Offshore: Όλα όσα ξέρετε κι όσα δεν ξέρετε

Υπάρχουν μερικές καταστάσεις που είναι γνωστές σε όλους, που ο ρόλος τους είναι κομβικός στην παγκόσμια οικονομία και είναι απαραίτητος στην αποφυγή πληρωμής φόρων από εκείνους ακριβώς που έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν σε αυτή την υποχρέωση, αλλά κανείς από αυτούς που θα μπορούσαν δεν ασχολείται με την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος. Ίσως, ή μάλλον είναι σίγουρο ότι ο λόγος είναι ότι αυτοί ακριβώς που θα μπορούσαν είναι που επωφελούνται περισσότερο από τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης. Αναφέρομαι φυσικά στα offshore κέντρα που είναι διασκορπισμένα σε πολλές μεριές του πλανήτη και βοηθούν αυτούς που διαθέτουν τον πλούτο να μη συνεισφέρουν σχεδόν τίποτα στα φορολογικά έσοδα των κρατών των οποίων υποτίθεται ότι είναι πολίτες.

Οπωσδήποτε ξέρετε αρκετά γι'αυτό το θέμα, αλλά το παρακάτω άρθρο σίγουρα θα σας διαφωτίσει και για πτυχές που δεν γνωρίζετε, όπως έγινε και με μένα. Είναι λίγο εκτεταμένο αλλά εξαιρετικά διαφωτιστικό.

Η ΑΟΡΑΤΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ OFFSHORE

Μια αθέατη αυτοκρατορία, αχανής και οικονομικά πανί­σχυρη, που επηρεάζει την Παγκόσμια Οικονομία, την Πο­λιτική, ελέγχει κυβερνήσεις και, σε μεγάλο βαθμό, την καθημερινότητά μας. Ένας ολόκληρος κόσμος έντεχνα κρυμ­μένος μέσα στον κόσμο μας: ο κόσμος των υπεράκτιων ή εξωχώριων (offshore) κέντρων. Περισσότερο από το μισό παγκό­σμιο εμπόριο εκτιμάται πως περνάει, τουλάχιστον στα χαρτιά, μέσα από τους λεγόμενους «φορολογικούς παραδείσους». Πάνω από το μισό των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού και το 1/3 των άμε­σων ξένων επενδύσεων από πολυε­θνικές εταιρίες περνούν μέσα από τα offshore κέντρα. Περίπου το 85% των διεθνών τραπεζικών ερ­γασιών και της έκδοσης ομολόγων διεξάγεται σε μια υπεράκτια ζώνη άνευ εθνικότητας, της λεγόμενης Ευρωαγοράς (καμιά σχέση με τη «Ζώνη του Ευρώ»).
Το ΔΝΤ εκτιμούσε το 2010 πως η συνολική αξία του ενεργητικού μόνο των μικρών νησιωτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων, όπου εδρεύουν οι offshore, ανέρχονται συνολικά σε 18 τρισ. δολά­ρια, δηλαδή ίσο με το 1/3 του παγκόσμιου ΑΕΠ! Κι αυτό, σύμ­φωνα με το ΔΝΤ, αποτελούσε μάλλον... υποεκτίμηση. Αυτή η τεράστια δύναμη έχει πολλά κέντρα, αλλά όμως μία πραγμα­τική πρωτεύουσα: το Σίτι του Λονδίνου. Και ήταν αυτή η δύ­ναμη που συνέβαλε καθοριστικά, ώστε να γείρει τελικά η πλά­στιγγα υπέρ του Brexit στο πρόσφατο δημοψήφισμα, που θα οδηγήσει τη Μεγάλη Βρετανία εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα μετατρέψει την 5η Οικονομία στον κόσμο σ’ έναν μεγάλο«φορολογικό παράδεισο», με εταιρική φορολογία μόλις 15%.

