Η απαξίωση του πολιτικού συστήματος και η δημοκρατική απάντηση

Διάβασα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Σωτήρη Αμάραντου με τίτλο "Οι αγώνες των ελίτ για κυριαρχία και η επιβεβλημένη δημοκρατική απάντηση" και αναδημοσιεύω εδώ - λόγω της μεγάλης έκτασής του - το δεύτερο μέρος* που περιγράφει με κριτική ματιά την ελληνική πολιτική κατάσταση, από την ίδια οπτική γωνία που την έχουμε κριτικάρει και άλλες φορές από αυτό εδώ το blog.
 

Το ελληνικό πρόβλημα

Το ελληνικό κράτος είναι ο κεντρικός μηχανισμός μέσα από τον οποίο ασκούν διαχρονικά ηγεμονία, οι διάφορες εγχώριες πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Παραδομένες σε μία άνευ λογικής εκμετάλλευση αυτής της ηγεμονίας, δεν δίστασαν να υπονομεύσουν ακόμη και τον ίδιο τον μηχανισμό από τον οποίο αντλούσαν τα προνόμιά τους, δηλαδή το κράτος, το οποίο ξεπέρασε τα συνήθη διεθνή (καπιταλιστικά και μη δημοκρατικά) «όρια» χρεοκοπίας, διαφθοράς και αναξιοκρατίας.

Η εγχώρια ελίτ συνιστά μια παρασιτική κοινωνική τάξη που ασκεί εκμετάλλευση στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας και οι όποιοι τριγμοί ή συγκρούσεις θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως προσπάθειες ανακατανομής της ισχύος στο εσωτερικό της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης, με τελικό στόχο, όχι φυσικά τη βελτίωση των πνευματικών και υλικών αγαθών της κοινωνίας, αλλά τη διαιώνιση και ενδυνάμωση της ταξικής της εξουσίας. Οι ενδοταξικές συγκρούσεις στο επίπεδο της πολιτικής εκπροσωπούνται από τις διάφορες εκδοχές των κομματικών συσπειρώσεων. Οι διάφορες αντίστοιχα ενδοταξικές συμμαχίες μεταξύ των οικονομικών και πολιτικών ομάδων εξουσίας αρθρώνονται στο πλαίσιο επιχειρούμενων διαπραγματεύσεων και συναλλαγών μεταξύ πολιτικού, οικονομικού και επικοινωνιακού κεφαλαίου.

Η εξάπλωση της διαφθοράς απελπίζει τους πολίτες

Την έλλειψη ελπίδας για τους Έλληνες πολίτες περιγράφει παραστατικά το άρθρο του Χρ.Γιανναρά που αναδημοσιεύω σήμερα. Μια έλλειψη που οφείλεται τόσο στις ενέργειες όσο και στις παραλήψεις των κατεχόντων την εξουσία και των περί αυτών κομματικών στελεχών. Και όχι μόνο αυτών, αλλά και των δικαστών, εκκλησίας...

Ο Χρ.Γιανναράς στα κείμενά του εμφανίζει, πέρα από την περιεκτικότητα νοημάτων, και μια μοναδική ευκολία γλωσσοπλασ(τ)ίας. Έτσι στο παρακάτω κείμενο "ανακαλύπτουμε" νέες λέξεις όπως "ανελπιστία" (ουσιαστικό με διαφορετική "χροιά" από τα συνήθως χρησιμοποιούμενα επίθετο/επίρρημα "ανέλπιστος" και "ανέλπιστα"), "μονοτροπία" (άλλη μια έννοια που χρησιμοποιούμε μόνο σε μορφή επιθέτου ή επιρρήματος) κ.ά.

Ας διαβάσουμε το άρθρο λοιπόν, προσέχοντας να μη χάσουμε το νόημα των γραφομένων του παρασυρόμενοι από την επινοητική φρασεολογία του.

Aντί για κρυφά σχολειά, φανερά συσσίτια
του Χρήστου Γιανναρά

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας (ακριβέστερα: οι κάθε είδους και ρόλου κομματάνθρωποι) πρέπει να καταλάβουν ότι μια κρίσιμη μάζα των δυνάμει ψηφοφόρων τους ζουν κυριολεκτική απελπισία, εκρηκτική απόγνωση. Tο «πρέπει» της δεοντολογικής απαίτησης «να καταλάβουν» το υπαγορεύει η λογική του ενστίκτου αυτοσυντήρησης, των ορμεμφύτων αυτοάμυνας μπροστά σε φάσμα ανυπόφορης συμφοράς – αν σώζονται ακόμα τέτοια ορμέμφυτα στους πάσχοντες απώλεια επαφής με την πραγματικότητα κομματανθρώπους.

Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συμβαίνει σήμερα. Σε τέτοια ανελπιστία δεν είχε περιπέσει ποτέ άλλοτε ο Έλληνας, ποτέ δεν τον είχε κυριέψει, σε τέτοιο βαθμό, ο πανικός της απόγνωσης. Tετρακόσια χρόνια σκλαβιάς στους Tούρκους ήταν χρονικό διάστημα που από μόνο του, μόνο με την εφιαλτική του διάρκεια, θα ήταν φυσικό να είχε νεκρώσει κάθε ίχνος ελπίδας – οι άνθρωποι γεννιώνταν και πέθαιναν, η μια γενιά διαδεχόταν την άλλη, χωρίς ορατό σημάδι λογικής προσδοκίας λυτρωμού. Όμως η ελπίδα επιζούσε, το ανεδαφικό εκείνο «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι» πήγαζε από ζωντανή συνείδηση καταγωγής, αυτεπίγνωση αρχοντιάς, εμπιστοσύνη στη γλώσσα, αυτονόητη βιωματική αναφορά στον μεταφυσικό (μη θρησκειοποιημένο) άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν έπαψαν ούτε στιγμή οι τότε Έλληνες να ξέρουν ποιοι είναι και τι τους πρέπει.