Η Παιδεία ας γίνει το θεμέλιο αναγέννησης της χώρας

Θεμελιακό στοιχείο μιας ευνομούμενης πολιτείας είναι ο άνθρωπος. Ο έντιμος άνθρωπος, ο ηθικός άνθρωπος, ο πληροφορημένος άνθρωπος.

Δεν είναι τυχαίο που σήμερα που η χώρα μας έχει φτάσει σε τόσο χαμηλό επίπεδο σε τόσους τομείς, από πολύ μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας λείπει ένα από αυτά τα στοιχεία, από αρκετούς τα δυο και από κάποιους και τα τρία.
Θα έλθει στιγμή - που ελπίζω να μην αργήσει - που για τη χώρα μας θα σημάνει το σήμαντρο της ανόρθωσης. Προκειμένου να στηριχθεί η νέα πολιτεία σε όσο το δυνατόν πιο γερά θεμέλια, είναι απαραίτητο να πρωτοστατήσει ο Άνθρωπος. Κι επειδή τον σωστό πολίτη τον χτίζει η παιδεία, αυτή θα πρέπει να αποτελέσει το θεμέλιο που θα οδηγήσει στη νέα ευνομούμενη Ελλάδα.
Όταν λοιπόν έλθει αυτή η ώρα, καλό θα είναι να τεθεί επικεφαλής της αναγεννημένης παιδείας κάποιος που οπωσδήποτε δεν θα προέρχεται από τον πολιτικό χώρο. Αφού το επίπεδο των πολιτικών το έχουμε ζήσει και η εμπλοκή τους με την παιδεία τις τελευταίες δεκαετίες κάθε άλλο παρά ανέβασαν το μορφωτικό επίπεδο των γενεών που σπούδασαν με βάση τις ιδέες των δήθεν "αναμορφωτών" της.

Τι θα γίνει συνέλληνες; Πόσο ακόμα; (του Άρη Δαβαράκη)

Είναι σίγουρο ότι τις σκέψεις που διατυπώνει ο Άρης Δαβαράκης στο κείμενό του που αναδημοσιεύω σήμερα, τις έχουμε κάνει οι περισσότεροι από εμάς αρκετές φορές. Δυστυχώς οι σκέψεις μόνες τους δεν αρκούν για να αποτινάξουμε το ζυγό που μας επέβαλαν οι γερμανοί με τη βοήθεια των ιθαγενών οργάνων τους. 
Θα σταθώ πάντως σε δυο σημεία του κειμένου αυτού.
Το ένα είναι οι ενοχές και ο τρόμος που μας έχουν γεμίσει οι δεσμοφύλακές μας. Πρόκειται για το "δόγμα του σοκ", στο οποίο είχε αναφερθεί και η Ναόμι Κλάιν, τόσο στο ομότιτλο βιβλίο της, όσο και σε συνεντεύξεις της, κάποιες από τις οποίες είχαν δοθεί και στη χώρα μας, την οποία είχε επισκεφτεί μερικές φορές. (έχουμε αναφερθεί στο θέμα από αυτή τη γωνιά εδώ, εδώ κι εδώ)
Το άλλο σημείο είναι ότι για τρίτη φορά σε 100 χρόνια προσπαθεί η Γερμανία να κυριαρχήσει στην ήπειρό μας, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά, όχι πυροβόλα όπλα, αλλά ένα νόμισμα, του οποίου τον έλεγχο κατέχει εξολοκλήρου. Η ουσία είναι ότι - επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται - η επίμονη αυτή χώρα θα ηττηθεί πάλι. Δυστυχώς όμως, όταν και αυτός ο πόλεμος θα έχει τελειώσει, οι ευρωπαϊκές χώρες θα είναι ερειπωμένες! Γι'αυτό, όσο γρηγορότερα αποτινάξουμε το γερμανικό ζυγό, τόσο λιγότερα ερείπια θα έχουμε να αποκαταστήσουμε. Το πρώτο βήμα για να τερματιστεί αυτή η κατοχή δεν μπορεί παρά να είναι η απαλλαγή μας από τα ιθαγενή όργανα των επικυρίαρχων. Και μετά, μακάρι να γίνει αυτό που ελπίζει και ο Άρης Δαβαράκης: να βρεθεί ένας άνθρωπος να βγει μπροστά και να δηλώσει πως δεν πάει άλλο!

