Τα δυο πρώτα δάνεια του Ελληνικού κράτους έδειχναν τι θα ακολουθούσε

Η κατάσταση που ζούμε στην πατρίδα μας αυτά τα μνημονιακά χρόνια δεν είναι πρωτοφανής. Αντίθετα, είναι η διαρκής επαναλαμβανόμενη ιστορία της Ελλάδας. Η εξάρτησή της από χώρες που παριστάνουν τις φιλικές φουσκώνοντάς μας με δάνεια, ενώ απώτερος σκοπός τους είναι να ελέγχουν τη χώρα και τα όποια περιουσιακά της στοιχεία, χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια της απελευθερωτικής από τον τουρκικό ζυγό Επανάστασης που ξεκίνησε το 1821 και πριν ακόμα η Ελλάδα γίνει ανεξάρτητο κράτος.
Στη συνέχεια καταγράφω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες χρεώθηκε η χώρα μας για πρώτη φορά μετά την επί τέσσερεις σχεδόν αιώνες τουρκική κατοχή, κατοχή η οποία ουσιαστικά δεν διακόπηκε ποτέ, απλά άλλαξε επικυρίαρχους. Διαβάζοντας λοιπόν τη συνέχεια, θα εκπλαγείτε διαπιστώνοντας πόσες ομοιότητες έχει η σημερινή κατάσταση, όσον αφορά τις λεπτομέρειες δανεισμού της χώρας, με εκείνη της δεκαετίας του 1820. Ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι η περιγραφή των συνθηκών με τις οποίες πήραμε το δεύτερο δάνειο.

Η διαπίστωση δανειακών αναγκών

Η Επανάσταση του 1821, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας που ο­δήγησε στην εθνική μας ανεξαρτησία ύστερα από εκατόμβες θυ­σιών και ποταμούς αίματος, ξεκίνησε με μεγάλο ενθουσιασμό και μεγάλες προσδοκίες. Με αληθινή κατάπληξη έβλεπαν οι Ευρωπαίοι τους Έλληνες να μάχονται για την ελευθερία της πατρίδας τους, μέσα σ' ένα διεθνές πολιτικό κλίμα που όχι μόνο δεν ήταν ευνοϊκό, αλλά ήταν σαφώς εχθρικό ή, στην καλύτερη περίπτωση, αντίθετο ή υποκριτικά «ουδέτερο».
Αλλά οι επαναστατικοί αγώνες - όπως άλλωστε και κάθε είδους αγώ­νας - δεν κερδίζονται μόνο με την αυτοθυσία και τον ενθουσιασμό, αλλά απαιτείται και η συνδρομή άλλων παραγόντων, όπως η διπλωματία και η ύπαρξη υλικής υποστήριξης. Στη συνέχεια θα δούμε τις προσπάθειες που έγιναν για την ενίσχυση του Αγώνα μέσω δανείων, πράγμα που θα αποκαλύψει πολύ από το σκοτεινό παρασκήνιο της εποχής.
Είναι γνωστό ότι η Φιλική Εταιρεία δεν πρόσφερε σχεδόν καθόλου υλική υποστήριξη, ενώ οι προσφορές των ευπορότερων εξαντλήθηκαν νωρίς. Τα λάφυρα και οι ποικίλες λείες ανακούφιζαν προσω­ρινά τους αγωνιστές, όχι όμως τόσο την ηγεσία του επαναστατημένου έ­θνους, η οποία έστρεψε τα βλέμματά της προς πιστωτικούς οίκους του ε­ξωτερικού, προκειμένου να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες του Αγώνα με τη σύναψη των απαραίτητων δανείων.

