Μπορεί να προβλεφτεί με βάση τη λογική η ψήφος των πολιτών;

Μπορεί να εξηγηθεί η εκλογική συμπεριφορά των ελλήνων ψηφοφόρων με τη λογική ή να μετρηθεί με την αριθμητική;
Ας κάνουμε μια προσπάθεια να απαντήσουμε με όσο λιγότερες λέξεις είναι δυνατόν. 
Πριν προχωρήσω θα ήθελα να διευκρινίσω ότι παρά τις φωνές που θέλουν να μας πείσουν ότι ο διαχωρισμός μνημόνιο-αντιμνημόνιο δεν υφίσταται πλέον, εδώ θα τον χρησιμοποιήσω, αφού θεωρώ ότι αυτός θα ισχύει όσο θα εφαρμόζονται μνημόνια. 
Ας αρχίσουμε από τα εύκολα.

Στη ΝΔ δεν υπάρχει λόγος αυξομείωσης των ποσοστών της. Τον Ιανουάριο την ψήφισαν πολίτες δεξιάς προέλευσης θετικοί απέναντι στα μνημόνια, οπότε δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουν την ψήφο τους.

Στο ΚΚΕ τα ποσοστά παραμένουν συνήθως στα ίδια επίπεδα, όσα "κοσμοϊστορικά" γεγονότα και αν συμβούν. Παρόλο που ανήκει στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, λόγω της "μονόχνοτης" στάσης που κρατάει, δεν κατάφερε να προσελκύσει τους δυσαρεστημένους από τα μνημόνια δημοκρατικούς πολίτες που πήγαν τον Ιανουάριο σχεδόν όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως βέβαια τώρα καταφέρει να προσελκύσει κάποιον αριθμό δυσαρεστημένων λόγω της μνημονιακής στροφής του Τσίπρα. Δεν νομίζω ότι θα είναι πολλοί.

Πώς ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα μεταλλάσσεται σε συστημικό (άρθρο του Σταύρου Λυγερού)

 Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από φιλολαϊκό αντιμνημονιακό κόμμα σε συστημικό που εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πολιτικές ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλούσε εκρηκτικές αντιδράσεις στον πυρήνα -και όχι μόνο- του παλιού ριζοσπαστικού κόμματος (ανεξάρτητα αν στα 40 χρόνια δραστηριοποίησής του άλλαξε μορφές και ονόματα), αλλά και απογοήτευση σε μεγάλο ποσοστό πολιτών που το ψήφισαν επειδή είχαν πειστεί ότι θα εφάρμοζε μια άλλη πολιτική.
Ο κ.Σταύρος Λυγερός, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το προχθεσινό ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ περιγράφει όχι μόνο τις εξελίξεις που διαδραματίζονται στο αποσυντιθέμενο κυρίαρχο κόμμα των τελευταίων εκλογών, αλλά και τις "έξωθεν" πιέσεις κι επιδράσεις σ'αυτό εκείνων που έχουν αποκτήσει πλέον τον πρώτο λόγο στις πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις στη χώρα μας.

Το σχέδιο Γιούνκερ, η μετάλλαξη του Τσίπρα και ο ρόλος του Ποταμιού

Μπορεί ο Τσίπρας να μπήκε στο μνημονιακό μονοπάτι υπό τις γνωστές εκβιαστικές συνθήκες, αλλά το γεγονός αυτό δεν αλλάζει ποιοτικά τις πολιτικές επιπτώσεις. Η ψήφιση του 3ου Μνημονίου λειτουργεί σαν παράγοντας που όχι μόνο αποδομεί πολιτικοοργανωτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και γιατί σταδιακά μεταλλάσει ιδεολογικοπολιτικά τον πρωθυπουργό και το κυβερνητικό επιτελείο.
Στον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση δεν έχει προηγούμενο. Η απόσχιση της Αριστερής Πλατφόρμας και η δημόσια διαφοροποίηση επώνυμων στελεχών, όπως ο Γλέζος, η Κωνσταντοπούλου και ο Βαρουφάκης, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Σε τροχιά ρήξης είναι και η πατριωτική πτέρυγα (ΚΟΕ, Ρήγας, Νέος Αγωνιστής κλπ) που μέχρι πρότινος στήριζε τον Τσίπρα. Η σύγκρουση έχει μεταφερθεί ακόμα και στον πυρήνα της άλλοτε προεδρικής πλειοψηφίας.
Η Νεολαία έχει καταγγείλει δημόσια τη μνημονιακή στροφή, ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής Κορωνάκης παραιτήθηκε και ένας σημαντικός αριθμός ανώτατων και ανώτερων στελεχών αποστασιοποιείται από τις επιλογές του Μαξίμου. Ο ίδιος ο Τσακαλώτος μετά βίας πείσθηκε από τον πρωθυπουργό να μην αποσυρθεί, αρνούμενος να εφαρμόσει αυτό που διαπραγματεύθηκε, υπέγραψε και ψήφισε. Στο επίπεδο των μεσαίων και κατώτερων στελεχών οι παραιτήσεις έχουν προσλάβει ενδημικό χαρακτήρα. Ολόκληρες οργανώσεις καταγγέλλουν και αποχωρούν.

