Ποιος είπε ότι τα μνημόνια τελείωσαν;

Οι επικεφαλής της μνημονιακής κυβέρνησης, προεκλογικά, με κάθε ευκαιρία, τόνιζαν ότι δεν θα μας επιβάλουν άλλα μνημόνια. Όμως τα μέτρα που έχουν ήδη ψηφίσει τα άβουλα άτομα που παριστάνουν τους εκπρόσωπους τού λαού (και που τυπικά, δυστυχώς, έχουν δίκιο) δεν έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται, άρα δεν υπάρχει ακόμα ανάγκη νέου μνημονίου. Όταν ολοκληρωθεί η εφαρμογή τους, θα δουν μαζί με τους εντολείς δανειστές τους αν υπάρχει κι άλλο λίπος, ώστε να το πάρουν κι αυτό με κάποιο νέο μνημόνιο ή μεσοπρόθεσμο ή όπως αλλιώς το ονομάσουν.

Τι έχει ψηφιστεί όμως εις βάρος μας; Για να ενημερωθούμε ανέτρεξα σε ένα άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου που είχε αναρτηθεί στο enikos πριν από ένα περίπου μήνα.
Ελπίζω να το διαβάσουν και οι αφελείς που ψήφισαν - χωρίς να έχουν κάποιο άλλο προσωπικό συμφέρον - ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επειδή πίστεψαν για μια ακόμα φορά τις ψεύτικες υποσχέσεις του Σαμαρά και τους εκβιασμούς του Βενιζέλου.
Να λοιπόν, πώς εννοούσαν αυτοί οι δυο τη σταθερότητα που προπαγάνδιζαν προεκλογικά.

Μεσοπρόθεσμο: Μνημόνιο… στο τετράγωνο!
(του Νίκου Μπογιόπουλου) 

 Ο Αϊνστάιν έλεγε πως όταν τα πράγματα γίνονται κρίσιμα, καλό είναι να αφήνουμε την κομψότητα στους ράφτες και να τα αποτυπώνουμε «ξερά». Παρακάμπτουμε, λοιπόν, την καλλιέπεια των εκφράσεων για να δούμε την «ξερή» πραγματικότητα χωρίς τα καλολογικά στοιχεία που θα έκαναν ενδεχομένως πιο «εύπεπτους» τους αριθμούς:

   Η κυβέρνηση βαφτίζει το νέο Μεσοπρόθεσμο που κατέθεσε στη Βουλή ως «Χάρτη εξόδου από το Μνημόνιο»… Φαίνεται ότι στο επίπεδο της προπαγάνδας επιστρέφουμε στην εποχή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη όταν έλεγαν ότι το «0 + 0» ισούται με… 14%!

Έχουμε και λέμε:

1)   Το νέο Μεσοπρόθεσμο ενσωματώνει τις υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία στην τελευταία έκθεσή της περιγράφει την επιβολή μέτρων ύψους 7,7 δισ. ευρώ για την περίοδο 2015 – 2017.

Απλά μαθήματα οικονομίας: Η καμπύλη του Laffer

Υπάρχουν μερικά απλά πράγματα που θα έπρεπε να γνωρίζουν όσοι καθορίζουν τα οικονομικά μιας χώρας, που όμως φαίνεται να μην τα γνωρίζουν αυτοί που παίρνουν αποφάσεις για την ελληνική οικονομία και εννοούμε τόσο τους μνημονιακούς υπουργούς οικονομικών, όσο και τους ..."ειδικούς" της τρόικας.

Ένα από τα βασικά μαθήματα, στα οποία όλοι οι παραπάνω έχουν μείνει (τουλάχιστον) μετεξεταστέοι είναι αυτό που αφορά την καμπύλη του Laffer. Η καμπύλη αυτή δείχνει ποιός είναι ο ιδανικός φορολογικός συντελεστής, που θα μεγιστοποιήσει τα φορολογικά έσοδα ενός κράτους.

