Το κρυφό plan B της κυβέρνησης μέχρι τον Ιούνιο (του Στ.Λυγερού)

Αυτούς τους μετεκλογικούς μήνες, παρακολουθώντας  τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της νέας κυβέρνησης και των "δανειστών", αναρωτιέται κανείς αν μπορούν να συμβιώσουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες με τη δημοκρατία σε μια χώρα.
Παρατηρούμε ότι η επιλογή των πολιτών μετά από εκλογές για αλλαγή πολιτικής δεν αντιμετωπίζεται με "κατανόηση" από τα ευρωπαϊκά όργανα, τα οποία δεν ξεχωρίζουν δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις, αλλά βλέπουν μόνο υποταγμένες κυβερνήσεις.

Το γεγονός αυτό αποτυπώνεται ανάγλυφα και στην ανάλυση του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής, που περιγράφει την κατάσταση που διαμορφώνεται με τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της ελληνικής πλευράς και των ευρωπαϊκών θεσμών.

Με την πλάτη στον τοίχο είναι πλέον η κυβέρνηση, αφού οι ελπίδες της για μια συμφωνία στη σύνοδο του Eurogroup της 24ης Απριλίου διαψεύδονται. Το Μέγαρο Μαξίμου συνεχίζει να εκφράζει την αισιοδοξία του ότι τελικά θα επιτευχθεί συμφωνία, αλλά η ρητορική του αυτή υπαγορεύεται κυρίως από τη σκοπιμότητα να μην προκληθεί περαιτέρω ανησυχία και ενταθούν η αιμορραγία του τραπεζικού συστήματος και το πάγωμα της αγοράς.
Στην πραγματικότητα, οι εν εξελίξει διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς είναι σε μεγάλο βαθμό προσχηματικές. Οι ελληνικές προτάσεις έχουν ελλείμματα όσον αφορά την επεξεργασία και την κοστολόγηση. Δεν είναι, όμως, αυτή η αιτία που εμποδίζει τη συμφωνία. Η αιτία είναι η άρνηση της Αθήνας να υποκύψει στις απαιτήσεις των δανειστών στα τέσσερα ζητήματα, τα οποία ανέφερε ο πρωθυπουργός στο Reuters:
■ Πρώτον, να αλλάξει το Ασφαλιστικό, κυρίως μειώνοντας συντάξεις (με τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος) και αυξάνοντας τα όρια συνταξιοδότησης.
■ Δεύτερον, να καταργήσει και τις εναπομείνασες διατάξεις που προστατεύουν τους εργαζομένους, κυρίως επιτρέποντας τις ομαδικές απολύσεις.
■ Τρίτον, να αυξήσει τον ΦΠΑ στα νησιά.
■ Τέταρτον, να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία και τα όποια έσοδα να πάνε στους δανειστές.

Το γεωπολιτικό παιχνίδι με ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία (του Στ.Λυγερού)

Με την ευκαιρία της σημερινής επίσκεψης του πρωθυπουργού στη Μόσχα και πέρα από όσα έχουν γραφτεί και ακουστεί για τις κινήσεις της κυβέρνησης ειδικά στο γεωπολιτικό πεδίο, καθώς και για τυχόν αναζητήσεις της οικονομικών συνεργασιών εκτός της ευρωζώνης, ο κ.Σταύρος Λυγερός κάνει μια ευρεία ανάλυση των συνθηκών που έχουν αλλά και εκείνων που αναμένεται να διαμορφωθούν, σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις άλλων ενδιαφερομένων χωρών (Γερμανία, ΗΠΑ, Ισραήλ κ.ά.).

