Γιατί πρέπει να ανασταλεί το άρθρο 86 του Συντάγματος (του Γ. Κοντογιώργη)

Σχετικά με το άρθρο που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, δεν χρειάζεται να κάνω άλλο σχόλιο από αυτό που έχει κάνει ο Όργουελ αρκετές δεκαετίες πριν, και ταιριάζει στη συμπεριφορά του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, και δεν είναι άλλο από το γνωστό (κλισέ πλέον) "όλοι είναι ίσοι, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους". 

 

Η αναστολή του άρθρου 86 του Συντάγματος είναι επιβεβλη­μένη για πλείστους όσους λόγους, που ανάγονται τόσο στη θε­μέλια αρχή του κρατούντος πολιτεύματος όσο και στις έκτα­κτες συνθήκες που διανύει η χώρα. Είναι ομολογημένο ότι η πολιτική τάξη της χώρας έχει «ενδυθεί» με προκλητικές ασυ­λίες, που ανάγονται στην εποχή της απολυταρχίας και την το­ποθετούν συνολικά υπεράνω του νόμου και πέραν κάθε ελέγ­χου των θεσμών και της κοινωνίας των πολιτών.

Η πολιτική τάξη ισχυρίζεται όμως ότι το πολιτικό της σύ­στημα είναι αντιπροσωπευτικό και, συγχρόνως, δημοκρατικό(!). Ταυτίζει ουσιαστικά, όπως άλλωστε το δηλώνει ρητώς, τη δημοκρατία με τα κόμματα, τα οποία με τη σειρά τους τα μεταστεγάζει στη θέση του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Η αναστολή του άρθρου 86 του Συντάγματος είναι επιβεβλη­μένη καθώς αντιβαίνει στην κρατούσα αρχή που διέπει το ελ­ληνικό και, γενικότερα, τα συντάγματα του σύγχρονου κό­σμου. Συγκρούεται με την ελληνική ανθρωποκεντρική αρχή που υιοθέτησε αργότερα ακόμη και η ολιγαρχική Ρώμη, αλλά και το Βυζάντιο, σύμφωνα με την οποία τα κοινά, δηλαδή τα «δημόσια» πράγματα, είναι απαράγραπτα. Συγχρόνως αλ­λοιώνει κατάφωρα τη θεμέλια λογική -όχι της αντιπροσώπευσης/δημοκρατίας, που ούτως ή άλλως δεν υπάρχει, αλλά- του εν ισχύει πολιτεύματος. Εξαιρεί από την «πολιτεία δικαίου» την πολιτική τάξη τοποθετώντας την υπεράνω του νόμου. Η σκανδαλώδης παραγραφή των πάσης φύσεως αδικοπραξιών και καταδολιεύσεων του δημόσιου χώρου από την πολιτική τάξη υπερβαίνει το όριο της συμμοριακής πρόκλησης.

Οι ετεροθαλείς αδελφές Αριστερά και Δεξιά (του Γιώργου Κοντογιώργη)

Όπως αποδείχτηκε και από την εμπειρία της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ, για κανένα κόμμα δεν μπορείς να έχεις σαφή εικόνα αν δεν το δεις πώς λειτουργεί όταν αναλάβει την εξουσία.

Το ξεγύμνωμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πιο εμφαντικό, επειδή, ακόμα και οι μη ψηφοφόροι του, περίμεναν ένα διαφορετικό είδος διακυβέρνησης. Και μπορεί να έχει το ελαφρυντικό ότι η χώρα βρίσκεται υπό ξένη οικονομική κατοχή, αλλά πώς χρησιμοποίησε τα περιθώρια που είχε για να ασκήσει έστω και κάποια δική του πολιτική; Τι έκανε για τη γραφειοκρατία, για τη διαφθορά π.χ.;
Το παρακάτω άρθρο του Γιώργου Κοντογιώργη αποτελεί μια σαφή απεικόνιση της τριετούς (από τον Ιούλιο του 2015, όταν και αποκαλύφτηκε) διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ετεροθαλείς αδελφές

 
Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ανέδειξε τη γύμνια του σε όλα τα επίπεδα. Ομολόγησε αυτό που ήταν γνωστό εδώ και πολλές δεκαετίες, ότι δηλαδή η Αριστερά, και προεχόντως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει τίποτε να πει για τον κόσμο της εποχής μας και για το μέλλον. Επιπλέον, ομολόγησε ότι ομοιάζει ομοθετικά με τη Δεξιά και ότι βεβαίως έχει μεταβληθεί σε μια τυπικά αντιδραστική συνιστώσα του δυτικού Διαφωτισμού και αυθεντικό παρακολούθημα της διεθνούς των αγορών.