"Μα νόμιζα πως τους φόρους τους πλήρωναν μόνον οι φτω­χοί!", είχε δηλώσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια η Νεοϋορκέζα πολυεκατομμυριούχος Leona Helmsley, όταν συνελήφθη για φοροδια­φυγή. Μια από τις σπάνιες περι­πτώσεις, κατά τις οποίες ζάπλουτοι Αμερικανοί συλλαμβάνονται για φοροδιαφυγή, καθώς οι περισσότε­ροι έχουν ήδη βρει νομικά και λο­γιστικά τεχνάσματα για να παρκά­ρουν τα λεφτά τους σε «φορολογι­κούς παραδείσους». Τι είναι, όμως, αυτοί οι περιβόητοι «φορολογικοί παράδεισοι», που κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους, ενώ αφήνουν στους υπόλοιπους να πληρώσουν το λογαριασμό;

Η συνέντευξη του Τομά Πικετί στα ΝΕΑ

Χθες αναδημοσίευσα τη συνέντευξη του Τομά Πικετί που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή. Σήμερα, όπως είχα προαναγγείλει, αναρτώ τη συνέντευξη που δόθηκε σε δημοσιογράφο* της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ, που -αψηφώντας τη διαφορά μεγεθών - δεν μπορεί να κρύψει την αντιμετώπιση του παγκόσμιας αναγνώρισης οικονομολόγου με κριτική διάθεση, κάτι που ίσως είναι φυσικό, αν λάβουμε υπόψη την ιδεολογικοπολιτικοοικονομική τοποθέτηση της εφημερίδας.

Όλα άρχισαν από μια απλή και θεμελιώδη μαθηματική ανισότητα: r > g. Το γράμμα r, από την αγγλική λέξη return, ορίζει το ποσοστό απόδοσης του κεφαλαίου, το πόσο αποδίδει δηλαδή κατά μέσο όρο το κεφάλαιο στη διάρκεια ενός έτους, με τη μορφή κερδών, μερισμάτων, τόκων, μισθωμάτων και άλλων κεφαλαιακών εισοδημάτων, ως ποσοστό της αξίας του. Το γράμμα g, από τη λέξη growth, αντιπροσωπεύει τον ρυθμό της μεγέθυνσης, δηλαδή την ετήσια αύξηση του εισοδήματος και της παραγωγής.

Ο Τομά Πικετί πραγματοποίησε έναν άθλο. Ή, μάλλον, δύο. Απέδειξε ότι η ανισότητα αυτή, που ήταν κανόνας μέχρι τον 19ο αιώνα, φαίνεται πως θα ξαναγίνει κανόνας και τον 21ο. Οταν όμως το ποσοστό απόδοσης του κεφαλαίου υπερβαίνει τον ρυθμό της μεγέθυνσης, αυτό σημαίνει ότι οι περιουσίες που προέρχονται από το παρελθόν ανακεφαλαιοποιούνται ταχύτερα από την παραγωγή και τα εισοδήματα. «Στις συνθήκες αυτές» τονίζει ο συγγραφέας σε ένα βιβλίο που έχει γίνει παγκόσμιο μπεστ-σέλερ και μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις, «είναι σχεδόν αναπόφευκτο οι κληρονομημένες περιουσίες να κυριαρχούν γενικά επί των περιουσιών που συγκροτούνται στη διάρκεια του εργασιακού βίου, και η συγκέντρωση του κεφαλαίου να φτάνει σε επίπεδα εξαιρετικά υψηλά και δυνητικά ασύμβατα με τις αξιοκρατικές αξίες και τις αρχές κοινωνικής δικαιοσύνης πάνω στις οποίες έχουν θεμελιωθεί οι σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες μας».
Με άλλα λόγια, οι ανισότητες αυξάνονται. Και η αύξηση των ανισοτήτων απειλεί τη δημοκρατία. Τέρμα το αμερικανικό όνειρο, αντίο αξιοκρατία, καλώς ήλθατε στην εποχή του Μαρσέλ Προυστ. Ονειρεύεσαι να γίνεις πλούσιος; 
Φρόντισε να κληρονομήσεις κάτι και άσ’ το να αβγατίσει. Αλλιώς, σκάσε και δούλευε.

Συνέντευξη του Τομά Πικετί στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τις προηγούμενες μέρες, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου best seller του Τομά Πικετί στα ελληνικά, δημοσιεύτηκαν συνεντεύξεις του στις εφημερίδες ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και ΤΑ ΝΕΑ. Είναι κρίμα που και οι δυο δημοσιεύτηκαν σε φιλομνημονιακές εφημερίδες με αποτέλεσμα να μην τονιστούν τα σημεία του έργου του που το τοποθέτησαν στην κορυφή των βιβλίων που έχουν γραφεί για οικονομικά θέματα, τα τελευταία χρόνια.
Σήμερα αναδημοσιεύω τη συνέντευξή του από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και αύριο θα αναδημοσιεύσω εκείνη από ΤΑ ΝΕΑ.