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο, που εξηγεί με απλά λόγια αυτό που αγνοούν τα αρμόδια οικονομικά επιτελεία. 

Η καμπύλη του Laffer και η Ελλάδα!
Η καμπύλη του Laffer πρωτοέγινε γνωστή διεθνώς τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.Η καμπύλη στηρίζεται σε μια απλή λογική διαπίστωση:

Όταν ο φορολογικός συντελεστής είναι μηδέν, το κράτος δεν εισπράττει καθόλου έσοδα.

Το ίδιο ισχύει αν ο φορολογικός συντελεστής είναι ίσος με 100%, για τον απλούστατο λόγο ότι ο φορολογούμενος δεν έχει κανένα κίνητρο να δουλέψει από τη στιγμή που το κράτος θα του πάρει όλα τα λεφτά.

Σύμφωνα με τον κ. Laffer, υπάρχει ενδιάμεσα ένας ιδανικός φορολογικός συντελεστής, π.χ. για κεφάλαιο ή εισόδημα, που μεγιστοποιεί τα έσοδα του κράτους.

Αν ο ισχύων συντελεστής, π.χ. εισοδήματος, είναι μεγαλύτερος από τον ιδανικό, ο κρατικός κορβανάς θα εισπράττει λιγότερα έσοδα από αυτά που θα μπορούσε. Αν είναι μικρότερος, το κράτος θα μπορούσε να τον αυξήσει για να πλησιάσει τον ιδανικό συντελεστή και να μεγιστοποιήσει τα φορολογικά του έσοδα.

Μίνι ανασκόπηση: ΕΡΤ, ανασχηματισμός, Βορίδης και άλλα ...ελληνικά

Είναι γεγονός ότι τον μήνα που πέρασε - όπως και κάθε μήνα άλλωστε - δεν έλειψαν τα γεγονότα στη χώρα μας.

Ο Ιούνιος σίγουρα σημαδεύτηκε από το κλείσιμο της ΕΡΤ. Βέβαια όχι τόσο από το γεγονός καθαυτό, όσο από τον τρόπο που έγινε. Έναν τρόπο που χαρακτηρίζει άλλου τύπου καθεστώτα, που ελάχιστη σχέση έχουν με τη δημοκρατία. ‘Έναν τρόπο που δεν είχαν τολμήσει να ακολουθήσουν στο παρελθόν στη χώρα μας ούτε δικτατορικά καθεστώτα!

Για το λόγο που η κυβέρνηση – για την ακρίβεια ο πρωθυπουργός – προχώρησε σ’αυτή την ενέργεια έχουν γραφεί διάφορα. Πάντως,

·      είτε φταίνε οι απεργίες των εργαζομένων σε ημερομηνίες που η κυβέρνηση θα ήθελε την ΕΡΤ σε λειτουργεία,

·      είτε φάνηκε η εύκολη λύση προκειμένου να μειωθούν οι υπάλληλοι του δημοσίου (είναι δημόσιοι υπάλληλοι οι της ΕΡΤ;) κατά έναν αριθμό που είχε απαιτηθεί από την τρόικα (πέσαμε όλοι στην παγίδα να μην βλέπουμε πια τους εργαζόμενους ή τους άνεργους σαν ανθρώπινες ψυχές, αλλά σαν αριθμούς),

·      είτε επειδή η κυβέρνηση δεν χρειάζεται κρατικό κανάλι για να προπαγανδίζει το – ανύπαρκτο - έργο της, εφόσον υπάρχουν 3-4 κανάλια που κάνουν πολύ καλά αυτή τη δουλειά,

·      είτε για κάποιους πολιτικούς λόγους, αφού οικονομικοί λόγοι έχει αποδειχθεί ότι δεν υπήρχαν, εφόσον η ΕΡΤ ήταν πλεονασματική,

η κίνηση αυτή περισσότερο από τις οθόνες στα σπίτια μας αμαύρωσε την εικόνα του πρωθυπουργού.