Τι θα γίνει συνέλληνες; Πόσο ακόμα; 

Σκεφτόμουνα την Πέμπτη καθώς προχωρούσε η μέρα πως όλο αυτό το σκηνικό της κρίσης και της δυσκολίας μέσα στο οποίο ζούμε τώρα και αρκετά χρόνια πιά, δεν κάνει να συνεχιστεί άλλο. Μας έχει εξοντώσει αυτή η επικίνδυνη θολούρα που ξεκίνησε από τη στιγμή που βρεθήκαμε ξαφνικά με κηδεμόνες και ελεγκτές να παρακολουθούν τις συμπεριφορές μας από κοντά και να επεμβαίνουνε διορθωτικά στην καθημερινότητά μας με τιμωρίες οικονομικές που, από ένα σημείο και μετά, ακόμα και με βασανιστήρια μπορείς να τις παρομοιάσεις. Είμαστε, ένας ολόκληρος λαός, υπό αυστηρή επιτήρηση, κάπως σαν φυλακισμένοι ομαδικά για οικονομικά εγκλήματα που έχουμε διαπράξει και έχουμε καταδικαστεί γι’ αυτά στα  eυρωπαϊκά δικαστήρια, με συνοπτικές, αλλά έγκυρες διαδικασίες τις οποίες, με σκυμμένο το κεφάλι, τις αποδεχόμαστε ως δίκαιη τιμωρία. Κανείς δεν διαμαρτύρεται γι’ αυτή την κατάσταση. Έχουμε όλοι αποδεχθεί την μοίρα μας και προσπαθούμε μέσα στις μικρές μας φυλακές που είναι τα σπίτια μας, να φτιάξουμε κάτι προς πώληση για να μπορέσουμε να προμηθευτούμε τα απαραίτητα. Η ζωή μας, ξέρετε, μου θυμίζει πολύ το εξάμηνο που έζησα στις φυλακές Κορυδαλλού, το 2005. Υπάρχει μια αναλογία σε πολλά πράγματα. Αυτή η αίσθηση του περιορισμού και της «επιβίωσης», σαν ένστικτο πολύ ισχυρό στον άνθρωπο (που είναι από τα πιο προσαρμοστικά ζώα), ισχύει στην Ελλάδα των μνημονίων στον ίδιον περίπου βαθμό που ίσχυε και στις φυλακές Κορυδαλλού.

Τι εκφράζει η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα μας...

Τώρα που τελείωσε και αυτή η περιπέτεια της ποδοσφαιρικής εθνικής ομάδας μας αφήνοντάς μας μια γλυκόπικρη γεύση, θα ήθελα να διαβάσουμε μαζί το κείμενο ενός ξένου, ενός Γάλλου, που αναφέρεται με γλαφυρό και θετικό τρόπο σε ό,τι είναι δυνατόν να συμβολίζει μια ελληνική ομάδα.
Το κείμενο γράφτηκε πριν από το χθεσινό αγώνα με την Κόστα Ρίκα και πιστεύω ότι, παρότι μοιάζει ξένο προς τα θέματα αυτού του blog, διαβάζοντάς το θα συμφωνήσετε ότι ταιριάζει με το ύφος αυτής της γωνιάς.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο www.sofoot.com από τον Thibaud Leplat με τίτλο La Grèce ou le sens du tragique. Είναι μια από τις φορές που ένας ξένος ανιχνεύει την ελληνική ψυχή με ξεχωριστή συμπάθεια αλλά και πιστότητα.