Τον αποκαλούν «ροκ σταρ» της οικονομικής επιστήμης και το τελευταίο του βιβλίο «Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα», μία συγκριτική μελέτη για τις ανισότητες στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα, προκάλεσε -και λόγω τίτλου- ενδιαφέροντες παραλληλισμούς με τον Καρλ Μαρξ. Ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν προέβλεψε ότι το έργο του Γάλλου οικονομολόγου Τομά Πικετί αλλάζει τον τρόπο θεώρησης της οικονομικής επιστήμης. «Δεν θα ξαναμιλήσουμε ποτέ για τον πλούτο και την ανισότητα με τον ίδιο τρόπο που το κάναμε μέχρι σήμερα», έγραψε στη διθυραμβική βιβλιοκριτική του για το «Κεφάλαιο». Ταυτόχρονα όμως το βιβλίο, που μονοπώλησε επί μακρόν τις λίστες των μπεστ σέλερ παγκοσμίως, δέχθηκε σκληρή κριτική από το αντίπαλο στρατόπεδο. Ειδικά οι Financial Times επιδόθηκαν σε μια εκστρατεία αποδόμησης του «Κεφαλαίου», αμφισβητώντας τα στοιχεία στα οποία βασίστηκε. Στο τέλος της χρονιάς, όμως, ακόμη και η βρετανική εφημερίδα αναγνώρισε εμμέσως την ήττα της, ανακηρύσσοντας το έργο του το σημαντικότερο οικονομικό βιβλίο του 2014. Ο Τομά Πικετί απάντησε στις γραπτές ερωτήσεις της «Κ» επί τη ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου του στην Ελλάδα.
– Σας αποκαλούν τον νέο Καρλ Μαρξ, αν και δεν θεωρείστε μαρξιστής. Ποιο είναι το σχόλιό σας γι’ αυτήν τη σύγκριση; Είναι αλήθεια ότι δεν έχετε διαβάσει το πρωτότυπο «Κεφάλαιο»;
– Φυσικά έχω διαβάσει Μαρξ! Στο βιβλίο μου προσπαθώ να τοποθετήσω τη μελέτη της διανομής και της μεγάλης χρονικής διάρκειας στο επίκεντρο της οικονομικής σκέψης. Κατά μία έννοια, λοιπόν, ακολουθώ την παράδοση της πολιτικής οικονομίας του 19ου αιώνα. Ωστόσο το βιβλίο μου είναι πολύ διαφορετικό από αυτό του Μαρξ: είναι πολύ λιγότερο θεωρητικό και πολύ περισσότερο ιστορικό. Επίσης, ελπίζω, αρκετά πιο ευκολοδιάβαστο. Το βιβλίο μου καταπιάνεται με την ιστορία της διανομής εισοδήματος και πλούτου στη διάρκεια τριών αιώνων και σε πάνω από 20 χώρες. Ξεκινά από ιστορικές αποδείξεις και στη συνέχεια αποπειράται να κατανοήσει πολλές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διαδικασίες, που οδήγησαν σε παρατηρηθείσες εξελίξεις.

Η ανώμαλη προσγείωση των μεγάλων προσδοκιών (του Στ.Λυγερού)

Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω σήμερα έχει γραφτεί πριν από τη συνάντηση της αντιπροσωπίας της κυβέρνησης με τους εκπροσώπους της τρόικας, κάθε άλλο παρά ανεπίκαιρο φαντάζει, αφού είναι πλέον τόσο προβλέψιμες οι αποτυχίες της οργάνωσης "Σαμαράς-Βενιζέλος & ΣIA", ιδιαίτερα στον τομέα που οι ίδιοι αποκαλούν ...συζητήσεις!
Ευτυχώς πάντως, που υπάρχουν και τα συστημικά ΜΜΕ που μας παρουσιάζουν κάθε βράδυ μια ψεύτικη - ευχάριστη όμως και διασκεδαστική - εικόνα της διακυβέρνησης και ξεχνάμε για λίγο την πίκρα μας .