 

Παρά τις προσπάθειες του Τσίπρα να ανοίξει μια θετική διέξοδο στις σχέσεις της Αθήνας με την Ευρωζώνη, το ευρωιερατείο συνεχίζει να προκαλεί ελεγχόμενη ασφυξία στην ελληνική οικονομία. Από τον περασμένο Αύγουστο που πήρε την τελευταία δόση, η Ελλάδα τρώει τις σάρκες της για να πληρώσει δανειακές υποχρεώσεις συνολικού ύψους περίπου 6,5 δισ. ευρώ.
Προφανώς αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οι υπουργοί Νίκος Βούτσης και Πάνος Σκουρλέτης προειδοποίησαν ότι, αν δεν επιτευχθεί εγκαίρως συμφωνία ώστε να εκταμιευτεί έστω και μέρος της δόσης, η Αθήνα δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της. Αν και οι δηλώσεις τους κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με την προ δύο-τριών εβδομάδων προειδοποίηση του πρωθυπουργού, ουσιαστικά ακυρώθηκαν πολιτικά από τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι η Ελλάδα θα πληρώσει κανονικά τα σχεδόν 450 εκατ. ευρώ στο ΔΝΤ.
Όπως μας είπε κοινοτική πηγή, οι δανειστές δεν έχουν κανέναν λόγο να προβληματίζονται όσο η ελληνική κυβέρνηση ξύνει τον πάτο του βαρελιού για να συγκεντρώσει τα αναγκαία ποσά. Αντιθέτως, θα προβληματίζονταν πολύ αν η Αθήνα έδειχνε ότι δεν θα διστάσει να κάνει πράξη την προειδοποίηση των Βούτση και Σκουρλέτη. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, μάλιστα, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών τους στο Βερολίνο, η Ανγκελα Μέρκελ ζήτησε ευθέως από τον Αλέξη Τσίπρα να χρησιμοποιήσει τα αποθεματικά όχι μόνο των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για να πληρώσει δανειακές υποχρεώσεις!

Kατοχικό δάνειο και Γερμανικές αποζημιώσεις (του Στ.Λυγερού)

Το θέμα του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων βρίσκεται συνεχώς στην επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό. Το έφερνε σε συζητήσεις η ελληνική πλευρά, φυσικά. Το ανέφερε στην πρόσφατη συνάντησή του με τη Μέρκελ και ο έλληνας πρωθυπουργός. Όμως πρόσφατα, το θέμα άρχισε να συγκινεί όλο και περισσότερους γερμανούς. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απήχηση που είχε τηλεοπτική εκπομπή στο κανάλι ZDF** που το παρουσίασε με σατυρικό μεν αλλά άκρως εύστοχο τρόπο, έχοντας μάλιστα καλεσμένο έναν επιζήσαντα από τη σφαγή του Διστόμου, τον κ.Αργύρη Σφουντούρη. 
Με τη συζήτηση να φουντώνει και στο εσωτερικό της χώρας της, η γερμανική κυβέρνηση δύσκολα θα αποφύγει πλέον τις ευθύνες της από την καταστροφή που προκάλεσε στη χώρα μας και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Στο blog έχω ασχοληθεί αρκετές φορές με το θέμα (βρείτε προηγούμενα posts με τη βοήθεια του tag cloud στη διπλανή στήλη). Στη συνέχεια αναδημοσιεύω* σχετική ανάλυση του κ.Σταύρου Λυγερού, την κριτική ματιά του οποίου, είναι γνωστό ότι εκτιμώ ιδιαίτερα. 




