Η πολιτική των παρενθέσεων (Του Γιώργου Πετράκη)

Τα τελευταία χρόνια ζούμε μια καταπληκτική περίοδο που εάν εξαιρεθεί η μεγάλη άπατη του ΣΥΡΙΖΑ του «σκίζω τα μνημόνια» και ανοίγω τις πύλες του παραδείσου και οι μικροαπάτες του Γεωργίου Α. Παπανδρέου ότι «λεφτά υπάρχουν» και του Αντ. Σαμαρά του «πάμε Ζάππειο», η πορεία της χώρας καθορίζεται από το Βερολίνο και το ΔΝΤ και η πολιτική ζωή εξαντλείται στις ασκήσεις των «παρενθέσεων». 
Το 2004 ο Γεώργιος Παπανδρέου θεώρησε ότι ο Κώστας Καραμανλής θα αποτελέσει μια μικρή «δεξιά παρένθεση» οπότε ο ίδιος θα είχε τον χρόνο να φτιάξει το ΠΑΣΟΚ στα μέτρα του και να επανέλθει δριμύτερος. Έπεσε έξω τέσσερα χρόνια αλλά τότε ήταν ο κ. Καραμανλής που δραπέτευσε θεωρώντας ότι η κατάσταση στην οποία παρέδιδε την χώρα στον ΓΑΠ θα δημιουργούσε μια νέα παρένθεση. Εξάλλου όσοι ήξεραν τον κ. Παπανδρέου, ηταν πεισμένοι ότι ο ΓΑΠ μόνο για παρένθεση θα τα κατάφερνε. 

Το εκλογικό ντέρμπυ επί θύραις

Πριν λίγες μέρες είχα κάνει μια προσπάθεια πρόβλεψης των αποτελεσμάτων των εκλογών της ερχόμενης Κυριακής, στηριζόμενος αποκλειστικά στην ψυχρή λογική και σε αριθμητικές προσθαφαιρέσεις. Φυσικά, όπως είναι γνωστό, είναι και πολλοί άλλοι παράγοντες που υπεισέρχονται σε μια εκλογική αναμέτρηση, διαφορετικά θα ήταν και πολύ ευκολότερη –και επιτυχημένη- και η δουλειά των εταιρειών δημοσκοπήσεων, για τις οποίες, όπως φαίνεται, και αυτή τη φορά η μόνη σίγουρη πρόβλεψη είναι ότι θα υποστούν μια ακόμα εκτεταμένη ήττα.

Τις τελευταίες μέρες και ιδιαίτερα μετά τα ντιμπέιτ είχα την ευκαιρία να συζητήσω με αρκετούς συμπολίτες μας -και για πολιτικά θέματα φυσικά- που με ανάγκασαν να διαφοροποιήσω αρκετά τις απόψεις μου για το αποτέλεσμα της κυριακάτικης κάλπης.

Μπορεί να προβλεφτεί με βάση τη λογική η ψήφος των πολιτών;

Μπορεί να εξηγηθεί η εκλογική συμπεριφορά των ελλήνων ψηφοφόρων με τη λογική ή να μετρηθεί με την αριθμητική;
Ας κάνουμε μια προσπάθεια να απαντήσουμε με όσο λιγότερες λέξεις είναι δυνατόν. 
Πριν προχωρήσω θα ήθελα να διευκρινίσω ότι παρά τις φωνές που θέλουν να μας πείσουν ότι ο διαχωρισμός μνημόνιο-αντιμνημόνιο δεν υφίσταται πλέον, εδώ θα τον χρησιμοποιήσω, αφού θεωρώ ότι αυτός θα ισχύει όσο θα εφαρμόζονται μνημόνια. 
Ας αρχίσουμε από τα εύκολα.

Στη ΝΔ δεν υπάρχει λόγος αυξομείωσης των ποσοστών της. Τον Ιανουάριο την ψήφισαν πολίτες δεξιάς προέλευσης θετικοί απέναντι στα μνημόνια, οπότε δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουν την ψήφο τους.

