Τουρκικού θράσους συνέχεια στην ανατολική Μεσόγειο

Τις τελευταίες μέρες ασχολούμαστε σχεδόν αποκλειστικά με τα εσωτερικά κομματικά παιχνίδια, ενώ στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου διακυβεύονται τα συμφέροντα του ελληνισμού, λόγω της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας που βρίσκεται πάλι σε έξαρση.
Σήμερα αναδημοσιεύω από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ άρθρο του Περικλή Νεάρχου, γνώστη των γεωπολιτικών συνθηκών της περιοχής μας.

Η Διακήρυξη του Καΐρου, μετά τη Συνάντηση Κορυφής Ελλάδος Κύπρου και Αιγύπτου, ανοίγει τον δρόμο για την υπογραφή συμφωνίας για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ των τριών χωρών, δηλαδή μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου και μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, εφόσον μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου είναι ήδη γεγονός από πολλά χρόνια. Η εξέλιξη αυτή στην πολιτική του Κάιρου, που αναγνωρίζει πλέον ανεπιφύλακτα την επήρεια του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλορίζου στην Ελληνική ΑΟΖ και απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αγκυρας ότι δήθεν η δική της ΑΟΖ προεκτείνεται μέχρι την Αιγυπτιακή, αίρει το εμπόδιο που υπήρχε στο παρελθόν από την επιφυλακτική στάση της Αιγύπτου κι από τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε για την Ελλάδα η πολιτική του πρώην Προέδρου Μόρσι, των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Επαφίεται τώρα στην Ελλάδα να αξιοποιήσει τη στρατηγική προσέγγισή της με την Αίγυπτο για να επιταχύνει τις απαραίτητες διαδικασίες και προϋποθέσεις και να κάνει πράξη μια συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Η Διακήρυξη του Καϊρου από τις τρεις χώρες έχει, προφανώς, πολύ ευρύτερη σημασία. Οι ηγεμονικές φιλοδοξίες της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο δεν ενοχλούν μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο. Ενοχλούν επίσης πολύ έντονα την Αίγυπτο, που είναι η μεγαλύτερη χώρα του Αραβικού κόσμου και ηγέτιδα δύναμη, όπως επίσης το Ισραήλ. Και στις δύο περιπτώσεις ο συνδυασμός των ηγεμονικών και επεκτατικών φιλοδοξιών της Άγκυρας με μια πολιτική επικίνδυνου Ισλαμισμού αντιμετωπίζεται ως άμεση απειλή από τις δύο χώρες.

Το Ισραήλ δεν έχει πλέον καμιά εμπιστοσύνη στο καθεστώς Ερντογάν και αντιμετωπίζει την Τουρκία ως μια νέα αναδυόμενη απειλή. Επ' ουδενί θέλει η χώρα αυτή να προωθήσει τους ηγεμονικούς και γεωπολιτικούς της στόχους στην Ανατολική Μεσόγειο, που εκ των πραγμάτων θα απειλούσαν την ασφάλεια και τα συμφέροντα του Ισραήλ. Αυτό ισχύει ειδικότερα και σε σχέση με την Κύπρο. Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να μην θέλει η Κύπρος να περιέλθει υπό Τουρκικό γεωπολιτικό έλεγχο, είτε κατά άμεσο είτε κατά έμμεσο, συγκεκαλυμμένο τρόπο. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν και να το αξιοποιούν στις διαπραγματεύσεις για λύση του Κυπριακού οι πολιτικές ηγεσίες της Κύπρου και της Ελλάδος. Η σημερινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του 2004, όταν ίσχυε ακόμη η στρατηγική σχέση Άγκυρας - Τελ Αβίβ και το Ισραήλ συνέπλεε πλήρως με τον Δυτικό παράγοντα για την επιβολή του Σχεδίου Ανάν στην Κύπρο.

Η Τριμερής του Καΐρου, η οποία ενδέχεται να εξελιχθεί σε Πενταμερή με την προσχώρηση του Λιβάνου και της Ιορδανίας, όπως επίσης η νέα, προβλεπόμενη Τριμερής με το Ισραήλ δημιουργούν μια νέα κατάσταση στην περιοχή και ισχυρά περιφερειακά ερείσματα για την Ελλάδα και την Κύπρο. Ήδη, πριν ενδεχομένως από τα Χριστούγεννα, ο Πρόεδρος της Αιγύπτου, στρατάρχης Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, θα επισκεφθεί τη Λευκωσία. Θα είναι μια επίσκεψη με βαθύ συμβολικό νόημα και με σαφές μήνυμα προς την Άγκυρα. Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης θα επισκεφθεί παραλλήλως στις 2 Δεκεμβρίου, την Ιερουσαλήμ. Η επίσκεψή του έρχεται σε συνέχεια της επισκέψεως στη Λευκωσία του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών, Αβιγκντορ Λίμπερμαν, και των ξεκάθαρων δηλώσεων στις οποίες προέβη για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και για τερματισμό των παράνομων ερευνών του Τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους στην Κυπριακή ΑΟΖ. Έρχεται επίσης ως συνέχεια των κοινών Κυπρο-Ισραηλινών ασκήσεων στον Κυπριακό εναέριο χώρο και της προσγείωσης Ισραηλινών αεροσκαφών στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο. 
Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, έχει επίσης ανοικτή πρόσκληση από τον Ρώσο ηγέτη, Βλαντιμίρ Πούτιν, για να επισκεφθεί προσεχώς τη Μόσχα.

Η γείτων επεκτείνει την κρίση στο Αιγαίο

Η Άγκυρα, διπλωματικά απομονωμένη στην περιοχή και αντιμετωπίζοντας μεγάλα στρατηγικά διλήμματα από την κατάσταση στη Συρία το Ιράκ και την όλη εξέλιξη στην περιοχή, όπως επίσης στο εσωτερικό της με τον Κουρδικό παράγοντα στρέφει την προσοχή της στην Ανατολική Μεσόγειο. Πιστεύει ότι μπορεί ν' αποκομίσει εδώ μεγάλα κέρδη σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδος με διακριτική Αμερικανική υποστήριξη και εκμεταλλευόμενη τη θέση αδυναμίας στην οποία βρίσκονται Αθήνα και Λευκωσία λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσεως, της ομηρίας που ασκεί η τρόικα και της μακράς αδράνειάς τους στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών. 
Υπολογίζει επίσης στην Αμερικανική υποστήριξη λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στη Συρία και της Αμερικανικής πολιτικής κατά του Προέδρου Άσαντ. Η τελευταία εκπορεύεται από τις γνωστές αντι-Ρωσικές εμμονές της Ουάσιγκτον και την προβληματική Αμερικανική στρατηγική της συμμαχίας με τον Μουσουλμανικό παράγοντα, ιδιαίτερα με τον ακραίο Ισλαμισμό, για την άσκηση αντι-Ρωσικής πολιτικής σ' ολόκληρη τη Ρωσική περίμετρο.