Kατοχικό δάνειο και Γερμανικές αποζημιώσεις

Ο επίσημος απολογισμός των καταστροφών που προκάλεσαν οι δυνάμεις του Άξονα στην Κατοχή μιλάει από μόνος του:
-Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής έκαψαν ολοσχερώς πάνω από 100 πόλεις και χωριά σ’ όλη την Ελλάδα.
-Εκτέλεσαν 56.225 αθώους πολίτες.
-Πήραν όμηρους πάνω από 105.000, οι οποίοι κατέληξαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα κρεματόρια. Ελάχιστοι εξ αυτών επέζησαν.
-Προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές σε 1.770 χωριά.
-Πυρπόλησαν πάνω από 400.000 σπίτια.
-Κατέστρεψαν το 70% των λιμενικών εγκαταστάσεων, το μεγαλύτερο μέρος του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου και το σύνολο των σιδηροδρομικών γεφυρών και τούνελ.
-Βύθισαν το 75% του ελληνικού εμπορικού στόλου.
-Άρπαξαν το 80% των μέσων μεταφοράς και το 51% των δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων.
-Οι μισές ελληνικές οικογένειες είχαν θύματα.
-Το 10% του συνολικού πληθυσμού υπέστη αναπηρία.
-Το 75% των παιδιών προσβλήθηκε από ασθένειες, οι οποίες τα ταλαιπώρησαν και μετά την απελευθέρωση.
-Οι συνολικές απώλειες, λόγω των εκτελέσεων, της πείνας, των ασθενειών και της υπογεννητικότητας κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έχουν υπολογισθεί σε 1.106.000 ανθρώπους, ή στο 13,5% του ελληνικού πληθυσμού. Είναι το υψηλότερο ποσοστό σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.
-Υπολογίζεται ότι από τη λεηλασία μουσείων και αρχαιολογικών χώρων, καθώς και από παράνομες ανασκαφές, οι κατακτητές μετέφεραν στη Γερμανία 8.500 αρχαιολογικούς θησαυρούς. Είναι αξιοσημείωτο πως ενώ το Βερολίνο ζητάει από τη Μόσχα να επιστρέψει τα έργα τέχνης που άρπαξε ο Κόκκινος Στρατός το 1945, αρνείται να συζητήσει την επιστροφή στην Ελλάδα των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών.

Ο Στ.Λυγερός διατυπώνει τις ανησυχίες του

Δεν δείχνει και πολύ αισιόδοξος ο κ.Σταύρος Λυγερός στην ανάλυση των εξελίξεων των τελευταίων ημερών, που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το τελευταίο Πρώτο Θέμα.
Είναι σωστές οι μέχρι τώρα κινήσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης; Ποιες είναι οι προθέσεις του "ευρωϊερατείου"; όπως εύστοχα αποκαλεί τους ευρωπαίους δυνάστες ο αρθρογράφος. Σε αυτές και άλλες ερωτήσεις προσπαθεί να δώσει απαντήσεις παρόλο που η κατάσταση είναι ακόμα εξαιρετικά ρευστή και όπως φαίνεται θα εξακολουθήσει να είναι για καιρό ακόμα.

Η ώρα του Τσίπρα

(του Στ.Λυγερού)

Τα μαύρα σύννεφα που συσσωρεύονται την τελευταία εβδομάδα στις σχέσεις της Αθήνας με το ευρωιερατείο έχουν υποχρεώσει τον Τσίπρα να βγάλει από το συρτάρι τα σενάρια για την περίπτωση που η ρήξη καταστεί αναπόφευκτη.
Είναι ενδεικτική η δήλωσή του στο γερμανικό Σπήγκελ ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έχει περάσει θηλιά στον λαιμό της Ελλάδας και εάν δεν ανεβάσει το όριο για τα έντοκα γραμμάτια θα αναλάβει την ευθύνη για τις συνέπειες. «Θα επιστρέψουμε στο θρίλερ που είδαμε πριν την 20^η Φεβρουαρίου».
Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η δήλωση του υπουργού Εσωτερικών Βούτση στη Βουλή. Είπε ωμά ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο με τους δανειστές, προσθέτοντας ότι «σ’ αυτό τον πόλεμο δεν θα πάμε σαν χαρούμενοι πρόσκοποι με πρόθεση να συνεχίσουμε τις μνημονιακές πολιτικές». Και οι δύο αυτές δηλώσεις είναι μία έμμεση πλην σαφής αναφορά στο σχέδιοΒ.