Στο ΚΚΕ τα ποσοστά παραμένουν συνήθως στα ίδια επίπεδα, όσα "κοσμοϊστορικά" γεγονότα και αν συμβούν. Παρόλο που ανήκει στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, λόγω της "μονόχνοτης" στάσης που κρατάει, δεν κατάφερε να προσελκύσει τους δυσαρεστημένους από τα μνημόνια δημοκρατικούς πολίτες που πήγαν τον Ιανουάριο σχεδόν όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως βέβαια τώρα καταφέρει να προσελκύσει κάποιον αριθμό δυσαρεστημένων λόγω της μνημονιακής στροφής του Τσίπρα. Δεν νομίζω ότι θα είναι πολλοί.

Η κατάρρευση της μνημονιακής "φούσκας"

Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου τα περισσότερα άρθρα και αναλύσεις ασχολούνται με τα έργα και τις ημέρες της νέας κυβέρνησης, και αυτό είναι φυσιολογικό. Λίγοι ασχολούνται με τη μετεκλογική πορεία των δυο κομμάτων που μας οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, ίσως επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι αυτά σιγά σιγά γίνονται παρελθόν.
Με το σήμερα των δυο βασικών μνημονιακών κομμάτων ασχολείται το άρθρο του Μεν.Γκίβαλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Η κατάρρευση, η κοινωνική και πολιτική απαξίωση, ο αυτοευτελισμός, φαινόμενα και καταστάσεις που χαρακτηρίζουν τους δύο «πυλώνες» της μνημονιακής διακυβέρνησης το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, δεν αποτελούν προϊόν της συγκυρίας, δεν οφείλονται απλώς σ' ένα «ατυχές» εκλογικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, εκφράζουν το ιστορικό αποτέλεσμα μιας διαδικασίας -χρονικά μεν περιορισμένης αλλά πολύ πυκνής σε πολιτικές εξελίξεις- που διαμορφώθηκε και σχηματοποιήθηκε στις βασικές της δομές εδώ και τρία σχεδόν χρόνια.

Συμπεράσματα από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών (του Στ.Λυγερού)

Τη ρευστότητα που κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας, μετά τις αναταράξεις που προκάλεσαν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών της Κυριακής που μας πέρασε, περιγράφει ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του, που αναδημοσιεύω πιο κάτω από τα χθεσινά ΕΠΙΚΑΙΡΑ.
Είναι φανερό ότι δεν προκλήθηκε η ανατροπή που πολλοί περίμεναν και προσωπική μου γνώμη είναι ότι τέτοια ανατροπή δεν θα προκληθεί ούτε στο ορατό μέλλον, όσο η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τόσο αποτελεσματικά τα όπλα που διαθέτει (μιντιακό κατεστημένο, κρατικός μηχανισμός, υποσχεσιολογία, στήριξη από ξένες ισχυρές δυνάμεις κ.ά.), ενώ από την άλλη πλευρά η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει μάλλον ερασιτεχνική και βρίσκεται μόνιμα σε αμυντική στάση απέναντι στην κυβερνητική επιθετικότητα.
Ας συνεχίσουμε όμως με την ανάλυση της παρούσας πολιτικής κατάστασης από τον τακτικό φιλοξενούμενό μας.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΦΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΥ

Η ευστάθεια της κυβέρνησης Σαμαρά και ευρύτερα η δυναμική των πολιτικών εξελίξεων ήταν συνάρτηση δύο παραγόντων. Ο πρώτος ήταν η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ· ο δεύτερος ήταν το ποσοστό της Ελιάς. Εάν η διαφορά ήταν μικρότερη των τριών μονάδων, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε καταγάγει εκλογική νίκη, αλλά θα είχε υποστεί πολιτική ήττα. Γιατί αυτό; Επειδή η χαλαρότητα της ευρωψήφου ευνοεί την εκλογική έκφραση της κοινωνικής οργής. Είναι κοινό μυστικό, άλλωστε, πως στις εθνικές εκλογές οι εγχώριες άρχουσες ελίτ, το μιντιακό σύστημα και βεβαίως το ευρωιερατείο θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να εκβιάσουν τους ψηφοφόρους ώστε να αποτρέψουν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.
Τελικώς, η διαφορά είναι σχεδόν τέσσερις μονάδες. Πρόκειται για μια καθαρή εκλογική νίκη, που, ωστόσο, δεν επαρκεί για να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση και να οδηγήσει άμεσα σε εθνικές εκλογές. Δεν διαμορφώνει το σαρωτικό πλειοψηφικό ρεύμα που θα έκαμπτε τις πολλές και μεγάλες επιφυλάξεις και των κεντροαριστερών ψηφοφόρων για την ικανότητα της Κουμουνδούρου να απεγκλωβίσει την κοινωνία από τα δεσμά του Μνημονίου και να ανατάξει την οικονομία. Με άλλα λόγια, ενώ εξασφαλίζει στο κόμμα τού Τσίπρα το πολιτικό πλεονέκτημα, δεν προκαθορίζει και την έκβαση της μάχης για την εξουσία.

Ιδού τα ποσοστά που θα πάρουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ στις επόμενες εκλογές!

Ακούσαμε και διαβάσαμε διάφορες αναλύσεις των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών της Κυριακής που μας πέρασε. Άλλες σοβαρές κι άλλες αστείες (όπως των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που έχασαν το εν τρίτο των ψήφων που είχαν πάρει στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές και δηλώνουν νικητές ...αλλά εδώ ταιριάζει το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι"). 
Από αυτή τη γωνιά θα ήθελα σήμερα να ασχοληθώ με το ποσοστό που έλαβαν τα μικρά λεγόμενα κόμματα στις τελευταίες πέντε αναμετρήσεις, επειδή θεωρώ ότι μπορούμε να εξάγουμε κάποια χρήσιμα και για το μέλλον συμπεράσματα. Και για το λόγο αυτό θα επικαλεστώ τα σχετικά ποσοστά τόσο των δυο εκλογικών αναμετρήσεων του 2009 (ευρωεκλογών και βουλευτικών), όσο και των δυο βουλευτικών εκλογών του 2012.

Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 το ποσοστό των μικρών κομμάτων ανήλθε στο 6,9% (χωρίς να προσθέσουμε το ποσοστό των Οικολόγων που έφτασε στο 3,49% χαρίζοντάς τους έναν ευρωβουλευτή). Σε αυτές τις εκλογές το ποσοστό της ΝΔ -που ήταν κυβέρνηση τότε- έφτασε το 32,3%, του ΠΑΣΟΚ στο 36,65%, του ΚΚΕ στο 8,35% και του ΛΑΟΣ στο 7,15%. Ο ΣΥΡΙΖΑ -πριν την αποχώρηση των στελεχών του που αργότερα σχημάτισαν τη ΔΗΜΑΡ- είχε πάρει 4,70%.

Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν τέσσερις μήνες αργότερα το ποσοστό των μικρών κομμάτων έπεσε στο 2% περίπου (και των Οικολόγων στο 2,5%), έφυγε δηλαδή ποσοστό 4,9+1=5,9 μονάδων. Ακόμα μειώθηκε τόσο το ποσοστό του ΛΑΟΣ κατά μιάμιση μονάδα, όσο και του ΚΚΕ κατά λίγο κάτω από τη μονάδα. Πού πήγαν αυτές οι ψήφοι; Το ΠΑΣΟΚ (του ...λεφτά υπάρχουν) τις πήρε σχεδόν όλες φτάνοντας στο 43,92% (αύξηση κατά 7,3 μονάδες περίπου), ενώ λίγο πάνω από 1% αυξήθηκε το ποσοστό της ΝΔ.

