Οι περισσότεροι από εσάς πιστεύω ότι γνωρίζετε τον Άγγλο ιστορικό Mark Mazower, ο οποίος ειδικεύεται στα της περιοχής μας (Ελλάδα και γενικότερα στα Βαλκάνια). Ως εκ τούτου παρακολουθεί συνεχώς τα τεκταινόμενα στη χώρα μας και γράφει συχνά άρθρα που μας αφορούν.
Τον Απρίλη του 2013 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό 'Nation' άρθρο του με τίτλο "No Exit? Greece's Ongoing Crisis", στο οποίο αναφέρεται στην ελληνική κρίση λαμβάνοντας ως πηγές άρθρα και βιβλία γραμμένα από Έλληνες αρθρογράφους, οικονομολόγους και μελετητές. Το εν λόγω άρθρο του Mazower μεταφράστηκε από τον Κώστα Αγιαννιτόπουλο για λογαριασμό του online περιοδικού ΧΡΟΝΟΣ και - λόγω της σχετικά μεγάλης έκτασής του - αναδημοσιεύω παρακάτω μερικά μόνο αποσπάσματα.
Τον Απρίλη του 2013 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό 'Nation' άρθρο του με τίτλο "No Exit? Greece's Ongoing Crisis", στο οποίο αναφέρεται στην ελληνική κρίση λαμβάνοντας ως πηγές άρθρα και βιβλία γραμμένα από Έλληνες αρθρογράφους, οικονομολόγους και μελετητές. Το εν λόγω άρθρο του Mazower μεταφράστηκε από τον Κώστα Αγιαννιτόπουλο για λογαριασμό του online περιοδικού ΧΡΟΝΟΣ και - λόγω της σχετικά μεγάλης έκτασής του - αναδημοσιεύω παρακάτω μερικά μόνο αποσπάσματα.
Αδιέξοδο; η εξέλιξη της ελληνικής κρίσης
Η σημερινή κρίση έφερε στο φως μια εντελώς διαφορετική όψη της
«μετάβασης στη δημοκρατία» και όσων την ακολούθησαν
Η εσφαλμένη διάγνωση και η εσφαλμένη θεραπεία
Παρότι η Ελλάδα υπέφερε πάντοτε από ένα χρόνιο έλλειμμα στο
ισοζύγιο πληρωμών, η μεγάλη επέκταση του δημοσίου τομέα ξεκίνησε μόνο μετά τα
μέσα της δεκαετίας του 1970. Και παρόλο που το φορολογικό σύστημα της χώρας
παρέμεινε άδικο και οπισθοδρομικό γιατί στηριζόταν στην έμμεση φορολογία, αυτή
η καινούρια σχέση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα δημιούργησε νέα
προβλήματα σε ένα κράτος με έτσι κι αλλιώς περιορισμένη ικανότητα συλλογής
φόρων, προβλήματα που τελικά αποδείχτηκαν ανυπέρβλητα. Την περίοδο της δραχμής,
ο συνδυασμός στασιμότητας των δημοσίων εσόδων και αύξησης των κοινωνικών
προσδοκιών –η επιθυμία να συγκλίνει η Ελλάδα προς το επίπεδο κοινωνικής
πρόνοιας, υγειονομικής περίθαλψης και παιδείας που είχε κατακτηθεί στη
μεταπολεμική Ευρώπη– απαιτούσε συνεχείς υποτιμήσεις του νομίσματος και
εξωτερικό δανεισμό, με αποτέλεσμα έναν χρόνιο πληθωρισμό. Συνεπώς, οι ρίζες των
σημερινών προβλημάτων φτάνουν πιο πίσω από την περίοδο του ενιαίου νομίσματος
και της εγκαθίδρυσης ενός νέου συστήματος σταθερών ισοτιμιών, πράγμα που
αποδείχτηκε πιο δεσμευτικό για τα ευρωπαϊκά κράτη απ’ ό,τι ο παλαιότερος
κανόνας του χρυσού. Η αποβιομηχάνιση που συντελέστηκε στη δεκαετία του 1990
χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο τα πράγματα, καθώς προκάλεσε συν τοις άλλοις μια
επιστροφή σε μια παραγωγική βάση που χαρακτηριζόταν από χαμηλό τεχνολογικό
επίπεδο, όπως η επεξεργασία τροφίμων και η χειροτεχνία.