Ο Αλέξης, οι πιστωτές και ο “συμβιβασμός-γέφυρα” (του Στ. Λυγερού)

Είναι πολλά αυτά που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες. Ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω σήμερα από το κυριακάτικο Πρώτο Θέμα ανακεφαλαιώνει αυτά τα γεγονότα και αναλύει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στις σχέσεις της χώρας μας με τη γερμανική ευρωζώνη.

Ο Αλέξης, οι πιστωτές και ο “συμβιβασμός-γέφυρα”

Αντιμέτωποι με το φάσμα των ανεξέλεγκτων επιπτώσεων ενός ναυαγίου τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και το ευρωιερατείο, υποχρεώθηκαν να κάνουν τις αναγκαίες υποχωρήσεις ώστε το Eurogroup της Παρασκευής να καταλήξει σε μία αρχική συμφωνία, η οποία αποτυπώθηκε στην κοινή ανακοίνωση. Η αρχική αυτή συμφωνία κατέστη λειτουργική, όταν χθες Δευτέρα η Αθήνα κατέθεσε έναν κατάλογο με τις μεταρρυθμίσεις, τις οποίες προτίθεται να εφαρμόσει κατά τη διάρκεια του τετραμήνου της παράτασης.
Ο ελληνικός κατάλογος περιλαμβάνει όλες τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες είναι επιθυμητές και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Παρά τις διαφωνίες που έχουν μαζί της, τα αφεντικά της ΕΕ έχουν συνειδητοποιήσει ότι μόνο αυτή, λόγω της απουσίας εξαρτήσεων, έχει την πολιτική βούληση και ως εκ τούτου πιθανότητες να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου σε κρίσιμους τομείς, όπως είναι η καταπολέμηση της διαπλοκής, της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.

Ισλαμική τρομοκρατία και πόλεμος πολιτισμών (του Στ.Λυγερού)

Πολλοί ενημερωμένοι αναλυτές έχουν παραθέσει τα τελευταία χρόνια την άποψη ότι ο "ιερός πόλεμος" θα μεταφερθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος. Έχουν προηγηθεί και άλλες πολύνεκρες τρομοκρατικές ενέργειες στο κοντινό παρελθόν στην ήπειρό μας, όμως η πρόσφατη στη γαλλική πρωτεύουσα περιέχει ένα πολυδιάστατο μήνυμα που ξεφεύγει από το στενά θρησκευτικό πλαίσιο, ενώ γεννάει το φόβο μήπως αποτελεί προμήνυμα πύκνωσης τέτοιων κτυπημάτων επαληθεύοντας τους φόβους εκείνων που πιστεύουν ότι ο "ιερός πόλεμος" είναι προ των πυλών της Ευρώπης.
Ο κ.Σταύρος Λυγερός, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το Πρώτο Θέμα της προχθεσινής Κυριακής, προχωράει σε μια πολύπλευρη διεισδυτική ανάλυση του τρομοκρατικού κτυπήματος στο γαλλικό σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo.

 
Η αιματηρή επίθεση εναντίον του γαλλικού σατυρικού περιοδικού Charlie Hebdo δεν συγκρίνεται από την άποψη του αριθμού των θυμάτων με παλαιότερες τυφλές και πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις, όπως αυτή στη Μαδρίτη το 2003 και στο Λονδίνο το 2005. Εμπεριέχει, ωστόσο, με πιο καθαρό τρόπο το μήνυμα του “ιερού πολέμου” που η ισλαμική τρομοκρατία έχει κηρύξει εναντίον όχι κάποιων δυτικών κυβερνήσεων, αλλά εναντίον των αξιών του δυτικού πολιτισμού.
Οι εξελίξεις κατέδειξαν, άλλωστε, ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Οι αιματηρές επιθέσεις-ομηρίες που ακολούθησαν επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για αλυσίδα επιθέσεων, η οποία έχει σκοπό να προκαλέσει πανικό και φόβο. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, μάλιστα, φοβούνται ότι η αλυσίδα δεν θα περιορισθεί στη Γαλλία.

