Γιατί πρέπει να ανασταλεί το άρθρο 86 του Συντάγματος (του Γ. Κοντογιώργη)

Σχετικά με το άρθρο που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, δεν χρειάζεται να κάνω άλλο σχόλιο από αυτό που έχει κάνει ο Όργουελ αρκετές δεκαετίες πριν, και ταιριάζει στη συμπεριφορά του ελληνικού πολιτικού προσωπικού, και δεν είναι άλλο από το γνωστό (κλισέ πλέον) "όλοι είναι ίσοι, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους". 

 

Η αναστολή του άρθρου 86 του Συντάγματος είναι επιβεβλη­μένη για πλείστους όσους λόγους, που ανάγονται τόσο στη θε­μέλια αρχή του κρατούντος πολιτεύματος όσο και στις έκτα­κτες συνθήκες που διανύει η χώρα. Είναι ομολογημένο ότι η πολιτική τάξη της χώρας έχει «ενδυθεί» με προκλητικές ασυ­λίες, που ανάγονται στην εποχή της απολυταρχίας και την το­ποθετούν συνολικά υπεράνω του νόμου και πέραν κάθε ελέγ­χου των θεσμών και της κοινωνίας των πολιτών.

Η πολιτική τάξη ισχυρίζεται όμως ότι το πολιτικό της σύ­στημα είναι αντιπροσωπευτικό και, συγχρόνως, δημοκρατικό(!). Ταυτίζει ουσιαστικά, όπως άλλωστε το δηλώνει ρητώς, τη δημοκρατία με τα κόμματα, τα οποία με τη σειρά τους τα μεταστεγάζει στη θέση του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Η αναστολή του άρθρου 86 του Συντάγματος είναι επιβεβλη­μένη καθώς αντιβαίνει στην κρατούσα αρχή που διέπει το ελ­ληνικό και, γενικότερα, τα συντάγματα του σύγχρονου κό­σμου. Συγκρούεται με την ελληνική ανθρωποκεντρική αρχή που υιοθέτησε αργότερα ακόμη και η ολιγαρχική Ρώμη, αλλά και το Βυζάντιο, σύμφωνα με την οποία τα κοινά, δηλαδή τα «δημόσια» πράγματα, είναι απαράγραπτα. Συγχρόνως αλ­λοιώνει κατάφωρα τη θεμέλια λογική -όχι της αντιπροσώπευσης/δημοκρατίας, που ούτως ή άλλως δεν υπάρχει, αλλά- του εν ισχύει πολιτεύματος. Εξαιρεί από την «πολιτεία δικαίου» την πολιτική τάξη τοποθετώντας την υπεράνω του νόμου. Η σκανδαλώδης παραγραφή των πάσης φύσεως αδικοπραξιών και καταδολιεύσεων του δημόσιου χώρου από την πολιτική τάξη υπερβαίνει το όριο της συμμοριακής πρόκλησης.

Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική κοινωνία χωρίς δημοκρατική παιδεία

Βρέθηκα αυτές τις μέρες σε μια συζήτηση που συμμετείχαν και δυο τρεις εκπαιδευτικοί, οι οποίοι έγιναν στόχος των υπολοίπων για το επίπεδο της παιδείας που παρέχει στους νέους σήμερα το ελληνικό κράτος. Λες και έφταιγαν αυτοί...
Δεν θα επεκταθώ όμως στις απαντήσεις τους που εκτεινόνταν από την ισοδύναμη με αυτή των καθηγητών "εξουσία" που έχει δοθεί στους μαθητές - με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ούτε η ελάχιστη απαιτούμενη υπακοή απέναντι στους διδάσκοντες που θα τους παρείχε το απαραίτητο κύρος  προκειμένου να μεταλαμπαδεύσουν γνώσεις - μέχρι τις ελλείψεις που υπάρχουν σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης και που έχουν γιγαντωθεί σε τρομακτικό βαθμό λόγω των μνημονιακών περικοπών.

Σε αυτή τη συζήτηση ο προβληματισμός που έθεσα ήταν για την ποιότητα των πολιτών που "παράγει" το ισχύον εκπαιδευτικό σύστημα, στο οποίο οι όποιες αλλαγές γίνονται, λόγω της αλλαγής προσώπων στα υπουργεία, είναι απλά πασαλείμματα που ουδόλως θίγουν τις σαθρές βάσεις του όλου οικοδομήματος. Οι μαθητές έχουν συνηθίσει πλέον να ενδιαφέρονται μόνο για τα μαθήματα στα οποία θα εξεταστούν στις πανελλήνιες προκειμένου να εισαχθούν σε κάποια σχολή για να πάρουν ένα χαρτί που θα τους βοηθήσει να βρουν δουλειά για να λύσουν το βιοποριστικό τους πρόβλημα.

Η συνεχής παραβίαση του Συντάγματος δεν αποτελεί πραξικόπημα;

Ότι οι βουλευτές ψηφίζουν τα νομοσχέδια που φέρνει στη βουλή η κυβέρνηση χωρίς να τα έχουν διαβάσει, είναι γνωστό σε όλους και ομολογημένο από τους ίδιους. Αναρωτιέμαι όμως, αυτοί οι ίδιοι βουλευτές έχουν διαβάσει το Σύνταγμα της Ελλάδος; Έχουν καταλάβει ότι η παραβίασή του - στην οποία μετέχουν ενεργά και καθοριστικά με την ψήφο τους - επέχει ευθύνες, οι οποίες θα τους ζητηθούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όταν η χώρα θα γυρίσει πάλι σε δημοκρατικές συνθήκες; Κι ένα ακόμα ερώτημα: Για να χαρακτηριστεί η αναστολή και η παραβίαση άρθρων του Συντάγματος ως πραξικόπημα, είναι απαραίτητο αυτοί που τις διαπράττουν να φοράνε στρατιωτική στολή;

Αφορμή για τα παραπάνω ερωτήματά μου στάθηκε η ψήφιση της φιλικής για τους κατέχοντες και ελέγχοντες τα ΜΜΕ τροπολογίας σε άσχετο (φυσικά) νομοσχέδιο. Αναλυτικότερα τα γράφει στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια ο Στέλιος Κούλογλου*.  

 

Το σιωπηλό πραξικόπημα

Δεν έχουμε ούτε τανκς στους δρόμους, ούτε φυλακές και ξερονήσια για τους αντιφρονούντες. Έχουμε όμως μια συστηματική παραβίαση του Συντάγματος, από τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που το Σύνταγμα ορίζει σαφώς ότι αφορούν την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων και όχι το κλείσιμο της ΕΡΤ, παραδείγματος χάριν, μέχρι τις τροπολογίες όπως αυτή για τα ΜΜΕ που ψηφίστηκε χθες σε έναν νόμο που αφορούσε δωρεές ανάμεσα σε δύο νοσοκομεία.

Κανονικά, αν υπήρχε στοιχειώδης σεβασμός στο Σύνταγμα, η τροπολογία που προκάλεσε χθες την αποχώρηση ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ από την Βουλή καθώς και την απεργία της ΕΣΗΕΑ, δεν θα έπρεπε ούτε καν να είχε μπει για συζήτηση. Το άρθρο 74, παράγραφος 5 του Συντάγματος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία: «Προσθήκη ή τροπολογία άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου δεν εισάγεται για συζήτηση».

Η καταγγελία των μνημονίων από πέντε καθηγητές συνταγματικού δικαίου

Κατηγορούμε συχνά τον πνευματικό και επιστημονικό κόσμο της χώρας μας ότι δεν αντιδρά στα όσα αντισυνταγματικά και αντικοινωνικά συντελούνται από τις "ελληνικές" κυβερνήσεις των τριών τελευταίων χρόνων. Αυτό δεν είναι εντελώς αλήθεια. Μπορεί να μη συμβαίνει στο βαθμό που θα επιθυμούσαμε, αλλά κάποιες κινήσεις έχουν γίνει. Κινήσεις που δεν νομίζω ότι θα περίμενε κανείς να τους δοθεί δημοσιότητα από τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ!

