Έχει γραφτεί πολλές φορές τους τελευταίους μήνες με αρκετά πειστικό τρόπο (αφού επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα), ότι τα μνημόνια που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα έχουν στόχο την παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων και όχι την πορεία της χώρας προς την ανάπτυξη. Για ποιό λόγο θεωρούν κάποιοι ότι πρέπει να τιμωρηθούμε, θα το δούμε σε άλλο post. Το θέμα είναι ότι στην περίπτωσή μας δεν τιμωρούνται όσοι κυβέρνησαν τα τελευταία 20-30 χρόνια, που φέρουν την βασική ευθύνη, αλλά οι πολίτες που δεν έφταιξαν (παρά τις προσπάθειες των κύκλων εξουσίας με τη βοήθεια των φερεφώνων τους να πείσουν ότι και οι πολίτες είναι συνυπεύθυνοι για το ναυάγιο της χώρας, επειδή αποδέχονταν την εφαρμοζόμενη πολιτική και τα εξ αυτής αποτελέσματα). Όλη αυτή η κατάσταση που βιώνουμε έχει θυμίσει σε πολλούς το σχέδιο που είχε εκπονήσει το 1944 ο τότε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Henry Morgenthau Jr. και που αποσκοπούσε στην τιμωρία όλων των Γερμανών ανεξαιρέτως για τα δεινά που προκάλεσε η χώρα τους στην υφήλιο κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα σχέδιο που τελικά δεν εφαρμόστηκε τότε. Μήπως ένα τέτοιο σχέδιο εφαρμόζεται σήμερα στη χώρα μας; Διαβάστε το παρακάτω κείμενο και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.
Ο Μοργκεντάου και η ...Ελλάδα
(του Βασίλη Γκίζη)
Κεμπέκ, 13 Σεπτεμβρίου 1944. Μια βροχερή μέρα του φθινοπώρου στον Καναδά ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ φθάνει στην πόλη όπου διεξάγεται η συνάντηση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Φραγκλίνου Ρούζβελτ και του πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας Ουίνστον Τσόρτσιλ. Κύρια αντικείμενα των συνομιλιών αποτελούν η δεύτερη φάση του Νόμου Εκμισθώσεως και Δανεισμού (Lend - Lease Act), καθώς και η (μυστική) συμφωνία για τη μεταπολεμική εκμετάλλευση της υπό ανάπτυξη πυρηνικής τεχνολογίας.
