Τουρκικού θράσους συνέχεια στην ανατολική Μεσόγειο

Τις τελευταίες μέρες ασχολούμαστε σχεδόν αποκλειστικά με τα εσωτερικά κομματικά παιχνίδια, ενώ στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου διακυβεύονται τα συμφέροντα του ελληνισμού, λόγω της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας που βρίσκεται πάλι σε έξαρση.
Σήμερα αναδημοσιεύω από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ άρθρο του Περικλή Νεάρχου, γνώστη των γεωπολιτικών συνθηκών της περιοχής μας.

Η Διακήρυξη του Καΐρου, μετά τη Συνάντηση Κορυφής Ελλάδος Κύπρου και Αιγύπτου, ανοίγει τον δρόμο για την υπογραφή συμφωνίας για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ των τριών χωρών, δηλαδή μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου και μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, εφόσον μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου είναι ήδη γεγονός από πολλά χρόνια. Η εξέλιξη αυτή στην πολιτική του Κάιρου, που αναγνωρίζει πλέον ανεπιφύλακτα την επήρεια του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλορίζου στην Ελληνική ΑΟΖ και απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αγκυρας ότι δήθεν η δική της ΑΟΖ προεκτείνεται μέχρι την Αιγυπτιακή, αίρει το εμπόδιο που υπήρχε στο παρελθόν από την επιφυλακτική στάση της Αιγύπτου κι από τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε για την Ελλάδα η πολιτική του πρώην Προέδρου Μόρσι, των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Επαφίεται τώρα στην Ελλάδα να αξιοποιήσει τη στρατηγική προσέγγισή της με την Αίγυπτο για να επιταχύνει τις απαραίτητες διαδικασίες και προϋποθέσεις και να κάνει πράξη μια συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Η Διακήρυξη του Καϊρου από τις τρεις χώρες έχει, προφανώς, πολύ ευρύτερη σημασία. Οι ηγεμονικές φιλοδοξίες της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο δεν ενοχλούν μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο. Ενοχλούν επίσης πολύ έντονα την Αίγυπτο, που είναι η μεγαλύτερη χώρα του Αραβικού κόσμου και ηγέτιδα δύναμη, όπως επίσης το Ισραήλ. Και στις δύο περιπτώσεις ο συνδυασμός των ηγεμονικών και επεκτατικών φιλοδοξιών της Άγκυρας με μια πολιτική επικίνδυνου Ισλαμισμού αντιμετωπίζεται ως άμεση απειλή από τις δύο χώρες.

Το Ισραήλ δεν έχει πλέον καμιά εμπιστοσύνη στο καθεστώς Ερντογάν και αντιμετωπίζει την Τουρκία ως μια νέα αναδυόμενη απειλή. Επ' ουδενί θέλει η χώρα αυτή να προωθήσει τους ηγεμονικούς και γεωπολιτικούς της στόχους στην Ανατολική Μεσόγειο, που εκ των πραγμάτων θα απειλούσαν την ασφάλεια και τα συμφέροντα του Ισραήλ. Αυτό ισχύει ειδικότερα και σε σχέση με την Κύπρο. Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να μην θέλει η Κύπρος να περιέλθει υπό Τουρκικό γεωπολιτικό έλεγχο, είτε κατά άμεσο είτε κατά έμμεσο, συγκεκαλυμμένο τρόπο. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν και να το αξιοποιούν στις διαπραγματεύσεις για λύση του Κυπριακού οι πολιτικές ηγεσίες της Κύπρου και της Ελλάδος. Η σημερινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του 2004, όταν ίσχυε ακόμη η στρατηγική σχέση Άγκυρας - Τελ Αβίβ και το Ισραήλ συνέπλεε πλήρως με τον Δυτικό παράγοντα για την επιβολή του Σχεδίου Ανάν στην Κύπρο.