Οι 180 του φόβου εναντίον των 121 της οργής (του Στ. Λυγερού)

Πραγματοποιήθηκε χθες η πρώτη από τις τρεις προβλεπόμενες ψηφοφορίες για εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας με αποτέλεσμα κατώτερο από τις κυβερνητικές προσδοκίες. Αν και όλα μπορούν να συμβούν, φαίνεται απίθανο να εκλεγεί ο Στ.Δήμας κατά την τρίτη και καθοριστική ψηφοφορία. Πιθανόν να έχουμε διάφορες πρωτοβουλίες, προκειμένου να μη χαθεί η εξουσία από τα "οικεία" προς τους δανειστές πρόσωπα. Ποιες θα είναι αυτές οι πρωτοβουλίες (εφόσον υπάρξουν) μένει να το δούμε τις ημέρες που θα ακολουθήσουν.

Ο κ.Σταύρος Λυγερός, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής που πέρασε (πριν, βέβαια, από την πρώτη ψηφοφορία) περιγράφει την κατάσταση που θα διαμορφωθεί ανάλογα με τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών που έχουν ήδη ξεκινήσει και βασικά εκείνης της 29ης Δεκεμβρίου.

Μετά από μια περίοδο ασάφειας, η κυβέρνηση έκανε το βήμα. Επέσπευσε τη διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας και κατ' επέκταση το ξεκαθάρισμα του πολιτικού τοπίου. Στις 29 Δεκεμβρίου θα γνωρίζουμε οριστικά αν θα στηθούν κάλπες ή όχι. Ένδειξη για το πού πάνε τα πράγματα θα έχουμε 12 ημέρες νωρίτερα, όταν ολοκληρωθεί η πρώτη ψηφοφορία.

Τότε θα δούμε πόσες βουλευτικές ψήφους θα συγκεντρώσει ο Σταύρος Δήμας κι από εκείνο το αποτέλεσμα θα κριθεί αν θα προκύψει ή όχι δυναμική για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Δεν αποκλείονται, βεβαίως, αλλαγές στη στάση κάποιων βουλευτών στην τρίτη και κρίσιμη ψηφοφορία.Αυτή τη στιγμή, η συμπολίτευση δείχνει να μη συγκεντρώνει τους 180. Επειδή όμως, το πολιτικό διακύβευμα είναι εξαιρετικά κρίσιμο (η προκήρυξη πρόωρων εκλογών και κατά πάσα πιθανότητα η αλλαγή κυβέρνησης), δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Tις επόμενες ημέρες, άλλωστε, θα κλιμακωθεί σε πρωτοφανή βαθμό ο ψυχολογικός πόλεμος με κύριο όπλο την πρόκληση φόβου και την πολιτική εκμετάλλευσή του. Στόχος, σε πρώτη φάση, είναι ο πειθαναγκασμός των βουλευτών να ψηφίσουν για εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Αν δεν συγκεντρωθούν οι αναγκαίες 180 ψήφοι, σε δεύτερη φάση, ο στόχος θα είναι να αποτραπεί η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ή τουλάχιστον να συρρικνωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο το νικηφόρο ποσοστό του.Στην περίπτωση που η κυβέρνηση Σαμαρά καταφέρει να παρακάμψει τον σκόπελο της προεδρικής εκλογής, θα παρατείνει τον βίο της θεωρητικά μέχρι τον Ιούνιο του 2016, οπότε λήγει η τετραετία. Δεν αποκλείεται, όμως, να μην αντέξει μέχρι τότε. Το ΠΑΣΟΚ έχει μετατραπεί σε αδύναμο κρίκο. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, η έμμεση προαναγγελία ίδρυσης κόμματος από τον Γιώργο Παπανδρέου να πυροδοτήσει τις διαλυτικές τάσεις που υφέρπουν, έστω κι αν ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει πρόθεση να ανατρέψει την κυβέρνηση.