Η Ελλάδα ή η έννοια του τραγικού

Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση ακούμε το ίδιο ποίημα. Οι Έλληνες δεν είναι ποτέ φαβορί. Ωστόσο είναι από τις λίγες Ευρωπαϊκές ομάδες που κατάφεραν να προκριθούν στη δεκαεξάδα. Τότε λοιπόν γιατί; Γιατί κανείς δεν αγαπά την Ελλάδα;
Είναι ώρα να ζητήσουμε από τον αναγνώστη να περιπλανηθεί στη χώρα των ονείρων. Φανταστείτε ότι γνωρίζετε το αλφάβητό τους και τη γλώσσα τους που είναι οικείο το άκουσμά της -έχει τους συριγμούς των πορτογαλικών, τις αιχμηρότητες των γαλλικών, την ακρίβεια των γερμανικών. Κοιτάξτε τώρα τον κόσμο σαν να είχατε γεννηθεί σ' ένα νησάκι της Μεσογείου. Ζείτε απέναντι στη Λιβύη και στην Τουρκία αλλά είσαστε η καρδιά της Ευρώπης, το συγκινησιακό της κέντρο. Έχετε επινοήσει όλα εκείνα τα πράγματα που αφήνουν αδιάφορους τους εμπόρους της παγκοσμιοποίησης αλλά αποτελούν τα θεμέλια της ανθρώπινης κοινότητας: το θέατρο, τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, τους αγώνες. Κάποιοι τα βλέπουν αυτά αφ' υψηλού όπως βλέπουν αφ' υψηλού και τη μικρή, φτωχή ομαδούλα σας. Λένε και ξαναλένε ότι το μεγαλύτερο κατόρθωμα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου τα τελευταία είκοσι χρόνια, το δικό σας κατόρθωμα στο Euro του 2004, ήταν ένα από τα περίεργα θλιβερά φαινόμενα της ιστορίας κι ότι το κοντέρ πρέπει να ξεκινήσει απ' το μηδέν. Σίγουρα πήρατε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά, νικήσατε τους καλύτερους, επιδείξατε μια μοναδική και απαράμιλλη ψυχραιμία. Σίγουρα. Αλλά θα προτιμούσαν να αρχειοθετήσουν αυτό το συμβάν κάτω από μια στοίβα αναμνήσεων ώστε να λησμονηθεί με την πιο συνειδητή μέθοδο αποσιώπησης. Ωστόσο νά που το βράδυ της Τρίτης μας δώσατε ένα μάθημα από κείνα που δεν ξεχνιούνται τόσο εύκολα. Σ' αυτό το Μουντιάλ όπου οι αμυντικές πεντάδες είχαν αποκλείσει κάθε πιθανότητα θεαματικής ανδραγαθίας είχαμε ξεχάσει ότι ο ενθουσιασμός και η αυταπάρνηση μπορούν να κάνουν θαύματα. Τα ευρωπαϊκά έθνη πάτωσαν το ένα μετά το άλλο. Εκτός από την Ελλάδα. Και η Ελλάδα είμαστε εμείς.

Ερωτήματα για την αξία του αγαθού της Ελευθερίας

Η κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η χώρα μας τα τελευταία τέσσερα χρόνια και η αμφισβήτηση για το κατά πόσον μπορεί να θεωρείται ελεύθερη και ανεξάρτητη, αφού οι αποφάσεις που αφορούν αυτήν και τους πολίτες της λαμβάνονται από κέντρα ξένων συμφερόντων, προκαλεί μερικά γενικότερα ερωτήματα για τη φύση και την αξία της έννοιας της Ελευθερίας. Όπως:

 

Τι είναι αυτό που δίνει τόση αξία στην Ελευθερία, ώστε οι πρόγονοί μας να έχουν δώσει τη ζωή τους για να την υπερασπιστούν;

Είναι αλήθεια πως οι έλληνες τοποθετούν το αγαθό της Ελευθερίας ψηλότερα απ’όσο άλλοι λαοί;

Και αν η απάντηση είναι θετική, αυτό οφείλεται στο DNA μας ή σε ειδικές συνθήκες (ιστορικές ή γεωστρατηγικές);

Ένας Ρώσος ειδικός μιλάει για τα γεωπολιτικά παιχνίδια

Πολλές απορίες γεννάει η πολιτική της Ρωσίας σε διάφορες περιπτώσεις: πριν λίγο καιρό στο θέμα της Κύπρου, μόλις χθες στο θέμα της ΔΕΠΑ, για να αναφερθούμε σε θέματα άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, αλλά και στο θέμα της Συρίας, των αγωγών κλπ.
Η άποψη ενός ρώσου ειδικού σε γεωπολιτικά θέματα, μόνο χρήσιμη θα ήταν. Γι'αυτό παραθέτω πιο κάτω αποσπάσματα από (μακροσκελή) συνέντευξη που έδωσε ο Αλεξάντρ Ντούγκιν (ρώσος πολιτικός φιλόσοφος, κορυφαίος στα γεωπολιτικά και συγγραφέας του βιβλίου "Η τέταρτη πολιτική", που κυκλοφορεί ήδη και στα ελληνικά) στον Δημ.Κωνσταντακόπουλο.
Οι σκέψεις του παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού αναφέρεται στο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται, όχι μόνο στην περιοχή μας, της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και παγκοσμίως.