Η Τριμερής του Καΐρου, η οποία ενδέχεται να εξελιχθεί σε Πενταμερή με την προσχώρηση του Λιβάνου και της Ιορδανίας, όπως επίσης η νέα, προβλεπόμενη Τριμερής με το Ισραήλ δημιουργούν μια νέα κατάσταση στην περιοχή και ισχυρά περιφερειακά ερείσματα για την Ελλάδα και την Κύπρο. Ήδη, πριν ενδεχομένως από τα Χριστούγεννα, ο Πρόεδρος της Αιγύπτου, στρατάρχης Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, θα επισκεφθεί τη Λευκωσία. Θα είναι μια επίσκεψη με βαθύ συμβολικό νόημα και με σαφές μήνυμα προς την Άγκυρα. Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης θα επισκεφθεί παραλλήλως στις 2 Δεκεμβρίου, την Ιερουσαλήμ. Η επίσκεψή του έρχεται σε συνέχεια της επισκέψεως στη Λευκωσία του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών, Αβιγκντορ Λίμπερμαν, και των ξεκάθαρων δηλώσεων στις οποίες προέβη για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και για τερματισμό των παράνομων ερευνών του Τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους στην Κυπριακή ΑΟΖ. Έρχεται επίσης ως συνέχεια των κοινών Κυπρο-Ισραηλινών ασκήσεων στον Κυπριακό εναέριο χώρο και της προσγείωσης Ισραηλινών αεροσκαφών στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο. 
Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, έχει επίσης ανοικτή πρόσκληση από τον Ρώσο ηγέτη, Βλαντιμίρ Πούτιν, για να επισκεφθεί προσεχώς τη Μόσχα.

Η γείτων επεκτείνει την κρίση στο Αιγαίο

Η Άγκυρα, διπλωματικά απομονωμένη στην περιοχή και αντιμετωπίζοντας μεγάλα στρατηγικά διλήμματα από την κατάσταση στη Συρία το Ιράκ και την όλη εξέλιξη στην περιοχή, όπως επίσης στο εσωτερικό της με τον Κουρδικό παράγοντα στρέφει την προσοχή της στην Ανατολική Μεσόγειο. Πιστεύει ότι μπορεί ν' αποκομίσει εδώ μεγάλα κέρδη σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδος με διακριτική Αμερικανική υποστήριξη και εκμεταλλευόμενη τη θέση αδυναμίας στην οποία βρίσκονται Αθήνα και Λευκωσία λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσεως, της ομηρίας που ασκεί η τρόικα και της μακράς αδράνειάς τους στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών. 
Υπολογίζει επίσης στην Αμερικανική υποστήριξη λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στη Συρία και της Αμερικανικής πολιτικής κατά του Προέδρου Άσαντ. Η τελευταία εκπορεύεται από τις γνωστές αντι-Ρωσικές εμμονές της Ουάσιγκτον και την προβληματική Αμερικανική στρατηγική της συμμαχίας με τον Μουσουλμανικό παράγοντα, ιδιαίτερα με τον ακραίο Ισλαμισμό, για την άσκηση αντι-Ρωσικής πολιτικής σ' ολόκληρη τη Ρωσική περίμετρο.

