Αυτές τις μέρες διάβασα το τελευταίο βιβλίο του Paulo Coelho "Το χειρόγραφο της Άκρα". Δεν πρόκειται για ένα βιβλίο με μυθιστορηματική δομή. Περισσότερο μοιάζει με ανθολόγιο εννοιών, συμβουλών και προτροπών, κάποιες από τις οποίες έχει παρουσιάσει και στα προηγούμενα βιβλία του.
Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα που αναδημοσιεύω. Είναι ένα κομμάτι που μπορεί κάποιος διαβάζοντάς το να κάνει και δεύτερες σκέψεις σε σύνδεση με τη πραγματικότητα που ζούμε σήμερα.
Οπλιστείτε με λίγη καλή διάθεση, λίγη φαντασία και πιστεύω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου.
Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα που αναδημοσιεύω. Είναι ένα κομμάτι που μπορεί κάποιος διαβάζοντάς το να κάνει και δεύτερες σκέψεις σε σύνδεση με τη πραγματικότητα που ζούμε σήμερα.
Οπλιστείτε με λίγη καλή διάθεση, λίγη φαντασία και πιστεύω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου.
Στον κύκλο
της φύσης δεν υπάρχει νίκη ούτε ήττα: υπάρχει κίνηση.
Ο χειμώνας
μάχεται να επικρατήσει, στο τέλος όμως αναγκάζεται να παραχωρήσει τη νίκη στην
άνοιξη, που φέρνει μαζί της λουλούδια και χαρά.
Το καλοκαίρι
θέλει να κρατήσουν οι ζεστές του μέρες για πάντα, γιατί είναι πεπεισμένο ότι η
ζέστη είναι ευεργετική για τη γη. Τελικά όμως αποδέχεται την άφιξη του
φθινοπώρου, που θα επιτρέψει στη γη να ξεκουραστεί.
Η γαζέλα τρώει το
χορτάρι και την καταβροχθίζει το λιοντάρι. Το θέμα δεν είναι ποιος είναι ο πιο
δυνατός, αλλά πώς μας δείχνει ο Θεός τον κύκλο του θανάτου και της ανάστασης.
Στον κύκλο
αυτό δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, μονάχα στάδια που πρέπει να
ολοκληρωθούν. Όταν το καταλάβει αυτό η καρδιά του ανθρώπου, θα απελευθερωθεί.
Θα αποδέχεται χωρίς πόνο τις δύσκολες στιγμές και δε θα αφήνεται να ξεγελαστεί
από τις στιγμές της δόξας.
Και τα δύο θα
περάσουν. Η μία κατάσταση θα διαδεχτεί την άλλη. Και ο κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι
να απελευθερωθούμε από τη σάρκα και να συναντηθούμε με τη θεϊκή Ενέργεια.