Η γεωπολιτική σήμερα δεν είναι γραμμικό, αλλά πολυεπίπεδο σύνθετο παιχνίδι. Υπάρχουν παράγοντες που ανήκουν στην ίδια πολιτική οντότητα, αλλά συμπεριφέρονται με πολύ διαφορετικό τρόπο και ακολουθούν αρκετά διαφορετικούς τρόπους.

Υπάρχουν οι ΗΠΑ ως εθνικό κράτος, ο μονοπολισμός, η ει­κόνα της Αμερικής που υπερασπίζονται οι πολύ διάσημοι έως πρόσφατα, αλλά τώρα κάπως ξεχασμένοι νεοσυντηρητικοί. Εί­ναι ο ανοιχτός, απερίφραστος ατλαντισμός. Ό,τι είναι καλό για τις ΗΠΑ είναι καλό για τους υπόλοιπους. Αυτό είναι ένα επί­πεδο παγκόσμιας δράσης και δεν θα’πρεπε να το ξεγράφουμε πρόωρα. Οι ΗΠΑ παραμένουν υπερδύναμη. είναι σε παρακμή, αλλά μια τέτοια παρακμή μπορεί να διαρκέσει αρκετό χρόνο. Πριν από την οριστική τους εξαφάνιση, οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν μεγάλη ζημιά.

Υπάρχει και η παγκόσμια ολιγαρχία που αντιπροσωπεύεται από τους Ρότσιλντ, τους Σόρος και άλλες ισχυρές, παγκόσμιες χρηματιστικές ομάδες. Η Goldman Sachs είναι μάλλον στο πλευρό τους. Αυτοί οι κύκλοι είναι πλήρως διεθνείς, προτι­μούν για ορισμένες επιχειρήσεις τους την Ευρώπη, αλλά ταυ­τόχρονα το αρχηγείο τους είναι στην άλλη πλευρά του Ατλα­ντικού, πέραν των στηλών του Γιβραλτάρ, στο βασίλειο των δαι­μόνων της ύλης, κατά τον Πρόκλο.

Είναι πιθανό ότι αυτές οι δύο ομάδες έχουν κάποιες διαφο­ρές ως προς το μέλλον της παγκόσμιας τάξης και τους τρόπους επιβολής της. Αλλά μοιράζονται το ίδιο σύστημα αξιών και την εμμονή στη φιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Οι διαφορές τους αφορούν το timing και τις μεθόδους.

Σε ό,τι αφορά την ΕΕ, από τη μια μεριά είναι ατλαντικό δη­μιούργημα, μια φιλελεύθερη-καπιταλιστική ζώνη του ΝΑΤΟ και κοινωνία ελεύθερης αγοράς, που βασίζεται στην ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα είδος επέκτασης των δύο ηγετικών ομάδων των ΗΠΑ. Οι αμερικανικές χρηματιστικές ομάδες ελέγχουν το ευρωπαϊκό χρηματιστικό σύστημα, οι αμερικανοί στρατιωτικοί στρατηγικοί κυβερνούν το ΝΑΤΟ.

Το νέο λάθος του ΔΝΤ και η άποψη του Γ.Βαρουφάκη

Μετά την προ μηνών ομολογία του ΔΝΤ για λάθος πολλαπλασιαστή, έρχεται η νέα ομολογία του για τη λάθος ακολουθούμενη στρατηγική στην αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης. Μέχρι την επόμενη (τρίτη) ομολογία του ΔΝΤ για κάποιο άλλο λάθος από τα τόσα που έχουν κάνει (κι έχουν εφαρμοστεί από τα ιθαγενή όργανά τους) έχοντας οδηγήσει στη δυστυχία τους έλληνες πολίτες - και που όσοι ασχολούμαστε με τα οικονομικά (αλλά και ο σημερινός πρωθυπουργός) έχουμε επισημάνει από την αρχή - ας ασχοληθούμε λίγο με την τωρινή ομολογία. 
Πιο κάτω παραθέτω (1) άρθρο της Guardian που αναφέρει τα βασικά σημεία της παραδοχής του ΔΝΤ για τη ζημιά που έχει προκαλέσει στην ελληνική οικονομία η εφαρμοζόμενη πολιτική λιτότητας και (2) την άποψη του γνωστού καθηγητού και οικονομικού αναλυτή Γιάννη Βαρουφάκη γι'αυτό το θέμα με απαντήσεις που έδωσε σε σχετικά ερωτήματα του Βασ.Κωστούλα (να σημειώσω, ότι δεν συμφωνώ σε ένα-δυο σημεία από αυτά που αναφέρει ο καθηγητής - τα σημειώνω με αστερίσκους - αλλά εδώ ενδιαφέρει η δική του άποψη - τη δική μου επιφυλάσσομαι να τη γράψω σε μελλοντικό post).