Τα τραγικά αποτελέσματα της πολιτικής αυτής έγιναν φανερά, κατά πρώτο λόγο, στο Αφγανιστάν, με την άνδρωση της Αλ Κάιντα. Έγιναν, κατά δεύτερο λόγο, φανερά με το φιάσκο και την τραγωδία στην οποία οδηγήθηκαν τα κινήματα της λεγόμενης «Αραβικής Ανοίξεως», στα οποία είχε επενδύσει πολύ και ο Ταγίπ Ερντογάν, προβάλλοντας την πολιτική του ως πρότυπο ενός νέου, «ήπιου» Ισλάμ. Έγιναν, κατά τρίτο λόγο, φανερά με τη δημιουργία του Φράνκενσταϊν του ISIL/ ISIS, του Ισλαμικού Κράτους. Οι ΗΠΑ συνέπραξαν ενεργά και συνεργάσθηκαν με την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία για τη δημιουργία αυτής της υποτιθέμενης «μετριοπαθούς» δυνάμεως η οποία θα ανέτρεπε και θα αντικαθιστούσε το καθεστώς Ασαντ. Σήμερα οι ΗΠΑ συγκροτούν συνασπισμό σαράντα δύο χωρών για να πολεμήσουν το ISIL και το Ισλαμικό Κράτος ασκώντας πίεση και στην Άγκυρα να συνεργασθεί σ' αυτό, παρά τις εκλεκτικές συγγένειες και τους ανομολόγητους δεσμούς που έχει με το ISIL. Η Άγκυρα υπολογίζει στο ISIL για την κατάλυση της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής της Συρίας την οποία αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη καχυποψία και φόβο ότι μπορεί, σ' ένα μελλοντικό σενάριο δημιουργίας ενιαίου ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους ν' αποτελέσει την προέκτασή του προς τη θάλασσα στον Κόλπο της Αλεξανδρέττας.

Έτσι εξηγείται η πεισματική άρνηση της Άγκυρας να συνεργασθεί για την απόκρουση της επιθέσεως του ISIL στο Κομπάνι. Αναγκάσθηκε, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις για «ανταλλάγματα», να συνεργασθεί οριακά με τις ΗΠΑ, επιτρέποντας τη διέλευση μέσα από το έδαφος της περιορισμένου αριθμού ανταρτών Πεσμεργκά από το Βόρειο Κουρδικό Ιράκ για την ενίσχυση της άμυνας του Κομπάνι. Το έπραξε ζητώντας ανταλλάγματα για τη συνέχιση της Αμερικανικής πολιτικής στη Συρία και πιθανότατα για τη «συμμετοχή» της Άγκυρας στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Το έπραξε επίσης αναλογιζόμενη τις επιπτώσεις της πολιτικής της στους Κούρδους της Τουρκίας και στις προσπάθειές της να διαπραγματευθεί μ' αυτούς μια λύση του Κουρδικού, όπως επίσης την εξέλιξη της Αμερικανικής πολιτικής απέναντι στον Κουρδικό παράγοντα. Ήδη διακεκριμένοι πολιτικοί αναλυτές στην Ουάσιγκτον προτείνουν αναθεώρηση της Αμερικανικής στρατηγικής και απόδοση πολύ μεγαλύτερης σημασίας στον Κουρδικό παράγοντα στην περιοχή, συνάγοντας τα συμπεράσματα από την αναξιόπιστη, προβληματική και Ισλαμική πολιτική του Ερντογάν, που επιδιώκει τους δικούς της, αυτόνομους στόχους περιφερειακής δυνάμεως.

Η επίσημη Αμερικανική πολιτική, παρά τον έκδηλο εκνευρισμό και τη δυσπιστία της απέναντι στην πολιτική Ερντογάν, εξακολουθεί να αποδίδει μεγάλη σημασία στον στρατηγικό ρόλο της Τουρκίας ως συμμάχου στο ΝΑΤΟ και να προσπαθεί να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Ευρώπη και το Δυτικό στρατόπεδο. Στην επιδίωξη αυτή υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι για την Ελλάδα και την Κύπρο, που υπολαμβάνονται ως πολιτικά ελεγχόμενες χώρες και ευεπίφορες σε πιέσεις για υποχωρήσεις και απαράδεκτους «συμβιβασμούς» στα εθνικά θέματα.

