Η δεύτερη ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ έχει χρονικό ορίζοντα

Είναι πρώτη φορά που σε εκλογές οι πολίτες ψήφισαν (όσοι τουλάχιστον προσήλθαν να ψηφίσουν) με βαριά καρδιά. Η ανηφόρα που βρίσκεται μπροστά μας είναι γνωστή σε όλους και η επιλογή αφορούσε στο κόμμα που θα μας συντρόφευε σε αυτή τη δύσκολη πορεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε πιο πειστικός και παρά τα δείγματα ανικανότητας που είχε επιδείξει κατά την προηγηθείσα επτάμηνη διακυβέρνηση, ανέλαβε για δεύτερη φορά το βάρος της διακυβέρνησης, κάτω από την επιτροπεία των δανειστών πλέον, αφού οι προεκλογικές υποσχέσεις του Ιανουαρίου αποδείχτηκαν απραγματοποίητες, έπεα πτερόεντα.
Και τώρα τι; Την άποψή του για τις ισορροπίες που έχουν δημιουργηθεί μετά τις εκλογές και εν όψει της ψήφισης των σκληρών προαπαιτούμενων παραθέτει στη συνέχεια ο Νώτης Ιωάννου.

Ο δρόμος  είναι μπροστά, για όσους τον βλέπουν

του Νώτη Ιωάννου

Κοιτάζοντας κανείς τα αποτελέσματα των εκλογών του Σεπτεμβρίου, έχει την εντύπωση πως ο χρόνος παρέμεινε αμετακίνητος από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση του Ιανουαρίου. Έκτοτε, δηλαδή, φαντάζει στάσιμος, σαν να μην διέδραμε καν, σαν να ολίσθησε σε μεταφυσική χοάνη ή άβυσσο  και καταργήθηκε. Άλλως πως, δεν εξηγείται το γεγονός ότι, ενώ συνέβησαν επάλληλα, μείζονα συμβάντα της ενδιάμεσης, πυκνής πολιτικής επικαιρότητας μηνών, κατά παράδοξο τρόπο, φαίνεται πως ο αντίκτυπός τους διέλαθε της προσοχής της κοινωνίας. Η διαμόρφωση της κοινής γνώμης, παραβάλλοντας τα αντίστοιχα κομματικά ποσοστά, δείχνει συνολικά να αποσιωπά τις εξαρχής πολιτικές εκτιμήσεις για την Κυβέρνηση, έως και την πυρετώδη "κοσμογονία" του καλοκαιριού· δείχνει να αποσβένει τις κακές εντυπώσεις, να μην τις προσμετρά.

Η καθοδική πορεία της αριστερής παρένθεσης

Είναι φανερό ότι ο μόνος σκοπός που έχουν να επιτελέσουν οι εκλογές της επόμενης Κυριακής είναι για να χρησιμεύσουν ως άλλοθι, ώστε να σχηματιστεί η κυβέρνηση "μεγάλου συνασπισμού" που επιθυμούν (και μάλλον έχουν διατάξει) οι ουσιαστικοί κυβερνήτες της χώρας, οι γερμανοί.

Οπότε θα κλείσει και αυτή η παρένθεση, την οποία πολλοί είχαν ονομάσει (ή περίμεναν ότι θα είναι) αριστερή. Ήταν όμως αριστερή; Η πολιτική που άσκησε (όση άσκησε) είχε σε κάποιο σημείο διαφορετική χροιά από εκείνη των μνημονιακών κυβερνήσεων της προηγούμενης πενταετίας;
Την πορεία μετάλλαξης της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, από την ανάληψη της κυβέρνησης τον Ιανουάριο τ.έ. μέχρι την προκήρυξη των εκλογών του Σεπτεμβρίου παρακολουθεί και περιγράφει με το δικό του τρόπο ο Νώτης Ιωάννου στο κείμενο που ακολουθεί. 


