Ομπάμα, Ερντογάν, Συρία. Δύο άρθρα των Στ.Λυγερού & Μ.Ιγνατίου

Η επίσκεψη του Ερντογάν στην Ουάσιγκτον και οι συνομιλίες του με τον Ομπάμα, είναι πιθανόν να επισπεύσουν τις εξελίξεις στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου με επίκεντρο τη Συρία.
Για το θέμα αυτό σήμερα αναρτώ τα άρθρα δυο έγκυρων αρθρογράφων/αναλυτών, του κ.Σταύρου Λυγερού και του κ.Μιχάλη Ιγνατίου, που οι πάντα ενδιαφέρουσες απόψεις τους θα μας δώσουν μια κατά το δυνατόν ολοκληρωμένη εικόνα για τα διαδραματιζόμενα αυτές τις μέρες στην περιοχή αυτή, καθώς και την επίδραση που μπορεί να έχει η συνάντηση Ομπάμα-Ερντογάν στις εξελίξεις.

                                          (του Σταύρου Λυγερού)

Μπορεί η επίσκε­ψη του Ερντογάν στην Ουάσιγκτον να κέρδισε τις εντυπώσεις όσον αφορά στη σημα­σία που της απέδωσε ο Λευκός Οίκος, αλλά τελικώς η τουρκική πλευ­ρά έφυγε με άδεια χέ­ρια. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει καθόλου ότι η αμερικανική διπλωματία δεν λαμβά­νει υπόψη τις θέσεις της Άγκυρας. Απλώς ο Ομπάμα έχει αποφασίσει να μην εμπλακεί στο συριακό ναρκοπέδιο και ως εκ τούτου δεν είχε περιθώρια να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του Τούρκου συνομιλητή του. Οι ΗΠΑ, άλλωστε, αντιμετωπίζουν την Τουρκία όχι σαν κράτος-«πελάτη», στο οποίο δίνουν εντολές, αλλά ως κράτος με δικά του σεβαστά συμφέροντα, με το οποίο είναι υποχρεωμένες να διαπραγμα­τεύονται. Εκτός αυτού, η Άγκυρα εμπλέ­κεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στα μεγάλα προβλήματα του μεσανατολικού χώρου. Έτσι, οι Αμερικανοί τη θεωρούν κράτος-κλειδί για τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τους στην ευρύτερη περιοχή.

Ο πόλεμος στη Συρία έχει τρεις διαστά­σεις:

•       Πρώτον, είναι ένας πόλεμος για την εξουσία ανάμεσα στο καθεστώς Άσαντ και στους κάθε είδους αντικαθεστωτικούς αντάρτες.

Η Τουρκία, ο συριακός εμφύλιος και οι Κούρδοι (του Σταύρου Λυγερού)

Για μια ακόμα φορά θα ασχοληθούμε με τα συμβαίνοντα στη Συρία, αφού οι όποιες εξελίξεις εκεί, είναι φυσικό να επηρεάσουν τις ισορροπίες στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου, και κατ'επέκταση τη θέση της χώρας μας στην περιοχή.
Δυστυχώς, ενώ οι Τούρκοι δραστηριοποιούνται έντονα με σκοπό τον προσπορισμό όσο το δυνατόν μεγαλύτερου οφέλους (αυτή τη στιγμή δεν είναι γνωστά τα αποτελέσματα των συζητήσεων Ερντογάν-Ομπάμα), οι δικοί μας "κυβερνώντες", μαθημένοι μόνο να εκτελούν εντολές, απουσιάζουν από τις όποιες εξελίξεις.
Στο σημερινό του άρθρο ο κ.Σταύρος Λυγερός παρουσιάζει την εικόνα που έχει διαμορφωθεί μέχρι αυτή τη στιγμή στη Συρία και περιγράφει τις διαμορφούμενες ισορροπίες, όπως τις βλέπει το δικό του έμπειρο μάτι.

Η Τουρκία, ο συριακός εμφύλιος και οι Κούρδοι

Όταν το κύμα της αραβικής εξέγερ­σης έπληξε και τη Συρία, οι Τούρκοι φοβόντου­σαν ότι η ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ θα άνοιγε και νέο κουρδικό μέτωπο, λόγω της κυ­ρίαρχης θέσης που έχει το ΡΚΚ στο κουρδικό στοιχείο της Συρίας, το οποίο κατοικεί στην παραμεθόριο πε­ριοχή. Φοβόντουσαν επίσης ότι, εάν προκύψει ένα φιλοαμερικανικό καθεστώς στη Συρία, το κουρδικό κρατίδιο στο Βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θά­λασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Με άλλα λόγια, θα περιοριζόταν η σημασία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ και ταυτοχρόνως θα ευνοείτο το ΡΚΚ, αφού στα νώτα του (Ιράκ και Συρία) θα έχει πολιτικά αυτόνομους κουρδικούς πληθυσμούς.

