Οι εκπομπές πολιτικού διαλόγου

Σε τρεις βδομάδες θα βρεθούμε μπροστά στην κάλπη για να ψηφίσουμε πάλι. Είναι η πρώτη φορά από όσο θυμάμαι, που πιστεύω ότι το αποτέλεσμα εκλογών δεν πρόκειται να αλλάξει το παραμικρό στην ακολουθούμενη πολιτική (όχι πως τις προηγούμενες φορές άλλαζαν ουσιαστικά οι πολιτικές), δεδομένου ότι αυτή καθορίζεται πλέον από τους δανειστές, οι οποίοι αδιαφορούν πλήρως για την ψήφο του ελληνικού λαού (όπως και οποιουδήποτε λαού υπό την ευρωζώνη).
Όμως, στην κάλπη θα προσέλθω. Θεωρώντας την ψηφοφορία αυτή ως ένα είδος δημοσκόπησης. Αφού μόνο τέτοιο συμπέρασμα μπορεί να βγει, πολλώ μάλλον που οι δημοσκοπήσεις των αρμόδιων εταιρειών απέχουν συνήθως αρκετά από τις επιθυμίες και τις προθέσεις των πολιτών.

Ως επακόλουθο της προκήρυξης των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου θα προκύψει και η αύξηση των εκπομπών πολιτικού διαλόγου. Εκπομπές οι οποίες υποτίθεται ότι γίνονται για να ενημερωθεί ο πολίτης, αλλά αυτό γίνεται από σπάνια έως ποτέ! Μια σπαρταριστή περιγραφή των εκπομπών αυτού του είδους κάνει ο Ν.Κουνενής στο βιβλίο του "Περί Δημοκρατίας, Σάτιρα Ηθών και Θεσμών". Την αναδημοσιεύω στη συνέχεια και είμαι σίγουρος ότι πολλές φορές - σε περίπτωση που θα παρακολουθήσετε διαλόγους ανάμεσα σε πολιτικούς τις επόμενες μέρες - θα θυμηθείτε τα περιγραφόμενα από τον συγγραφέα αυτού του κειμένου.

Αν οι ειδήσεις εισάγουν το κοινό στις πολιτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα καθ’ ημέραν εντός και εκτός των συνόρων του κράτους, οι εκπομπές πολιτικού διαλόγου επιφορτίζονται με την εμβάθυνση του προβληματισμού πάνω σε αυτές. Πρόκειται συνήθως για συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης, στις οποίες συμμετέχουν υπουργοί, κομματικά στελέχη, δημοσιογράφοι και άλλες κατηγορίες επιτηδευματιών, ενασχολούμενων θεσμικώς με τα κοινά. Η συμμετοχή των προσκεκλημένων είναι άμεση -δια της φυσικής παρουσίας τους στο τραπέζι- ή έμμεση, δια της παραμονής τους σε άλλο στούντιο και της εμφάνισής τους στα διαθέσιμα παράθυρα της εκπομπής, τα οποία συνήθως είναι περισσότερα από αυτά των δελτίων ειδήσεων. Η παρουσία του καλεσμένου στο παράθυρο αναγγέλλεται συχνά, αφού έχει ήδη από ώρα εμφανιστεί σε αυτό, ενώ κάποιες φορές διακόπτεται χωρίς σχετική προειδοποίηση. Παρενέργεια της ανωτέρω πρακτικής είναι η εμφάνιση ενός καλεσμένου στο παράθυρο και η άφωνη παραμονή του εκεί επί μία και πλέον ώρα. Το γεγονός αυτό οφείλεται συνήθως στο ότι η παθιασμένη συζήτηση των υπολοίπων δεν επιτρέπει στον συντονιστή να εξασφαλίσει στον άτυχο συνομιλητή τον απαραίτητο χρόνο, στο πλαίσιο του οποίου θα καταφέρει να εκφράσει άνετα την άποψή του.

Οι κυνικοί που λένε ότι πρέπει να φτωχύνουμε (του Κώστα Λαπαβίτσα)

Όλοι αγανακτούμε όταν ακούμε ή διαβάζουμε δηλώσεις πολιτικών ή δημοσιογράφων ότι για να σωθεί η χώρα πρέπει να πεινάσουμε. Βέβαια σ'αυτήν την "ανάγκη πείνας" δεν περιλαμβάνουν τους εαυτούς τους, αφού εξακολουθούν να απολαμβάνουν έσοδα και προνόμια, όπως και προ κρίσης. Επίσης δεν έχουν θιγεί - αντίθετα έχουν ωφεληθεί - οι επιχειρηματίες-εργοδότες των παραπάνω πολιτικών και δημοσιογράφων. Η φτώχεια αφορά μόνο όσους εξαρτώνται από τις αποφάσεις-νόμους των υπαλλήλων τους που κυβερνούν τη χώρα. 
Στο άρθρο του, που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, ο Κ.Λαπαβίτσας παραθέτει σκέψεις που έχουμε κάνει σχεδόν όλοι όσοι έχουμε θιγεί από τα μέτρα που έχουν ληφθεί στο όνομα της δήθεν κρίσης, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως όχημα πλουτισμού των ήδη πλουσίων σε βάρος κυρίως μισθωτών, συνταξιούχων και μικρών επιχειρήσεων. 
Διαφωνώ μόνο, στην - έστω και ειρωνικά διατυπωμένη μέσα σε εισαγωγικά - τοποθέτηση πολιτικών-δημοσιογράφων στο χώρο των πνευματικών ανθρώπων. Ούτε σαν αστείο δεν γίνεται δεκτό, αφού με κάθε εμφάνισή τους στα κανάλια ή κάθε "ανάλυσή" τους σε έντυπα, το μόνο που καταφέρνουν να αποδείξουν είναι ότι ο δείκτης ευφυΐας τους είναι κάτω του μέσου όρου των ελλήνων πολιτών.

Πόσο κυνικοί είναι οι περιώνυμοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί που λένε ότι πρέπει να φτωχύνουμε;

«Διαβάζω τακτικά δηλώσεις «πνευματικών ανθρώπων», για την ανάγκη να γίνουμε πιο ολιγαρκείς, να καταλάβουμε ότι πέρασε ο καιρός των παχιών αγελάδων, να δεχτούμε ότι θα είμαστε όλοι φτωχότεροι.

Συχνά συνοδεύονται από διάφορα δακρύβρεχτα για το τέρας του καταναλωτισμού, την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής, τη χυδαιότητα της βουλιμίας. Είναι, λένε, προσωπική, οικογενειακή και εν τέλει εθνική ανάγκη να ξαναβρούμε το μετρημένο παρελθόν μας.

Μου θυμίζουν πολύ εκείνα που γράφονται στον επίσημο τύπο από περιώνυμους δημοσιογράφους και πολιτικούς. Ότι πρέπει να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Ότι υπήρξε φούσκα στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία. Ότι ξεσαλώσαμε και τώρα πληρώνουμε τα επίχειρα. Ότι δεν μπορεί να υπάρχει ευμάρεια με δανεικά. Ότι, ακόμη, ο "λιτός βίος" είναι πηγή ψυχικής ηρεμίας και αρετής.