Τα τραγικά αποτελέσματα της πολιτικής αυτής έγιναν φανερά, κατά πρώτο λόγο, στο Αφγανιστάν, με την άνδρωση της Αλ Κάιντα. Έγιναν, κατά δεύτερο λόγο, φανερά με το φιάσκο και την τραγωδία στην οποία οδηγήθηκαν τα κινήματα της λεγόμενης «Αραβικής Ανοίξεως», στα οποία είχε επενδύσει πολύ και ο Ταγίπ Ερντογάν, προβάλλοντας την πολιτική του ως πρότυπο ενός νέου, «ήπιου» Ισλάμ. Έγιναν, κατά τρίτο λόγο, φανερά με τη δημιουργία του Φράνκενσταϊν του ISIL/ ISIS, του Ισλαμικού Κράτους. Οι ΗΠΑ συνέπραξαν ενεργά και συνεργάσθηκαν με την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία για τη δημιουργία αυτής της υποτιθέμενης «μετριοπαθούς» δυνάμεως η οποία θα ανέτρεπε και θα αντικαθιστούσε το καθεστώς Ασαντ. Σήμερα οι ΗΠΑ συγκροτούν συνασπισμό σαράντα δύο χωρών για να πολεμήσουν το ISIL και το Ισλαμικό Κράτος ασκώντας πίεση και στην Άγκυρα να συνεργασθεί σ' αυτό, παρά τις εκλεκτικές συγγένειες και τους ανομολόγητους δεσμούς που έχει με το ISIL. Η Άγκυρα υπολογίζει στο ISIL για την κατάλυση της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής της Συρίας την οποία αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη καχυποψία και φόβο ότι μπορεί, σ' ένα μελλοντικό σενάριο δημιουργίας ενιαίου ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους ν' αποτελέσει την προέκτασή του προς τη θάλασσα στον Κόλπο της Αλεξανδρέττας.

Έτσι εξηγείται η πεισματική άρνηση της Άγκυρας να συνεργασθεί για την απόκρουση της επιθέσεως του ISIL στο Κομπάνι. Αναγκάσθηκε, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις για «ανταλλάγματα», να συνεργασθεί οριακά με τις ΗΠΑ, επιτρέποντας τη διέλευση μέσα από το έδαφος της περιορισμένου αριθμού ανταρτών Πεσμεργκά από το Βόρειο Κουρδικό Ιράκ για την ενίσχυση της άμυνας του Κομπάνι. Το έπραξε ζητώντας ανταλλάγματα για τη συνέχιση της Αμερικανικής πολιτικής στη Συρία και πιθανότατα για τη «συμμετοχή» της Άγκυρας στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Το έπραξε επίσης αναλογιζόμενη τις επιπτώσεις της πολιτικής της στους Κούρδους της Τουρκίας και στις προσπάθειές της να διαπραγματευθεί μ' αυτούς μια λύση του Κουρδικού, όπως επίσης την εξέλιξη της Αμερικανικής πολιτικής απέναντι στον Κουρδικό παράγοντα. Ήδη διακεκριμένοι πολιτικοί αναλυτές στην Ουάσιγκτον προτείνουν αναθεώρηση της Αμερικανικής στρατηγικής και απόδοση πολύ μεγαλύτερης σημασίας στον Κουρδικό παράγοντα στην περιοχή, συνάγοντας τα συμπεράσματα από την αναξιόπιστη, προβληματική και Ισλαμική πολιτική του Ερντογάν, που επιδιώκει τους δικούς της, αυτόνομους στόχους περιφερειακής δυνάμεως.

Η επίσημη Αμερικανική πολιτική, παρά τον έκδηλο εκνευρισμό και τη δυσπιστία της απέναντι στην πολιτική Ερντογάν, εξακολουθεί να αποδίδει μεγάλη σημασία στον στρατηγικό ρόλο της Τουρκίας ως συμμάχου στο ΝΑΤΟ και να προσπαθεί να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Ευρώπη και το Δυτικό στρατόπεδο. Στην επιδίωξη αυτή υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι για την Ελλάδα και την Κύπρο, που υπολαμβάνονται ως πολιτικά ελεγχόμενες χώρες και ευεπίφορες σε πιέσεις για υποχωρήσεις και απαράδεκτους «συμβιβασμούς» στα εθνικά θέματα.

Οι απαράδεκτες προτάσεις του αντιπροσώπου του γ.γ. του ΟΗΕ

Μια εκδήλωση της Αμερικανικής αυτής πολιτικής ήταν η επίσκεψη στον Κύπριο Πρόεδρο του Αμερικανού πρέσβεως στη Λευκωσία και η υποβολή προτάσεως για τη δημιουργία Ταμείου στο οποίο να κατατίθενται τα έσοδα από το φυσικό αέριο της Κύπρου μέχρι την κατάληξη σε συμφωνία για τη διανομή τους στο πλαίσιο μιας «λύσεως» του Κυπριακού. Η πρότασή του απερρίφθη. Η ουσία όμως της προτάσεως επανήλθε μέσω του νέου ειδικού αντιπροσώπου του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Νορβηγού Έσπεν Μπαρθ Άιντε, ο οποίος ανέλαβε μεσολαβητική προσπάθεια για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών. Είναι χαρακτηριστικό και ενδεικτικό ότι ούτε αυτός ούτε ο γ.γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, έκαναν την οποιαδήποτε δήλωση για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και αποχώρηση του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Barbaros» από την Κυπριακή ΑΟΖ. Αυτή όμως η εισβολή προκάλεσε την αναστολή της συμμετοχής της Ελληνικής πλευράς στις διακοινοτικές συνομιλίες και τη διακοπή τους. Ο Άιντε επεσκέφθη διαδοχικά την Αγκυρα, την Αθήνα και τη Λευκωσία και υπέβαλε στον Κύπριο Πρόεδρο διαμεσολαβητική πρόταση για τη δημιουργία μιας Τεχνικής «Διακοινοτικής» Επιτροπής η οποία θα συζητήσει το θέμα του φυσικού αερίου, στο πλαίσιο των διακοινοτικών συνομιλιών. Πρότεινε, με άλλα λόγια τη μετατροπή του φυσικού αερίου της ελεύθερης Κύπρου σε διακοινοτικό θέμα, το οποίο θα πρέπει να συζητηθεί σε βάση πολιτικής ισότητας με το ψευδοκράτος!

