Μερικές φορές κάνουμε κάποιες σκέψεις για μερικά θέματα και νομίζουμε ότι μόνο εμάς έχουν απασχολήσει. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα όταν διάβασα το άρθρο του Γ.Τριάντη, που αναδημοσιεύω σήμερα, γιατί θέτει κάποια ερωτήματα και θίγει ένα θέμα που έχει απασχολήσει κι εμένα κατά καιρούς. Δηλαδή, αν μπορεί η κουλτούρα να αναχαιτίσει την έμφυτη βαρβαρότητα κάποιων ανθρώπων (ή και λαών).
Βγάζοντας βόλτα τις αμφιβολίες
του Γιάννη Τριάντη
Κάθε φορά που σκέφτομαι τη λέξη «κουλτούρα», βγάζω βόλτα τις αμφιβολίες μου. Όχι για το περιεχόμενο ή τον ορισμό της, αλλά για τον κόσμο της. Για εκείνους που η «κουλτούρα» είναι δεύτερη φύση και βλέπουν υποτιμητικά τους υπόλοιπους, αλλά προπάντων για τους δημιουργούς και τον περίγυρό τους. Για μια μικρή μερίδα, δηλαδή, που «παίζει τις θεότητες της μοίρας» με όργανο τα Γράμματα και την Τέχνη.
Βγάζοντας βόλτα τις αμφιβολίες
του Γιάννη Τριάντη
Κάθε φορά που σκέφτομαι τη λέξη «κουλτούρα», βγάζω βόλτα τις αμφιβολίες μου. Όχι για το περιεχόμενο ή τον ορισμό της, αλλά για τον κόσμο της. Για εκείνους που η «κουλτούρα» είναι δεύτερη φύση και βλέπουν υποτιμητικά τους υπόλοιπους, αλλά προπάντων για τους δημιουργούς και τον περίγυρό τους. Για μια μικρή μερίδα, δηλαδή, που «παίζει τις θεότητες της μοίρας» με όργανο τα Γράμματα και την Τέχνη.