Το θέμα που διατηρούν τα κανάλια στην πρώτη γραμμή των ειδήσεων αφορά το σχέδιο που είχε εκπονήσει ολιγομελής ομάδα υπό τον Γ.Βαρουφάκη για να αντιμετωπίσει τυχόν αποπομπή της χώρας μας από την ευρωζώνη, όπως επιθυμούσε (και επιθυμεί;) ο Σόιμπλε.
Η ύπαρξη ενός τέτοιου σχεδίου θεωρείται από την ολιγαρχία και τα εγχώρια πολιτικοδημοσιογραφικά όργανά της απαράδεκτη, τη στιγμή που σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη θα θεωρούσαν ως απαράδεκτη τη μη ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου! Έτσι παρελαύνουν από τα κανάλια με τη θρασύτητα που μας έχουν συνηθίσει όλοι εκείνοι οι πολιτικοί που με πράξεις τους (Ναι σε όλα) κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία, παιδεία, υγεία κλπ, ενώ επίσης οδήγησαν και την πλειοψηφία των πολιτών στην εξαθλίωση, στηλιτεύοντας την ύπαρξη ενός σχεδίου που θα έφερνε σε δύσκολη θέση τα αφεντικά τους, όπως άλλωστε συνέβαινε και με τα πορίσματα των δυο επιτροπών για το χρέος και τις γερμανικές αποζημιώσεις που είχαν εκπονηθεί κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα, τα οποία η δεύτερη, η ακραιφνώς μνημονιακή, φρόντισε επιμελώς να εξαφανίσει.
Στις κατηγορίες, λοιπόν, που εκτοξεύει ασταμάτητα αυτές τις μέρες το μνημονιακό σύστημα εναντίον του Γ.Βαρουφάκη, θέλησε ο ίδιος - μαζί με τον συγγραφέα του βιβλίου που επανέφερε το θέμα στην επικαιρότητα Τζ.Γκάλμπρεϊθ - να δώσει τις δικές του απαντήσεις.
Επειδή δεν ξέρω αν, πόσο και πώς θα αναφερθούν τα ΜΜΕ σε αυτή την απάντηση, θεωρώ σκόπιμο να την αναδημοσιεύσω από την Εφημερίδα των Συντακτών.
Το 2010, όταν το ελληνικό κράτος πτώχευσε, η Ε.Ε. έστειλε στην Αθήνα
δικαστικούς κλητήρες, τη νεοσύστατη τότε τρόικα, θέτοντας τον ελληνικό
λαό ενώπιον αμείλικτου διλήμματος: Ενστερνισμός του Δόγματος της
Υποταγής στην τρόικα – επιλογή που πρέσβευε το (υπεύθυνο για την
πτώχευση) ολιγαρχικό κατεστημένο ή Ορθολογική Ανυπακοή – επιλογή που
απαιτούσε κυβέρνηση έτοιμη και ικανή να εκπονήσει πλάνο σύγκρουσης με
την τρόικα
Για τέσσερα χρόνια ο ελληνικός λαός δοκίμασε, με τρεις πρωθυπουργούς και τέσσερις κυβερνήσεις, το Δόγμα της Υποταγής, ελπίζοντας ότι οι θυσίες θα έφερναν την ανάκαμψη. Ανάκαμψη όμως δεν υπήρξε, ακριβώς επειδή στόχος των κλητήρων της τρόικας δεν ήταν ούτε να διασωθεί το Δημόσιο, ούτε να μεταρρυθμιστεί η ελληνική οικονομία, ούτε καν να πάρουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι τα χρήματά τους πίσω (εάν ενδιαφέρονταν γι’ αυτό, θα συζητούσαν το 2015 τις σοβαρές προτάσεις μας για μεταρρυθμίσεις σε αναπτυξιακή κατεύθυνση).
Στόχος των κλητήρων της τρόικας ήταν ένας: η κατάσχεση εκ μέρους γερμανικών επιχειρήσεων, αρπακτικών ταμείων κ.λπ. των δελεαστικότερων κομματιών της περιουσίας του Δημοσίου, των ελληνικών επιχειρήσεων, ακόμα και των νοικοκυριών. Σε αυτό ομονοούν όλα τα μέρη της τρόικας: ΔΝΤ, Βερολίνο, Φρανκφούρτη και Βρυξέλλες.
Εκεί που διαφωνούν μεταξύ τους είναι στο ότι το ΔΝΤ απαιτεί να συντριβεί άμεσα ό,τι απέμεινε από την κοινωνική οικονομία της χώρας, διαγράφοντας παράλληλα χρέος, ενώ οι «Ευρωπαίοι» της τρόικας προκρίνουν την αργή, βασανιστική συρρίκνωση υπό τη μόνιμη ασφυξία ενός μη βιώσιμου χρέους (που θα κουρευτεί μετά την ερημοποίηση/εκποίηση της χώρας).
