Στο κείμενο που παραθέτω
παρακάτω, ο συγγραφέας του προσπαθεί να αναλύσει και να πάρει θέση στο θέμα της
σύγκρουσης μεταξύ απορρήτου και διαφάνειας. Πότε πρέπει να προστατεύεται το
απόρρητο και πότε να καταστρατηγείται για χάρη της διαφάνειας. Είναι ένα ερώτημα
που πιστεύω ότι σε αρκετές περιπτώσεις έχει απασχολήσει τους περισσότερους από
εμάς.
Ο συγγραφέας του βιβλίου
"Τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν"* Raoul Vaneigem με
επιθετικές μερικές φορές εκφράσεις δίνει τις δικές του απαντήσεις, που άλλοι θα
δεχτούν, άλλοι όχι.
ΤΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ
Η βαρβαρότητα δεν πρέπει να διαθέτει ούτε άσυλο ούτε προστασία που να
της επιτρέπουν να διαιωνίζεται ατιμώρητα. Οι τοίχοι ενός σπιτιού ή μιας
ιδιοκτησίας, η ιδιωτική ζωή μιας οικογένειας, οι φραγμοί που υψώνει μια ομάδα,
μια αίρεση ή μια συντεχνία, τα σύνορα μιας πατριάς ή ενός λαού, τίποτα δεν
πρέπει να εμποδίζει τις κραυγές των καταπιεζόμενων αθώων να συνεγείρουν τις
συνειδήσεις και να βρίσκουν τη βοήθεια που αποζητούν.
Το απαράγραπτο για τον καθένα δικαίωμα να διαθέτει το μυστικό του κήπο,
όπου κανείς δεν μπορεί να εισχωρήσει αν δεν προσκληθεί, δεν πρέπει να συγχέεται
με έναν τόπο όπου θα διαπράττονταν ωμότητες ενάντια σε ανθρώπους ή ζώα, ή θα
καταστρεφόταν το φυσικό περιβάλλον. Τίποτα δεν πρέπει να εμποδίζει την εισβολή
της ζωής και τη θέλησή της να απαλλαγεί από ό,τι τη θλίβει και της
εναντιώνεται.
Δεν χρειάζεται να ανακατευόμαστε στη μύχια πνευματική ζωή των ατόμων.
Αν όμως από τις φαντασιώσεις τους, από τις νοσηρές τους ιδέες, από τις
πεποιθήσεις τους, από την αρπακτική τους φαντασία απορρέει μια συμπεριφορά που
βλάπτει ένα παιδί, μια γυναίκα, έναν άντρα, μια κοινωνία η οποία ενδιαφέρεται
να φτάσει σε περισσότερη ανθρωπιά, αγάπη και τρυφερότητα, τότε η ανθρωπιστική παρέμβαση
έχει το δικαίωμα να αποκαλύψει τα κρησφύγετα της ατιμίας για να τα φέρει στο
φως και να τα εξουδετερώσει. Είναι καιρός ο άνθρωπος να καταργήσει το δίκαιο
του ισχυρότερου και του πονηρότερου και να σπάσει παντού τα ολέθρια δεσμά του
αντανακλαστικού της αρπακτικότητας.
Δεν θέλουμε πια μυστικά που δημιουργούν εξαρτήσεις, ραδιουργίες, που
υποκριτικά θεωρούν σαν δεδομένη την ανικανότητα να κατανοεί κανείς και να
αντιμετωπίζει την πραγματικότητα.
Κανένα απόρρητο δεν πρέπει να περιορίζει την ελεύθερη έκφραση σε θέματα
δημόσιου συμφέροντος. Δεν υπάρχει παραβίαση κρατικού μυστικού, αντιθέτως το
κρατικό μυστικό παραβιάζει το απαράγραπτο δικαίωμα του πολίτη να μην αγνοεί
ό,τι τον αφορά και τον δεσμεύει. Η διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων δεν μπορεί
να λέει στους διοικούμενους ότι υπάρχουν απόρρητα, αφού αυτοί πρέπει να είναι
οι μόνοι που ωφελούνται απ’ αυτές.
Η ελεύθερη έκφραση έχει τη δύναμη να εμποδίσει την εξύφανση στα
υπουργικά γραφεία και στις κρατικές υπηρεσίες εγκλημάτων όπως συνέβη στο
παρελθόν με τη δολοφονία του Πατρίς Λουμούμπα, που διαπράχθηκε κατ’ εντολήν
της βελγικής κυβέρνησης, τις σφαγές στη Ρουάντα, που οι Γάλλοι επικεφαλής
γνώριζαν ότι επίκεινται, την εθνοκάθαρση που αποφάσισε ο Μιλόσεβιτς, τη
συντριβή της Τσετσενίας από τη μαφία που κυβερνάει τη Ρωσία.