Οδεύοντας στις εκλογές της 20/9/2015
Η κλιμάκωση μιας πολιτικής παρωδίας
 
Στις 20 Αυγούστου, μέσω τηλεοπτικού διαγγέλματος, ο Πρωθυπουργός ανακοινώνει την παραίτηση της κυβερνήσεώς του και αμέσως μετά δια ζώσης, την υποβάλλει ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, αιτούμενος θεσμικά την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Η αναμενόμενη εξαγγελία τους, εκτονώνει την σωρευμένη πολιτική ένταση, ιδίως των δύο τελευταίων έκρυθμων μηνών, μια ένταση που διαπέρασε τις ζωές όλων και αποτυπώθηκε ήδη ζωηρά στην συλλογική μνήμη.
Ωστόσο, παρά την πρωτοφανώς πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, το διάγγελμα δεν φέρει έκτακτο τόνο ή χροιά, ανάλογο τουλάχιστον της περίστασης, της ιστορικότητας. Η έλλειψη αναλογίας -μιας πολύτιμης αρετής που συναρτάται με τον δείκτη σοφίας και σπανίζει στην πολιτική μας ζωή- είναι άμεσα αισθητή όσο o Πρωθυπουργός διαγγέλλει: Ο λόγος του είναι άχρους και ακύμαντος μετά από τόσες πολιτικές αναταράξεις και δοκιμασίες, το ύφος του επίπεδο, σχεδόν γραμμικό, άνευρο. Σε συνδυασμό μάλιστα με την απουσία έκφρασης ή εκδήλωσης ενός στιγμιαίου έστω συναισθηματισμού, που θα μετέδιδε κάποιο πάθος ή εσωτερικότητα, παλμό ή διακύμανση, το τηλεοπτικό εγχείρημα κινδυνεύει να καταταγεί στο όριο μιας αναβαθμισμένης ρουτίνας, ενώ ο διαγγέλλων σχοινοβατεί με την μακαριότητα του ατσαλάκωτου, αν όχι εύχαρι τιμονιέρη, την στιγμή που η θύελλα μαίνεται. Η ίδια τυποκρατία, που στεγνώνει το στόμα, ο ίδιος φορμαλισμός που ενδημεί στον πολιτικό στίβο και μας σερβίρει αμάσητη την Ιστορία πίσω από άκαιρα χαμόγελα, χαρακτηρίζει και την επίσκεψη του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εξ όσων έγιναν αντιληπτά.

Πού οφείλεται η αποξένωση του πολιτικού κόσμου από την κοινωνία;

Πόσες φορές οι πολίτες δεν παραξενεύτηκαν (και πολλοί, ίσως, και να αγανάκτησαν) ακούγοντας πολιτικούς να ερμηνεύουν το αποτέλεσμα εκλογών (ή/και του δημοψηφίσματος) δίνοντας νόημα πολύ διαφορετικό από αυτό που ήθελαν να δώσουν οι ψηφοφόροι μπαίνοντας στο παραβάν.
Η αμφιβολία μου είναι αν σκόπιμα δίνουν την ερμηνεία που τους βολεύει ή αν πράγματι είναι τόσο αποξενωμένοι από την κοινωνία, ώστε δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε κατά ελάχιστον πώς σκέφτονται οι πολίτες.
Στο άρθρο που παραθέτω στη συνέχεια, ο κ.Ν.Ιωάννου ακτινογραφεί αυτή την αποξένωση του πολιτικού κόσμου από τους πολίτες.

Ο χαμένος βαθμός ικανοποίησης (του Νώτη Γ. Ιωάννου)

Ιστορικό δίδαγμα, καθολικής μάλιστα αποδοχής, συνιστά το γεγονός ότι η Μεταπολίτευση εξέθρεψε με σπουδή το απόλυτο, καταλυτικό φαινόμενο της κομματοκρατίας.
Η πολιτειακή μεταβολή προς την Δημοκρατία, η ελευθερία προς την οποία περήφανα τότε ανατείναμε ψυχή και ελπίδες, έμελλε εξ αρχής, δυστυχώς, να φαλκιδευτεί καίρια υπό την στρεβλή εξουσιαστική αντίληψη ότι τα πολιτικά κόμματα, εκκινώντας ως θεσμικοί εκφραστές της λαϊκής βούλησης, κρατούν, δηλαδή άρχουν, κυριαρχούν ρυθμιστικά, πλην όμως αθέμιτα, επί κάθε άλλου θεσμού Δημοκρατικής νομιμότητας, ακόμη και Συνταγματικής περιωπής (Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη).
Σήμερα, μετά από σαράντα χρόνια Μεταπολιτευτικού βίου και αδιάλειπτης διασποράς της, η κομματοκρατία, γιγαντωμένη στην πραγματική ζωή, όχι στους μύθους, δαιδαλώδης πέρα από κάθε φαντασία, έχει παρεμβατικά διαποτίσει κάθε θεσμό, τομέα, εκδήλωση, σημείο και πτυχή της Δημόσιας ζωής. Δεν υπάρχει διάρθρωση του Διοικητικού μηχανισμού ή της λειτουργίας του Κράτους, αξιολογική διαδικασία ή δικαιοδοσία, ανέγγιχτη από το μακρύ της χέρι και τις ποικίλες μεθοδεύσεις της, από την λαθροχειρία και το νομιμοφανές, έως το νομότυπο, όταν υποκρύπτει σκανδαλώδης εύνοια.