Παράλληλα, η τρόικα του εσωτερικού, το εγχώριο κατεστημένο, ενδιαφέρονται μόνο για ένα πράγμα: τη συνέχιση της ροής των θαλασσοδανείων με τα οποία στηρίζονταν οι χάρτινοι πύργοι τους στον τομέα των τραπεζών, των δημόσιων έργων και των ΜΜΕ.
Η ύπαρξη ενός τέτοιου σχεδίου θεωρείται από την ολιγαρχία και τα εγχώρια πολιτικοδημοσιογραφικά όργανά της απαράδεκτη, τη στιγμή που σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη θα θεωρούσαν ως απαράδεκτη τη μη ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου! Έτσι παρελαύνουν από τα κανάλια με τη θρασύτητα που μας έχουν συνηθίσει όλοι εκείνοι οι πολιτικοί που με πράξεις τους (Ναι σε όλα) κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία, παιδεία, υγεία κλπ, ενώ επίσης οδήγησαν και την πλειοψηφία των πολιτών στην εξαθλίωση, στηλιτεύοντας την ύπαρξη ενός σχεδίου που θα έφερνε σε δύσκολη θέση τα αφεντικά τους, όπως άλλωστε συνέβαινε και με τα πορίσματα των δυο επιτροπών για το χρέος και τις γερμανικές αποζημιώσεις που είχαν εκπονηθεί κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα, τα οποία η δεύτερη, η ακραιφνώς μνημονιακή, φρόντισε επιμελώς να εξαφανίσει.
Στις κατηγορίες, λοιπόν, που εκτοξεύει ασταμάτητα αυτές τις μέρες το μνημονιακό σύστημα εναντίον του Γ.Βαρουφάκη, θέλησε ο ίδιος - μαζί με τον συγγραφέα του βιβλίου που επανέφερε το θέμα στην επικαιρότητα Τζ.Γκάλμπρεϊθ - να δώσει τις δικές του απαντήσεις.
Επειδή δεν ξέρω αν, πόσο και πώς θα αναφερθούν τα ΜΜΕ σε αυτή την απάντηση, θεωρώ σκόπιμο να την αναδημοσιεύσω από την Εφημερίδα των Συντακτών.
Για τέσσερα χρόνια ο ελληνικός λαός δοκίμασε, με τρεις πρωθυπουργούς και τέσσερις κυβερνήσεις, το Δόγμα της Υποταγής, ελπίζοντας ότι οι θυσίες θα έφερναν την ανάκαμψη. Ανάκαμψη όμως δεν υπήρξε, ακριβώς επειδή στόχος των κλητήρων της τρόικας δεν ήταν ούτε να διασωθεί το Δημόσιο, ούτε να μεταρρυθμιστεί η ελληνική οικονομία, ούτε καν να πάρουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι τα χρήματά τους πίσω (εάν ενδιαφέρονταν γι’ αυτό, θα συζητούσαν το 2015 τις σοβαρές προτάσεις μας για μεταρρυθμίσεις σε αναπτυξιακή κατεύθυνση).
Στόχος των κλητήρων της τρόικας ήταν ένας: η κατάσχεση εκ μέρους γερμανικών επιχειρήσεων, αρπακτικών ταμείων κ.λπ. των δελεαστικότερων κομματιών της περιουσίας του Δημοσίου, των ελληνικών επιχειρήσεων, ακόμα και των νοικοκυριών. Σε αυτό ομονοούν όλα τα μέρη της τρόικας: ΔΝΤ, Βερολίνο, Φρανκφούρτη και Βρυξέλλες.
Εκεί που διαφωνούν μεταξύ τους είναι στο ότι το ΔΝΤ απαιτεί να συντριβεί άμεσα ό,τι απέμεινε από την κοινωνική οικονομία της χώρας, διαγράφοντας παράλληλα χρέος, ενώ οι «Ευρωπαίοι» της τρόικας προκρίνουν την αργή, βασανιστική συρρίκνωση υπό τη μόνιμη ασφυξία ενός μη βιώσιμου χρέους (που θα κουρευτεί μετά την ερημοποίηση/εκποίηση της χώρας).
Παράλληλα, η τρόικα του εσωτερικού, το εγχώριο κατεστημένο, ενδιαφέρονται μόνο για ένα πράγμα: τη συνέχιση της ροής των θαλασσοδανείων με τα οποία στηρίζονταν οι χάρτινοι πύργοι τους στον τομέα των τραπεζών, των δημόσιων έργων και των ΜΜΕ.
