Πριν λίγες μέρες, τις μέρες του Πάσχα και συγκεκριμένα στις 13 Απριλίου, έφυγε ένας ακόμη μεγάλος των γραμμάτων, ο ουρουγουανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Εδουάρδο Γκαλεάνο.
Ο Γκαλεάνο οπωσδήποτε είναι γνωστός σε όλους σας, αφού τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Τα πιο γνωστά έργα του είναι οι "Μνήμες Φωτιάς" και "Οι Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής".
Ως φόρο τιμής σε αυτό το μεγάλο όνομα του πνεύματος σκέφτηκα να αναδημοσιεύσω κείμενα από το πρώτο βιβλίο που ανέφερα πιο πάνω, τις "Μνήμες Φωτιάς"* και συγκεκριμένα, πρώτα την εισαγωγή στην οποία σχολιάζει τη σχέση του με την Ιστορία και στη συνέχεια το πρώτο κεφάλαιο από αυτό το βιβλίο που είναι χαρακτηριστικό του τρόπου γραφής του.
Για όσους πιθανόν δεν θυμούνται, να αναφέρω ότι το βιβλίο αυτό -που είναι το πρώτο μιας τριλογίας- χωρίζεται σε δυο μέρη: στο πρώτο παρουσιάζει μέσα από τους μύθους των πρώτων Ινδιάνων την ιστορία της προκολομβιανής Αμερικής ξεκινώντας από τη δημιουργία του κόσμου, ενώ στο δεύτερο μέρος διαβάζουμε την ιστορία της Αμερικής από το τέλος του 15ου αιώνα μέχρι το 1700. Αν κάποιος δεν έχει διαβάσει βιβλίο του ίσως τώρα είναι μια ευκαιρία, αφού πέρα από την ιστορία που διδάσκει, είναι ιδιαίτερα ελκυστικός και ο τρόπος γραφής του συγγραφέα.
(Σημειώνω ότι εδώ μπορείτε να διαβάσετε συνέντευξή του, που δόθηκε στο ΒΗΜΑ, στα τέλη του 2012)
"Μνήμες Φωτιάς" - Εισαγωγή
Υπήρξα πολύ κακός μαθητής στην Ιστορία. Το μάθημα της Ιστορίας ήταν σαν επίσκεψη στο μουσείο των Κέρινων Ομοιωμάτων ή σαν περίπατος στην Περιοχή των Νεκρών. Το παρελθόν έμοιαζε ακίνητο, τρύπιο και βουβό. Μας δίδασκαν τους περασμένους χρόνους για να υποταχτούμε, άδειες συνειδήσεις, στο παρόν: όχι για να κάνουμε ιστορία, που είχε ήδη φτιαχτεί, αλλά για να τη δεχτούμε. Η καημένη η Ιστορία είχε πάψει πια ν’ αναπνέει: προδομένη στα ακαδημαϊκά κείμενα, ψεύτικη στις αίθουσες διδασκαλίας κι αποκοιμισμένη στον ημερήσιο τύπο, την είχαν φυλακίσει στα μουσεία και την είχαν θάψει, μ’ ανθισμένα αφιερώματα, κάτω απ’ τον μπρούντζο των αγαλμάτων και το μάρμαρο των μνημείων.
Ο Γκαλεάνο οπωσδήποτε είναι γνωστός σε όλους σας, αφού τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Τα πιο γνωστά έργα του είναι οι "Μνήμες Φωτιάς" και "Οι Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής".
Ως φόρο τιμής σε αυτό το μεγάλο όνομα του πνεύματος σκέφτηκα να αναδημοσιεύσω κείμενα από το πρώτο βιβλίο που ανέφερα πιο πάνω, τις "Μνήμες Φωτιάς"* και συγκεκριμένα, πρώτα την εισαγωγή στην οποία σχολιάζει τη σχέση του με την Ιστορία και στη συνέχεια το πρώτο κεφάλαιο από αυτό το βιβλίο που είναι χαρακτηριστικό του τρόπου γραφής του.
Για όσους πιθανόν δεν θυμούνται, να αναφέρω ότι το βιβλίο αυτό -που είναι το πρώτο μιας τριλογίας- χωρίζεται σε δυο μέρη: στο πρώτο παρουσιάζει μέσα από τους μύθους των πρώτων Ινδιάνων την ιστορία της προκολομβιανής Αμερικής ξεκινώντας από τη δημιουργία του κόσμου, ενώ στο δεύτερο μέρος διαβάζουμε την ιστορία της Αμερικής από το τέλος του 15ου αιώνα μέχρι το 1700. Αν κάποιος δεν έχει διαβάσει βιβλίο του ίσως τώρα είναι μια ευκαιρία, αφού πέρα από την ιστορία που διδάσκει, είναι ιδιαίτερα ελκυστικός και ο τρόπος γραφής του συγγραφέα.
(Σημειώνω ότι εδώ μπορείτε να διαβάσετε συνέντευξή του, που δόθηκε στο ΒΗΜΑ, στα τέλη του 2012)
Υπήρξα πολύ κακός μαθητής στην Ιστορία. Το μάθημα της Ιστορίας ήταν σαν επίσκεψη στο μουσείο των Κέρινων Ομοιωμάτων ή σαν περίπατος στην Περιοχή των Νεκρών. Το παρελθόν έμοιαζε ακίνητο, τρύπιο και βουβό. Μας δίδασκαν τους περασμένους χρόνους για να υποταχτούμε, άδειες συνειδήσεις, στο παρόν: όχι για να κάνουμε ιστορία, που είχε ήδη φτιαχτεί, αλλά για να τη δεχτούμε. Η καημένη η Ιστορία είχε πάψει πια ν’ αναπνέει: προδομένη στα ακαδημαϊκά κείμενα, ψεύτικη στις αίθουσες διδασκαλίας κι αποκοιμισμένη στον ημερήσιο τύπο, την είχαν φυλακίσει στα μουσεία και την είχαν θάψει, μ’ ανθισμένα αφιερώματα, κάτω απ’ τον μπρούντζο των αγαλμάτων και το μάρμαρο των μνημείων.