Οι απαράδεκτες προτάσεις του αντιπροσώπου του γ.γ. του ΟΗΕ

Μια εκδήλωση της Αμερικανικής αυτής πολιτικής ήταν η επίσκεψη στον Κύπριο Πρόεδρο του Αμερικανού πρέσβεως στη Λευκωσία και η υποβολή προτάσεως για τη δημιουργία Ταμείου στο οποίο να κατατίθενται τα έσοδα από το φυσικό αέριο της Κύπρου μέχρι την κατάληξη σε συμφωνία για τη διανομή τους στο πλαίσιο μιας «λύσεως» του Κυπριακού. Η πρότασή του απερρίφθη. Η ουσία όμως της προτάσεως επανήλθε μέσω του νέου ειδικού αντιπροσώπου του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Νορβηγού Έσπεν Μπαρθ Άιντε, ο οποίος ανέλαβε μεσολαβητική προσπάθεια για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών. Είναι χαρακτηριστικό και ενδεικτικό ότι ούτε αυτός ούτε ο γ.γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, έκαναν την οποιαδήποτε δήλωση για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και αποχώρηση του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Barbaros» από την Κυπριακή ΑΟΖ. Αυτή όμως η εισβολή προκάλεσε την αναστολή της συμμετοχής της Ελληνικής πλευράς στις διακοινοτικές συνομιλίες και τη διακοπή τους. Ο Άιντε επεσκέφθη διαδοχικά την Αγκυρα, την Αθήνα και τη Λευκωσία και υπέβαλε στον Κύπριο Πρόεδρο διαμεσολαβητική πρόταση για τη δημιουργία μιας Τεχνικής «Διακοινοτικής» Επιτροπής η οποία θα συζητήσει το θέμα του φυσικού αερίου, στο πλαίσιο των διακοινοτικών συνομιλιών. Πρότεινε, με άλλα λόγια τη μετατροπή του φυσικού αερίου της ελεύθερης Κύπρου σε διακοινοτικό θέμα, το οποίο θα πρέπει να συζητηθεί σε βάση πολιτικής ισότητας με το ψευδοκράτος!

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε μια τέτοια περίπτωση η ίδια η Ελληνική πλευρά θα παραδεχόταν ότι δεν έχει το κυριαρχικό δικαίωμα να αξιοποιήσει τα ενεργειακά κοιτάσματα της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου και θα εξισωνόταν με το ψευδοκράτος. Θα ανεγνώριζε επίσης σ’ αυτό «ίσο» λόγο στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Η Άγκυρα κατέχει επί σαράντα χρόνια τη Βόρεια Κύπρο. Διεκδικεί τώρα να της αναγνωρισθεί από την Ελληνική πλευρά ότι έχει επιπλέον «ίσα» δικαιώματα στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Με τη λογική αυτή, θα έμεναν επίσης στον αέρα οι συμφωνίες που έχει υπογράψει μέχρι τώρα η Κυπριακή Δημοκρατία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και την αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων. 
Η πρόταση, όπως προείπαμε, απερρίφθη. Δείχνει, ωστόσο, σαφώς τον ρόλο ανδρεικέλου που διαδραματίζει ο ειδικός αντιπρόσωπος του γενικού γραμματέα. Δείχνει επίσης τον παρασκηνιακό ρόλο του Βρετανικού παράγοντα, ο οποίος φιλοδοξεί να επιτύχει, σε συμμαχία με τον Τουρκικό παράγοντα τους στόχους που είχε εκφράσει για την Κυπριακή ΑΟΖ μέσα από το Σχέδιο Ανάν. Δείχνει, τέλος, τους κινδύνους που εγκυμονεί η συνέχιση της αυτοκαταστροφικής πολιτικής των διακοινοτικών συνομιλιών με βάση το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη - Έρογλου, όπως και την ανάγκη να χαραχθεί επειγόντως μια νέα πολιτική και στρατηγική, που θα έχει ως ακρογωνιαίο λίθο τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο ενεργειακός πλούτος της Κυπριακής Δημοκρατίας (του Στ.Λυγερού)