Η ανώμαλη προσγείωση των μεγάλων προσδοκιών
 
Αν και η διαπραγμάτευση στο Παρίσι είναι προπαρασκευαστική του ελέγχου που θα πραγματοποιήσει η τρόικα τον Οκτώβριο, η κυβέρνηση αρχικά προσπάθησε να καλλιεργήσει μεγάλες προσδοκίες. Στην πραγματικότητα εκλιπαρεί τους δανειστές να της δώσουν κάτι που να μπορεί να το «πουλήσει» πολιτικά στην ελληνική κοινή γνώμη. Το επιχείρημα του Σαμαρά και του Βενιζέλου είναι αφοπλιστικό: μόνο εάν προκύψει κάτι εντυπωσιακό είναι δυνατόν να αντιστραφεί το πολιτικό κλίμα και να εξασφαλισθούν οι 180 βουλευτικές ψήφοι που μπορούν να παρατείνουν τη ζωή του παρόντος κυβερνητικού σχήματος κατά 15 μήνες.
Το αρχικό αίτημα της Αθήνας ήταν να δρομολογηθεί κατά τρόπο συγκεκριμένο η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Το ΔΝΤ, άλλωστε, πιέζει εδώ και πολύ καιρό προς αυτή την κατεύθυνση, ζητώντας, μάλιστα, γενναίο «κούρεμα» κι όχι απλώς επιμήκυνση και μείωση επιτοκίου. Το ευρωιερατείο, όμως, δεν θέλει ούτε να ακούσει για «κούρεμα». Έχει κατ' αρχήν αποδεχθεί την αναδιάρθρωση, αλλά δεν πρόκειται να την δρομολογήσει πριν ξεκαθαρίσει ο πολιτικός ορίζοντας, προτού δηλαδή φανεί εάν η εκλογή νέου Προέδρου Δημοκρατίας θα προκαλέσει ή όχι πρόωρες εκλογές. Με άλλα λόγια, αυτό που η κυβέρνηση ζητάει για να φτιάξει κλίμα και να ξεπεράσει τον σκόπελο της προεδρικής εκλογής, το ευρωιερατείο το θέτει ως προϋπόθεση!

Η κυβερνητική παραμυθία τns εξόδου από το τούνελ (του Σταύρου Λυγερού)

Η εφαρμοζόμενη υπερφορολόγηση των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε αναπτυξιακή πορεία τη χώρα;

Η κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας είναι η απάντηση στην επίθεση που δέχτηκε το ασφαλιστικό σύστημα από το "Βενιζελικό" PSI και τη ληστεία των ταμείων;

Υπάρχει κάποιο σχέδιο για τη μελλοντική πορεία της χώρας;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που επιχειρεί να απαντήσει ο κ.Σταύρος Λυγερός με το άρθρο του που αναδημοσιεύω πιο κάτω.

Η κυβερνητική παραμυθία τns εξόδου από το τούνελ

Τα όσα ακολούθησαν τις γερμανικές εκλογές του περασμέ­νου Σεπτεμβρίου διέλυ­σαν τις ψευδαισθήσεις του διδύμου Σαμαρά - Βενιζέλου για άμεση δρομολόγηση της ανα­διάρθρωσης του ελλη­νικού χρέους. Δεν στάθηκαν ικανά όμως να τους ωθήσουν σε αλλαγή πλεύσης. Ο ισχυρισμός ότι το Μνημόνιο είναι μονόδρο­μος χρησιμοποιήθηκε ως προπαγανδιστικό επιχείρημα, αλλά τελικώς αντανακλά και το δικό τους εγκλωβισμό στο μονόδρομο που έχει χαράξει η τρόικα. Αυτός είναι και ο λό­γος που δεν έχουν περιθώρια ουσιαστικής διαπραγμάτευσης. Το μόνο που έκαναν όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν να δια­πραγματεύονται το βαθμό οξύτητας της μο­νοδιάστατης λιτότητας. Αλλά και σε αυτό το επίπεδο ελάχιστα επέτυχαν.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η ασκού­μενη πολιτική, αντί να ξαναστήσει την Ελλά­δα στα πόδια της, συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Η κυβέρνηση Σα­μαρά έχει κάνει σημαία της το πρωτογενές πλεόνασμα. Δεν είναι μόνο ότι αυτό είναι πλασματικό, λόγω του γεγονότος ότι το Δη­μόσιο χρωστά πάνω από 6 δις σε ιδιώτες. Είναι και ο τρόπος που προέκυψαν αυτά τα δημοσιονομικά αποτελέσματα. 