Το χειρότερο εξ όλων είναι ότι ομολόγησε ότι ήταν τόσο βαθιά εγκιβωτισμένος στην πλέον απεχθή εκδοχή της κομματοκρατίας ώστε τα στελέχη του, μολονότι παρασιτόβια του δημοσίου κορβανά επί πολλές δεκαετίες, αγνοούσαν απολύτως τα ζητήματα του κράτους, και -το χειρότερο- τα διεθνή και τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Αποκαλύφθηκε δηλαδή ότι δεν διέθετε εξαρχής ούτε καν το «ηθικό πλεονέκτημα».
Η γενικότερη αιτία της έκπτωσης αυτής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η Αριστερά, ο σοσιαλισμός εν γένει, δεν αποτέλεσε μια διαφορετική φάση έναντι της Δεξιάς και του φιλελευθερισμού, όπως διατεινόταν. Αντιπροσώπευσε απλώς έναν διαφορετικό δρόμο στην έξοδο από τη δεσποτεία, που αφορούσε κυρίως τα κοινωνικά στρώματα της εργασίας (στη Δύση) ή ολόκληρες κοινωνίες, οι οποίες βρίσκονταν σε υστέρηση έναντι άλλων.
Ο δρόμος που επέλεξε, ωστόσο, ήταν εξ αντικειμένου αδιέξοδος διότι, για λόγους που έχω αναλύσει αλλού: αναιρούσε μεν την απολυταρχία (κρατική δεσποτεία), οδηγούσε όμως στον ολοκληρωτισμό. Εξ ου και η, ως ασύμβατη με την εποχή της, αύτανδρη κατάρρευση του ολοκληρωτικού σοσιαλιστικού πειράματος.

Η κοινωνία ως υποζύγιο της κομματοκρατίας

Δεν θα αναφέρω κάτι πρωτότυπο αν επαναλάβω αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι έλληνες πολίτες, ότι η κυβέρνηση της "αριστεράς" που ασκεί εξουσία σήμερα δεν μοιάζει καθόλου σε αυτό που θεωρούσαν πως είναι αριστερά, όχι μόνο όσοι ανήκουν στο χώρο αυτό, αλλά και οι περισσότεροι πολίτες που δήλωναν φιλελεύθεροι, δεξιοί κλπ.
Πρέπει να ψάξει κάποιος πολύ για να βρεί ψήγματα αριστερής πολιτικής στην εξουσία που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ...και άν θα βρει!
Τι είναι αυτό που μεταλλάσσει τα "αριστερά" κόμματα όταν πάρουν την εξουσία στα χέρια τους; Το άρθρο του Γιώργου Κοντογιώργη -που αναδημοσιεύω στη συνέχεια- δίνει αρκετές εξηγήσεις.

Η κοινωνία ως υποζύγιο της κομματοκρατίας για την κατάκτηση πολιτικής ηγεμονίας και τη νομιμοποίηση της κατοχής της χώρας

Μεσούσης της κρίσης, οι μηχανισμοί του κράτους κατοχής και οι ολιγαρχικές συμμορίες που το νέμονται παραμένουν ανέγγιχτα, όχι τυχαία και προφανώς δυνάμει του στόχου που είναι η διαιώνιση της κομματοκρατίας. Γι’ αυτό και οι δυνάμεις αυτές προσέρχονται με προθυμία να «διαχειρισθούν» τις «δόσεις» του κάθε νέου δανείου, κατά τον «τρόπο» τους και το συμφέρον των σιτιζομένων στο πρυτανείο. Η εναλλαγή του κομματικού κατεστημένου στην εξουσία είναι απολύτως αδιέξοδη, αφού όλες οι πολιτικές δυνάμεις συμφωνούν στο ουσιώδες της διατήρησης των δομών του βαθέος κράτους.

Από την πλευρά της η ίδια η «Αριστερά», αγκυλωμένη στο παρελθόν της, διατηρεί μια άκρως προβληματική σχέση με την εθνική/ταυτοτική συλλογικότητα, επειδή προσεγγίζει, κατά παράδοση, τον φορέα της, την κοινωνία των πολιτών, ως υποκείμενο προς «καθοδήγηση», δηλαδή ως υποζύγιο για την κατάκτηση της πολιτικής ηγεμονίας και εξουσίας. Εξού και εξακολουθεί να διακηρύσσει το σωτηριακό «ιστορικό της πεπρωμένο», που είναι η καθοδήγηση και η διαμεσολάβηση, όχι η αντιπροσώπευση της κοινωνίας.

