Τα ΜΜΕ και όχι τα τανκς χρησιμοποιούνται σήμερα για πραξικοπήματα

Οι πόλεμοι στο σύγχρονο δυτικό κόσμο έχουν αλλάξει μορφή, άρα έχουν αλλάξει και τα όπλα που χρησιμοποιούνται. Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στη χρήση του κοινού νομίσματος που χρησιμοποιήθηκε από αυτούς που ελέγχουν την κυκλοφορία του ως πολιορκητικός κριός για να παραδοθεί η χώρα μας σε ξένα συμφέροντα. Αν όμως δεν είχαν παίξει τα ΜΜΕ το δικό τους ρόλο, δεν θα δέχονταν οι Έλληνες να υποταχθούν τόσο εύκολα. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα του σημερινού σημειώματος. Απλά θα θυμίσω το σλόγκαν που επαναλαμβανόμενο έχει εντυπωθεί στο μυαλό της πλειοψηφίας των Ελλήνων: "το ευρώ και τα μνημόνια είναι μονόδρομος!". Όσοι από εσάς ψάχνετε πλατύτερη ενημέρωση ξέρετε αν περιέχει αλήθεια αυτή η πρόταση. Αυτός όμως είναι ο ρόλος που διαδραματίζουν τα ΜΜΕ στα χέρια της κρατικής εξουσίας. 
Τις σκέψεις αυτές τις χρησιμοποίησα ως εισαγωγή για την αναδημοσίευση - πιο κάτω - ενός κειμένου γραμμένου από τον Umberto Eco που περιέχεται στο βιβλίο του "Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή".

Πριν αρκετά χρόνια, όποιος ήθελε να πάρει την πολιτική εξουσία σε μία χώρα δεν είχε παρά να αποκτήσει τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας. Σήμερα, μόνο στις υπανάπτυκτες χώρες οι φασίστες στρατηγοί, για να κάνουνε πραξικόπημα, χρησιμοποιούν ακόμη τα τανκς. Αρκεί να φτάσει μια χώρα ένα σημαντικό επίπεδο εκβιομηχάνισης για ν' αλλάξει τελείως η κατάσταση: Σήμερα, μια χώρα ανήκει σ' αυτόν που ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης.
Δε σας λέω καινούρια πράγματα: τώρα πια, όχι μόνο οι ειδικοί, αλλά ακόμη και το πλατύ κοινό άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι ζει στην εποχή των επικοινωνιών. Η ενημέρωση δεν είναι πια ένα όργανο για την παραγωγή οικονομικών αγαθών, αλλά έγινε η ίδια το κυριότερο από τα αγαθά. Η ενημέρωση έγινε βαριά βιομηχανία. Όταν η οικονομική δύναμη μετατοπίζεται από αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα παραγωγής σε αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα ενημέρωσης, που είναι καθοριστικά για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, το πρόβλημα της αλλοτρίωσης αλλάζει νόημα. Μπρος στη σκιά ενός δικτύου πού απλώνεται και καλύπτει την υδρόγειο, κάθε πολίτης γίνεται μέλος ενός νέου προλεταριάτου. Αλλά μέσα σ’ αυτό το προλεταριάτο κανένα επαναστατικό κίνημα δε θα μπορούσε να διακηρύξει "Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε!" Γιατί, ακόμη κι αν τα μέσα επικοινωνίας, με την ιδιότητα των μέσων παραγωγής, άλλαζαν αφεντικό, η κατάσταση υποταγής δε θα άλλαζε. Τελικά, είναι σωστό να φοβόμαστε ότι τα μέσα επικοινωνίας θα αλλοτριώνουν τον άνθρωπο ακόμα κι αν διευθύνονται από το λαό.

Η υποταγή της ενημέρωσης ολοκληρώθηκε

Ένα σύντομο αλλά περιεκτικό και άκρως διαφωτιστικό άρθρο/σχόλιο της Ματίνας Παπαχριστούδη που αφορούσε το τοπίο της ενημέρωσης των πολιτών, όπως έχει διαμορφωθεί μετά από τρία μνημονιακά χρόνια, διάβασα στο τελευταίο τεύχος του ΗΟΤ DOC και νομίζω ότι παρουσιάζει ενδιαφέρον, ώστε να το διαβάσουν όσοι δεν έχουν αγοράσει (ακόμα) το τεύχος αυτό.

 

Η υποταγή της ενημέρωσης ολοκληρώθηκε
 (της Μ.Παπαχριστούδη)

Ήταν νομίζω το 2010 όταν ο Μπόμπ Τράα, ως έμπει­ρος πλέον τοποτηρητής των δυνάμεων του ΔΝΤ, περιέγραφε στην έκθεσή του για το καθεστώς της Ελλάδας, πώς πρέπει να σπάσει η διαπλοκή της τριγωνι­κής σχέσης μεταξύ τραπεζών, πολιτικής και media. Ο έλεγχος των ΜΜΕ και της προσφερόμενης ενημέρωσης, σύμφωνα με τα στελέχη της τρόικα και του ΔΝΤ, έπρεπε να ξεφύγει από το κατεστημένο της ελληνικής διαπλο­κής. Θυμόμαστε επίσης πως στο κοινοβούλιο έγινε η επίσημη παραδοχή κορυφαίου στελέχους εταιρίας πολι­τικής επικοινωνίας πως το ΔΝΤ πλήρωσε για τα «σεμι­νάρια» επικοινωνίας σε δημοσιογράφους, το περίφημο think tank στη διαχείριση και κατασκευή της πραγμα­τικότητας επί εντύπων και τηλεοπτικών σελίδων. Τελευταίο στοιχείο στον αθέατο κόσμο της επικοινωνιακής διαχείρισης είναι η παραδοχή του τηλεσχολιαστή του Mega και δημοσιολόγου-διαμορφωτή Γιάννη Πρετεντέρη στο βιβλίο του, πως αποδέχθηκαν οι δημο­σιογράφοι να πουν ψέματα για το ελληνικό χρέος. Ο ίδιος το χαρακτήρισε «αυτοσυγκράτηση».