Η καταστροφή της Ελλάδας δια του ευρωπαϊκού χρήματος

Μετά τη διαφαινόμενη υποχώρηση και αυτής της κυβέρνησης απέναντι στις απαιτήσεις των δανειστών (δηλαδή των γερμανών), μήπως έφτασε η ώρα να ζυγίσουμε τα υπέρ και τα κατά της συμμετοχής μας στην ευρωζώνη, αλλά και γενικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση;
Η ...καλή αρχή φάνηκε από την αρχή με την απότομη άνοδο των τιμών αμέσως με την είσοδό μας στην ευρωζώνη στην
αρχή του 2002, γεγονός που υποτίμησε σε μεγάλο βαθμό τα εισοδήματα των πολιτών, ενώ η αυξανόμενη εξάρτησή μας από τη ροή ρευστού, απαραίτητου για τις ανάγκες της χώρας μας, ροή που αποφασίζεται από εξωχώρια κέντρα, και έχει καταλήξει στον εκβιασμό που υφιστάμεθα τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, καλό θα ήταν να οδηγήσει όσους έχουν τις τύχες της χώρας στα χέρια τους σε επαναπροσδιορισμό της σχέσης μας με τους ευρωπαίους «εταίρους». 
Στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, ο Δρ Κων.Γρίβας* εξετάζει τη σχέση της χώρας μας με τις ευρωπαϊκές θέτοντας ορισμένους προβληματισμούς σε σχέση με τη συμμετοχή μας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και την (αμφίβολη) σπουδαιότητα των ωφελημάτων που έχουμε αποκομίσει από τη συμμετοχή μας αυτή.

Ενώ η σύγκρουση με τους Ευρωπαίους «εταίρους» βρίσκεται σε τροχιά διαρκούς επιδείνωσης πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο οι πιέσεις ενός πανίσχυρου εγχώριου πλέγματος διανοουμένων και διαμορφωτών γνώμης για την αναγκαιότητα να παραμείνει η Ελλάδα στο «ευρωπαϊκό πλαίσιο». Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι κομβικό κομμάτι της επιχειρηματολογίας των ανθρώπων αυτών δεν είναι τόσο τα υλικά οφέλη που (υποτίθεται ότι) θα έχει η Ελλάδα αν παραμείνει στην Ευρωζώνη και κατ' επέκταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή οι απώλειες που θα υποστεί αν εξέλθει από αυτή, αλλά πολιτισμικά στοιχεία. Κυρίως υποστηρίζεται ότι η παραμονή της Ελλάδας σε όλους τους ευρωπαϊκούς συλλογικούς θεσμούς θα την ωθήσει να ξεπεράσει τις παθογένειες που της άφησε η οθωμανική κατοχή -οι πιο φονταμενταλιστές στοχοποιούν και την ορθόδοξη παράδοση- και θα καταφέρει να εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος και κοινωνία.

Η γερμανική παράνοια δυσκολεύει τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης

Υπάρχουν λαοί και λαοί στην Ευρώπη. Υπάρχουν λαοί όπως οι Έλληνες και οι Ιταλοί που έχουν παρελθόν χιλιετιών γεμάτο πολιτισμό και επιστήμες, υπάρχουν και λαοί όπως οι γερμανοί που έχουν παρελθόν λίγων εκαντοετιών (και αυτό που μας έχουν χαρίσει κυρίως είναι πόλεμοι και εκατόμβες), γεγονός που έχει επιδράσει και στη νοοτροπία τους, καθώς και στη στάση που κρατάνε απέναντι στους άλλους λαούς.
Η μοίρα μας το έφερε να πρέπει να συνεννοηθούμε με την κυβέρνηση αυτού του λαού, που δεν φημίζεται για την ευελιξία του ούτε για την ευρύτητα πνεύματος (αν και αυτό το τελευταίο το μετέτρεψε σε πλεονέκτημα δίνοντας έμφαση στην πειθαρχία, που βασίζεται σε αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό που τους λείπει).
 Στο παρακάτω άρθρο ο δρ Κων.Γρίβας* εξηγεί αυτά τα ατελή χαρακτηριστικά των γερμανών που κάνουν δύσκολη τη διαπραγμάτευση μαζί τους.

