Το μειονοτικό πρόβλημα στη Θράκη (του Γιώργου Καραμπελιά)

Στο προηγούμενο post ασχοληθήκαμε με τα γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται στη Θράκη, εξετάζοντάς τα μέσα από το πρίσμα των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών και του ποσοστού που έλαβε το μειονοτικό Κόμμα Ι.Ε.Φ.
Σήμερα αναδημοσιεύω ένα άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά που αναλύει το μειονοτικό πρόβλημα στη Θράκη, επεκτείνοντας την οπτική του τόσο χρονικά όσο και χωροταξικά και που προσπαθεί να ανιχνεύσει τη στρατηγική μεγάλων και άλλων δυνάμεων, που στόχο έχουν την επ'ωφελεία τους αναμόρφωση των συνόρων της περιοχής. 
Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο γεννήθηκε στο μυαλό μου η σκέψη ότι η επιβαλλόμενη από τους γερμανούς στη χώρα μας οικονομική πολιτική δεν είναι άσχετη με τα μειονοτικά προβλήματα που αναφύονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας και γύρω απ'αυτήν.
Η ανησυχία μου προέρχεται -για μια ακόμα φορά- από τη χαμηλή ποιότητα του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού που κυβερνάει τη χώρα μας. Πολιτικού προσωπικού που αναλώνεται στο μοίρασμα θέσεων και που ως μόνο καθήκον θεωρεί την εφαρμογή των (καταστροφικών για τους πολίτες) εντολών της τρόικας. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν τέτοια άτομα να αντιληφθούν τους κινδύνους που κυοφορούν οι κινήσεις των κρατών που επιβουλεύονται ελληνικά εδάφη και όχι μόνο;   

Η "Μεσευρώπη" και η στρατηγική χρήση των μειονοτήτων

Τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται και πάλι στο προσκήνιο η περιβόητη στρατηγική της "Μεσευρώπης" και του διαίρει και βασίλευε που αυτή προϋποθέτει, ιδιαίτερα από την πλευρά της Γερμανίας και των ελεγχόμενων από αυτή σε μεγάλο βαθμό μηχανισμών των Βρυξελλών.

Η λογική της Μεσευρώπης (Mittel Europa) που οραματίζεται την ανάδειξη του κεντροευρωπαϊκού χώρου, με τη Γερμανία κέντρο βάρους και ηγεμόνα της Ευρώπης, έχει ως προϋπόθεση ή ως συνέπεια τη διάλυση ή την αποδυνάμωση των κρατών των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ευρώπης, με βασικό όπλο τις κατά τόπους μειονότητες. Κατά την διάρκεια του τελευταίου πολέμου οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν παντού τις μειονότητες για να συγκροτήσουν τις ταξιαρχίες των Waffen SS, για να διαλύσουν την κεντρική Ευρώπη και να οικοδομήσουν την Μεσευρώπη. Η Μεσευρώπη ως στρατηγικός στόχος έχει δύο πυλώνες, την Γερμανία και την Τουρκία -στο παρελθόν την Οθωμανική αυτοκρατορία ή την Βουλγαρία, κατά περίπτωση, ή και τις δύο μαζί-και στοχεύει στον κατακερματισμό της υπόλοιπης Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Αυτή η πολιτική ξεκινάει από την εποχή του Βίσμαρκ και ολοκληρώνεται με τον Χίτλερ - διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Σοβιετικής Ένωσης, της Ελλάδας με βοηθούς τους Βούλγαρους, τους Ιταλούς, κ.λπ. Σήμερα παίρνει τη μορφή της στρατηγικής χρησιμοποίησης των μειονοτήτων. Αυτή η γερμανική πολιτική της μεταβολής της κεντρικής και νότιας Ευρώπης σε έναν εύκολα ελεγχόμενο κονιορτό, στη σημερινή συγκυρία ταυτίζεται -ή συναντάται- με την αμερικανική που, μέσω της χρήσης των μειονοτήτων, προσπαθεί να παγιώσει την αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης και να ελέγξει τα αδύναμα κράτη της περιοχής (κλασικό παράδειγμα η χρήση της αλβανικής κοινότητας στην FΥRΟΜ για τον έλεγχο των Σλαβομακεδόνων των Σκοπίων κατά το δοκούν). Γι' αυτό ακόμα και σε χώρες που δεν έχουν ισχυρό μειονοτικό ζήτημα, όπως η Ελλάδα, οι ετήσιες εκθέσεις του Κογκρέσου θα επαναλαμβάνουν στερεότυπα τις αμερικάνικες ανησυχίες για την τύχη των... βλάχων, εκτός βέβαια από τους μουσουλμάνους και την "μακεδονική μειονότητα". Αυτή η γερμανο-αμερικανική στρατηγική οδήγησε σε μια πρώτη φάση στην "εκκαθάριση" των βορείων Βαλκανίων και κυρίως της Γιουγκοσλαβίας.

Εκλογικά και γεωπολιτικά παιχνίδια στη Θράκη (του Στ.Λυγερού)

Μετά τις ευρωεκλογές όλοι ασχολήθηκαν κατά κόρον με τις επιδόσεις των ελληνικών κομμάτων, καθώς και τα ανησυχητικά, όντως, ποσοστά της Χρυσής Αυγής, μη δίνοντας τη δέουσα σημασία στα ανησυχητικά επίσης ποσοστά του μειονοτικού Κόμματος Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας, που στις περιοχές Ροδόπης και Ξάνθης κατέλαβε την πρώτη θέση.
Είναι αλήθεια ότι ακούστηκαν κάποιες φωνές που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, πνίγηκαν όμως από τις συνήθεις μικροκομματικές κραυγές των τηλεοπτικώς πολιτικολογούντων.
Με αυτό το κρίσιμης γεωπολιτικής διάστασης θέμα ασχολείται και ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του, που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από τα χθεσινά ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών έστεφαν με επιτυχία τη μεγαλύτερη προσπάθεια της Άγκυρας να συσπειρώσει εκλογικά και να ελέγξει πολιτικά τη μουσουλμανική μειονότητα. Η συντριπτική πλειονότητα των μουσουλμανικών ψήφων κατευθύνθηκε στο τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ/DEB). Το πανελλαδικό ποσοστό του είναι 0,75% (42.627 ψήφοι), αλλά κατέκτησε την πρώτη θέση στους νομούς Ροδόπης (42%) και Ξάνθης (26%).
Σύμφωνα με υπολογισμούς στις αγροτικές περιοχές στη Ροδόπη οι μουσουλμάνοι το ψήφισαν κατά περίπου 95%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στις αστικές περιοχές είναι χαμηλότερο (περίπου 65%). Τα αντίστοιχα ποσοστά στην Ξάνθη είναι σημαντικά μικρότερα. Όσον αφορά στους μουσουλμάνους Ρομά, υπολογίζεται ότι μόνο ένας στους τέσσερις ψήφισε το τουρκόφρονο κόμμα. Το ΚΙΕΦ απέτυχε πλήρως να διεισδύσει στους μουσουλμάνους της Δωδεκανήσου, όπως και σε μειονοτικούς που έχουν μετοικήσει σε άλλες περιοχές.