Σκοπός του σημειώματος αυτού είναι να καταλάβουμε τι ψηφίζουν οι πολίτες όταν επικρατεί η λογική της χαμένης ψήφου και υπάρχει κρίσιμο διακύβευμα σε συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση. Στις ευρωεκλογές που είναι γεγονός ότι ψηφίζουμε πιο χαλαρά, οι ψήφοι διαχέονται σε πολλά μικρά κόμματα. Όταν πρόκειται όμως για κρίσιμη επιλογή κυβέρνησης, οι ψήφοι συγκεντρώνονται στους διεκδικητές της εξουσίας. Το ίδιο συμπέρασμα θα βγάλουμε εξετάζοντας τα αποτελέσματα των δυο διαδοχικών βουλευτικών εκλογών του 2012. 

Λίγες σκέψεις πριν πάω να ψηφίσω...

Είναι γεγονός ότι δεν είμαι οπαδός κανενός κόμματος.
Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες δεν θυμάμαι να έχω ψηφίσει το ίδιο κόμμα σε δυο συνεχόμενες βουλευτικές εκλογές, πόσω μάλλον σε ευρωεκλογές.
Η σημερινή ψήφος όμως στην κάλπη των ευροεκλογών έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σπουδαιότητα που οφείλεται στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ευρώπη εξαιτίας της πολιτικής λιτότητας που έχει επιβληθεί από τους γερμανούς, κυρίως στις χώρες της νότιας Ευρώπης, με τη βοήθεια των φιλικών και πρόθυμων κυβερνήσεων που εκείνοι έχουν προκρίνει (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία κατά βάση. Κύριες μέθοδοί τους η τρομοκράτηση των πολιτών με το δόγμα του σοκ, η παραπλανητική προπαγάνδα με τη βοήθεια των εξαγορασμένων συστημικών ΜΜΕ και τα εκβιαστικά διλήμματα στις εκλογικές αναμετρήσεις με βασικό όπλο το ευρώ.
Είναι κρίσιμο το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις κάλπες όλων των ευρωπαϊκών κρατών.

Ας μείνουμε όμως στην Ελλάδα. Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές τα έχουμε ξαναπεί και η ιδιαιτερότητά τους δεν προσφέρεται για ασφαλή πολιτικά συμπεράσματα.
Στις ευρωεκλογές όμως μας δίνεται η δυνατότητα να εκφράσουμε την άποψή μας για την πορεία που ακολουθεί η Ενωμένη Ευρώπη, κομμάτι της οποίας αποτελεί η χώρα μας.
Θα μας δοθούν μερικές δεκάδες ψηφοδέλτια, κάποιο από τα οποία θα εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις του καθενός από εμάς. Ποιο θα πρέπει όμως να είναι το κριτήριο επιλογής μας; 
Ας ξεκινήσουμε ανάποδα. Ας μεταφερθούμε δώδεκα ώρες μετά, όταν θα έχουν αρχίσει να ξεκαθαρίζουν τα αποτελέσματα και να εξάγονται συμπεράσματα. Πού θα επικεντρώνονται αυτά;
Πρώτα πρώτα, καμιά τριανταπενταριά από αυτά θα αναφέρονται ως "λοιπά". Όσο και αν δεν μου αρέσει, πρόκειται για τη λογική της χαμένης ψήφου. Μετά θα καταμετρηθούν οι ψήφοι που πήγαν στα κόμματα που κατεβαίνουν με σύνθημα τη δραχμή (ομολογώ ότι αυτή την εποχή είμαι υπέρ του ευρώ με ποσοστό 65-35%). Έχω περιέργεια επίσης για τα ποσοστά που θα πάρουν τα δυο προηγούμενα δεκανίκια των μνημονιακών κυβερνήσεων ΔΗΜΑΡ και ΛΑΟΣ.
Πολλή κουβέντα θα γίνει για τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, που όλες οι προβλέψεις τη δίνουν ως τρίτο κόμμα. Θα συνδυαστεί μάλιστα με τις ψήφους που θα πάρουν αντίστοιχων απόψεων κόμματα σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη.
Επίσης χωριστά θα πρέπει να εξετάσουμε τα ποσοστά του ΚΚΕ, εφόσον δεν εντάσσονται ως υποστηρικτικά κάποιας από τις δυο επικρατούσες τάσεις. Σημασία επίσης θα έχει το ποσοστό που θα πάρει η ανερχόμενη ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ας καταλήξουμε στα ακραιφνώς πολιτικά συμπεράσματα που θα προκύψουν από τις ψήφους σε ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, Ελιά/ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Ανεξάρτητους Έλληνες.

