overall views, but this was a good point) makes a good point. In talking about trade and secular stagnation, I described Germany, with its huge surpluses, as not a currency manipulator. As the correspondent said, however, the euro can be seen as a de facto foreign exchange intervention to keep the de facto Deutsche mark weak. Before 2008, the euro encouraged private capital outflows from Germany to the periphery. Since then, both official rescue packages and also lending among national central banks in the euro area can be seen as taking the place of these private flows.

Πώς έχουν αλλάξει οι καιροί; (του Paul Krugman)

Για να ξεφύγουμε λίγο από τα στενά δικά μας, θα αναδημοσιεύσω σήμερα ένα σχόλιο του γνωστού μας Paul Krugman.

Ξεκινώντας από το γεγονός ότι με το πέρασμα των χρόνων είναι απαραίτητο να αλλάξει και η χρήση πόρων για τις σύγχρονες επιχειρήσεις, προσπαθεί να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα, για την οικονομική πολιτική που πρέπει πλέον να ακολουθήσουν αυτές.

Χρησιμοποιεί μάλιστα και παράδειγμα από το γνωστό cartoon Dilbert, με το οποίο ξεκινάω αυτή την αναδημοσίευση.

How Are These Times Different?

Ah, Paris! You walk for miles and miles — it’s still, after all these years, a spectacularly beautiful city. Then you have as traditional a meal as possible at an old-fashioned bistro, washed down with lots of wine.

And you feel like hell the next morning. Blogging may be a bit limited.

But I’m still thinking about the conference I was just at, and my own reactions. It was a business-y affair, and like all the economics/business conferences I’ve attended, it was full of speakers declaring that everything is different, nothing you learned from the past is relevant, and so on. Hey, I understand — people attend such conferences in large part to get shaken out of their routines, and don’t want curmudgeons telling them that there’s nothing new under the sun.

So I’m kind of an outlier, since when it comes to macro issues I am pretty much a curmudgeon, someone who thinks that the similarities between our time and the 90s in Japan or the 30s everywhere are a lot more important than the differences. But obviously things do change over the decades. And this morning I find myself wondering, how are these times different?

Ο Adam Smith μισεί το Bitcoin (του Paul Krugman)

Σε αυτη τη γωνιά έχουμε αναφερθεί κι άλλες φορές για το virtual νόμισμα, το bitcoin. Ήρθε η σειρά του Paul Krugman να ασχοληθεί με αυτό και να συγκρίνει τις θεμελιώδεις αρχές που στηρίζεται η δημιουργία ενός τέτοιου νομίσματος με τα πιστεύω του Adam Smith. Για να δούμε με ποιό τρόπο.

Adam Smith Hates Bitcoin

There have been many good pieces written on the dubious economics of Bitcoin. One thing I haven’t seen emphasized, however, is the extent to which the whole concept of having to “mine” Bitcoins by expending real resources amounts to a drastic retrogression — a retrogression that Adam Smith would have scorned.
Smith actually wrote eloquently about the fundamental foolishness of relying on gold and silver currency, which — as he pointed out — serve only a symbolic function, yet absorbed real resources in their production, and why it would be smart to replace them with paper currency:

The gold and silver money which circulates in any country, and by means of which, the produce of its land and labour is annually circulated and distributed to the proper consumers, is, in the same manner as the ready money of the dealer, all dead stock. It is a very valuable part of the capital of the country, which produces nothing to the country. The judicious operations of banking, by substituting paper in the room of a great part of this gold and silver, enable the country to convert a great part of this dead stock into active and productive stock; into stock which produces something to the country. The gold and silver money which circulates in any country may very properly be compared to a highway, which, while it circulates and carries to market all the grass and corn of the country, produces itself not a single pile of either. The judicious operations of banking, by providing, if I may be allowed so violent a metaphor, a sort of waggon-way through the air, enable the country to convert, as it were, a great part of its highways into good pastures, and corn fields, and thereby to increase, very considerably, the annual produce of its land and labour.