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε μια τέτοια περίπτωση η ίδια η Ελληνική πλευρά θα παραδεχόταν ότι δεν έχει το κυριαρχικό δικαίωμα να αξιοποιήσει τα ενεργειακά κοιτάσματα της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου και θα εξισωνόταν με το ψευδοκράτος. Θα ανεγνώριζε επίσης σ’ αυτό «ίσο» λόγο στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Η Άγκυρα κατέχει επί σαράντα χρόνια τη Βόρεια Κύπρο. Διεκδικεί τώρα να της αναγνωρισθεί από την Ελληνική πλευρά ότι έχει επιπλέον «ίσα» δικαιώματα στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Με τη λογική αυτή, θα έμεναν επίσης στον αέρα οι συμφωνίες που έχει υπογράψει μέχρι τώρα η Κυπριακή Δημοκρατία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και την αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων. 
Η πρόταση, όπως προείπαμε, απερρίφθη. Δείχνει, ωστόσο, σαφώς τον ρόλο ανδρεικέλου που διαδραματίζει ο ειδικός αντιπρόσωπος του γενικού γραμματέα. Δείχνει επίσης τον παρασκηνιακό ρόλο του Βρετανικού παράγοντα, ο οποίος φιλοδοξεί να επιτύχει, σε συμμαχία με τον Τουρκικό παράγοντα τους στόχους που είχε εκφράσει για την Κυπριακή ΑΟΖ μέσα από το Σχέδιο Ανάν. Δείχνει, τέλος, τους κινδύνους που εγκυμονεί η συνέχιση της αυτοκαταστροφικής πολιτικής των διακοινοτικών συνομιλιών με βάση το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη - Έρογλου, όπως και την ανάγκη να χαραχθεί επειγόντως μια νέα πολιτική και στρατηγική, που θα έχει ως ακρογωνιαίο λίθο τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κύπρος, 40 χρόνια μετά: Ήταν όλα προδομένα... (;)

Χαμένοι μέσα στα προβλήματα που έχει δημιουργήσει στη χώρα μας η οικονομική (γερμανική κατά βάση) κατοχή, έχουμε ξεχάσει τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει σε ένα κομμάτι του ελληνισμού, τους Κυπρίους, μια άλλη κατοχή, η, μετά από την τουρκική στρατιωτική εισβολή, παράνομη κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου. Έχουν περάσει 40 χρόνια και η αντιμετώπιση του θέματος από τους ευρωπαίους και τους αμερικανούς έχει καταφέρει να μετατρέψει το θέμα, από παράνομη εγκληματική ενέργεια ενός κράτους εναντίον ενός άλλου ανεξάρτητου κράτους, σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων.
Δεν έχω εντρυφήσει τόσο στο κυπριακό πρόβλημα ώστε να μπορώ να κάνω ουσιαστικά σχόλια και προτάσεις. Αντί γι'αυτό όμως, και επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε το έγκλημα που έχει τελεστεί με τη διχοτόμηση της Κύπρου και με γνωστές τις τουρκικές προθέσεις σε περίπτωση που δεν δοθεί λύση που να τους αρέσει, αναδημοσιεύω στη συνέχεια κείμενο-παρέμβαση του Σωματείου "Αδούλωτη Κερύνεια"(*), που έλαβα μέσω mail, όπου αναφέρονται οι προβληματισμοί των μελών του από την τροπή που έχει λάβει το όλο θέμα και που πιστεύω ότι εκφράζει την πλειοψηφία των Κυπρίων.

ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΠΡΟΔΟΜΕΝΑ...

Με αφορμή τα 40 χρόνια κατοχής, αντί άλλης Διακήρυξης θέλουμε να προβληματίσουμε με τα εξής:
Θυμούμαστε την περίοδο μεταξύ του Πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974  και της εισβολής  20 Ιουλίου 1974 και τις προειδοποιήσεις ότι η Τουρκία συγκεντρώνει πολεμικά πλοία και στρατό απέναντι από την Κερύνεια. Κανείς δεν άκουε. Κανείς δεν ήθελε να ξέρει τίποτε. Αντίθετα εδίδοντο διαβεβαιώσεις ότι τίποτε το εχθρικό δεν συμβαίνει.
Θυμούμαστε επίσης τις κραυγές αγωνίας ότι τα Τουρκικά πλοία κινούνται προς τις ακτές της Κερύνειας και θυμούμαστε τις διαβεβαιώσεις ότι πρόκειται για απλή άσκηση. Τελικά όμως δεν επρόκειτο για άσκηση, αλλά για μια καλά σχεδιασμένη στρατιωτική εισβολή με πολιτικούς στόχους και επιδιώξεις σε βάρος της Κύπρου και του Λαού της.
Θυμούμαστε επίσης ότι όλοι εκ των υστέρων και αφού έγινε το κακό, καταλήξαμε να λέμε ότι όλα ήταν μέρος μιας καλά σχεδιασμένης συνωμοσίας, ότι ήταν όλα προδομένα. Οι ξένες πλάτες κάλυψαν και διαφύλαξαν τους προδότες οι οποίοι αφέθησαν ατιμώρητοι και συνέχισαν να πίνουν το αίμα του Κυπριακού Λαού.
Θυμίζουμε και σημειώνουμε το ρητό που λέει ότι «το πάθημα πρέπει να μας γίνεται μάθημα» και ότι «το δις εξαμαρτείν ουκ  ανδρός σοφού», κ.λ.π., κ.λ.π.

Aphroditecoin, το Κυπριακό εθνικό ψηφιακό νόμισμα

Το περασμένο Σαββατοκύριακο τάραξε τα νερά η εμφάνιση ενός ακόμα εθνικού κρυπτονομίσματος, αυτή τη φορά πολύ κοντά στη χώρα μας. Μετά το auroracoin της Ισλανδίας και το spaincoin της Ισπανίας, ένα ακόμα εθνικό ψηφιακό νόμισμα κυκλοφόρησε, στην Κύπρο αυτή τη φορά, το aphroditecoin!

Όπως και τα άλλα δυο εθνικά κρυπτονομίσματα, το aphroditecoin βασίζεται στο litecoin και έγινε προεξόρυξη  του 75% του συνόλου των νομισμάτων που θα τεθούν τελικά σε κυκλοφορία.

Έτσι στις 21 Μαρτίου ήταν διαθέσιμα για κάθε Κύπριο 25.4 aphroditecoin (αξίας περίπου € 48 εκείνη τη μέρα).