Έτσι, την παραμονή της ψήφισης του δευτέρου μνημονίου, πέντε καθη­γητές του Συνταγματικού Δικαίου σε πανεπιστήμια της χώρας (οι Α. Δημητρόπουλος, Γ. Κασιμάτης, Γ. Κατρούγκαλος, Η. Νικολόπουλος και Κ. Χρυσόγονος) εξέδωσαν κοινή δήλωση-έκκληση με την οποία κατήγγειλαν τη συντελούμενη εκτροπή από τη συνταγματι­κή νομιμότητα και τη σιωπηρή μεταβολή της μορφής του πολιτεύματος από δημοκρατικό σε χρεοκρατικό.

Βέβαια, όταν απέναντί σου έχεις άλλους συνταγματολόγους, του είδους και του "επιπέδου" των Βενιζέλου και Λοβέρδου, τι τύχη έχουν να ακουστούν οι καταγγελίες σου ή -έστω- οι ανησυχίες σου;  

Παρακάτω παραθέτω το καταγγελτικό αυτό κείμενο των πέντε καθηγητών, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μελλοντικά ως οδηγός, όταν θα υπάρχει η δυνατότητα (μετά την αποτίναξη του υφιστάμενου ζυγού στη χώρα) να δικαστούν όσοι έχουν ψηφίσει τα μνημόνια. Όσον αφορά τους βενιζελικούς νόμους ασυλίας των πολιτικών, αυτοί μπορούν να παρακαμφθούν με τον τρόπο που έχουν υποδείξει οι κυβερνήσεις των μνημονίων: με ψήφιση νόμων με αναδρομική ισχύ! Υπάρχει "δεδικασμένο" πλέον...

«Αισθανόμαστε την υποχρέωση να επισημάνουμε προς τη Βουλή και τον ελληνικό λαό ότι το κείμενο, το οποίο καλείται σήμερα να ψηφίσει η λαϊκή αντιπροσωπεία, παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου για τους λόγους που ακολουθούν: 

1. Η παρούσα Βουλή εκλέχθηκε τον Οκτώβριο του 2009 κάτω από εντελώς διαφορετικές πολιτικές προϋποθέσεις και η λαϊκή εντολή προς αυτή, κατά την έννοια του άρθρου 41 του Συντάγματος, ήταν διαμετρικά αντίθετη από όσα προβλέπει τώρα το κατατεθειμένο κείμενο. Λείπει, συνεπώς, η δημοκρατική νομιμοποίηση για την ψήφισή του. 

2. Το περιεχόμενο του κειμένου, που καλείται να ψηφίσει η Βουλή, είναι προϊόν οικονομικού και πολιτικού εκβιασμού, εκ μέρους των εκπροσώπων των δανειστών, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου (άρθρο 52 της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 1969). 

3. Το κείμενο που κατατέθηκε για ψήφιση δεν αποτελεί κατά το Σύνταγμα ούτε σχέδιο νόμου, δεδομένου ότι δεν περιλαμβάνει διατάξεις νομοθετικού περιεχομένου, ούτε σχέδιο νόμου κυρωτικού διεθνούς σύμβασης, δεδομένου ότι δεν περιέχει το υπογεγραμμένο κείμενο της διεθνούς σύμβασης. Πρόκειται για κείμενο προγράμματος, που επιχειρείται να δεσμεύσει ανεπίτρεπτα επί δεκαετίες το μέλλον της χώρας. Παρουσιαζόμενο, συνεπώς, ως δεσμευτικό κείμενο νόμου, παραβιάζει την αντιπροσωπευτική αρχή και την κατά το Σύνταγμα άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας (άρθρο 26 του Συντάγματος).