Η καταστροφική οικονομική πολιτική και η Καμπύλη του Laffer

Με την Καμπύλη του Laffer έχουμε ασχοληθεί και άλλη φορά σε αυτό το blog (εδώ). Και έχουμε γνωστοποιήσει την πεποίθησή μας ότι αυτό το σχετικά απλό μάθημα οικονομίας το αγνοούν οι φωστήρες (εισαγόμενοι και ιθαγενείς) που αποφασίζουν για τις τσέπες, αλλά ουσιαστικά για τις ζωές των ελλήνων πολιτών.
Το παρακάτω άρθρο περιγράφει τις αστοχίες των κυβερνώντων, εξαιτίας των οποίων έχουν φορτωθεί με τόσα βάρη οι πλάτες μας. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι όσο και όσοι κι αν τους τα επισημαίνουν, αυτοί εξακολουθούν να μας οδηγούν στον ίδιο καταστροφικό δρόμο. Άρα, πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι έχουν δίκιο εκείνοι που λένε πως τα δυο κόμματα εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία.

(Σημειώνεται ότι το παρακάτω άρθρο έχει γραφεί πριν από περίπου δυο μήνες)

Distress ...Story
και η - αγνοημένη - Καμπύλη του Laffer

(του Γιώργου Ηλιόπουλου)

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας θλιβερής τριετίας, παρά την καταιγιστική επικοινωνιακή εκστρατεία τρόμου που έχει εξαπολύσει η πολιτική ηγεσία της χώρας και οι συ­νεργάτες της, συνεχώς πολλαπλασιάζονται οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται ότι στην Ελλάδα εξελίσσονται καταστάσεις που δεν ερμηνεύονται ικανοποιητικά με τη συνηθισμένη πολι­τική και κοινωνική φρασεολογία.

Ένα τελευταίο δείγμα αυτής της απίστευτης ανακολουθίας αποτελεί και το περιβόητο... «Success Story», με το οποίο βομ­βαρδίζονται ανελέητα και ανάλγητα οι πολίτες. Όμως από τις αρχές του 2012, πολλούς μήνες πριν από το «Success Story», η Natixis, ο επενδυτικός βραχίονας του δεύτερου σε μέγεθος γαλλικού ομίλου, BPCE, προειδοποιεί πως η Ελλάδα ακολου­θεί έναν καταστροφικό δρόμο χωρίς επιστροφή, επισημαίνοντας πως η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική και η μεί­ωση του κόστους εργασίας δεν πρόκειται να αποκαταστήσουν τη ρευστότητα, παρά τα όσα ισχυρίζονταν τότε το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, με τη συναίνεση της Ε.Ε. Αντίθετα, η χώρα κινείται από τις αρχές του 2012 στη δεξιά (και αρνητική) πλευρά της κα­μπύλης του Laffer, δεδομένο που συνεπάγεται πως η εντεινόμενη περιοριστική οικονομική πολιτική θα επιδεινώσει τα ελ­λείμματα, καθώς επικρατούν αρνητικές συνθήκες στη ζήτηση.

Η πολυδιαφημιζόμενη μείωση του κόστους εργασίας (που ήδη είναι χαμηλό σε σχέση με την παραγωγικότητα) θα συντελέσει στην οικονομική εξαθλίωση, λόγω τού ότι, απλούστατα, θα προκαλέσει πλήρη κατάρρευση της ζήτησης. Η λύση, κατά τη NATIXIS, οφείλει να βασιστεί στη σταδιακή ακύρωση μεγά­λου μέρους του ελληνικού χρέους, ώστε να αποκατασταθεί η οικονομική σταθερότητα και να ανακάμψει δραστικά η ρευ­στότητα. Ταυτόχρονα επιβάλλεται η αναδιάρθρωση της Οικονο­μίας και η δημιουργία ελκυστικών συνθηκών για επενδύσεις, με στόχο τη μείωση της φρικαλέας ανεργίας.

«Δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον µ...»

Ο Νίκος Μπογιόπουλος είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις κομμουνιστών που μιλούν την πραγματική γλώσσα, αυτή που μιλάει ο μέσος έλληνας και όχι την ξύλινη που έχουν μάθει και μιλούν σχεδόν όλοι οι ομοϊδεάτες του, μια γλώσσα που αποθαρρύνει τους πολίτες να ακολουθήσουν το ΚΚΕ.
Και το σπουδαιότερο, όταν γράφει κάτι, το υποστηρίζει με συγκεκριμένα και αδιάψευστα στοιχεία, αυτό που εκτιμάει αυτό το blog και προσπαθεί να προβάλλει.
Το παρακάτω άρθρο του - που αφορά το ύψος των φόρων που έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός (όχι όλος) κατά την τελευταία δεκαετία - απαντάει και στο ερώτημα "που θα βρείτε τα λεφτά;" που υποβάλλουν οι κατευθυνόμενοι τηλεπαπαγάλοι στους καλεσμένους τους, όταν αυτοί προσπαθούν να προτείνουν ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση και τα μνημόνια.
Δείτε λοιπόν πού μπορούν να βρεθούν τα λεφτά... 

«Δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον µαλάκα» (*)…

(του Ν.Μπογιόπουλου) 

(*) Θα φανεί στη συνέχεια του κειμένου, αλλά το διευκρινίζουμε και εξ’ αρχής: Η δήλωση αυτή ανήκει σε χρηματιστή. Αντιθέτως, ο κ.Σαμαράς απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού, του είπε το εξής: Ο προϋπολογισμός – δήλωσε – είναι ένας «προϋπολογισμός ανάκαμψης, προοπτικής και ελπίδας».

Και τώρα στο θέμα μας:  

   Μέσα στο 2014 έρχονται να προστεθούν φόροι ύψους 45,7 δισ. ευρώ που ως συνήθως στη συντριπτική τους πλειοψηφία βαραίνουν τα λαϊκά στρώματα. Από το σύνολο των φορολογικών εσόδων της επόμενης χρονιάς, τα 42 δισ. ευρώ θα προέλθουν από μισθωτούς, από συνταξιούχους, από μικρομεσαία στρώματα και από την έμμεση φορολογία. Από τα Νομικά Πρόσωπα, δηλαδή από τις πολυεθνικές, τα μονοπώλια και από τις μεγάλες επιχειρήσεις που λειτουργούν στη χώρα, το ποσό που έχει προϋπολογιστεί να εισπραχτεί με τη μορφή φόρων δεν ξεπερνά τα 3,7 δισ. ευρώ… Αυτό στη γλώσσα του κ.Στουρνάρα και όλων των προκατόχων του λέγεται «φορολογική δικαιοσύνη» απέναντι σε ένα λαό που «υποφορολογείται»!

 

  

Απλά μαθήματα οικονομίας: Η καμπύλη του Laffer

Υπάρχουν μερικά απλά πράγματα που θα έπρεπε να γνωρίζουν όσοι καθορίζουν τα οικονομικά μιας χώρας, που όμως φαίνεται να μην τα γνωρίζουν αυτοί που παίρνουν αποφάσεις για την ελληνική οικονομία και εννοούμε τόσο τους μνημονιακούς υπουργούς οικονομικών, όσο και τους ..."ειδικούς" της τρόικας.

Ένα από τα βασικά μαθήματα, στα οποία όλοι οι παραπάνω έχουν μείνει (τουλάχιστον) μετεξεταστέοι είναι αυτό που αφορά την καμπύλη του Laffer. Η καμπύλη αυτή δείχνει ποιός είναι ο ιδανικός φορολογικός συντελεστής, που θα μεγιστοποιήσει τα φορολογικά έσοδα ενός κράτους.

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο, που εξηγεί με απλά λόγια αυτό που αγνοούν τα αρμόδια οικονομικά επιτελεία. 

Η καμπύλη του Laffer και η Ελλάδα!
Η καμπύλη του Laffer πρωτοέγινε γνωστή διεθνώς τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.Η καμπύλη στηρίζεται σε μια απλή λογική διαπίστωση:

Όταν ο φορολογικός συντελεστής είναι μηδέν, το κράτος δεν εισπράττει καθόλου έσοδα.