Ο δημιουργός αυτού του κρυπτονομίσματος είναι  ο Κώστας Θεμιστοκλέους και, όπως είπε, ο λόγος που προχώρησε σε αυτή την ενέργεια είναι διότι «Πρέπει η ισχύς να αφαιρεθεί από τους πολιτικούς και να επιστραφεί στο λαό».

Ένας Ρώσος ειδικός μιλάει για τα γεωπολιτικά παιχνίδια

Πολλές απορίες γεννάει η πολιτική της Ρωσίας σε διάφορες περιπτώσεις: πριν λίγο καιρό στο θέμα της Κύπρου, μόλις χθες στο θέμα της ΔΕΠΑ, για να αναφερθούμε σε θέματα άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, αλλά και στο θέμα της Συρίας, των αγωγών κλπ.
Η άποψη ενός ρώσου ειδικού σε γεωπολιτικά θέματα, μόνο χρήσιμη θα ήταν. Γι'αυτό παραθέτω πιο κάτω αποσπάσματα από (μακροσκελή) συνέντευξη που έδωσε ο Αλεξάντρ Ντούγκιν (ρώσος πολιτικός φιλόσοφος, κορυφαίος στα γεωπολιτικά και συγγραφέας του βιβλίου "Η τέταρτη πολιτική", που κυκλοφορεί ήδη και στα ελληνικά) στον Δημ.Κωνσταντακόπουλο.
Οι σκέψεις του παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού αναφέρεται στο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται, όχι μόνο στην περιοχή μας, της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και παγκοσμίως.

Η γεωπολιτική σήμερα δεν είναι γραμμικό, αλλά πολυεπίπεδο σύνθετο παιχνίδι. Υπάρχουν παράγοντες που ανήκουν στην ίδια πολιτική οντότητα, αλλά συμπεριφέρονται με πολύ διαφορετικό τρόπο και ακολουθούν αρκετά διαφορετικούς τρόπους.

Υπάρχουν οι ΗΠΑ ως εθνικό κράτος, ο μονοπολισμός, η ει­κόνα της Αμερικής που υπερασπίζονται οι πολύ διάσημοι έως πρόσφατα, αλλά τώρα κάπως ξεχασμένοι νεοσυντηρητικοί. Εί­ναι ο ανοιχτός, απερίφραστος ατλαντισμός. Ό,τι είναι καλό για τις ΗΠΑ είναι καλό για τους υπόλοιπους. Αυτό είναι ένα επί­πεδο παγκόσμιας δράσης και δεν θα’πρεπε να το ξεγράφουμε πρόωρα. Οι ΗΠΑ παραμένουν υπερδύναμη. είναι σε παρακμή, αλλά μια τέτοια παρακμή μπορεί να διαρκέσει αρκετό χρόνο. Πριν από την οριστική τους εξαφάνιση, οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν μεγάλη ζημιά.

Υπάρχει και η παγκόσμια ολιγαρχία που αντιπροσωπεύεται από τους Ρότσιλντ, τους Σόρος και άλλες ισχυρές, παγκόσμιες χρηματιστικές ομάδες. Η Goldman Sachs είναι μάλλον στο πλευρό τους. Αυτοί οι κύκλοι είναι πλήρως διεθνείς, προτι­μούν για ορισμένες επιχειρήσεις τους την Ευρώπη, αλλά ταυ­τόχρονα το αρχηγείο τους είναι στην άλλη πλευρά του Ατλα­ντικού, πέραν των στηλών του Γιβραλτάρ, στο βασίλειο των δαι­μόνων της ύλης, κατά τον Πρόκλο.

Είναι πιθανό ότι αυτές οι δύο ομάδες έχουν κάποιες διαφο­ρές ως προς το μέλλον της παγκόσμιας τάξης και τους τρόπους επιβολής της. Αλλά μοιράζονται το ίδιο σύστημα αξιών και την εμμονή στη φιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Οι διαφορές τους αφορούν το timing και τις μεθόδους.

Σε ό,τι αφορά την ΕΕ, από τη μια μεριά είναι ατλαντικό δη­μιούργημα, μια φιλελεύθερη-καπιταλιστική ζώνη του ΝΑΤΟ και κοινωνία ελεύθερης αγοράς, που βασίζεται στην ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα είδος επέκτασης των δύο ηγετικών ομάδων των ΗΠΑ. Οι αμερικανικές χρηματιστικές ομάδες ελέγχουν το ευρωπαϊκό χρηματιστικό σύστημα, οι αμερικανοί στρατιωτικοί στρατηγικοί κυβερνούν το ΝΑΤΟ.

Αν η Κυπριακή Βουλή είχε ψηφίσει "ΟΧΙ" στο μνημόνιο...

Ο γνωστός οικονομολόγος κ.Κ.Λαπαβίτσας στο άρθρο του, που αναδημοσιεύω σήμερα, απαριθμεί τις κινήσεις που θα μπορούσε να κάνει η Κύπρος, σε περίπτωση που η Βουλή της δεν αποδεχόταν το Μνημόνιο που της επέβαλαν οι ευρωπαίοι "εταίροι".
Βέβαια, δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για την εξέλιξη ενός υποθετικού σεναρίου, όταν επικρατεί ένα τόσο ρευστό οικονομικό περιβάλλον γύρω μας, πάντως, επειδή ο κ.Λαπαβίτσας έχει δείξει ότι παρακολουθεί στενά τα συμβαίνοντα - έστω κι αν υποστηρίζει μια συγκεκριμένη άποψη στα άρθρα του και στις συνεντεύξεις του - η γνώμη του είναι πάντα χρήσιμη και μας κάνει πλουσιότερους σε γνώσεις.

Τα επίχειρα της πολιτικής αβουλίας στην Κύπρο

(του Κώστα Λαπαβίτσα)

Ψήφισε ‘ναι’ τελικά το κυπριακό κοινοβούλιο αποδεχόμενο το Μνημόνιο και τη Δανειακή Σύμβαση. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα γιγαντωθεί η ανεργία, θα συρρικνωθεί βίαια ο τομέας των υπηρεσιών, θα εκτοξευτεί η φτώχεια και θα γίνουν ακόμη πιο προβληματικά τα δημόσια οικονομικά. Προς το τέλος του 2013 θα έχει γίνει φανερό ότι η Κύπρος οδηγήθηκε σε οικονομικό, κοινωνικό και εθνικό αδιέξοδο. Οι πολιτικοί που ψήφισαν ‘ναι’ δεν θα έχουν κανέναν άλλο να κατηγορήσουν εκτός από τη δική τους αβουλία. Γιατί εναλλακτική οδός υπήρχε και είναι χρήσιμο να καταγραφεί εδώ σε αδρές γραμμές.