Ήδη από το Νοέμβριο του 1821, η τοπική εξουσία της Ανατολικής Στερε­άς «Άρειος Πάγος», έστειλε στη Γερμανία τον Θεοχάρη Κεφαλά και τον X. Δροσινό για να διαπραγματευθούν δάνειο 150.000 φλορινίων.
Ο φιλέλληνας καθηγητής στο Μόναχο Ειρηναίος Θείρσιος είχε υποδεί­ξει με επιστολή του ότι θα μπορούσαν να βρεθούν χρήματα στη Γερμανία, γι' αυτό κι αποφασίστηκε η αποστολή των δύο ανωτέρω, οι οποίοι επέ­στρεψαν στο τέλος του 1822, έχοντας συνομολογήσει δύο δάνεια: ένα στη Ζυρίχη (40.000 φλορίνια) κι ένα στη Μασσαλία (62.000 φλορίνια). Δεν ξέρουμε αν έφερε χρήματα ο Κεφάλας στην Κυβέρνηση (μάλλον όχι), η οποία πάντως επικύρωσε την οφειλή!

Το κρυφό plan B της κυβέρνησης μέχρι τον Ιούνιο (του Στ.Λυγερού)

Αυτούς τους μετεκλογικούς μήνες, παρακολουθώντας  τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της νέας κυβέρνησης και των "δανειστών", αναρωτιέται κανείς αν μπορούν να συμβιώσουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες με τη δημοκρατία σε μια χώρα.
Παρατηρούμε ότι η επιλογή των πολιτών μετά από εκλογές για αλλαγή πολιτικής δεν αντιμετωπίζεται με "κατανόηση" από τα ευρωπαϊκά όργανα, τα οποία δεν ξεχωρίζουν δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις, αλλά βλέπουν μόνο υποταγμένες κυβερνήσεις.

Το γεγονός αυτό αποτυπώνεται ανάγλυφα και στην ανάλυση του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής, που περιγράφει την κατάσταση που διαμορφώνεται με τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της ελληνικής πλευράς και των ευρωπαϊκών θεσμών.

Με την πλάτη στον τοίχο είναι πλέον η κυβέρνηση, αφού οι ελπίδες της για μια συμφωνία στη σύνοδο του Eurogroup της 24ης Απριλίου διαψεύδονται. Το Μέγαρο Μαξίμου συνεχίζει να εκφράζει την αισιοδοξία του ότι τελικά θα επιτευχθεί συμφωνία, αλλά η ρητορική του αυτή υπαγορεύεται κυρίως από τη σκοπιμότητα να μην προκληθεί περαιτέρω ανησυχία και ενταθούν η αιμορραγία του τραπεζικού συστήματος και το πάγωμα της αγοράς.
Στην πραγματικότητα, οι εν εξελίξει διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς είναι σε μεγάλο βαθμό προσχηματικές. Οι ελληνικές προτάσεις έχουν ελλείμματα όσον αφορά την επεξεργασία και την κοστολόγηση. Δεν είναι, όμως, αυτή η αιτία που εμποδίζει τη συμφωνία. Η αιτία είναι η άρνηση της Αθήνας να υποκύψει στις απαιτήσεις των δανειστών στα τέσσερα ζητήματα, τα οποία ανέφερε ο πρωθυπουργός στο Reuters:
■ Πρώτον, να αλλάξει το Ασφαλιστικό, κυρίως μειώνοντας συντάξεις (με τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος) και αυξάνοντας τα όρια συνταξιοδότησης.
■ Δεύτερον, να καταργήσει και τις εναπομείνασες διατάξεις που προστατεύουν τους εργαζομένους, κυρίως επιτρέποντας τις ομαδικές απολύσεις.
■ Τρίτον, να αυξήσει τον ΦΠΑ στα νησιά.
■ Τέταρτον, να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία και τα όποια έσοδα να πάνε στους δανειστές.

Γιατί απέτυχε η Ελλάδα εκεί όπου πέτυχαν Πορτογαλία και Ιρλανδία

Το ερώτημα της επικεφαλίδας επανέρχεται συχνά, ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες, οπότε μάθαμε ότι οι δυο πρώην μνημονιακές χώρες εξοφλούν τις δανειακές υποχρεώσεις τους νωρίτερα και βγαίνουν στις αγορές.
Πού οφείλεται λοιπόν η αποτυχία της χώρας μας; Στην ανικανότητα των ελλήνων πολιτικών; Σίγουρα, αλλά και τα άλλα κράτη δεν έχουν και πολύ καλύτερους. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.
Ο Λεωνίδας Στεργίου, στο άρθρο του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, παραθέτει τους λόγους που ευθύνονται, κατά τη γνώμη του. 