IMF admits: we failed to realise the damage austerity would do to Greece
The International Monetary Fund admitted it had failed to realize the damage austerity would do to Greece as the Washington-based organisation catalogued mistakes made during the bailout of the stricken euro-zone country.

In an assessment of the rescue conducted jointly with the European Central Bank (ECB) and the European commission, the IMF said it had been forced to override its normal rules for providing financial assistance in order to put money into Greece.
Fund officials had severe doubts about whether Greece's debt would be sustainable even after the first bailout was provided in May 2010 and only agreed to the plan because of fears of contagion.
While it succeeded in keeping Greece in the eurozone, the report admitted the bailout included notable failures.
"Market confidence was not restored, the banking system lost 30% of its deposits and the economy encountered a much deeper than expected recession with exceptionally high unemployment."
In Athens, officials reacted with barely disguised glee to the report, saying it confirmed that the price exacted for the €110bn emergency package was too high for a country beset by massive debts, tax evasion and a large black economy."

Πασχαλινές σκέψεις του Μάνου Χατζηδάκι

Όντας θαυμαστής της μουσικής του Μάνου Χατζηδάκι και επί πλέον έχοντας φυλάξει σχεδόν όλα τα τεύχη του περιοδικού "Τέταρτον", ειδικά αυτά που Εκδότης-Διευθυντής ήταν ο συνθέτης, δεν ήταν δυνατόν να μη διαβάσω το βιβλίο του Τάκη Θεοδωρόπουλου "Το Τελευταίο Τέταρτο", στο οποίο ο συγγραφέας εξιστορεί την "περιπέτεια" της συνεργασίας του με τον μεγάλο (και ιδιόρρυθμο, όπως όλοι οι μεγάλοι) Μάνο, κατά την έκδοση αρκετών τευχών αυτού του περιοδικού. Ένα βιβλίο που ρούφηξα με μια ανάσα.
Επόμενο ήταν να αναζητήσω και να ξεφυλλίσω κάποια από τα τεύχη του περιοδικού. Διάβασα με ιδιαίτερη έκπληξη το editorial (φαντάζομαι πόσο θα μισούσε μια τέτοια λέξη ο συνθέτης) του πρώτου τεύχους (Μάιος 1985). Κάθε γραμμή, κάθε λέξη μου έδινε την εντύπωση ότι ο Μάνος ζούσε κι είχε γράψει κείμενο για τον Μάιο του 2013 (κείμενο που θα ταίριαζε βέβαια και στο 2012, 2011 κ.ο.κ.). Κι αυτό το γεγονός μου απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι τα μεγάλα πνεύματα ζουν αιώνια.
Θέλοντας να το μοιραστώ με όσο περισσότερους μπορώ, αναδημοσιεύω παρακάτω το συγκεκριμένο editorial (κατά σύμπτωση μεταπασχαλινό), σε μονοτονικό εκ μετατροπής (δικής μου, συγνώμη Μάνο) και στη συνέχεια φωτοκόπια της συγκεκριμένης σελίδας του περιοδικού σε πολυτονικό σύστημα, στο οποίο έγραφε όλα του τα κείμενα ο Χατζηδάκις.

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ’ άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί;

Αντιπαρέρχομαι την αντιπάθεια που μου προκαλούσαν οι άδοντες παρελαύνοντες στρατιώτες, αστυνομικοί και πυροσβέστες, μαθητές και μαθήτριες, ναύτες και αεροπόροι κι όλοι μαζί μετά φανατισμού και πείσματος. «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» - τί άραγε το άσμα να εννοεί; Βέβαια δεν μου διέφευγε η προκατασκευή και η επίπονη άσκηση πού απαιτούσεν ένας τόσος «φανατισμός» και τέτοιο «πείσμα» για να εκτοξευθεί εις τας εθνικάς εορτάς το περίφημον «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». 'Ομως αυτό δεν έχει τόση σημασία. Γεγονός ήταν πως η Ελλάδα, είτε με πείσμα είτε χωρίς, δεν εννοούσε να πεθάνει. Και το διαλαλούσε μετά χάλκινων και ξυλίνων πνευστών, καθώς και μ’ έναν αρκετά μεγάλον αριθμό τυμπάνων.