Λίγες σκέψεις πριν πάω να ψηφίσω...

Είναι γεγονός ότι δεν είμαι οπαδός κανενός κόμματος.
Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες δεν θυμάμαι να έχω ψηφίσει το ίδιο κόμμα σε δυο συνεχόμενες βουλευτικές εκλογές, πόσω μάλλον σε ευρωεκλογές.
Η σημερινή ψήφος όμως στην κάλπη των ευροεκλογών έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σπουδαιότητα που οφείλεται στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ευρώπη εξαιτίας της πολιτικής λιτότητας που έχει επιβληθεί από τους γερμανούς, κυρίως στις χώρες της νότιας Ευρώπης, με τη βοήθεια των φιλικών και πρόθυμων κυβερνήσεων που εκείνοι έχουν προκρίνει (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία κατά βάση. Κύριες μέθοδοί τους η τρομοκράτηση των πολιτών με το δόγμα του σοκ, η παραπλανητική προπαγάνδα με τη βοήθεια των εξαγορασμένων συστημικών ΜΜΕ και τα εκβιαστικά διλήμματα στις εκλογικές αναμετρήσεις με βασικό όπλο το ευρώ.
Είναι κρίσιμο το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις κάλπες όλων των ευρωπαϊκών κρατών.

Ας μείνουμε όμως στην Ελλάδα. Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές τα έχουμε ξαναπεί και η ιδιαιτερότητά τους δεν προσφέρεται για ασφαλή πολιτικά συμπεράσματα.
Στις ευρωεκλογές όμως μας δίνεται η δυνατότητα να εκφράσουμε την άποψή μας για την πορεία που ακολουθεί η Ενωμένη Ευρώπη, κομμάτι της οποίας αποτελεί η χώρα μας.
Θα μας δοθούν μερικές δεκάδες ψηφοδέλτια, κάποιο από τα οποία θα εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις του καθενός από εμάς. Ποιο θα πρέπει όμως να είναι το κριτήριο επιλογής μας; 
Ας ξεκινήσουμε ανάποδα. Ας μεταφερθούμε δώδεκα ώρες μετά, όταν θα έχουν αρχίσει να ξεκαθαρίζουν τα αποτελέσματα και να εξάγονται συμπεράσματα. Πού θα επικεντρώνονται αυτά;
Πρώτα πρώτα, καμιά τριανταπενταριά από αυτά θα αναφέρονται ως "λοιπά". Όσο και αν δεν μου αρέσει, πρόκειται για τη λογική της χαμένης ψήφου. Μετά θα καταμετρηθούν οι ψήφοι που πήγαν στα κόμματα που κατεβαίνουν με σύνθημα τη δραχμή (ομολογώ ότι αυτή την εποχή είμαι υπέρ του ευρώ με ποσοστό 65-35%). Έχω περιέργεια επίσης για τα ποσοστά που θα πάρουν τα δυο προηγούμενα δεκανίκια των μνημονιακών κυβερνήσεων ΔΗΜΑΡ και ΛΑΟΣ.
Πολλή κουβέντα θα γίνει για τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, που όλες οι προβλέψεις τη δίνουν ως τρίτο κόμμα. Θα συνδυαστεί μάλιστα με τις ψήφους που θα πάρουν αντίστοιχων απόψεων κόμματα σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη.
Επίσης χωριστά θα πρέπει να εξετάσουμε τα ποσοστά του ΚΚΕ, εφόσον δεν εντάσσονται ως υποστηρικτικά κάποιας από τις δυο επικρατούσες τάσεις. Σημασία επίσης θα έχει το ποσοστό που θα πάρει η ανερχόμενη ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ας καταλήξουμε στα ακραιφνώς πολιτικά συμπεράσματα που θα προκύψουν από τις ψήφους σε ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, Ελιά/ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Ανεξάρτητους Έλληνες.

Με το Ποτάμι του Στ.Θεοδωράκη, με το οποίο ασχολούμαστε στο σημερινό post, έχουμε ασχοληθεί και άλλη φορά και θα το ξανακάνουμε τις επόμενες μέρες. Κι αυτό επειδή θεωρούμε ότι είναι το πιο επικίνδυνο μόρφωμα από τα κόμματα που κατεβαίνουν στις ευρωεκλογές. Ο λόγος είναι ότι όλα τα πολιτικά σχήματα που θα συμμετέχουν, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά, έχουν κάνει γνωστές τις θέσεις τους, ξέρουμε τι πρεσβεύουν. Το Ποτάμι όμως είναι ένας Δούρειος Ίππος που σκοπό έχει να παραπλανήσει τους πολίτες, ώστε να λάβει το ποσοστό που θα του επιτρέψει να παίξει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις, που όλοι θεωρούν ότι θα ακολουθήσουν μετά τα αποτελέσματα των ευροεκλογών. Να παίξει δηλαδή το ρόλο που θέλουν αυτοί που το δημιούργησαν και το προβάλλουν κατά κόρον από τα συστημικά κανάλια.
Το άρθρο που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το περιοδικό Unfollow είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό.

