Offshore: Όλα όσα ξέρετε κι όσα δεν ξέρετε

Υπάρχουν μερικές καταστάσεις που είναι γνωστές σε όλους, που ο ρόλος τους είναι κομβικός στην παγκόσμια οικονομία και είναι απαραίτητος στην αποφυγή πληρωμής φόρων από εκείνους ακριβώς που έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν σε αυτή την υποχρέωση, αλλά κανείς από αυτούς που θα μπορούσαν δεν ασχολείται με την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος. Ίσως, ή μάλλον είναι σίγουρο ότι ο λόγος είναι ότι αυτοί ακριβώς που θα μπορούσαν είναι που επωφελούνται περισσότερο από τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης. Αναφέρομαι φυσικά στα offshore κέντρα που είναι διασκορπισμένα σε πολλές μεριές του πλανήτη και βοηθούν αυτούς που διαθέτουν τον πλούτο να μη συνεισφέρουν σχεδόν τίποτα στα φορολογικά έσοδα των κρατών των οποίων υποτίθεται ότι είναι πολίτες.

Οπωσδήποτε ξέρετε αρκετά γι'αυτό το θέμα, αλλά το παρακάτω άρθρο σίγουρα θα σας διαφωτίσει και για πτυχές που δεν γνωρίζετε, όπως έγινε και με μένα. Είναι λίγο εκτεταμένο αλλά εξαιρετικά διαφωτιστικό.

Η ΑΟΡΑΤΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ OFFSHORE

Μια αθέατη αυτοκρατορία, αχανής και οικονομικά πανί­σχυρη, που επηρεάζει την Παγκόσμια Οικονομία, την Πο­λιτική, ελέγχει κυβερνήσεις και, σε μεγάλο βαθμό, την καθημερινότητά μας. Ένας ολόκληρος κόσμος έντεχνα κρυμ­μένος μέσα στον κόσμο μας: ο κόσμος των υπεράκτιων ή εξωχώριων (offshore) κέντρων. Περισσότερο από το μισό παγκό­σμιο εμπόριο εκτιμάται πως περνάει, τουλάχιστον στα χαρτιά, μέσα από τους λεγόμενους «φορολογικούς παραδείσους». Πάνω από το μισό των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού και το 1/3 των άμε­σων ξένων επενδύσεων από πολυε­θνικές εταιρίες περνούν μέσα από τα offshore κέντρα. Περίπου το 85% των διεθνών τραπεζικών ερ­γασιών και της έκδοσης ομολόγων διεξάγεται σε μια υπεράκτια ζώνη άνευ εθνικότητας, της λεγόμενης Ευρωαγοράς (καμιά σχέση με τη «Ζώνη του Ευρώ»).
Το ΔΝΤ εκτιμούσε το 2010 πως η συνολική αξία του ενεργητικού μόνο των μικρών νησιωτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων, όπου εδρεύουν οι offshore, ανέρχονται συνολικά σε 18 τρισ. δολά­ρια, δηλαδή ίσο με το 1/3 του παγκόσμιου ΑΕΠ! Κι αυτό, σύμ­φωνα με το ΔΝΤ, αποτελούσε μάλλον... υποεκτίμηση. Αυτή η τεράστια δύναμη έχει πολλά κέντρα, αλλά όμως μία πραγμα­τική πρωτεύουσα: το Σίτι του Λονδίνου. Και ήταν αυτή η δύ­ναμη που συνέβαλε καθοριστικά, ώστε να γείρει τελικά η πλά­στιγγα υπέρ του Brexit στο πρόσφατο δημοψήφισμα, που θα οδηγήσει τη Μεγάλη Βρετανία εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα μετατρέψει την 5η Οικονομία στον κόσμο σ’ έναν μεγάλο«φορολογικό παράδεισο», με εταιρική φορολογία μόλις 15%.

"Μα νόμιζα πως τους φόρους τους πλήρωναν μόνον οι φτω­χοί!", είχε δηλώσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια η Νεοϋορκέζα πολυεκατομμυριούχος Leona Helmsley, όταν συνελήφθη για φοροδια­φυγή. Μια από τις σπάνιες περι­πτώσεις, κατά τις οποίες ζάπλουτοι Αμερικανοί συλλαμβάνονται για φοροδιαφυγή, καθώς οι περισσότε­ροι έχουν ήδη βρει νομικά και λο­γιστικά τεχνάσματα για να παρκά­ρουν τα λεφτά τους σε «φορολογι­κούς παραδείσους». Τι είναι, όμως, αυτοί οι περιβόητοι «φορολογικοί παράδεισοι», που κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους, ενώ αφήνουν στους υπόλοιπους να πληρώσουν το λογαριασμό;

Η «Ευρωπαϊκή Αδελφότητα» και η τελετουργία των Eurogroups

Οι πληροφορίες που έρχονται στην επιφάνεια κάθε τόσο μας ενημερώνουν για το σχέδιο που έχουν σκοπό να εφαρμόσουν στην ενωμένη Ευρώπη οι γερμανοί, συνεπικουρούμενοι σε κάποια σημεία και από τους Γάλλους. Αυτό το σχέδιο ελάχιστη σχέση έχει με τη δημοκρατία, αφού την πραγματική διοίκηση αυτής της - οικονομικής ουσιαστικά - ένωσης θα ασκεί το Eurogroup που θα αποτελείται από υπουργούς οικονομικών, που - προκειμένου να τοποθετηθούν σε αυτή τη θέση - θα έχουν την έγκριση του γερμανού υπουργού οικονομικών, όπως άλλωστε συμβαίνει και τώρα, με εξαίρεση την ελληνική ανορθογραφία που όμως γίνεται προσπάθεια να διορθωθεί. 
Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Θανάση Χατζή για το Eurogroup διάβασα στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Nexus, του οποίου το μεγαλύτερο μέρος αναδημοσιεύω στη συνέχεια.  

Η αντιμετώπιση της Ελλάδας πίσω από τις κλειστές πόρτες

Μέτρα σκληρά ύψους 65 δισ. ευρώ, στα μνημόνια της περιόδου 2010-2014... μέτρα εξοντωτικά 48,9 δισ. ευρώ μόνο για το 2010-2012... κάπου 11,4 δισ. ευρώ περικοπές δαπανών για τη διετία 2013-2014... ο εφιάλτης των μεσοπρόθεσμων... και ξανά μνημόνια... και χαράτσια... και νέες απολύσεις... απανωτές περικοπές μισθών... συνεχές κουτσούρεμα συντάξεων... PSI και λεηλασία των ταμείων... e-mail Χαρδούβελη... λίστα Βαρουφάκη... Grexit... δραχμή... χρεοκοπία εντός ευρώ... τρόϊκανοί... θεσμοί... αυξήσεις συντελεστών ΦΠΑ...
Αυτή είναι πάνω-κάτω η εικόνα ζόφου που αντικρίζουν καθημερινά, επί μισή δεκαετία πλέον, 10.000.000 'Ελληνες. Μια εικόνα που, πέραν των επιδράσεων στην τσέπη τους, έχει βλάψει ανεπανόρθωτα την ψυχολογία των περισσοτέρων ή ακόμη και την υγεία πολλών. «Ιθύνων νους» είναι, τυπικά και ουσιαστικά, το όργανο, το οποίο αποφασίζει για τις τσέπες και γενικότερα για το βιοτικό επίπεδο, αλλά και το μέλλον εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών: το διαβόητο Eurogroup.
.....
Προτού, όμως, σκιαγραφήσουμε τη λειτουργία αυτού του αντιλαϊκού θεσμού που λέγεται Eurogroup, ας δούμε πού βρίσκεται η «φωλιά του τέρατος».

Ευρώπη υπό αποδόμηση (του Λεωνίδα Βατικιώτη)

Με τα αποτελέσματα του πιο πρόσφατου Ευρωβαρόμετρου έχουμε ασχοληθεί κι άλλη φορά από αυτή εδώ τη γωνιά. Σήμερα αναδημοσιεύω μεγάλο τμήμα από ένα άρθρο του Λ.Βατικιώτη που σχολιάζει τα εν λόγω αποτελέσματα από μια άλλη οπτική γωνία. 
Το γεγονός πάντως είναι ότι με την ακολουθούμενη πολιτική από αυτούς που κινούν τα οικονομικά νήματα στην Ευρώπη, ο ευρωσκεπτικισμός θα συνεχίσει να φουντώνει. 

Το χαστούκι του Ευρωβαρόμετρου και το αμφιλεγόμενο διατλαντικό εμπόριο 
(του Λεωνίδα Βατικιώτη)

.............
Η πολιτική στάση των Ευρωπαίων πολιτών καταγράφηκε πιστά στο Ευρωβαρόμετρο, την έρευνα που πραγματοποιείται σε όλη την ΕΕ δύο φορές τον χρόνο. Η πιο πρόσφατη, του φθινοπώρου του 2013 που διεξήχθη τον Νοέμβριο, περιείχε ευρήματα που θα έπρεπε να ανησυχήσουν πολλούς από τους αργυρώνητους γραφειοκράτες της ΕΕ, καθώς δείχνουν ότι οι λαοί της Ευρώ­πης απορρίπτουν την πολιτική της λιτότητας, πίσω από την οποία έχουν στοιχηθεί όχι μόνο τα όργανα της ΕΕ, αλλά και τα μεγαλύτερα κόμματα της Δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας.

Αρκούν ορισμένα στοιχεία. Στο ερώτημα, για παράδειγμα, αν «εμπιστεύεστε την ΕΕ» θετικά απαντάει μόνο το 31%, ενώ το 58% απαντάει πως δεν την εμπιστεύεται. Οι αρνητικές απαντή­σεις ξεπερνούν σημαντικά το μέσο όρο στις χώρες της ευρω­παϊκής περιφέρειας, που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης. Έτσι, στην Ελλάδα απαντάει αρνητικά το 77%, στην Κύπρο το 75%, στην Ισπανία το 71%, στην Πορτογαλία το 68%, στην Ιτα­λία το 62% κ.ο.κ. Ο λόγος της αποστροφής τους στην ΕΕ είναι προφανής: Αυτές οι χώρες βίωσαν το αποκρουστικό πρόσωπο των Βρυξελλών, καθώς η πολιτική του ξεπουλήματος της δη­μόσιας περιουσίας και της οικονομικής κατοχής που επέβαλε το Τέταρτο Ράιχ εφαρμόστηκε με πολιορκητικό κριό την ΕΕ.

Είναι αυτή Ένωση των Ευρωπαϊκών Λαών;

Ομολογώ ότι είχα υπάρξει φανατικός ευρωπαϊστής μέχρι πριν λίγα χρόνια. Μέχρι τότε δηλαδή, που νόμιζα ότι Ενωμένη Ευρώπη σημαίνει ενοποίηση των λαών των διαφόρων κρατών, ώστε να ζουν κάτω από κοινές συνθήκες, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτιστικές. Πόσο έξω είχα πέσει! Αποδείχτηκε αφενός ότι δεν μπορούσε να υπάρξει ένωση λαών, όσο ο ένας από αυτούς τους λαούς είναι ο γερμανικός, ο οποίος έχει στο DNA του την επιθυμία κυριαρχίας πάνω στους άλλους, αφετέρου, ότι αυτό που κατασκευάστηκε δεν ήταν ένωση των ευρωπαϊκών λαών, αλλά ένωση άπληστων οικονομικών ολιγαρχιών, που βρήκαν τον τρόπο να παρακάμψουν τις όποιες δημοκρατικές ασφαλιστικές δικλείδες υπήρχαν, με σκοπό να προσποριστούν - τι άλλο; - περισσότερα κέρδη αρμέγοντας τους άτυχους λαούς, με τη βοήθεια πρόθυμων κυβερνητών που οι ολιγαρχίες αυτές "φύτευαν" σε όποια κράτη έβλεπαν ότι δεν μπορούσαν να βάλουν χέρι στις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους.
Πιο κάτω αναδημοσιεύω ένα άρθρο του Λεωνίδα Αποσκίτη, στο οποίο βρήκα ενδιαφέρουσες τις περιγραφές της σημερινής πραγματικότητας στην ευρωπαϊκή ένωση, παρόλο που δεν συμφωνώ με την κατάληξη του άρθρου, συγκεκριμένα με τις δυο τελευταίες παραγράφους. 
Ναι μεν δεν μου αρέσει η διαιρεμένη κάθοδος εκείνων των δυνάμεων που έχουν αντιληφθεί πού οδηγούν οι μνημονιακές πολιτικές, αφού με αυτόν τον κατακερματισμό τους βοηθούν την επιβίωση των κομμάτων που τις εφαρμόζουν στην πατρίδα μας, τα οποία οσονούπω θα είναι το εξής ένα, η Ν.Δ., αλλά όσο βρισκόμαστε στο ευρωπαϊκό άρμα, θεωρώ ότι πρέπει πρώτα να εξαντλήσουμε και την τελευταία δυνατότητα που μας προσφέρει το τελευταίο - έστω και αποδυναμωμένο - μέσο που μας προσφέρει η δημοκρατία, προσερχόμενοι στις ευρωεκλογές του Μαΐου για να δώσουμε το μήνυμά μας. Αν δε, αυτό το μήνυμα δεν γίνει αντιληπτό από αυτούς που πρέπει, τότε να σκεφτούμε άλλες μεθόδους αντίδρασης. Η συμμετοχή μας όμως σε αυτές τις εκλογές είναι απαραίτητη.
  

ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, ΜΑΥΡΕΣ ΜΕΡΕΣ!

(του Λεωνίδα Αποσκίτη)

Το πιο ασταθές τμήμα της Παγκόσμιας Οικονομίας είναι, κατά κοινή ομολογία, η νότια Ευρώπη. Ανάμεσά της, ο ελλαδικός και κυπριακός χώρος βρίσκεται στην πιο εύθραυστη κατά­σταση, εξαιτίας της εσωτερικής σήψης και εκποίησης που εκ­πορεύεται από τις κυρίαρχες δυνάμεις του «ευρωπαϊκού μο­νόδρομου», όπως πλασσάρεται η ευρω-γερμανική κατοχή.

Ζούμε μαύρες μέρες, σε μια χώρα όπου οι ίδιοι οι τραπεζί­τες και μεγαλοεργολάβοι καταστρέφουν την Οικονομία, οι δικαστικοί διασύρουν τη Δικαιοσύνη, οι ιθύνοντες της δημόσιας Υγείας αποκλείουν την πρόσβαση του πολίτη στα νοσοκομεία, οι ακαδημαϊκοί αποδομούν την Ιστορία, οι υπεύθυνοι της ενη­μέρωσης είναι οι μεταμοντέρνες ρέπλικες του αείμνηστου ηθο­ποιού Δήμου Σταρένιου, όταν στον ρόλο του συνεργάτη της Κομμαντατούρ κραύγαζε εναγωνίως "μη φοβάστε, οι Γερμανοί είναι φίλοι μας".

Η καταστροφική οικονομική πολιτική και η Καμπύλη του Laffer

Με την Καμπύλη του Laffer έχουμε ασχοληθεί και άλλη φορά σε αυτό το blog (εδώ). Και έχουμε γνωστοποιήσει την πεποίθησή μας ότι αυτό το σχετικά απλό μάθημα οικονομίας το αγνοούν οι φωστήρες (εισαγόμενοι και ιθαγενείς) που αποφασίζουν για τις τσέπες, αλλά ουσιαστικά για τις ζωές των ελλήνων πολιτών.
Το παρακάτω άρθρο περιγράφει τις αστοχίες των κυβερνώντων, εξαιτίας των οποίων έχουν φορτωθεί με τόσα βάρη οι πλάτες μας. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι όσο και όσοι κι αν τους τα επισημαίνουν, αυτοί εξακολουθούν να μας οδηγούν στον ίδιο καταστροφικό δρόμο. Άρα, πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι έχουν δίκιο εκείνοι που λένε πως τα δυο κόμματα εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία.

(Σημειώνεται ότι το παρακάτω άρθρο έχει γραφεί πριν από περίπου δυο μήνες)

Distress ...Story
και η - αγνοημένη - Καμπύλη του Laffer

(του Γιώργου Ηλιόπουλου)

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας θλιβερής τριετίας, παρά την καταιγιστική επικοινωνιακή εκστρατεία τρόμου που έχει εξαπολύσει η πολιτική ηγεσία της χώρας και οι συ­νεργάτες της, συνεχώς πολλαπλασιάζονται οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται ότι στην Ελλάδα εξελίσσονται καταστάσεις που δεν ερμηνεύονται ικανοποιητικά με τη συνηθισμένη πολι­τική και κοινωνική φρασεολογία.

Ένα τελευταίο δείγμα αυτής της απίστευτης ανακολουθίας αποτελεί και το περιβόητο... «Success Story», με το οποίο βομ­βαρδίζονται ανελέητα και ανάλγητα οι πολίτες. Όμως από τις αρχές του 2012, πολλούς μήνες πριν από το «Success Story», η Natixis, ο επενδυτικός βραχίονας του δεύτερου σε μέγεθος γαλλικού ομίλου, BPCE, προειδοποιεί πως η Ελλάδα ακολου­θεί έναν καταστροφικό δρόμο χωρίς επιστροφή, επισημαίνοντας πως η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική και η μεί­ωση του κόστους εργασίας δεν πρόκειται να αποκαταστήσουν τη ρευστότητα, παρά τα όσα ισχυρίζονταν τότε το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, με τη συναίνεση της Ε.Ε. Αντίθετα, η χώρα κινείται από τις αρχές του 2012 στη δεξιά (και αρνητική) πλευρά της κα­μπύλης του Laffer, δεδομένο που συνεπάγεται πως η εντεινόμενη περιοριστική οικονομική πολιτική θα επιδεινώσει τα ελ­λείμματα, καθώς επικρατούν αρνητικές συνθήκες στη ζήτηση.

Η πολυδιαφημιζόμενη μείωση του κόστους εργασίας (που ήδη είναι χαμηλό σε σχέση με την παραγωγικότητα) θα συντελέσει στην οικονομική εξαθλίωση, λόγω τού ότι, απλούστατα, θα προκαλέσει πλήρη κατάρρευση της ζήτησης. Η λύση, κατά τη NATIXIS, οφείλει να βασιστεί στη σταδιακή ακύρωση μεγά­λου μέρους του ελληνικού χρέους, ώστε να αποκατασταθεί η οικονομική σταθερότητα και να ανακάμψει δραστικά η ρευ­στότητα. Ταυτόχρονα επιβάλλεται η αναδιάρθρωση της Οικονο­μίας και η δημιουργία ελκυστικών συνθηκών για επενδύσεις, με στόχο τη μείωση της φρικαλέας ανεργίας.

Η «Βολική» Θεωρία των Δύο Άκρων

Διάβαζα ένα άρθρο του κ.Θανάση Χατζή με τίτλο "Μετά την ακροδεξιά, εκτός νόμου και η αριστερά;", στο οποίο παραθέτει ορισμένες ενδιαφέρουσες σκέψεις, που γεννώνται από την κυβερνητική προπαγάνδα περί "δύο άκρων", μια θεωρία που μπορεί να οδηγήσει το δημοκρατικό μας πολίτευμα σε ακόμα πιο επικίνδυνες ατραπούς. Ήταν η (δικαιολογημένη) σύλληψη των βουλευτών και άλλων μελών της Χρυσής Αυγής μια πρόβα για τη μέθοδο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και εναντίον ενός (επικίνδυνου για τους "κυβερνώντες" και τους πάτρωνές τους) αριστερού κόμματος; Και μην απαντήσετε ότι το συγκεκριμένο κόμμα δεν έχει κάνει τίποτα παράνομο, ώστε να φοβάται, επειδή δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεθούν -λίγο πριν τις επόμενες εκλογές- τα στοιχεία (πραγματικά ή φυτευτά) που χρειάζονται οι λυμαίνοντες την εξουσία ώστε να απαλλαγούν από τον επικίνδυνο αντίπαλο!
Λόγω της μεγάλης έκτασης του άρθρου, διάλεξα μόνο ένα κομμάτι που αποτελεί και το ρεζουμέ.