Οι έρευνες για κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματά τους δείχνουν να μπορούν να αλλάξουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες σε αυτή την ασταθή περιοχή.
Στο παρακάτω άρθρο του ο κ.Σταύρος Λυγερός περιγράφει κυρίως τις κινήσεις της κυπριακής πλευράς στην αναζήτηση ωφέλιμων οικονομικών λύσεων για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων που βρίσκονται στα όρια της οριοθετημένης από αυτήν ΑΟΖ.
Θα ήταν τολμηρό αν λέγαμε ότι θα μπορούσε η ελληνική πλευρά να συνεργαστεί με ουσιαστικό τρόπο με την κυπριακή ή και να διδαχτεί από τις κινήσεις της, εφόσον η παρούσα κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι ούτε ιδέες έχει ούτε πρωτοβουλίες μπορεί να αναπτύξει έχοντας συνηθίσει να εκτελεί απλώς τις εντολές των γερμανών. Αλλά ευελπιστούμε, ότι κατά την περίοδο που θα είμαστε σε θέση να εκμεταλλευτούμε τα δικά μας κοιτάσματα, θα υπάρχει κάποια κυβέρνηση που θα ενεργεί αποκλειστικά προς το συμφέρον των ελλήνων πολιτών. Μόνο να ελπίζουμε μπορούμε αυτή τη στιγμή!


 Ο ενεργειακός πλούτος της Κυπριακής Δημοκρατίας και το Κυπριακό

Μπορεί η Λευκωσία να κρατάει ανοικτές στο τραπέζι όλες τις επιλογές όσον αφορά τον τρόπο διοχέτευσης του κυπριακού φυσικού αερίου στην αγορά, αλλά ήδη προσανατολίζεται να το εξάγει στην Αίγυπτο και στην Ιορδανία.  
Η πρόσφατη έγκριση από τις δύο πλευρές της κυπρο-αιγυπτιακής συμφωνίας για συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων που βρίσκονται στη γραμμή οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) των δύο χωρών (υπεγράφη στις 13 Δεκεμβρίου 2013) αποτελεί ένα πρόσθετο βήμα για την ανάπτυξη της μεταξύ τους συνεργασίας κι όχι μόνο στον ενεργειακό τομέα. 
Η προ ημερών δεύτερη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας Βενιζέλου, Κύπρου Κασουλίδη και Αιγύπτου Σούκρι στο περιθώριο της γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη επιβεβαίωσε την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αίγυπτος του προέδρου Σίσι βρίσκεται σε ανοικτή ρήξη με την Τουρκία του Ερντογάν, γεγονός που εκ των πραγμάτων ωθεί την πρώτη προς την πλευρά της Αθήνας και της Λευκωσίας. Το ίδιο σε γενικές γραμμές είχε συμβεί και με το Ισραήλ, αν και μία σημαντική πτέρυγα της ισραηλινής πολιτικής ελίτ δεν έχει παραιτηθεί από την προσπάθεια να γεφυρώσει το ρήγμα με την Άγκυρα.

To "WIN-WIN" του Ερντογάν (του Σταύρου Λυγερού)

Το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, που δημοσιεύεται αυτή την εβδομάδα στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, άπτεται ενός πολύ λεπτού θέματος: της εθνικής κυριαρχίας. Αναφέρεται στις κινήσεις της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας να σπρώξουν την αντίστοιχη ελληνική πλευρά σε συμφωνία για συνεκμετάλλευση του όποιου υποθαλάσσιου πλούτου βρεθεί σε περιοχές που οι τούρκοι θεωρούν αμφισβητούμενες ή/και διεκδικήσιμες.
Αλλοίμονο αν καταφέρουν να κατεβάσουν τις δικές μας κυβερνήσεις σε αυτό το γήπεδο! Δεδομένης της διαφοράς ικανοτήτων, αλλά και εθνικής συνείδησης των πολιτικών ηγεσιών των δυο χωρών, η πανωλεθρία της "ομάδας" μας είναι βέβαιη.
Το παρακάτω άρθρο διερευνά τις πτυχές και τα επακόλουθα για τη χώρα μας, αν οι τούρκοι καταφέρουν να εγκλωβίσουν την ελληνική κυβέρνηση σε διμερείς συζητήσεις αποφεύγοντας την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.

To "WIN-WIN" του Ερντογάν ή αλλιώς ο Δούρειος Ίππος της συνεκμετάλλευσης

του Σταύρου Λυγερού

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο Ερντογάν έχει πάρει κάτι από τη διπλωματική κομψό­τητα του Γιώργου Παπανδρέου. Μόνο που ο πρώτος χρησιμοποίη­σε το «win-win» για να προωθήσει τις επεκτα­τικές διεκδικήσεις της χώρας του, ενώ ο δεύτερος για να χρυσώσει το χάπι. Το σενάριο της συνεκμετάλλευσης, άλλωστε, είναι παλιό. Η Άγκυρα το σερβίριζε σαν εναλλακτική λύση στη διμερή διαφωνία για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Ο Νταβούτογλου το ξανασερβίρισε προ καιρού, έχοντας δεδομένη την υποστήρι­ξη της Ουάσιγκτον. Ο αρμόδιος για θέμα­τα ενέργειας Αμερικανός αξιωματούχος Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ έχει δηλώσει ότι, εάν δεν μπορεί να προκύψει συμφω­νία οριοθέτησης, «μπορώ να φανταστώ μία περίπτωση, στο Αιγαίο ή σε κάποια άλλη αμφισβητούμενη περιοχή, όπου το οικονομικό όφελος είναι και για τις δύο χώρες τόσο μεγάλο, που τις συμφέρει να καταλήξουν σε μια επιχειρηματική λύση, ακόμη και εάν δεν συμφωνούν στα συ­γκεκριμένα όρια».

Εξαιρετικά εύγλωττη είναι και η παρακά­τω παρότρυνση του Τούρκου υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Μπαγίς: «Στις διαφιλονικούμενες περιοχές πρέπει να φτιάξουμε πλατφόρμες άντλησης πετρε­λαίου και αυτές να γίνουν πλατφόρμες επίλυσης των διαφορών... Η Τουρκία είναι πάντα έτοιμη για τη μεγάλη λύση, αλλά ίσως πρέπει πρώτα να επιλύσουμε κάτι μικρό, που θα οδηγήσει στη μεγάλη λύση, σε μια λύση-πακέτο».

ΑΟΖ και κατάθεση συντεταγμένων (του Σταύρου Λυγερού)

Πριν από ένα περίπου μήνα είχα αναρτήσει ένα άρθρο με τίτλο "Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι προτεραιότητα;", στο οποίο ο κ.Δημ.Κωνσταντόπουλος επιχειρηματολογούσε για ποιό λόγο δεν πρέπει να ανακηρύξουμε ΑΟΖ, εφόσον, από την έννοια της ΑΟΖ είναι ισχυρότερη η έννοια της υφαλοκρηπίδας, στην οριοθέτηση της οποίας θα έπρεπε να επικεντρωθούμε κατά προτεραιότητα. 
Το άρθρο του κ.Στ.Λυγερού στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ αυτής της εβδομάδας, τονίζει την αναγκαιότητα να προχωρήσουμε στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ώστε να αποκτήσουμε πλεονέκτημα απέναντι στις προσπάθειες της Τουρκίας για έρευνες σε ελληνικά χωρικά ύδατα.

Διπλωματία λεπτών ισορροπιών

(του Σταύρου Λυγερού)

Πάγια μέθοδος των Τούρκων για να αμφισβητούν την ελ­ληνική υφαλοκρηπίδα είναι η ανακοίνωση διεξαγωγής σεισμικών ερευνών σε θαλάσσιες περιοχές που εξόφθαλ­μα ανήκουν στην ελ­ληνική υφαλοκρηπίδα. Τον Απρίλιο του 2012 δημοσιεύτηκε στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως απόφαση που είχε λάβει λίγες εβδομάδες πριν το τουρκικό Υπουργικό Συμβούλιο, με την οποία όριζε και θαλάσσια οικόπεδα για έρευνες κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου. Ορισμένα απ' αυτά τα θα­λάσσια οικόπεδα ανήκαν εξόφθαλμα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα (νοτιοανατολικά της Ρόδου και στην περιοχή του Καστελό­ριζου) και κάποια άλλα στην κυπριακή.