Ψηφίζοντας ‘όχι’, η Κύπρος θα έπρεπε, πρώτον, να καταγγείλει τη συμφωνία για τις τράπεζες, περιλαμβανομένης της εξευτελιστικής πώλησης των κυπριακών υποκαταστημάτων σε ελληνικά αρπακτικά. Το τραπεζικό σύστημα θα επέστρεφε στο καθεστώς της 15ης Μαρτίου, αντιστρέφοντας το ληστρικό κούρεμα των καταθετών. Η Λαϊκή Τράπεζα και η Τράπεζα Κύπρου θα περνούσαν σε δημόσια ιδιοκτησία και έσπαζαν σε ‘καλή’ και ‘κακή’. Η ΄κακή’ θα αναλάμβανε τα προβληματικά δάνεια οι ζημίες των οποίων θα επιμερίζονταν με κοινωνικά κριτήρια. Η ‘καλή’ θα ανακεφαλαιωνόταν με κρατική στήριξη και θα γινόταν μοχλός για την ανασύνταξη της κυπριακής οικονομίας.

Ελλάδα και Κύπρος, τα ευρωπαϊκά πειραματόζωα

Πολλοί πιστεύουν ότι το δρόμο για τη μοίρα που έλαχε στην Κύπρο, τον άνοιξε η απάθεια και η μοιρολατρεία των πολιτών της Ελλάδας. Φαίνεται ότι στη χώρα μας δεν εφαρμόστηκε ο Blietzkrieg (ο κεραυνοβόλος πόλεμος), επειδή ο νέος γερμανικός άξονας (συν το ΔΝΤ) φοβόταν τυχόν έντονη αντίδραση από τους "ατίθασους" Έλληνες (τους πολίτες βέβαια, όχι τους πολιτικούς, που τους είχαν δεδομένους). Όταν όμως διαπίστωσαν ότι οι φόβοι τους ήταν αβάσιμοι, και για να μη χάνουν χρόνο, η επέμβαση στην Κύπρο έγινε αστραπιαία. Μάλιστα, σε αυτή την περίπτωση έγινε προσπάθεια από την Κυπριακή Βουλή (αφουγκραζόμενη την επιθυμία των πολιτών) να αποσοβηθούν τα σχέδια των γερμανών, αλλά η απάντηση του "ισχυρού" παράγοντα ήταν παραδειγματικά τιμωρητική (αν και υπήρξε ένα όφελος για τους κύπριους μικροκαταθέτες, που γλύτωσαν το κούρεμα των καταθέσεών τους). Το γεγονός αυτό έδωσε την ευκαιρία στα θλιβερά ανθρωπάκια του "ναι σε όλα", τους κυβερνητικούς βουλευτές της ελληνικής βουλής (που επί μια σχεδόν βδομάδα είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης), να θριαμβολογούν στα τηλεοπτικά παράθυρα για τα πάθη των Κυπρίων και να τα χρησιμοποιούν σαν άλλοθι για την υποταγή τους στα ξένα κελεύσματα.
Στο παρακάτω άρθρο περιγράφεται η μοίρα των δύο ελληνικών χωρών, ποιοί άλλοι παράγοντες έχουν συμφέροντα και τι μέλλει γενέσθαι. 

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ, ΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΕΙΜΑΤΟΖΩΑ

(του Οδυσσέα Διομήδους)

H Κύπρος ακολουθεί πλέον, την τραγική μοίρα της Ελλάδας. Στην Κύπρο έχει ανεβεί το έργο που παίζεται στην Ελλάδα τρία χρόνια τώρα: καταστρέφοντας ένα κράτος, εξοντώ­νοντας έναν λαό. Το φως στην άκρη του τούνελ, που μας υπό­σχονται καιρό τώρα, δεν φαίνεται. Και μάλλον το «φως» είναι η υπόσχεση-αναισθητικό για όσους ακόμη επιμένουν να ελπί­ζουν. Μόνο που αυτοί λιγοστεύουν.

Η Κύπρος, με ασπόνδυλη ηγεσία, στοιχίζεται πίσω από την Ελλάδα των μνημονίων - για το καλό μας-, όπως θα έλεγε ο παλιός ροκ στίχος του Γιάννη του Μηλιώκα.

Αυτή την ώρα, πρώτιστο μέλημα ενός ολίγιστου πρωθυπουρ­γού στην Ελλάδα και ενός εξίσου υποταγμένου προέδρου στην Κύπρο είναι η διατήρηση της χώρας μας στην ευρωζώνη και στο φετίχ που λέγεται «ευρώ». Οι εναλλακτικές απορρίπτονται, ακριβώς γιατί έτσι το θέλει και το απαιτεί ο σχεδιασμός των κέντρων που δίνουν τις εντολές. Απαγορεύεται κάθε σκέψη για στοιχειωδώς αξιοπρεπή διαπραγμάτευση με τους τροϊκανούς ή το ΔΝΤ, απαγορεύεται η, ανάγνωση έστω, της εναλλακτικής άποψης, δηλαδή της προετοιμασίας Ελλάδας και Κύπρου για συντεταγμένη και από κοινού έξοδο από το ευρώ (όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση!).

Γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο (του Σταύρου Λυγερού)

Είναι γεγονός ότι η διεθνής κατάσταση αυτή την περίοδο είναι ρευστή. Ιδιαίτερα σε αυτήν την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Ρευστή από πολιτική, από οικονομική, από γεωστρατηγική άποψη. Προβλέψεις δεν μπορούν να γίνουν, ούτε και για το κοντινό μέλλον (εκτός αν ασπαστούμε την άποψη ότι όλα είναι προκαθορισμένα). Το μόνο που μπορεί να γίνει αυτή τη στιγμή είναι να βάλουμε τα γεγονότα σε μια σειρά, μήπως καταφέρουμε και βγάλουμε κάποιαν άκρη.

Αυτό κάνει και ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του αυτής της εβδομάδας στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Αναδιατάσσονται οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο 

Η βίαιη μετατροπή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε αποι­κία χρέους δεν πρόκει­ται να έχει μόνο οικο­νομικές επιπτώσεις. Ε­πηρεάζει και τις γεωπο­λιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, ειδικά εάν συνδυαστεί με την επαναπρο­σέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας που συμβολικά εκδηλώθηκε με την απολογία του Νετανιάχου προς τον Ερντογάν. Προφανώς, η συριακή κρίση διευκόλυνε τη γεφύρωση του χάσματος, δεδομένου ότι και οι δύο χώρες το επιδίωκαν.

