Καλή Σαρακοστή σε όλη τη γερμανική αποικία! (από τον Άρη Δαβαράκη)

Είναι ορισμένα πράγματα που συζητάμε μεταξύ μας, αλλά σπάνια τα βλέπουμε να γράφονται. Το άρθρο του Άρη Δαβαράκη που αναδημοσιεύω σήμερα, αναφέρει πολλά από αυτά, έστω και με πιο ήπιο τόνο από αυτόν που χρησιμοποιούμε στις συζητήσεις μας, ειδικά όταν αναφερόμαστε στους γερμανούς (εννοείται πως εξαιρούνται οι 42 συμπολίτες μας που έχουν πειραχτεί από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους εν λόγω ..."εταίρους" μας η συντριπτική πλειψηφία της ελληνικής κοινής γνώμης). 
Γιατί είναι σαν να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, όταν κάνουμε ότι αγνοούμε πως φταίει το DNA των γερμανών που τους σπρώχνει να επιθυμούν την κατάκτηση της Ευρώπης (τουλάχιστον) για τρίτη φορά μέσα σε 100 χρόνια. Ένα DNA που κουβαλάνε από τα βαρβαρικά φύλα που κατοίκησαν τα εδάφη τους πριν από κάποιους αιώνες και από τα οποία προέρχονται οι σημερινοί κάτοικοι της Γερμανίας.

Καθαρή Δευτέρα 2015

Καθαρή Δευτέρα 2015

Καθαρή Δευτέρα 2015 
του Άρη Δαβαράκη

Αυτή η Καθαρή Δευτέρα δεν είναι σαν τις άλλες – είναι μια καθαρή Δευτέρα που θα γράψει ιστορία. Οι δανειστές μας (που θα τους λέμε πάλι «εταίρους» αν καταλήξουμε σε κάποια αξιοπρεπή συμφωνία) θα αποφανθούν εάν και κατά πόσον εγκρίνουν τις αντιπροτάσεις μας και τα ισοδύναμα μέτρα που θα εισηγηθούμε - για να μας χαλαρώσουν λίγο τη θηλειά και να μπορέσουμε μέσα στους 4 επόμενους μήνες να δουλέψουμε σκληρά, να σκεφτούμε πολύ, να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας και να ανασυνταχθούμε. Τώρα πια ξέρουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε. Ξέρουμε τι πάει να πει Γερμανική ισχύς, τι πάει να πει απαίτηση της Γερμανίας όταν είναι ισχυρή, τι πάει να πει άγριος εκβιασμός και πολύ σκληρό παιχνίδι που μπορεί να γονατίσει μια ολόκληρη χώρα σαν την Ελλάδα. 

Τι θα γίνει συνέλληνες; Πόσο ακόμα; (του Άρη Δαβαράκη)

Είναι σίγουρο ότι τις σκέψεις που διατυπώνει ο Άρης Δαβαράκης στο κείμενό του που αναδημοσιεύω σήμερα, τις έχουμε κάνει οι περισσότεροι από εμάς αρκετές φορές. Δυστυχώς οι σκέψεις μόνες τους δεν αρκούν για να αποτινάξουμε το ζυγό που μας επέβαλαν οι γερμανοί με τη βοήθεια των ιθαγενών οργάνων τους. 
Θα σταθώ πάντως σε δυο σημεία του κειμένου αυτού.
Το ένα είναι οι ενοχές και ο τρόμος που μας έχουν γεμίσει οι δεσμοφύλακές μας. Πρόκειται για το "δόγμα του σοκ", στο οποίο είχε αναφερθεί και η Ναόμι Κλάιν, τόσο στο ομότιτλο βιβλίο της, όσο και σε συνεντεύξεις της, κάποιες από τις οποίες είχαν δοθεί και στη χώρα μας, την οποία είχε επισκεφτεί μερικές φορές. (έχουμε αναφερθεί στο θέμα από αυτή τη γωνιά εδώ, εδώ κι εδώ)
Το άλλο σημείο είναι ότι για τρίτη φορά σε 100 χρόνια προσπαθεί η Γερμανία να κυριαρχήσει στην ήπειρό μας, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά, όχι πυροβόλα όπλα, αλλά ένα νόμισμα, του οποίου τον έλεγχο κατέχει εξολοκλήρου. Η ουσία είναι ότι - επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται - η επίμονη αυτή χώρα θα ηττηθεί πάλι. Δυστυχώς όμως, όταν και αυτός ο πόλεμος θα έχει τελειώσει, οι ευρωπαϊκές χώρες θα είναι ερειπωμένες! Γι'αυτό, όσο γρηγορότερα αποτινάξουμε το γερμανικό ζυγό, τόσο λιγότερα ερείπια θα έχουμε να αποκαταστήσουμε. Το πρώτο βήμα για να τερματιστεί αυτή η κατοχή δεν μπορεί παρά να είναι η απαλλαγή μας από τα ιθαγενή όργανα των επικυρίαρχων. Και μετά, μακάρι να γίνει αυτό που ελπίζει και ο Άρης Δαβαράκης: να βρεθεί ένας άνθρωπος να βγει μπροστά και να δηλώσει πως δεν πάει άλλο!

Τι θα γίνει συνέλληνες; Πόσο ακόμα; 

Σκεφτόμουνα την Πέμπτη καθώς προχωρούσε η μέρα πως όλο αυτό το σκηνικό της κρίσης και της δυσκολίας μέσα στο οποίο ζούμε τώρα και αρκετά χρόνια πιά, δεν κάνει να συνεχιστεί άλλο. Μας έχει εξοντώσει αυτή η επικίνδυνη θολούρα που ξεκίνησε από τη στιγμή που βρεθήκαμε ξαφνικά με κηδεμόνες και ελεγκτές να παρακολουθούν τις συμπεριφορές μας από κοντά και να επεμβαίνουνε διορθωτικά στην καθημερινότητά μας με τιμωρίες οικονομικές που, από ένα σημείο και μετά, ακόμα και με βασανιστήρια μπορείς να τις παρομοιάσεις. Είμαστε, ένας ολόκληρος λαός, υπό αυστηρή επιτήρηση, κάπως σαν φυλακισμένοι ομαδικά για οικονομικά εγκλήματα που έχουμε διαπράξει και έχουμε καταδικαστεί γι’ αυτά στα  eυρωπαϊκά δικαστήρια, με συνοπτικές, αλλά έγκυρες διαδικασίες τις οποίες, με σκυμμένο το κεφάλι, τις αποδεχόμαστε ως δίκαιη τιμωρία. Κανείς δεν διαμαρτύρεται γι’ αυτή την κατάσταση. Έχουμε όλοι αποδεχθεί την μοίρα μας και προσπαθούμε μέσα στις μικρές μας φυλακές που είναι τα σπίτια μας, να φτιάξουμε κάτι προς πώληση για να μπορέσουμε να προμηθευτούμε τα απαραίτητα. Η ζωή μας, ξέρετε, μου θυμίζει πολύ το εξάμηνο που έζησα στις φυλακές Κορυδαλλού, το 2005. Υπάρχει μια αναλογία σε πολλά πράγματα. Αυτή η αίσθηση του περιορισμού και της «επιβίωσης», σαν ένστικτο πολύ ισχυρό στον άνθρωπο (που είναι από τα πιο προσαρμοστικά ζώα), ισχύει στην Ελλάδα των μνημονίων στον ίδιον περίπου βαθμό που ίσχυε και στις φυλακές Κορυδαλλού.