ΠΑΣΟΚ, εις τα εξ ων συνετέθη (του Στ.Λυγερού)

Αυτή την περίοδο ο Σαμαράς με την ομάδα του έχει εντείνει τις προσπάθειές του να αποδυναμώσει τα όμορα με τη ΝΔ δεξιά, κεντροδεξιά και ακροδεξιά κόμματα ώστε, είτε να αυξήσει τον αριθμό των βουλευτών που θα στηρίξουν την όποια επιλογή του για πρόεδρο δημοκρατίας, είτε να προσελκύσει όσους περισσότερους ψηφοφόρους αυτών των κομμάτων μπορέσει στη μεγάλη δεξιά δεξαμενή.
Έτσι έχουν αφήσει σε δεύτερη μοίρα τον πόλεμο που μαίνεται στο εσωτερικό του συνεταίρου τους. Στο ΠΑΣΟΚ έχουν βγει τα μαχαίρια και ο κ.Σταύρος Λυγερός ασχολείται με τα τεκτενόμενα σε αυτό το πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Γιώργος εντός, εκτός και επί τα αυτά

Πριν από μερικά χρόνια μία εσωκομματική ρήξη στο ΠΑΣΟΚ θα αποτελούσε ζήτημα για την πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Σήμερα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από θύελλα σε μελανοδοχείο. Με δεδομένο ότι -όπως επιβεβαιώθηκε από την επιστολή του- ο Γιώργος Παπανδρέου δεν προτίθεται να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση Σαμαρά, η σύγκρουσή του με τον Βενιζέλο αφορά αποκλειστικά και μόνο το ποιος από τους δύο θα είναι το αφεντικό στα ερείπια του άλλοτε κραταιού Κινήματος.
Είναι αξιοσημείωτο ότι οι δύο πρωταγωνιστές της εσωκομματικής σύγκρουσης δικαιούνται εξίσου τον τίτλο του μεγάλου κατεδαφιστή. Ο μεν Γιώργος Παπανδρέου άρχισε και προώθησε με εντυπωσιακό ρυθμό την πολιτικο-εκλογική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ. Ο δε διάδοχός του στην αρχηγία Βενιζέλος την ολοκληρώνει με τον ίδιο ζήλο και την ίδια αποτελεσματικότητα. Μία αποδόμηση εξίσου εντυπωσιακή με τη θυελλώδη επέλαση του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία (1974-81) και την εδραίωσή του ως ηγεμονικής πολιτικής δύναμης στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Η διαδικασία ιδεολογικοπολιτικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ είχε αρχίσει πριν από χρόνια. Η διάρρηξη των δεσμών του με την παραδοσιακή εκλογική πελατεία του, όμως, άρχισε τον Μάιο 2010, όταν ο υιός του γενάρχη διέβη τον Ρουβίκωνα εγκλωβίζοντας την Ελλάδα στη μέγγενη των μνημονίων. 

Κρίσιμες ώρες με την τρόικα (του Στ. Λυγερού)

Δεν ήμουν σίγουρος αν το άρθρο αυτό του κ.Στ.Λυγερού, που δημοσιεύτηκε στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής που πέρασε, θα διατηρούσε το ενδιαφέρον του μετά από τέσσερεις μέρες και με όλα αυτά που συνέβησαν εν τω μεταξύ. Όμως με μια σημερινή ανάγνωση διαπίστωσα ότι οι εύστοχες παρατηρήσεις που περιλαμβάνει, δείχνουν να επιβεβαιώνονται από τα γεγονότα που ακολούθησαν. 
Άλλωστε τα περισσότερα σημερινά σχόλια σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες αναφέρονται στο ενδεχόμενο επίσπευσης των εκλογών μετά το (αναμενόμενο) νέο ναυάγιο της κυβέρνησης.