Όλοι λένε πως νίκησαν, ενώ προβληματίζουν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής

Καμία έκπληξη! Όπως συμβαίνει πάντα μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές, όλα τα κόμματα είναι ευχαριστημένα. Αφού είναι τέτοια τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους που τα αποτελέσματά τους σηκώνουν πολλές αναγνώσεις.
Έτσι, η ΝΔ μετρώντας τις περιφέρειες στις οποίες πρώτευσαν οι δικοί της υποψήφιοι, που είναι οι περισσότερες, είναι ικανοποιημένη. 
(Θα είναι το ίδιο ικανοποιημένη αν αθροίσει τις ψήφους που αντιστοιχούν σε αυτές τις περιφέρειες;)
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ευχαριστημένος επειδή υποψήφιός του μπαίνει για πρώτη φορά στο δεύτερο γύρο του Δήμου Αθηναίων, ενώ και στην Περιφέρεια Αττικής, τη μεγαλύτερη της χώρας, πρώτευσε η υποψήφιά του.
(Δεν προβληματίζεται που δεν κατάφερε να υπερκεράσει τους κυβερνητικούς/μνημονιακούς υποψήφιους σε τόσες περιοχές;)
Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε ικανοποιημένο, επειδή, λέει, υποψήφιοι που υποστήριξε κι εκείνο (μαζί με άλλους) μπαίνουν στο δεύτερο γύρο στις μισές περίπου περιφέρειες.
(Εδώ γελάμε! Δηλαδή πιστεύουν ότι η επιτυχία των εν λόγω υποψηφίων οφείλεται στους δικούς του πολυπληθείς ψηφοφόρους; )

 Τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής φανερώνουν για μια ακόμα φορά αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν αυτοί που έχουν την εξουσία (εκτελεστική και δικαστική) και που πολλές ψύχραιμες φωνές φωνάζουν από πολύ καιρό. Οι διώξεις και οι προφυλακίσεις δεν αποτελούν λύση! Το φίδι θέριεψε για τρεις, κυρίως, λόγους: 
α) της πολιτικής της λιτότητας, 
β) της μεταναστευτικής πολιτικής και 
γ) της αποκάλυψης της φαυλότητας των μέχρι σήμερα κυριάρχων πολιτικών κομμάτων. 

Το σκάνδαλο με τα δάνεια των κομμάτων

Το θέμα με τα δάνεια των κομμάτων - ιδιαίτερα των δυο υπερχρεωμένων που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά - και των μεθοδεύσεων που μετέρχονται προκειμένου να αποφύγουν την εξόφλησή τους, είναι χαρακτηριστικό της ηθικής που διέπει τους επικεφαλής τους, αλλά και τους βουλευτές που έχουν αποδειχτεί πρόθυμοι να στηρίξουν νομοθετικά οτιδήποτε τους φέρουν προς ψήφιση. 
Ειδικά σε μια περίοδο που σέρνονται στις φυλακές πτωχοποιημένοι πολίτες επειδή αδυνατούν να εξυπηρετήσουν οφειλές έστω και λίγων ευρώ, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση εκ μέρους των κομμάτων που οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση (και ζητούν την ψήφο των πολιτών για να τη σώσουν από την καταστροφή που τα ίδια προκάλεσαν) από το να φέρονται ως κοινοί μπαταχτσήδες.
Το παρακάτω άρθρο είναι αποκαλυπτικό των διαστάσεων που τείνει να προσλάβει αυτό το σκάνδαλο.

Τι συμβαίνει με τα δάνεια των κομμάτων;
Η στρατηγική «μαγικής» εξαφάνισης των κομματικών χρεών
(του Μιχάλη Κόκκινου)

Ένα από τα πράγματα που η Κρίση μάς επέτρεψε να αντιληφθούμε, είναι το πόσο επιπόλαια ταυτίσαμε τη Δημοκρατία με την ευημερία. Δηλαδή με το πολίτευμα εκείνο που απλώς διανέμει σε όλους –έστω και άνισα– τον παραγόμενο πλούτο. Μοιραία, το τέλος της ευημερίας έφερε και την αμφισβήτηση στο δημοκρατικό πολίτευμα.
Η φοβερή κρίση που βιώσαμε και βιώνουμε μπορεί να μην γκρέμισε το πολίτευμά μας, αλλά κατάφερε σίγουρα να το κλονίσει. Παρόλα αυτά, θα ήταν κανείς υπερβολικά επιεικής αν δεν παρατηρούσε ότι το πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα των τελευταίων μηνών ταυτίζεται και με ένα ευδιάκριτο πρωτογενές έλλειμμα δημοκρατίας. Το Υπουργικό Συμβούλιο δεν συνεδριάζει πια ποτέ, οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου διαδέχονται η μία την άλλη και οι μείζονες πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται από μια κλειστή ομάδα ανθρώπων στο Μέγαρο Μαξίμου. Εκεί αποφασίστηκε μέχρι και η αλλαγή του ε­κλογικού νόμου, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών, εκεί «έλυνε και έδενε» μέχρι πρόσφατα και ο κύριος Μπαλτάκος, τον οποίο όλοι σήμερα κάνουν ότι δεν γνώριζαν.

(Σημιτικές) Ελιές και (Megaλα) Ποτάμια

Είναι φανερό (και λογικό) το γεγονός ότι η μνημονιακή παράταξη προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρηθεί στην εξουσία.
Για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω, η ΝΔ -  αν ληφθεί υπόψη η πολιτική που ακολουθεί - διατηρεί ποσοστά ακατανόητα υψηλά. Σίγουρα την ψηφίζουν αυτοί που έχουν ωφεληθεί από τα μνημόνια.  Επίσης εκείνοι που την υποστηρίζουν με φανατισμό οπαδικού χαρακτήρα. Ακόμα παλαιοί ψηφοφόροι της που χαρακτηρίζονται από πολιτική αρτηριοσκλήρωση. Είναι όμως όλοι αυτοί τόσοι, ώστε να αγγίζουν το 20%; Πρέπει να είναι, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις! Και φυσικά, όλοι αυτοί δεν συγκινούνται από την - με υπαιτιότητά της, κυρίως - καταβαράθρωση του όποιου πολιτικού επιπέδου υπήρχε (που δεν ήταν άλλωστε και σε ψηλό σημείο).

Τα ποσοστά αυτά, πάντως, δεν είναι αρκετά για να της επιτρέψουν να συνεχίσει να επιτελεί το "θεάρεστο" έργο της. Το έργο τής ολοκλήρωσης της φτωχοποίησης της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων, καθώς και της απορρόφησης όποιων ψίχουλων από καταθέσεις τούς έχουν απομείνει.

Η Ανεργία καθορίζει τα ποσοστά των κομμάτων

Μια ενδιαφέρουσα συγκριτική πορεία ανεργίας και ποσοστών των τριών βασικών ελληνικών πολιτικών κομμάτων κατά την τελευταία τριετία καταγράφει στο άρθρο που αναδημοσιεύω πιο κάτω ο Πάνος Παναγιώτου.
Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύει ότι οι παρατηρούμενες σε αυτό το χρονικό διάστημα αυξομειώσεις των καταγραφόμενων (δημοσκοπικά και εκλογικά) ποσοστών των εν λόγω κομμάτων δεν είναι άσχετες με τα αποτελέσματα της μνημονιακής πολιτικής, το χειρότερο των οποίων είναι η εκτίναξη της ανεργίας σε καταστροφικά ποσοστά.
Με αυτό τον τρόπο μπορεί κανείς να προβλέψει και το μέλλον των κομμάτων αυτών.