Όσα είχε να κερδίσει ο Ερντογάν στο επίπεδο της μουσουλμανικής κοινής γνώ­μης τα έχει κερδίσει. Σε μια συγκυρία που η Ελλάδα και η Κύπρος είναι ποιοτικά απο­δυναμωμένες, θεωρεί ότι είναι ευκαιρία να βάλει χέρι στα όποια ενεργειακά κοιτά­σματά τους. Γι’ αυτό και δεν θέλει να έχει απέναντί του το Ισραήλ. Από την πλευρά τους, το βασικό κίνητρο των Ισραηλινών ήταν ο έλεγχος της Συρίας μετά την πιθα­νή ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ και βεβαίως η αντιμετώπιση του Ιράν.

Η γεφύρωση του χάσματος, ωστόσο, δύσκολα θα επαναφέρει τις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις στο προηγούμενο επίπεδο. Η πολιτική εμπιστοσύνη έχει διαρραγεί. Μόνο ο χρόνος θα δείξει εάν το αποτέλε­σμα θα είναι απλώς η εξομάλυνση των δι­μερών σχέσεων ή, αντιθέτως, θα αναπτυ­χθεί δυναμική στρατηγικής συνεργασίας. Κατά πάσα πιθανότητα, όμως, το Ισραήλ υποχρεώνεται, λόγω και της γεωπολιτικής αστάθειας, να αποδεχτεί έναν αυξημέ­νο ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό, θα χαράζει την πολιτική του λαμβάνοντας υπόψη τις απαιτήσεις της Άγκυρας στο Κυπριακό, στα Ελληνοτουρ­κικά και βεβαίως στο ζήτημα των ενεργει­ακών κοιτασμάτων.

Κυπριακό: Η επιστροφή του Σχεδίου Ανάν και η άλλη λύση (του Στ.Λυγερού)

Για όλα τα προβλήματα που ανακύπτουν - πολιτικά, οικονομικά κ.ά. - συνήθως περιοριζόμαστε σε διαπιστώσεις, αλλά σπανίως προτείνουμε λύσεις. Στο άρθρο του που δημοσιεύεται αυτή τη βδομάδα στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ο κ.Σταύρος Λυγερός διατυπώνει τη δική του εναλλακτική στο Σχέδιο Ανάν πρόταση, συνυπολογίζοντας και τις πρόσφατες εξελίξεις.
Σε αυτήν την προτεινόμενη λύση, κάποιοι ίσως βρουν αδύνατα σημεία, άλλοι μπορεί να θεωρήσουν ότι χρειάζονται κάποιες τροποποιήσεις, πάντως είναι μια πρόταση, που - με λίγη καλή διάθεση - μπορεί να αποτελέσει μια βάση για συζήτηση.
Εξάλλου ο κ.Στ.Λυγερός έχει ασχοληθεί πολλές φορές στα άρθρα του με κυπριακά θέματα, οπότε μπορούμε να θεωρήσουμε ότι έχει τα εχέγγυα να κάνει σχετικές ρεαλιστικές προτάσεις.

Κυπριακό: Η επιστροφή του Σχεδίου Ανάν και η άλλη λύση

Είναι κοινό μυστικό ότι μετά την κατα­στροφή του χρηματο­πιστωτικού τομέα και μετά την επιβολή του Μνημονίου θα σερβι­ριστεί παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν. Η Ουάσιγκτον, το ευρωιερατείο και η Άγκυρα θεωρούν ότι με την Κυπριακή Δημοκρατία να έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους και με τον Αναστασιάδη στην προε­δρία έχουν μοναδική ευκαιρία να επιβά­λουν αυτό που ο κυπριακός Ελληνισμός απέρριψε στο δημοψήφισμα του 2004 με το συντριπτικό 76%. Οι διψασμένοι για ενέργεια Τούρκοι επιδιώκουν να βάλουν χέρι στον ενεργειακό πλούτο της Κυπρια­κής Δημοκρατίας. Έχουν, λοιπόν, πρόσθετο λόγο να προωθούν λύση τύπου Ανάν, επει­δή θα τους επιτρέψει να αποκτήσουν δι­καιώματα στο όνομα των Τουρκοκυπρίων.

Από τη Γραμματεία του ΟΗΕ οι Ελλη­νοκύπριοι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα καλύτερο από μια παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν. Στα τριάντα χρόνια των συ­νομιλιών έχει σταδιακά παγιωθεί ένα «δια­πραγματευτικό κεκτημένο» που οδηγεί εκεί. Απαιτείται στρατηγική αναθεώρηση, αλλά για να συμβεί αυτό η ελληνοκυπρια­κή πολιτική ελίτ πρέπει να απεγκλωβιστεί από τα στερεότυπα δεκαετιών.

Η συμβίωση των δύο κοινοτήτων έχει νόημα μόνο με όρους μιας πραγματικής ομοσπονδίας, χωρίς εσωτερικούς φραγ­μούς και παρεμβατικά δικαιώματα. Άγκυρα και Τουρκοκύπριοι, όμως, δεν επιθυ­μούν έναν τέτοιο «γάμο». Δεδομένου ότι η λειτουργική επανένωση της Κύπρου είναι πρακτικά ανέφικτη, οι Ελληνοκύπριοι επι­διώκουν πρωτίστως την ασφάλειά τους και την ανάκτηση εδάφους. Οι Τουρκοκύπριοι επιδιώκουν την αναγνώριση του δικού τους κράτους και τη συμμετοχή στην ΕΕ.

Η Κύπρος και η Ρωσία δεν «τα έσπασαν» έτσι απλά (του Yuri M. Zhukov)

Όπως και πολύς άλλος κόσμος, έτσι κι εγώ είχα διατυπώσει την απορία (και μεσω twitter), πώς άφησαν οι Ρώσοι να τους ξεφύγει η ευκαιρία να πατήσουν για τα καλά το πόδι τους στην Κύπρο και μέσω αυτής στην ανατολική Μεσόγειο, κάτι που είναι γενικά παραδεκτό ότι είναι βασική επιδίωξή τους. 
Στο άρθρο που αναδημοσιεύω από το Foreign Affairs, ο Yuri M. Zhukov (συνεργάτης στο Πρόγραμμα Διεθνών Σχέσεων για την Παγκόσμια Κοινωνία και Ασφάλεια του Κέντρου Weatherhead και συνεργάτης του Ινστιτούτου Ποσοτικών Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Harvard) δίνει τις απαντήσεις του στο παραπάνω ερώτημα.