Για μια ακόμα φορά η Αθήνα βρέθηκε αντιμέτωπη με τουρκική πρόκληση. Το ίδιο σκηνικό είχε επαναληφθεί το 2008. Στις 13 και 14 Νοεμβρίου εκείνου του έτους, οι Τούρκοι είχαν εκδώσει δύο αναγ­γελίες για διεξαγωγή σεισμικών ερευνών στη θαλάσσια περιοχή νοτίως του Καστε­λόριζου. Μετά από λίγο, ειδικό ναυλωμέ­νο νορβηγικό σκάφος είχε μεταβεί στην περιοχή για έρευνες συνοδευόμενο από τουρκική φρεγάτα.

Η Αθήνα είχε τότε διαμαρτυρηθεί και ως απάντηση οι Νορβηγοί της είχαν ζητήσει να τους δώσει τα όρια της ελληνικής υφα­λοκρηπίδας. Πράγματι η Αθήνα τους έδω­σε τις γεωγραφικές συντεταγμένες αλλά με τη μορφή απορρήτου. Οι συντεταγμέ­νες του ανατολικού ορίου στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν δοθεί και στους Αμερικα­νούς αλλά και στην Αίγυπτο και στη Λιβύη στο πλαίσιο των διμερών διαπραγματεύ­σεων για οριοθέτηση των θαλάσσιων ζω­νών.

Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι προτεραιότητα;

Όλοι σχεδόν οι Έλληνες νιώσαμε θετικά συναισθήματα, όταν πληροφορηθήκαμε ότι υπάρχουν τόσα κοιτάσματα πετρελαίου, υδρογονανθράκων κλπ. Έστω κι αν η οικονομική εκμετάλλευση θα αργούσε, αντίστοιχα και οι όποιες πρόσοδοι. Με αυτό το θέμα συνδέθηκε και το θέμα της ανακήρυξης ΑΟΖ εκ μέρους της χώρας μας το γρηγορότερο δυνατό.
Είναι όμως έτσι; Ίσως ναι, ίσως όχι. Όπως σε όλα τα θέματα, έτσι κι εδώ χρειάζεται σφαιρική πληροφόρηση. Στο τεύχος του ΝΕΧUS Ιανουαρίου διάβασα το άρθρο που αναδημοσιεύω πιο κάτω.
Σε αυτό ο κ.Δημ.Κωνσταντόπουλος διατείνεται ότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ δεν είναι προαπαιτούμενο, προκειμένου να προχωρήσουμε στην εξόρυξη και εκμετάλλευση των αναφερόμενων κοιτασμάτων. Παραθέτει μάλιστα ορισμένα επιχειρήματα για να υποστηρίξει την άποψή του. 
Ομολογώ ότι δεν έχω πειστεί με όλα όσα αναφέρει, αλλά κάθε επιχείρημά του είναι τόσο καλά τεκμηριωμένο, που είμαι πρόθυμος να πειστώ.
Πάντως το άρθρο αυτό προκαλεί προβληματισμό και αποτελεί τροφή για σκέψη. Γι'αυτό και το προτείνω για μια προσεκτική ανάγνωση.