Ανεργία και ελληνική πολιτική νομοτέλεια
(τoυ Πάνου Παναγιώτου)
Στη δικομματική ελληνική πολιτική αρένα, κάθε φορά που ένα κόμμα εξουσίας κέρδιζε σε βουλευτικές εκλογές, κατά κανόνα διατηρούσε μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας του τόσο τον επικεφαλής του όσο και αρκετή από την εκλογική του δύναμη ώστε να μπορέσει στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση είτε να επανεκλεγεί είτε, τουλάχιστον, να εξασφαλίσει το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο κανόνας αυτός ίσχυε στην Ελλάδα από τη μεταπολίτευση μέχρι το 2011 όταν άλλαξε με δραματικό τρόπο, στα μέσα του τετραετούς πολιτικού κύκλου του τότε κυβερνώντος κόμματος, καθώς αυτό απώλεσε, ταυτόχρονα, τόσο τον επικεφαλής του όσο και το λαϊκό του έρεισμα, βιώνοντας μία θεαματική συρρίκνωση της πολιτικής του δύναμης, που το υποβάθμισε σε κομπάρσο από διαχρονικό πρωταγωνιστή στην πολιτική σκηνή.

Η γενικότερη αιτία αυτής της εξέλιξης ήταν η συνειδητοποίηση, από μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, του μέγεθος της του σφάλματος που έκανε όταν πίστεψε τον Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ότι η είσοδος της χώρας στο Μνημόνιο θα έλυνε, με μοναδικό αντάλλαγμα έναν βραχυπρόθεσμο πόνο διετίας, τα προβλήματα του κρατικού χρέους, των ελλειμμάτων, της διαφθοράς και του απαρχαιωμένου κρατικού μηχανισμού, ότι θα αποκαθιστούσε τη διεθνή αξιοπιστία της Ελλάδας και ότι θα προκαλούσε μία ολική επανεκκίνηση της. Η ειδικότερη αιτία, ωστόσο, ήταν η απογείωση της ανεργίας.

Μήπως πράγματι οι υπουργοί είναι εξωγήινοι; (ξαναρωτάω...)

Δεν παρακολούθησα χθες την εκπομπή του Ν.Χατζηνικολάου, επειδή αρνούμαι από πολύ καιρό να ακούσω αυτά που λέει ο επαγγελματίας τηλεπωλητής, πολιτικός κι εσχάτως υπουργός (για 2^η φορά μάλιστα), ιδιαίτερα από τότε που εντασσόμενος στη Ν.Δ. επιδεικνύει μια συμπεριφορά αυταρχική του ύφους «εγώ τα ξέρω όλα, εσείς μη μιλάτε γιατί δεν ξέρετε». Είναι παράδοξο, που όταν ήταν στο ΛΑΟΣ δεν είχε τόσο επιθετική συμπεριφορά! Εξάλλου, ούτε σε αυτό το blog, ούτε στα twits μου θα βρείτε να αναφέρω κάπου το όνομά του. Κι αυτό, επειδή πιστεύω ότι θα πρέπει να αρχίσουμε κάποια στιγμή να είμαστε επιλεκτικοί σε πολλά πράγματα, αν και θα χρειαστεί κάποιες φορές για λόγους απαραίτητης πληροφόρησης να παραβαίνουμε αυτόν τον κανόνα. Για χθες, δεν έκρινα ότι χρειαζόταν. Θα μου πείτε, ασχολούμαι με Βενιζέλο, Βορίδη και άλλους παρόμοιους… Σωστά, θα κοιτάξω να το διορθώσω! Με τον πρώτο, πάντως, ασχολούμαι επειδή τον θεωρώ ιδιαίτερα επικίνδυνο, εξαιτίας των νόμων που έχει κάνει και με φοβίζει το γεγονός ότι μπορεί να είναι ανάμεσα σε αυτούς που θα ασχοληθούν με την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, κάτι που θεωρώ – λαμβανομένων υπόψη των πεπραγμένων του – ότι θα έχει ολέθριες συνέπειες για το δημοκρατικό μας πολίτευμα.