Η Κύπρος και η Ρωσία δεν «τα έσπασαν» έτσι απλά

Γιατί η Μόσχα παίζει μακροπρόθεσμο παιχνίδι στο νησί         

Στις 19 Μαρτίου, ο Μιχάλης Σαρρής, ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, πήγε στη Μόσχα για επείγουσες συνομιλίες με στόχο την διάσωση του υπερμεγέθους τραπεζικού τομέα της Κύπρου από την κατάρρευση. Σε αντάλλαγμα για μια παράταση σε υφιστάμενα δάνεια και για μια νέα οικονομική βοήθεια, όπως λέει η ιστορία, ο Σαρρής προσέφερε στην Ρωσία εμπορικές διευκολύνσεις στον τομέα της ενέργειας, δικαιώματα εκμετάλλευσης φυσικού αερίου, καθώς και τον έλεγχο στο μετοχικό κεφάλαιο κυπριακών τραπεζών. Δύο ημέρες αργότερα έφυγε από τη Μόσχα με άδεια χέρια. Αντιμέτωπη με έναν τοίχο, στις 25 Μαρτίου, η Κύπρος συμφώνησε με την ΕΕ σε ένα πακέτο διάσωσης που θα βοηθήσει να πληρωθούν οι λογαριασμοί της χώρας, αλλά και που θα αφαιρέσει δισεκατομμύρια ευρώ από τους καταθετικούς λογαριασμούς πλούσιων Ρώσων και θα αφήσει ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια ρωσικών περιουσιακών στοιχείων «παγωμένα» σε κυπριακές τράπεζες.

Για πολλούς δυτικούς παρατηρητές, η απροθυμία της Μόσχας να αποδεχθεί την αρχική προσφορά του Σαρρή φαίνεται να αποτελεί μια τεράστια στρατηγική γκάφα. Φαίνεται ανεξήγητο ότι ο πιο μεγάλος επενδυτικός οικονομικός εταίρος της Κύπρου - και η μεγαλύτερη πηγή ξένων καταθέσεων για τις τράπεζες του νησιού - αρνήθηκε μια συμφωνία με φαινομενικά τόσο ευνοϊκούς όρους. Σύγχυση δημιουργεί ακόμη περισσότερο η προφανής απόφαση της Μόσχας να παραιτηθεί από την ευκαιρία να σταθεροποιήσει την στρατηγική πρόσβασή της στο νησί, δεδομένων των γεωπολιτικών φιλοδοξιών της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Υπάρχουν τρεις πιθανές εξηγήσεις για τη συμπεριφορά της Ρωσίας.

Ο Paul Krugman, η Ελλάδα της κρίσης, η Κύπρος του ευρώ και η Αργεντινή του 2001

Σε άρθρο του, πριν τρία χρόνια σχεδόν, ο Paul Krugman αναφερόταν στις δυσκολίες που περίμεναν τη χώρα μας και πόσο η κατάστασή της του θύμιζε την Αργεντινή του 2001. 
Η  Αργεντινή του 2001 τού έρχεται στο μυαλό αναλύοντας την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Κύπρος σήμερα και αναρωτιέται για μια ακόμα φορά για ποιο λόγο παραμένει στην ευρωζώνη.
Παρακάτω παραθέτω και τα δυο άρθρα του, του Μαΐου του 2010 και το σημερινό.

Default, Devaluation, Or What? (4/5/2010)

Is there anything more to say about Greece? Actually, I think so.

Observers like Charles Wyplosz, who point out that the adjustment being demanded of Greece is extraordinary and hard to see happening, are right. And yet ... one thing I haven’t seen pointed out sufficiently is that a debt restructuring, or even a complete cessation of debt service, wouldn’t do all that much to ease the burden.

Consider what Greece would get if it simply stopped paying any interest or principal on its debt. All it would have to do then is run a zero primary deficit — taking in as much in taxes as it spends on things other than interest on its debt. But here’s the thing: Greece is currently running a huge primary deficit — 8.5 percent of GDP in 2009. So even a complete debt default wouldn’t save Greece from the necessity of savage fiscal austerity.

It follows, then, that a debt restructuring wouldn’t help all that much — not unless you believe that getting forgiveness on much of Greece’s existing debt would make it possible to take on substantial new debt, which doesn’t seem very likely.

The point is that the only way to seriously reduce Greek pain would be to find a way to limit the costs of fiscal austerity to the Greek economy. And debt restructuring wouldn’t do that.

Devaluation would, if you could pull it off. I see that Vox has reposted the classic Eichengreen paper on why you can’t. I’ve already written that this argument, which I found extremely persuasive when first made, now seems to me less than

Paul Krugman: Η Κύπρος πρέπει να φύγει απο το ευρώ

Αυτή είναι πιο πρόσφατη ανάλυση του Paul Krugman και η τελική πρότασή του για εγκατάλειψη του ευρώ απο την Κύπρο, μετά την τελευταία απόφαση του eurogroup. Πρώτα, παραθέτω μια γρήγορη μετάφραση του σχολίου του και μετά το πρωτότυπο κείμενο, όπως δημοσιεύτηκε στους New York Times.

Cyprus, Seriously

Ένας ανταποκριτής τον οποίο σέβομαι με προκάλεσε - με ευγένεια - να πω καθαρά τι νομίζω ότι θα έπρεπε να κάνει η Κύπρος - αφήνοντας στην άκρη όλα τα ερωτήματα περί πολιτικού ρεαλισμού. Κι έχει δίκιο: ενώ νομίζω ότι είναι εντάξει να ξοδεύω τον περισσότερο χρόνο μου σε αυτό το blog, δουλεύοντας μέσα στα όρια του πολιτικά εφικτού, και στηριζόμενος σε έναν συνδυασμό λογικού και γελοίου για να ξεπεράσω τις χρονικές δεσμεύσεις, για μια φορά θα πρέπει να δηλώσω ευθέως τι θα έκανα, αν μου δινόταν η ευκαιρία.

Λοιπόν, αυτό είναι: Nαι, η Κύπρος θα πρέπει να φύγει από το ευρώ. Τώρα.