Το ίδιο ισχύει αν ο φορολογικός συντελεστής είναι ίσος με 100%, για τον απλούστατο λόγο ότι ο φορολογούμενος δεν έχει κανένα κίνητρο να δουλέψει από τη στιγμή που το κράτος θα του πάρει όλα τα λεφτά.

Σύμφωνα με τον κ. Laffer, υπάρχει ενδιάμεσα ένας ιδανικός φορολογικός συντελεστής, π.χ. για κεφάλαιο ή εισόδημα, που μεγιστοποιεί τα έσοδα του κράτους.

Αν ο ισχύων συντελεστής, π.χ. εισοδήματος, είναι μεγαλύτερος από τον ιδανικό, ο κρατικός κορβανάς θα εισπράττει λιγότερα έσοδα από αυτά που θα μπορούσε. Αν είναι μικρότερος, το κράτος θα μπορούσε να τον αυξήσει για να πλησιάσει τον ιδανικό συντελεστή και να μεγιστοποιήσει τα φορολογικά του έσοδα.

Γιατί δεν λυπάμαι τον κλάδο των ελλήνων επιχειρηματιών

Μόλις χθες ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση από 23% σε 13% βεβαιώνοντάς μας ότι θα μειωθούν οι τιμές σε εστιατόρια, καφέ κλπ και ως επακόλουθο θα αυξηθεί η ζήτηση, άρα και τα φορολογικά έσοδα. 
Ήδη από σήμερα βγαίνουν εκπρόσωποι του κλάδου στα ΜΜΕ και αναφέρονται σε προηγούμενες αυξήσεις του ΦΠΑ, τις οποίες - ισχυρίζονται πως - απορρόφησαν χωρίς να προβούν σε ανάλογες αυξήσεις τιμών (λες και απευθύνονται σε ανθρώπους που μόλις σήμερα πρωτοήλθαν σε αυτή τη χώρα), άρα και τώρα δεν είναι υποχρεωμένοι να προβούν σε αντίστοιχες μειώσεις.

Όλοι κατηγορούμε το Δημόσιο, αφού όλοι έχουμε ταλαιπωρηθεί πολλές φορές κατά την επαφή με τις υπηρεσίες του. Είναι γνωστά τα προβλήματα, αφού και τα ζούμε και καταγράφονται συνεχώς. Κατ'αντιδιαστολή θεοποιείται ο ιδιωτικός τομέας. Αλλά...
Δεν είχα ποτέ εργασιακή σχέση με το Δημόσιο, είχα και έχω όμως, από πολλά χρόνια επαφή με πάρα πολλούς έλληνες επιχειρηματίες και δεν έχω την καλύτερη γνώμη γι'αυτούς (πάντα βέβαια υπάρχουν κι εξαιρέσεις, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι τόσο λίγες...).

Για να μην επεκταθώ πολύ, θα αναφερθώ μόνο σε τρία σημεία και ίσως στο μέλλον επανέλθω.
1. Κατηγορούν, μαζί με τα μέσα που τους υποστηρίζουν, το Δημόσιο,  δίνοντας την εντύπωση ότι είναι θύματα της (πανθομολογουμένως στρεβλής) οργάνωσης και λειτουργίας του, ενώ και ο δικός τους τρόπος του επιχειρείν δεν στηρίζεται τόσο στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, αλλά η μακροημέρευσή τους (και η κερδοφορία τους) επαφίεται σε μεγάλο βαθμό είτε στο ίδιο Δημόσιο που κατηγορούν (περιμένοντας αναθέσεις έργων, επιστροφές φόρων κλπ), είτε στα δάνεια από τις Τράπεζες. Άλλα θέματα, όπως η καλή ποιότητα, η λογική τιμή κ.ά. έρχονται πολύ μετά στις προθέσεις τους.
2. Η κρατική ενίσχυση που ζητούσαν, προερχόταν από τους φόρους που πλήρωναν (και πληρώνουν) βασικά μισθωτοί και συνταξιούχοι, αφού είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο ποσοστό φορολογικών εσόδων προερχόταν (και προέρχονται) από την αφαίμαξη αυτών των δύο κατηγοριών, ενώ οι περισσότεροι ελεύθεροι επαγγελματίες και όσοι άλλοι επιχειρηματίες είχαν τη δυνατότητα, δήλωναν εισόδημα λίγο κάτω από το αφορολόγητο.