Όταν, όμως, η Άγκυρα είδε ότι η Δύση ήταν αποφασισμένη να ανατρέψει το κα­θεστώς Άσαντ, η Τουρκία έκανε στροφή και ενεπλάκη βαθιά στο συριακό εμφύλιο πόλεμο. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός έχει τις βάσεις του στην τουρκική πλευρά της μεθορίου. Από εκεί προμηθεύεται, με τη βοήθεια δυτικών μυστικών υπηρεσιών και στρατιωτικών συμβούλων, οπλισμό και χρήματα και εκεί βρίσκει καταφύγιο. Χωρίς την υποστήριξη της Τουρκίας, οι Σύριοι αντικαθεστωτικοί δεν θα είχαν επι­βιώσει στρατιωτικά.

Στη Συρία εφαρμόζεται η γνωστή αμερικανική μέθοδος επέμβασης

Το ίδιο έργο το έχουμε ξαναδεί στο Ιράκ. Τότε το ΝΑΤΟ προσπαθούσε να πείσει τον κόσμο ότι ο Σαντάμ διέθετε χημικά, βιολογικά και, γενικά, ποικίλα όπλα μαζικής καταστροφής. Με αυτή την πρόφαση έγινε η εισβολή στη χώρα, χωρίς να βρεθούν βέβαια τα φοβερά αυτά όπλα. Αλλά ποιός θα ασχολούταν πια, αφού η δουλειά που έπρεπε να γίνει, είχε γίνει.

Όταν ένα κόλπο πιάνει μια φορά, γιατί να μην ξαναχρησιμοποιηθεί; Επόμενο θύμα η Συρία! Ίδια είναι η μεθοδολογία, πρωτόγονη κατά τη γνώμη μου σε σχέση με την εφαρμοζόμενη από τους γερμανούς, δηλαδή την κατάληψη μιας χώρας με τη μέθοδο της σωτηρίας από το υπερβολικό δημόσιο χρέος. Βέβαια, η γερμανική είναι πιο χρονοβόρα, αφού θα πρέπει να σε φορτώσουν δανεικά, να φουσκώσει το χρέος σου, ώστε να έλθουν μετά να σε "σώσουν". Η αμερικανική μέθοδος είναι πιο γρήγορη: κατηγορούν τη χώρα-στόχο ότι είναι πιθανόν να διαθέτει επικίνδυνα όπλα και εισβάλλει σ'αυτή για να την αποτρέψει να τα χρησιμοποιήσει. Αν ο ισχυρισμός τους αποδειχθεί αληθινός, εναπόκειται στο μέλλον. Αλλά και να αποδειχτεί ότι δεν είχαν δίκιο, ποιος θα τους ψέξει;

Είναι φανερό πια, ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, το  βάρος της γερμανοαμερικανικής αντιπαράθεσης πέφτει στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Οι Γερμανοί έκαναν ήδη την επόμενη κίνησή τους καταλαμβάνοντας και την Κύπρο με τη γνωστή πια μέθοδο της διάσωσης, αφού την είχαν πρώτα δυσφημίσει με τον αστείο (αφού οι γερμανοί είναι πολύ μπροστά και σε αυτόν τον τομέα, όπως και στον τομέα λαδώματος πολιτικών) και ανυπόστατο (όπως πιστεύω θα αποδειχτεί πολύ σύντομα, τουλάχιστον στο βαθμό που την κατηγορούν ότι το έκανε) ισχυρισμό του ξεπλύματος χρήματος.

Η σειρά των αμερικανών τώρα να κάνουν τη δική τους κίνηση και να πατήσουν πόδι σε μια χώρα της περιοχής. Κι εφόσον οι χώρες που είναι μέλη της Ε.Ε. είναι γερμανικής επιρροής/κυριαρχίας, οι αμερικανοί βάζουν στο στόχαστρο χώρες του ισλαμικού κόσμου, με άλλοθι που έχουν υφάνει συστηματικά από την περίφημη μέρα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Οι εξελίξεις μπορούν εύκολα να προβλεφθούν από όποιον παρακολουθεί, έστω και λίγο, τον τρόπο που ενεργούν οι μεγάλες δυνάμεις του 21^ου αιώνα.

Το θέμα είναι, ότι οι εξελίξεις μας αφορούν άμεσα. Και όλα αυτά τυχαίνουν στην άσχημη για μας συγκυρία, που η ιθαγενής τρικομματική κυβέρνηση και οι βουλευτές της είναι υποχείρια των γερμανών. Οπότε μόνο ο θεός της Ελλάδας μπορεί να μας γλυτώσει.