Ο λόγος είναι απλός:

Τυχοδιωκτικά πειράματα στην πλάτη της Κύπρου (του Στ.Λυγερού)

Αυτό το θέμα με τις συνεχείς ανάγκες διασώσεων των χωρών της Ευρωζώνης από τη Γερμανία, βασικά, άρχισε να βρωμάει πολύ. Ιδιαίτερα, αφού όταν διαπιστώνεται πρόβλημα υψηλού δημόσιου χρέους, το οποίο οι γερμανοί πάλι, με τη συνδρομή του ΔΝΤ κυρίως, αντιμετωπίζουν δίνοντας περισσότερα δάνεια, μεγαλώνοντας δηλαδή το δημόσιο χρέος. Κάτι μου ξεφεύγει μάλλον από αυτή τη λογική, γι'αυτό διαλέγω κείμενα που μπορούν να με βοηθήσουν.
Τελευταίο κρούσμα προσπάθειας διάσωσης, με τις περίεργες κι επικίνδυνες γερμανικές λογικές, είναι αυτό της Κύπρου. Αλλά αποδείχτηκε ότι οι Κύπριοι είναι πιο Έλληνες από τους αποκαλούμενους ελλαδίτες. 
Ας δούμε πως βλέπει ο κ.Σταύρος Λυγερός το θέμα που προέκυψε με την άρνηση της κυπριακής βουλής να δεχτεί το κούρεμα των καταθέσεων στις τράπεζες.  

Τυχοδιωκτικά πειράματα στην πλάτη της Κύπρου

Όσοι με αμετροεπή αισιοδοξία όλο το προηγούμενο διάστη­μα προεξοφλούσαν ότι η κρίση της Ευρωζώ­νης είναι σε αποδρομή οφείλουν να αναστοχαστούν. Το πρόβλημα της Κυπριακής Δημοκρα­τίας είναι γνωστό εδώ και πολύ καιρό. Το «κούρεμα» των ελλη­νικών ομολόγων έσπασε τη μεμβράνη και έβγαλε στην επιφάνεια το ευρύτερο πρόβλημα του κυπριακού τραπεζικού συ­στήματος. Ένα πρόβλημα που σε μεγάλο βαθμό είναι κοινός παρονομαστής για όλα τα ευρωπαϊκά τραπεζικά συστήματα, έστω κι αν αυτό δεν ομολογείται.

Η καταιγίδα, όμως, δεν προέκυψε από το γεγονός ότι μία ακόμα χώρα-μέλος της Ευ­ρωζώνης χρειάζεται διάσωση. Ειδικά όταν πρόκειται για μια τόσο μικρή οικονομία. Ας σημειωθεί ότι το κυπριακό ΑΕΠ ανέρχεται μόλις στο 0,2% του συνολικού ΑΕΠ της Ευ­ρωζώνης. Η καταιγίδα προέκυψε από τον τρόπο που το Eurogroup (από κοινού με το ΔΝΤ) αποφάσισε να ανακεφαλαιοποιηθεί το κυπριακό τραπεζικό σύστημα. Υπενθυ­μίζουμε ότι για το «κούρεμα» των ελληνι­κών ομολόγων είχε δοθεί από το ευρωιερατείο η κατηγορηματική διαβεβαίωση ότι πρόκειται για μοναδική εξαίρεση και ότι δεν πρόκειται να υπάρξει «κούρεμα» ομολόγων άλλης χώρας-μέλους.

Κύπρος: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, με εθνική αξιοπρέπεια, τουλάχιστον

Το θέμα με το κούρεμα των καταθέσεων στις Κυπριακές τράπεζες είναι δύσκολο να αναλυθεί τώρα, ώστε να πει κάποιος ποιά ήταν η ενδεδειγμένη λύση τη συγκεκριμένη στιγμή που τέθηκε.
Και αυτή τη στιγμή είναι άγνωστο πού θα καταλήξει. Λύση ανώδυνη δεν φαίνεται να υπάρχει. Ίσως οι Κύπριοι πολίτες να φθάσουν στο επίπεδο καταστροφής που έχουν φτάσει οι Έλληνες πολίτες. Αλλά με μια μεγάλη διαφορά: Θα έχουν διατηρήσει την εθνική τους αξιοπρέπεια.
Κι αυτό χάρη στους πολιτικούς τους που στάθηκαν όρθιοι μπροστά στους δανειστές και αντέτειναν ένα βροντερό ΟΧΙ απέναντι στις καταστροφικές προτάσεις των "δανειστών", έστω και αν δεν ήξεραν τί θα τους ξημερώσει την επόμενη μέρα (ίσως και μια άλλη καταστροφή!;).

Ο Κώστας Βαξεβάνης γράφει για το ΟΧΙ της Κύπρου που τόσο ζηλέψαμε

Διάβασα αυτό το άρθρο του Κ.Βαξεβάνη και μου φάνηκε ότι εκφράζει τις σκέψεις, τα παράπονα και τις απογοητεύσεις που έχουμε νιώσει όλοι οι έλληνες από την κατάσταση που έχουν διαμορφώσει την τελευταία τριετία οι ιθαγενείς εκπρόσωποι των "δανειστών" με όσα τους υπαγορεύουν να ψηφίσουν στην "ελληνική" βουλή. Και πάνω από όλα τη ζήλεια, επειδή δεν έχουμε κι εμείς βουλευτές σαν τους Κυπρίους, που να αφουγκράζονται τις ανάγκες και τις επιθυμίες αυτών που τους ψήφισαν γι'αυτόν ακριβώς το λόγο. Και πόσοι Έλληνες πολίτες δεν δανείστηκαν αυτήν την εθνική υπερηφάνεια από την αδελφή χώρα, υπερηφάνεια που τόσο τους έχει λείψει τα τελευταία χρόνια.

«Όταν έκλαψε η Μέρκελ»

Του Κώστα Βαξεβάνη

Μετά το σοκ, ξεκίνησε η παραγωγή και αναπαραγωγή επιχειρημάτων. «Άλλα μεγέθη στην Κύπρο», «αυτοί έχουν πλάτη τους Ρώσους», «η Κύπρος ψάχνει τώρα πλάνο Β». Από το πρωί της Τρίτης η Αγία Κυβερνητική Τριάδα γνώριζε ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στην Κύπρο, αλλά δεν φανταζόταν ότι θα προκύψει μέσα από το κυπριακό ΟΧΙ, τόσο μεγάλη σύνδεση με την ελληνική πραγματικότητα. Οι Ελλαδίτες έγιναν «όλοι Κύπριοι», μέσα από μια διαδικασία που ξεκίνησε ως πολιτική για να καταλήξει ψυχολογική. Πήραν το αίμα τους πίσω από τις συμπεριφορές υποτέλειας και φόβου. Ανακάλυψαν πως υπάρχουν και άλλες φάτσες πολιτικών, που ανεβαίνουν στο βήμα της (Κυπριακής) Βουλής, λένε ό,τι έχουν να πουν, περιγράφουν το εθνικό συμφέρον και καταψηφίζουν. Έφτανε να παρακολουθήσεις 10 λεπτά την συζήτηση στην Κυπριακή Βουλή για να καταλάβεις τι σημαίνει Βενιζέλος, Σαμαράς, Στουρνάρας.