Η σύγκρουση με τους δανειστές φέρνει σενάρια εκλογών

Η κυβέρνηση φρόντιζε πάντα να προσδίδει στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα μια αύρα θρίλερ, αλλά επρόκειτο περισσότερο για επικοινωνιακό σκηνικό παρά για πραγματικότητα. Κι αυτό επειδή η κατάληξη ήταν εξαρχής δεδομένη. Οι δανειστές επέβαλλαν τελικώς τον κορμό των απαιτήσεών τους, αποδεχόμενοι κάποια αιτήματα της ελληνικής πλευράς για οριακή χαλάρωση των προβλεπόμενων μέτρων.

Η τρέχουσα διαπραγμάτευση διαφέρει από τις προηγούμενες. Η τωρινή αξιολόγηση της τρόικας είναι η τελευταία. Το μνημόνιο λήγει στο τέλος του έτους και βρίσκονται σε εξέλιξη οι διαβουλεύσεις για την αντικατάστασή του από τη λεγόμενη προληπτική γραμμή πίστωσης, η οποία ουσιαστικά συνιστά ένα πιο χαλαρό μνημονιακό πρόγραμμα. Ως εκ τούτου, το ευρωιερατείο ενδιαφέρεται έντονα να δρομολογηθεί η επιβολή όσο το δυνατόν περισσότερων μέτρων. 

Περιμένοντας την τρόικα (του Στ. Λυγερού)

Είναι φανερό ότι οι προσπάθειες των κυβερνητικών εταίρων έχουν δυο άξονες, αλληλοσχετιζόμενους όμως. Πρώτον, να μεταθέσουν όλα τα νέα επώδυνα μέτρα για μερικούς μήνες, δηλαδή για μετά τις πιθανολογούμενες εκλογές λόγω μη εκλογής νέου προέδρου δημοκρατίας, ελπίζοντας να τις κερδίσουν. Και δεύτερον, να μπορέσουν να βρουν τους 25 πρόθυμους που τους λείπουν για να συμπληρώσουν τον αριθμό βουλευτών που χρειάζονται για να ολοκληρώσουν το έργο που τους έχει ανατεθεί από τις ντόπιες και ξένες δυνάμεις που τους στηρίζουν, αποφεύγοντας έτσι τις εκλογές.
Σε αυτά τα πλαίσια κυμαίνονται και οι διαπιστώσεις του κ.Σταύρου Λυγερού στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια και στο οποίο περιγράφει την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα μας μετά τα αποτελέσματα των stress tests των τραπεζών και εν αναμονή της τρόικας.

Περιμένοντας την τρόικα, ξορκίζουν το ασφαλιστικό

Σαμαράς και Βενιζέλος επιδιώκουν να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση της τρόικας επειδή είναι προϋπόθεση όχι μόνο να εκταμιευτεί η δόση, αλλά και για να ανοίξει η συζήτηση σχετικά με την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.
Αν και έχουμε πλέον εισέλθει στην τελική ευθεία προς την κρίσιμη καμπή της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, το πολιτικό τοπίο παραμένει θολό. Η φιλόδοξη στρατηγική των Σαμαρά και Βενιζέλου να καλλιεργήσουν την εντύπωση στην κοινή γνώμη ότι η χώρα γυρίζει σελίδα έπεσε στο κενό λόγω της πίεσης του ευρωιερατείου και της αντίδρασης των αγορών.
Η πολιτικά καμένη λέξη «μνημόνιο», βεβαίως, θα εξοριστεί. Θα την αντικαταστήσει η λεγόμενη «προληπτική γραμμή στήριξης». Η ουσία όμως δεν θα αλλάξει ποιοτικά. Κι αυτό επειδή το νέο καθεστώς θα περιλαμβάνει και εποπτεία και δεσμεύσεις. Μπορεί ούτε το ένα ούτε το άλλο να έχουν προς το παρόν καθοριστεί, αλλά είναι από τώρα σαφές ότι η Ελλάδα θα παραμείνει «καλωδιωμένη», έστω και με πιο χαλαρό τρόπο.