Γιατί απέτυχε η Ελλάδα εκεί όπου πέτυχαν Πορτογαλία και Ιρλανδία

Την ώρα που ελληνική κυβέρνηση μετράει τα… ψιλά στα δημόσια ταμεία για να βγάλει τον μήνα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία έχουν ήδη ξεκινήσει να αποπληρώνουν τα δάνεια προς το ΔΝΤ και μάλιστα νωρίτερα απ’ ό,τι ήταν προγραμματισμένο. Αυτές οι αντίθετες πορείες κάνουν αρκετούς να αναρωτιούνται: Γιατί το Μνημόνιο πέτυχε στις άλλες χώρες και όχι στην Ελλάδα;

Οι απαντήσεις στην ερώτηση αυτή διίστανται.


Τεχνοκράτες, εντός κι εκτός Ελλάδος, αλλά και αξιωματούχοι, επισημαίνουν ότι το Μνημόνιο ή αλλιώς το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής πέτυχε και στη χώρα μας, παρά το μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό κόστος. Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν και τεχνοκράτες, αξιωματούχοι –ακόμη και στελέχη της τρόικας– που παραδέχονται ότι το πρόγραμμα απέτυχε στην Ελλάδα και μάλιστα για πολύ συγκεκριμένους λόγους, πολιτικούς και τεχνικούς:

Κρίσιμες ώρες με την τρόικα (του Στ. Λυγερού)

Δεν ήμουν σίγουρος αν το άρθρο αυτό του κ.Στ.Λυγερού, που δημοσιεύτηκε στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής που πέρασε, θα διατηρούσε το ενδιαφέρον του μετά από τέσσερεις μέρες και με όλα αυτά που συνέβησαν εν τω μεταξύ. Όμως με μια σημερινή ανάγνωση διαπίστωσα ότι οι εύστοχες παρατηρήσεις που περιλαμβάνει, δείχνουν να επιβεβαιώνονται από τα γεγονότα που ακολούθησαν. 
Άλλωστε τα περισσότερα σημερινά σχόλια σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες αναφέρονται στο ενδεχόμενο επίσπευσης των εκλογών μετά το (αναμενόμενο) νέο ναυάγιο της κυβέρνησης.


Η σύγκρουση με τους δανειστές φέρνει σενάρια εκλογών

Η κυβέρνηση φρόντιζε πάντα να προσδίδει στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα μια αύρα θρίλερ, αλλά επρόκειτο περισσότερο για επικοινωνιακό σκηνικό παρά για πραγματικότητα. Κι αυτό επειδή η κατάληξη ήταν εξαρχής δεδομένη. Οι δανειστές επέβαλλαν τελικώς τον κορμό των απαιτήσεών τους, αποδεχόμενοι κάποια αιτήματα της ελληνικής πλευράς για οριακή χαλάρωση των προβλεπόμενων μέτρων.

Η τρέχουσα διαπραγμάτευση διαφέρει από τις προηγούμενες. Η τωρινή αξιολόγηση της τρόικας είναι η τελευταία. Το μνημόνιο λήγει στο τέλος του έτους και βρίσκονται σε εξέλιξη οι διαβουλεύσεις για την αντικατάστασή του από τη λεγόμενη προληπτική γραμμή πίστωσης, η οποία ουσιαστικά συνιστά ένα πιο χαλαρό μνημονιακό πρόγραμμα. Ως εκ τούτου, το ευρωιερατείο ενδιαφέρεται έντονα να δρομολογηθεί η επιβολή όσο το δυνατόν περισσότερων μέτρων. 

Οι εθνικές οικονομίες όμηροι των αγορών

Είναι γεγονός ότι με τον τρόπο που διαμορφώνονται και λειτουργούν οι δυτικές -κυρίως- οικονομίες έχουν καταστεί έρμαιο στις ορέξεις και τις διαθέσεις των αγορών.
Ενώ τα χρέη πνίγουν τα κράτη, τους επιβάλλονται δήθεν θεραπευτικές μέθοδοι που έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα από τα διαφημιζόμενα. Είναι πλέον προφανές ότι τα εφαρμοζόμενα "προγράμματα διάσωσης" δεν έχουν στόχο την απαλλαγή των εθνικών οικονομιών από τα χρέη τους. Μήπως αντίθετα έχουν σκοπό την εξάρτησή τους από τις πηγές ρευστότητας, δηλαδή τις αγορές, που όμως έχουν ονοματεπώνυμα, αυτά των μεγαλύτερων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων; Εξάρτηση που θυμίζει εκείνη των ναρκομανών που δεν αντέχουν χωρίς τη δόση τους; (αυτό σας φέρνει κάτι στο μυαλό;)
Το παρακάτω άρθρο φωτίζει κάποιες πτυχές αυτών των ερωτημάτων.

Διάσωση της χώρας ή παράδοση στις αγορές;
(του Κώστα Βεργόπουλου)

Υποτίθεται ότι τα προγράμματα λιτότητας και περικοπών δημοσίων δαπανών στην Ελλάδα και την Ευρώπη αιτιολογούνται με στόχο τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και κατ’επέκταση τη μελλοντική απομείωση του χρέους. Ωστόσο, σε όλες τις περιπτώσεις ενώ τα πρώτα τίθενται υπό αυστηρό έλεγχο, από την άλλη πλευρά τα δεύτερα συνεχίζουν τη μη αντιστάσιμη άνοδό τους όχι μόνον στη χώρα μας αλλά εξίσου στις υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης. Όση αυστηρότητα επιδεικνύεται στο δραστικό περιορισμό των ελλειμμάτων, τόση και μεγαλύτερη χαλαρότητα καταγράφεται στην εκτίναξη των δημοσίων χρεών.
Σχετικά πρόσφατο παράδειγμα, η Ιταλία: ο εκλεγείς πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι εξήγγειλε πρόγραμμα όχι λιτότητας αλλά άμεσης ανάκαμψης της ιταλικής οικονομίας με έκτακτη κινητοποίηση 90 πρόσθετων δις ευρώ. Η χρηματοδότηση του προγράμματος συνεπάγεται περαιτέρω εκτίναξη του ιταλικού δημόσιου χρέους που ανέρχεται ήδη σε 132% του ιταλικού ΑΕΠ. Εντούτοις η προγραμματισμένη έκρηξη του χρέους δεν αποδοκιμάσθηκε από τη Γερμανίδα καγκελάριο κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στο Βερολίνο, αλλά, αντιθέτως, θεωρήθηκε «λογική» και εγκρίθηκε ακόμη και από τη «σκληρή» Bundesbank.
Αλλά και στην ελληνική περίπτωση, ενώ οι πάντες ωρύονται κατά των ελλειμμάτων, από την άλλη πλευρά δεν ανησυχούν εξίσου για την εκτίναξη του χρέους το οποίο από 115% του ΑΕΠ το 2009 έχει σήμερα φθάσει σε 175%. Αντιθέτως μάλιστα, η προσθήκη νέων χρεών στα παλαιά θεωρείται όχι επιδείνωση της θέσης του οφειλέτη, αλλά «διάσωση». Αποκορύφωση της «διάσωσης» θεωρείται η στιγμή κατά την οποία ο υπερχρεωμένος οφειλέτης θα απευθυνθεί στις αγορές του χρήματος για να συνάψει νέα δάνεια, ακόμη και με κόστος δανεισμού πολλαπλάσιο από αυτό των πακέτων της «διάσωσης».

Το σκάνδαλο με τα δάνεια των κομμάτων

Το θέμα με τα δάνεια των κομμάτων - ιδιαίτερα των δυο υπερχρεωμένων που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά - και των μεθοδεύσεων που μετέρχονται προκειμένου να αποφύγουν την εξόφλησή τους, είναι χαρακτηριστικό της ηθικής που διέπει τους επικεφαλής τους, αλλά και τους βουλευτές που έχουν αποδειχτεί πρόθυμοι να στηρίξουν νομοθετικά οτιδήποτε τους φέρουν προς ψήφιση. 
Ειδικά σε μια περίοδο που σέρνονται στις φυλακές πτωχοποιημένοι πολίτες επειδή αδυνατούν να εξυπηρετήσουν οφειλές έστω και λίγων ευρώ, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση εκ μέρους των κομμάτων που οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση (και ζητούν την ψήφο των πολιτών για να τη σώσουν από την καταστροφή που τα ίδια προκάλεσαν) από το να φέρονται ως κοινοί μπαταχτσήδες.
Το παρακάτω άρθρο είναι αποκαλυπτικό των διαστάσεων που τείνει να προσλάβει αυτό το σκάνδαλο.