Ο Paul Krugman, η Ελλάδα της κρίσης, η Κύπρος του ευρώ και η Αργεντινή του 2001

Σε άρθρο του, πριν τρία χρόνια σχεδόν, ο Paul Krugman αναφερόταν στις δυσκολίες που περίμεναν τη χώρα μας και πόσο η κατάστασή της του θύμιζε την Αργεντινή του 2001. 
Η  Αργεντινή του 2001 τού έρχεται στο μυαλό αναλύοντας την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Κύπρος σήμερα και αναρωτιέται για μια ακόμα φορά για ποιο λόγο παραμένει στην ευρωζώνη.
Παρακάτω παραθέτω και τα δυο άρθρα του, του Μαΐου του 2010 και το σημερινό.

Default, Devaluation, Or What? (4/5/2010)

Is there anything more to say about Greece? Actually, I think so.

Observers like Charles Wyplosz, who point out that the adjustment being demanded of Greece is extraordinary and hard to see happening, are right. And yet ... one thing I haven’t seen pointed out sufficiently is that a debt restructuring, or even a complete cessation of debt service, wouldn’t do all that much to ease the burden.

Consider what Greece would get if it simply stopped paying any interest or principal on its debt. All it would have to do then is run a zero primary deficit — taking in as much in taxes as it spends on things other than interest on its debt. But here’s the thing: Greece is currently running a huge primary deficit — 8.5 percent of GDP in 2009. So even a complete debt default wouldn’t save Greece from the necessity of savage fiscal austerity.

It follows, then, that a debt restructuring wouldn’t help all that much — not unless you believe that getting forgiveness on much of Greece’s existing debt would make it possible to take on substantial new debt, which doesn’t seem very likely.

The point is that the only way to seriously reduce Greek pain would be to find a way to limit the costs of fiscal austerity to the Greek economy. And debt restructuring wouldn’t do that.

Devaluation would, if you could pull it off. I see that Vox has reposted the classic Eichengreen paper on why you can’t. I’ve already written that this argument, which I found extremely persuasive when first made, now seems to me less than

Paul Krugman: Η Κύπρος πρέπει να φύγει απο το ευρώ

Αυτή είναι πιο πρόσφατη ανάλυση του Paul Krugman και η τελική πρότασή του για εγκατάλειψη του ευρώ απο την Κύπρο, μετά την τελευταία απόφαση του eurogroup. Πρώτα, παραθέτω μια γρήγορη μετάφραση του σχολίου του και μετά το πρωτότυπο κείμενο, όπως δημοσιεύτηκε στους New York Times.

Cyprus, Seriously

Ένας ανταποκριτής τον οποίο σέβομαι με προκάλεσε - με ευγένεια - να πω καθαρά τι νομίζω ότι θα έπρεπε να κάνει η Κύπρος - αφήνοντας στην άκρη όλα τα ερωτήματα περί πολιτικού ρεαλισμού. Κι έχει δίκιο: ενώ νομίζω ότι είναι εντάξει να ξοδεύω τον περισσότερο χρόνο μου σε αυτό το blog, δουλεύοντας μέσα στα όρια του πολιτικά εφικτού, και στηριζόμενος σε έναν συνδυασμό λογικού και γελοίου για να ξεπεράσω τις χρονικές δεσμεύσεις, για μια φορά θα πρέπει να δηλώσω ευθέως τι θα έκανα, αν μου δινόταν η ευκαιρία.

Λοιπόν, αυτό είναι: Nαι, η Κύπρος θα πρέπει να φύγει από το ευρώ. Τώρα.

Ο λόγος είναι απλός:

Σχόλια του Paul Krugman για το φλέγον κυπριακό θέμα

O γνωστός Paul Krugman στο blog που διατηρεί στους New York Times ανεβάζει τις τελευταίες μέρες σχόλια για το θέμα του κουρέματος των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες.

Cyprus Update (22/3/2013)

Well, it looks as if the Icelandization of Cyprus — at least in the sense of making offshore depositors take a big hit — is happening faster and more decisively than I feared. Great summary by Paul Murphy at FT Alphaville, ending thusly:

Big depositors in Cypriot banks stand to lose circa 40 per cent of their money here, which has drawn plenty of fury and veiled threats from Russia.
But what exactly can the Russians do about this? Sell euros? Tear up double taxation agreements? Murder Cypriot bankers? Medvedev and co could not have played a worse hand during this crisis — and it’s not immediately clear why.
Cyprus now has a binary choice: become a gimp state for Russian gangsta finance, or turn fully towards Europe, close down much of its shady banking sector and rebuild its economy on something more sustainable.
The choice is obvious.