«Furor Teutonicus» ή «Tευτονικό παραλήρημα»
Οι πενήντα αποχρώσεις της γερμανικής παράνοιας

Ίσως το πιο ουσιαστικό επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να πάμε «με τα νερά» των δανειστών μας και να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα το όποιο πρόγραμμα «σωτηρίας» της ελληνικής οικονομίας έχουν ετοιμάσει για εμάς είναι, ότι τα οικονομικά ζητήματα είναι αποκλειστικώς αυτά που τους ενδιαφέρουν και συνεπακόλουθα ό,τι άλλο και να τους πούμε δεν πρόκειται καν να το ακούσουν. Θέματα, δηλαδή, γεωστρατηγικών ισορροπιών και του ρόλου της Ελλάδας στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της Δύσης, που θα μπορούσαν να προβληθούν έτσι ώστε να περάσει η συζήτηση στο ευρύτερο γεωπολιτικό επίπεδο, δεν γίνεται να χρησιμοποιηθούν γιατί πολύ απλά δεν τους νοιάζουν. Τις τελευταίες μέρες ωστόσο, έχουμε αρχίσει να υποψιαζόμαστε ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για γεωπολιτικά ζητήματα αλλά έχουν τόσο στρεβλωμένες απόψεις γι' αυτά, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας.

Σύγκρουση με την Ευρώπη, η μόνη λύση

Οι επικεφαλής και τα στελέχη της μνημονιακής συγκυβέρνησης απέρριπταν κάθε πρόταση να ακολουθήσει η χώρα διαφορετική πορεία από αυτήν της υποτέλειας και του "καλού παιδιού". Δεν χρειάζεται ερώτημα αν είχαν δίκιο. Η ιστορία μάς αποδεικνύει ότι η Ελλάδα μπορεί να ακολουθεί δική της πολιτική.
Το άρθρο του ειδικού στα γεωπολιτικά Δρος Κων.Γρίβα κάνει μια ιστορική αναδρομή σε μεταπολιτευτικές αυτόνομες πολιτικές που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως οδηγός στη νέα κυβέρνηση για μια πραγματικά εθνική πολιτική.

Σύγκρουση με την Ευρώπη, η μόνη λύση

Η μέχρι σήμερα λειτουργία της Ελλάδας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης βασίστηκε σε ένα μείγμα πολυτιμότητας και επικινδυνότητας έναντι των ισχυρών χωρών της Δύσης. Παρόμοια στρατηγική θα πρέπει να εφαρμόσει και η επόμενη κυβέρνηση, αν θέλει να εξασφαλίσει τη θέση της χώρας στην Ευρώπη. Στην πολιτική αντιπαράθεση ενόψει των επερχόμενων κρίσιμων εκλογών κυρίαρχη θέση κατέχει η λεγόμενη «ευρωπαϊκή προοπτική» της Ελλάδας· το ανήκειν στην ΕΕ και δι’ αυτής στα ευρύτερα γεωπολιτικά μεγέθη «Ευρώπη» και «Δύση».
Υποστηρίζεται εντόνως ότι τυχόν «επιθετική» πολιτική από πλευράς της επόμενης κυβέρνησης έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα απειλήσει τη θέση της χώρας μας στην Ευρώπη. Συνακόλουθα, ως ορθή πολιτική για την αποφυγή αυτού του φρικαλέου ενδεχομένου προβάλλεται μια στρατηγική «μη τριβών» με τους εταίρους μας και γενικότερα μια πολιτική «καλού παιδιού», το οποίο «ακούει και υπακούει», όπως θα έλεγαν οι παλιοί δάσκαλοι.
Όμως η άποψη αυτή αγνοεί, μεταξύ των άλλων, και ολόκληρη την ιστορική πορεία της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δεν βασίστηκε στην παθητική ταύτιση με τις επιταγές των ισχυρών, αλλά σε ένα μείγμα πολυτιμότητας και επικινδυνότητας το οποίο είχε και έντονα συγκρουσιακό στοιχεία.