Τι συμβαίνει με τα δάνεια των κομμάτων;
Η στρατηγική «μαγικής» εξαφάνισης των κομματικών χρεών
(του Μιχάλη Κόκκινου)

Ένα από τα πράγματα που η Κρίση μάς επέτρεψε να αντιληφθούμε, είναι το πόσο επιπόλαια ταυτίσαμε τη Δημοκρατία με την ευημερία. Δηλαδή με το πολίτευμα εκείνο που απλώς διανέμει σε όλους –έστω και άνισα– τον παραγόμενο πλούτο. Μοιραία, το τέλος της ευημερίας έφερε και την αμφισβήτηση στο δημοκρατικό πολίτευμα.
Η φοβερή κρίση που βιώσαμε και βιώνουμε μπορεί να μην γκρέμισε το πολίτευμά μας, αλλά κατάφερε σίγουρα να το κλονίσει. Παρόλα αυτά, θα ήταν κανείς υπερβολικά επιεικής αν δεν παρατηρούσε ότι το πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα των τελευταίων μηνών ταυτίζεται και με ένα ευδιάκριτο πρωτογενές έλλειμμα δημοκρατίας. Το Υπουργικό Συμβούλιο δεν συνεδριάζει πια ποτέ, οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου διαδέχονται η μία την άλλη και οι μείζονες πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται από μια κλειστή ομάδα ανθρώπων στο Μέγαρο Μαξίμου. Εκεί αποφασίστηκε μέχρι και η αλλαγή του ε­κλογικού νόμου, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών, εκεί «έλυνε και έδενε» μέχρι πρόσφατα και ο κύριος Μπαλτάκος, τον οποίο όλοι σήμερα κάνουν ότι δεν γνώριζαν.

Μήπως γύρω μας μαίνεται μάχη για το παγκόσμιο νόμισμα;

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις και θεωρούμε κάθε γεγονός αποκομμένο από τα γενικότερα συμβαίνοντα στον πλανήτη. Μετά διαβάζεις κάτι που φαινομενικά δεν έχει σχέση με όσα μας αφορούν άμεσα και καταλαβαίνεις ότι μπορείς να βγάλεις αποκαλυπτικά συμπεράσματα. 
Τα προηγούμενα τα γράφω, επειδή, ξεφυλλίζοντας για μια ακόμα φορά το βιβλίο του John Perkins* "Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου" (έχω ξαναδημοσιεύσει κομμάτι από αυτό εδώ), στάθηκα στο κείμενο που αναδημοσιεύω πιο κάτω και μου δημιούργησε συνειρμικές σκέψεις γι'αυτά που επιβάλλουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια οι γερμανοί (μόνο αυτοί άραγε;). Μήπως οι έλληνες είμαστε παράπλευρες απώλειες μια γενικευμένης οικονομικής σύρραξης;
Διαβάστε το να δούμε ποιες σκέψεις θα γεννηθούν και σε σας.
(Να σημειώσω μόνο πως το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2005)

...Σε τελική ανάλυση, η παγκόσμια αυτοκρατορία (Σημ.Πυθ.Σάμ.: Εννοεί τις ΗΠΑ ως κυρίαρχη οικονομική δύναμη παγκοσμίως) εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι το δολάριο λειτουργεί ως επί­σημο παγκόσμιο νόμισμα, το οποίο όμως τυπώνεται αποκλει­στικά από το Νομισματοκοπείο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δί­νουμε δάνεια σε χώρες όπως το Εκουαδόρ εν πλήρη γνώσει ότι δεν πρόκειται ποτέ να εξοφληθούν. Μάλιστα, δεν θέλουμε να εξοφληθούν, αφού έτσι αποκτούμε εξουσία πάνω στις χώρες αυτές, αφού έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να απαιτήσουμε το αντίτιμό μας. Με την τακτική αυτή, σε κανονικές συνθήκες, θα κινδυνεύαμε να αποδεκατίσουμε τα ίδια μας τα κεφάλαια. Στο κάτω-κάτω, κανένας δανειστής δεν μπορεί να δίνει συνεχώς δά­νεια που παραμένουν ανεξόφλητα. Όμως οι δικές μας συνθήκες κάθε άλλο παρά κανονικές είναι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες τυπώνουν ένα νόμισμα που δεν υποστηρίζεται από τα αποθέματα χρυσού του κράτους. Το μόνο από το οποίο υποστηρίζεται εί­ναι μια γενική και παγκόσμια πίστη στην οικονομία μας και στην ικανότητά μας να διευθύνουμε τις δυνάμεις και τους πό­ρους της αυτοκρατορίας που έχουμε δημιουργήσει για να μας στηρίζει.

Πού πηγαίνουν τα λεφτά που μας δανείζουν οι "σωτήρες" μας;

Όταν τα μνημονιακά κανάλια φιλοξενούν κάποιον πολιτικό από την αντιπολίτευση κι εκείνος προτείνει μια εναλλακτική των μνημονίων πολιτική, ο (ή η) δημοσιογράφος αντιτάσσει την ίδια ερώτηση: "και πού θα βρείτε τα λεφτά;", υπονοώντας ότι η χώρα ζει και πορεύεται (πληρώνει μισθούς, συντάξεις και άλλες υποχρεώσεις) με τα δάνεια που μας δίνουν οι "εταίροι" μας. Όποιος, βέβαια, έχει ασχοληθεί έστω και λίγο, γνωρίζει ότι τα νέα δανεικά πηγαίνουν, σχεδόν εξ ολοκλήρου, για την εξόφληση των παλαιών δανεικών, κάτι που προφανώς αγνοούν (δεν θέλω να σκεφτώ κάτι χειρότερο...) οι έγκριτοι ερωτώντες δημοσιογράφοι. 
Το παρακάτω άρθρο του Αντ.Παπαγιαννίδη απαριθμεί τους προορισμούς των δανεικών που έχουμε λάβει τα μνημονιακά χρόνια. Για να ενημερωθούμε όλοι μαζί, λοιπόν...

Να τι κάνουμε τα δανεικά
(του Αντώνη Παπαγιαννίδη)

Το γεγονός ότι κατά καιρούς έχει ακουστεί -με τον πιο άγαρμπο τρόπο από τους Αν. Έλληνες, κάπως πιο «δουλεμένα» από τον ΣΥΡΙΖΑ- ότι το σύνολο της στήριξης (=δανείων) που έχει λάβει η Ελλάδα από το 2010 και έως σήμερα από τους Ευρωπαίους «εταίρους» της και το ΔΝΤ έχουν πάει «για να αποπληρωθούν τα οφειλόμενα στους διεθνείς τοκογλύφους και τις τράπεζες» δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει, δεν έχουμε (έναντι του εαυτού μας του ίδιου) το χρέος να ξέρουμε, αληθινά, «τι τα κάναμε».
Λοιπόν: είναι ενδιαφέρον ότι μόλις τώρα -μεσοκαλόκαιρα- αφέθηκαν να διαρρεύσουν, επεξεργασμένα, στοιχεία για το πώς ακριβώς διατέθηκαν τα σκάρτα 210 δισ. ευρώ που μέχρι τώρα έχουν εκταμιευθεί. (Μας έχουν έρθει από τον EFSF, από τα Κράτη-μέλη ή τους φορείς που αυτά έχουν ορίσει όπως η Γερμανία την KfW. Άλλα 100 δισ. ελληνικού χρέους βρίσκονται -ως έντοκα ή ως ομόλογα- στα χέρια ιδιωτών επενδυτών, ένα 30%, στα χέρια της ΕΚΤ ή άλλων Κεντρικών Τραπεζών τα υπόλοιπα).