 Γιατί δεν πρέπει να ανακηρύξουμε ΑΟΖ!  
 Το 2009, η κυβέρνηση, αφού φούσκωσε το έλλειμμα και επέ­τρεψε την κερδοσκοπία επί του ελληνικού χρέους πήγε στις Βρυξέλλες κατηγορώντας με όλους τους δυνατούς τρόπους τη χώρα της (στο αυτό «σπορ» είχε προηγηθεί ο κ. Αλογοσκούφης καθιστώντας ακόμα σοβαρότερες τις αυτοκατηγορίες Παπανδρέου- Παπακωνσταντίνου). Ως αποτέλεσμα, ή Αθήνα υπέγραψε δανειακή σύμβαση, πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας (Κασιμάτης), που εκχωρώντας ουσιαστικά όλο τον πλούτο της στους Πιστω­τές και θέτοντας την Ελλάδα στη σημερινή «δίνη θανάτου», προκάλεσε τη μεγαλύτερη οικονομική-κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του Δυτικού κόσμου, σε ειρηνική περίοδο.

Η Ελλάδα και ο ρόλος της στην Αν. Μεσόγειο

Ο τακτικός φιλοξενούμενός μας κ.Σταύρος Λυγερός στο τελευταίο του άρθρο στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ ασχολείται με τη δική του κριτική ματιά με το θέμα της ΑΟΖ και τη γεωστρατηγική πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει η πολιτική ηγεσία του τόπου μας.
Να πούμε ότι είμαστε αισιόδοξοι ότι θα αντιμετωπιστεί το θέμα με υπευθυνότητα από την κυβέρνηση, θα είναι ψέμα. Ας ακούγονται όμως νηφάλιες απόψεις και ...ποτέ δεν ξέρεις.

Η Ελλάδα και ο ρόλος της στην Ανατολική Μεσόγειο

Οι γεωτρήσεις στην ΑΟΖ του Ισραήλ και της Κύπρου επιβεβαίωσαν την ύπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων φυ­σικού αερίου, ενδεχομένως και πετρελαίου. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, στην ευρύ­τερη περιοχή υπάρχουν πολύ μεγαλύτερα κοιτάσματα, γεγονός που αλλάζει ριζικά τη γεωοικονομία και κατ' επέκταση τη γεωπολι­τική της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτός είναι ο λόγος που οι μεγάλοι παίκτες τη βλέπουν με άλλο μάτι. Εδώ και χρόνια, οι Αμερικανοί υποστηρίζουν ότι η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο οδηγεί και σε πολιτική εξάρτηση. Τώρα η Ευρώπη έχει ενεργειακές πηγές στην αυλή της.

Το Άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη στο ΒΗΜΑ

Στο χθεσινό ΒΗΜΑ δημοσιεύτηκε άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη σχετικό με το κοίτασμα του φυσικού αερίου και την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ.

Όταν γράφει μια προσωπικότητα τέτοιου μεγέθους, δεν μπορούμε παρά να λάβουμε υπόψη μας τα γραφόμενα και να σκεφτούμε σοβαρά τις πληροφορίες και τη σχετική επιχειρηματολογία. 

«Ή τώρα ή ποτέ» για τα ελληνικά κοιτάσματα

Διάβασα πρόσφατα άρθρο του καθηγητή Μ. Μελετόπουλου με τίτλο «Στο βάθος το φυσικό αέριο», που πιστεύω ότι μας βοηθάει να τοποθετήσουμε τη σημερινή κρίση μέσα στον διεθνή χώρο, δεδομένου ότι «η διεθνής οικονομία διαπλέκεται με τη γεωπολιτική».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ειδικά στις ανεπτυγμένες χώρες του καπιταλιστικού συστήματος η ενέργεια αποτελεί τον βασικό τροφοδότη για τη λειτουργία και την επιβίωσή του. Και αυτή η ενέργεια σήμερα, όπως και χθες και αύριο, έχει όνομα. Δηλαδή, πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Ο κ. Μελετόπουλος επιβεβαιώνει την άποψη ότι από την Αδριατική ως τις ακτές τις Συρίας υπάρχει «τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου και πετρελαίου». Στο μέσον αυτής της περιοχής βρίσκεται η χώρα μας, της οποίας η ΑΟΖ (Ανεξάρτητη Οικονομική Ζώνη) φαίνεται ότι περιέχει το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του «τεράστιου» κοιτάσματος.