Σταύρος Θεοδωράκης: Η μαριονέτα των εκδοτών

Το Ποτάμι δημιουργήθηκε με την παρέμβαση και τις ευλογίες του Βαρδινογιάννη, με την υπογραφή του τετραπέρατου δολοπλόκου Σταύρου Ψυχάρη και τις ευχές του εθνικού εργολάβου Μπόμπολα, για να αποτελέσει δεκανίκι ή και πολιορκητικό κριό των στόχων τους.

Η έκφραση των παλιών «η κάλπη είναι γκαστρωμένη» θα έπρεπε να εφιστά την προσοχή στους νεότευκτους παρατηρητές της πολιτικής της χώρας για το άγνωστο και τις εκπλήξεις που μπορεί να κρύβει η κορυφαία δημοκρατική διαδικασία. Και παρότι η έκφραση καθιερώθηκε σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τα σύγχρονα εργαλεία που μας επιτρέπουν να κρυφοκοιτάμε από πριν το κυοφορούμενο αποτέλεσμα, εντούτοις αυτήν τη φορά, περισσότερο από ποτέ, η κάλπη μοιάζει γκαστρωμένη! Όχι μόνο γιατί κανείς δεν ξέρει με σιγουριά τι θα βγάλουν αυτές οι κάλπες, αλλά κυρίως γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι θα οδηγήσουν στην πλήρη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού της χώρας.

Ξεχάστε τους καιροσκόπους που, εναγκαλισμένοι σφιχτά με τα κόμματα εξουσίας, ετοιμάζουν και παρουσιάζουν κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις. Άλλωστε, με τη συντριπτική πλειοψηφία των ερωτώμενων να μην απαντούν στις εταιρείες δημοσκοπήσεων και με το ένα τρίτο από όσους απαντούν να δηλώνουν αναποφάσιστοι, είναι τουλάχιστον έωλη η «αναγωγή ψήφου».

(Σημιτικές) Ελιές και (Megaλα) Ποτάμια

Είναι φανερό (και λογικό) το γεγονός ότι η μνημονιακή παράταξη προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρηθεί στην εξουσία.
Για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω, η ΝΔ -  αν ληφθεί υπόψη η πολιτική που ακολουθεί - διατηρεί ποσοστά ακατανόητα υψηλά. Σίγουρα την ψηφίζουν αυτοί που έχουν ωφεληθεί από τα μνημόνια.  Επίσης εκείνοι που την υποστηρίζουν με φανατισμό οπαδικού χαρακτήρα. Ακόμα παλαιοί ψηφοφόροι της που χαρακτηρίζονται από πολιτική αρτηριοσκλήρωση. Είναι όμως όλοι αυτοί τόσοι, ώστε να αγγίζουν το 20%; Πρέπει να είναι, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις! Και φυσικά, όλοι αυτοί δεν συγκινούνται από την - με υπαιτιότητά της, κυρίως - καταβαράθρωση του όποιου πολιτικού επιπέδου υπήρχε (που δεν ήταν άλλωστε και σε ψηλό σημείο).

Τα ποσοστά αυτά, πάντως, δεν είναι αρκετά για να της επιτρέψουν να συνεχίσει να επιτελεί το "θεάρεστο" έργο της. Το έργο τής ολοκλήρωσης της φτωχοποίησης της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων, καθώς και της απορρόφησης όποιων ψίχουλων από καταθέσεις τούς έχουν απομείνει.

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι (του Σταύρου Λυγερού)

Πού θα πάνε οι ψήφοι των τέως ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ είναι η μεγάλη ανησυχία των κυβερνώντων και των ξένων αφεντικών τους. Έτσι δοκιμάζουν να δημιουργήσουν νέα κόμματα που θα εγκλωβίσουν τις ψήφους αυτές, πριν πάνε σε κόμματα που θα δημιουργήσουν πρόβλημα στους "δανειστες". Περισσότερα όμως για τις δικές μου απόψεις θα γράψω αύριο. 
Σήμερα προτείνω να διαβάσουμε το σχετικό άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, που αναδημοσιεύω πιο κάτω, στο οποίο περιγράφει με τη γνωστή σαφήνειά του την κατάσταση και το ...πρόβλημα.

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι
 
Οι επικείμενες ευρωεκλογές βρίσκουν τον άλλοτε κεντροαριστερό πυλώνα του πολιτικού συστήματος όχι μόνο κατακερματισμένο, αλλά και αποδεκατισμένο. Η ταύτιση του ΠΑΣΟΚ με το Μνημόνιο και τη μονοδιάστατη λιτότητα, που συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, το οδή­γησε στην εκλογική κατάρρευση και τώρα πλέον στα πρόθυρα της πολιτικής εξαφάνι­σης. Η Κεντροαριστερά δεν έπαψε να είναι ένας από τους δύο μεγάλους ιδεολογικοπο­λιτικούς χώρους. Απλώς οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι έπαψαν να θεωρούν το ΠΑΣΟΚ προνομιακό πολιτικοκομματικό εκφραστή τους, όπως συνέβαινε καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου.