Τα ΜΜΕ και όχι τα τανκς χρησιμοποιούνται σήμερα για πραξικοπήματα

Οι πόλεμοι στο σύγχρονο δυτικό κόσμο έχουν αλλάξει μορφή, άρα έχουν αλλάξει και τα όπλα που χρησιμοποιούνται. Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στη χρήση του κοινού νομίσματος που χρησιμοποιήθηκε από αυτούς που ελέγχουν την κυκλοφορία του ως πολιορκητικός κριός για να παραδοθεί η χώρα μας σε ξένα συμφέροντα. Αν όμως δεν είχαν παίξει τα ΜΜΕ το δικό τους ρόλο, δεν θα δέχονταν οι Έλληνες να υποταχθούν τόσο εύκολα. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα του σημερινού σημειώματος. Απλά θα θυμίσω το σλόγκαν που επαναλαμβανόμενο έχει εντυπωθεί στο μυαλό της πλειοψηφίας των Ελλήνων: "το ευρώ και τα μνημόνια είναι μονόδρομος!". Όσοι από εσάς ψάχνετε πλατύτερη ενημέρωση ξέρετε αν περιέχει αλήθεια αυτή η πρόταση. Αυτός όμως είναι ο ρόλος που διαδραματίζουν τα ΜΜΕ στα χέρια της κρατικής εξουσίας. 
Τις σκέψεις αυτές τις χρησιμοποίησα ως εισαγωγή για την αναδημοσίευση - πιο κάτω - ενός κειμένου γραμμένου από τον Umberto Eco που περιέχεται στο βιβλίο του "Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή".

Πριν αρκετά χρόνια, όποιος ήθελε να πάρει την πολιτική εξουσία σε μία χώρα δεν είχε παρά να αποκτήσει τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας. Σήμερα, μόνο στις υπανάπτυκτες χώρες οι φασίστες στρατηγοί, για να κάνουνε πραξικόπημα, χρησιμοποιούν ακόμη τα τανκς. Αρκεί να φτάσει μια χώρα ένα σημαντικό επίπεδο εκβιομηχάνισης για ν' αλλάξει τελείως η κατάσταση: Σήμερα, μια χώρα ανήκει σ' αυτόν που ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης.
Δε σας λέω καινούρια πράγματα: τώρα πια, όχι μόνο οι ειδικοί, αλλά ακόμη και το πλατύ κοινό άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι ζει στην εποχή των επικοινωνιών. Η ενημέρωση δεν είναι πια ένα όργανο για την παραγωγή οικονομικών αγαθών, αλλά έγινε η ίδια το κυριότερο από τα αγαθά. Η ενημέρωση έγινε βαριά βιομηχανία. Όταν η οικονομική δύναμη μετατοπίζεται από αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα παραγωγής σε αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα ενημέρωσης, που είναι καθοριστικά για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, το πρόβλημα της αλλοτρίωσης αλλάζει νόημα. Μπρος στη σκιά ενός δικτύου πού απλώνεται και καλύπτει την υδρόγειο, κάθε πολίτης γίνεται μέλος ενός νέου προλεταριάτου. Αλλά μέσα σ’ αυτό το προλεταριάτο κανένα επαναστατικό κίνημα δε θα μπορούσε να διακηρύξει "Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε!" Γιατί, ακόμη κι αν τα μέσα επικοινωνίας, με την ιδιότητα των μέσων παραγωγής, άλλαζαν αφεντικό, η κατάσταση υποταγής δε θα άλλαζε. Τελικά, είναι σωστό να φοβόμαστε ότι τα μέσα επικοινωνίας θα αλλοτριώνουν τον άνθρωπο ακόμα κι αν διευθύνονται από το λαό.

Η κουλτούρα του ραγιαδισμού (του Μεν.Γκίβαλου)

Αν η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν είχε μετακινηθεί τόσο δεξιά, θα μπορούσε να έχει διατηρηθεί μέχρι τώρα στην εξουσία;
Τον αυταρχισμό που έχει επιδείξει η συγκυβέρνηση απέναντι στους διαφωνούντες πληττόμενους πολίτες υποβοηθάει η αδράνεια και τα υπολείμματα ραγιαδισμού μεγάλου τμήματος των συμπατριωτών μας;
Ίσως απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα μπορέσει να δώσει το άρθρο του Μ.Γκίβαλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ
 
Πολλοί θεωρούν ότι το φθινόπωρο θα δοθεί η πιο κρίσιμη, η τελική ίσως μάχη της τετραετούς μνημονιακής περιόδου. Τα στρατηγικά αδιέξοδα που συνιστούν η καταστροφή της παραγωγικής δομής η ανεργία, η απηνής φορολόγηση, η διάλυση των κοινωνικών θεσμών και των εργασιακών σχέσεων συμπυκνώνονται και συσσωρεύονται με εκρηκτικούς ρυθμούς. Τον «πυροκροτητή» των εξελίξεων θα αποτελέσει η διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, όμως το ιστορικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα ούτως ή άλλως επιβάλλει μια αντίστοιχη, ιστορικής σημασίας απάντηση.
Η συγκυβέρνηση, ωστόσο, παρά τη σοβαρή ήττα που υπέστη στις ευρωεκλογές του Μαΐου σε επίπεδο κοινωνικής και πολιτικής νομιμοποίησης δεν έχει διασφαλίσει μόνο την πλήρη υποστήριξη των δυνάμεων της διαπλοκής και των μνημονιακών συμφερόντων. Στην πράξη διαθέτει ακόμα δύο «εφεδρείες», τις οποίες θα επιδιώξει να αξιοποιήσει στον μέγιστο βαθμό.