Η ολιγαρχία των αγορών εχθρός της δημοκρατίας

Παρατηρούμε ότι στις περισσότερες πολιτικές συζητήσεις που παρακολουθούμε έχουν πάψει να κυριαρχούν θέματα πολιτικής, αλλά κυριαρχούν οικονομικά θέματα. Έχουμε και στη χώρα μας την εμπειρία απουσίας πολιτικής βούλησης επίλυσης των προβλημάτων των πολιτών και οι όποιες αναλύσεις ακούμε αναφέρονται σε αριθμούς που αφορούν τη χώρα, αλλά δεν λαμβάνουν υπόψη την επίπτωση της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής στις ζωές των πολιτών. Είναι φανερό ότι το δημοκρατικό πολίτευμα διάγει κρίσιμες ώρες. Μπορεί να σωθεί ή η επικράτηση των αγορών δεν αφήνει πριθώρεια διάσωσής του;
Ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης διατυπώνει στο κείμενο που ακολουθεί ορισμένες σκέψεις που μπορούν να χρησιμεύσουν ως οδηγός για πράξεις και συζητήσεις, προκειμένου να αναστήσουμε το καλύτερο πολίτευμα που έχει βρει ο άνθρωπος, αλλά, κατά τα φαινόμενα, αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό των αγορών του κέρδους.

Υπάρχει προηγούμενο παράδειγμα αντίστοιχο με το "Ελληνικό Πρόβλημα";
 
Δεν υπάρχει αντιστοιχία σε άλλες χώρες ή άλλες εποχές με το αποκαλούμενο «Ελληνικό Πρόβλημα». Στη Δύση η κρίση συνέβη επειδή διερράγη η ισορροπία μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγορών, λόγω του ότι οι φορείς των τελευταίων έθεσαν σε ομηρία την πολιτική τάξη. Οι αγορές, έχοντας οικειοποιηθεί την πολιτική κυριαρχία, επέβαλαν την αυτορρύθμιση, η οποία οδήγησε στην απορύθμιση. Απέμενε, ωστόσο, το κράτος να λάβει τα θεμελιώδη μέτρα για μια νέα ρύθμιση της λειτουργίας των αγορών. Δεν άλλαξαν τον σκοπό της πολιτικής, που είναι το συμφέρον των αγορών και όχι της κοινωνίας. Όμως, το σύστημα λειτουργεί, τείνοντας προς μια κανονιστική εξισορρόπηση της λειτουργίας των αγορών. Στην Ελλάδα, η διάρρηξη της ισορροπίας αποτελεί τη σταθερά, όχι λόγω των αγορών, αλλά της κομματοκρατίας. Η αποκατάστασή της διέρχεται, επομένως, από τη διόρθωση του κράτους και κυριολεκτικά από την ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει ο διαχειριστής της πολιτικής να αρνηθεί τον εαυτό του. Εξού και η κατάσταση γίνεται αδιέξοδη. Έριξαν τη χώρα στα δίχτυα της διεθνούς των αγορών για να αποφύγουν την αλλαγή, όχι γιατί ήταν αναγκαίο. Μας υπέβαλαν σε μια επαχθή όσο και ταπεινωτική εξωτερική κατοχή για να διατηρήσουν ανέπαφη τη δική τους απεχθή κατοχή. Επιλέγουν την καταστροφή της χώρας αντί της έμπρακτης μεταμέλειας που θα αποκαθιστούσε τη νομιμοποίησή τους. Ακόμη και τώρα παρατηρούμε ότι ο πολιτικός διάλογος γίνεται για τους όρους της μεταφοράς του ελληνικού προβλήματος στην Ευρώπη και όχι υπό το πρίσμα της ανασυγκρότησης της χώρας. Η ιδιαιτερότητα αυτή εξηγεί το βάθος και το μάκρος της κρίσης, αυτό που λέμε ελληνικό αδιέξοδο.

Υπάρχει τρόπος αντίδρασης σε αυτά που μας συμβαίνουν;

Πολύ συχνά κάνουμε διαπιστώσεις - και από αυτό το blog - για τα συμβαίνοντα στη χώρα μας - ιδίως κατά τα μνημονιακά χρόνια - καθώς και για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Το θέμα όμως είναι να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αναστρέψουμε αυτή την άσχημη πορεία που έχει πάρει αυτή η χώρα, εξαιτίας οπωσδήποτε των τόσο "λίγων" πολιτικών που κυβερνάνε όλα αυτά τα χρόνια. 
Μπορούμε να κάνουμε κάτι; Σε αυτό το ερώτημα δίνει απάντηση με το παρακάτω κείμενο ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης. *

...Δεν πρέπει να περιμένουμε από την πολιτική τάξη να αφουγκρασθεί το συμφέρον της κοινωνίας. Είναι πεισματικά αγκιστρωμένη στις ιδιοτέλειές της και στη λογική του παλαιού καθεστώτος, ενώ έχει πια γίνει ιδεολογικά και πολιτικά όμηρος, για να μην πω θεραπαινίδα, του συμφέροντος των αγορών. Επιπλέον, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αποκοπή της πολιτικής τάξης από την κοινωνία δεν οφείλεται σε κάποιους κακούς ανθρώπους που παρεισέφρησαν στην πολιτική τάξη.