Η «Βολική» Θεωρία των Δύο Άκρων

Η ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων δεν εξισώνει απλώς με τον πιο ισοπεδωτικό τρόπο τη μούντζα που τυχόν θα ρίξει λόγου χάριν ένας αγανακτισμένος πολίτης λόγω ανέχειας, λόγω υποβάθμισης του βιοτικού του επιπέδου ή λόγω ανεργίας στο μέγαρο της βουλής, με τη δολοφονία ενός ανθρώπου. Ούτε, έστω, το να εκσφενδονίζει κάποιος μια τούρτα εναντίον ενός πρύτανη, με το ξεκοίλιασμα με κατσαβίδι ενός φουκαρά οικο­νομικού μετανάστη. Κατά βάθος, επιχειρεί να «ποινικοποιήσει» τις αποκλίσεις ένθεν και ένθεν του μεσαίου χώρου - «μεσαίου χώρου» όχι απλώς ως αναφορά πολιτικών συμπεριφορών, αλλά ακόμη και λόγου (οσονούπω και σκέπτεσθαι...), είτε πολιτικού είτε κοινωνικού.

Η προφυλάκιση ορισμένων πρωτοκλασάτων Ελλήνων νεοναζί βουλευτών μπορεί να είναι κάτι πρωτοφανές (εφόσον πρόκει­ται για σύλληψη βουλευτών), ωστόσο αυτοί δεν διώκονται για πολιτική δράση, αλλά για σύσταση και λειτουργία εγκληματι­κής οργάνωσης. Προφυλακιστέοι κρίθηκαν οι Χρυσαυγίτες, όχι επειδή ο «X» είχε σπίτι του 3-4 μπουκάλια κρασί με τη φάτσα του Μουσολίνι στην ετικέτα ή ο «Ζ» είχε σπίτι του cd με ναζιστικά εμβατήρια, αλλά επειδή υπάρχουν ενδείξεις για σχέ­σεις με μαστροπεία, με «προστασία» με πληρωμένους μπρά­βους, με δολοφονίες, με κλοπές, με μαύρο χρήμα... Πιο απλά, το σύστημα κατάφερε να ταυτίσει τον νεοναζισμό με ό,τι πιο λούμπεν αντικοινωνικό στοιχείο υπάρχει, προκειμένου να α­παξιώσει στα μάτια του Έλληνα μικροαστού, ακόμη και πριν τη «δέσει» εισαγγελικά, τη Χρυσή Αυγή.

Ευρωπαϊκή Γερμανία ή Γερμανική Ευρώπη;

Είναι ένα ερώτημα που το ακούμε συχνά. Πολλούς έχει απασχολήσει και πολλές απαντήσεις έχουν δοθεί. Σήμερα φιλοξενούμε εδώ τον προβληματισμό του Μιχάλη Κόκκινου, που πηγάζει από την συνεχώς αυξανόμενη διαφοροποίηση της Γερμανίας από τις υπόλοιπες χώρες της ..."Ενωμένης" Ευρώπης. 

Μπορεί η Γερμανία να βάλει νερό στο κρασί της; Mπορούν οι χώρες του νότου να ακολουθήσουν δική τους κοινή πολιτική/στρατηγική; Υπάρχουν λύσεις ώστε να μην οδηγηθούμε σε διάσπαση της ευρωζώνης;

Αυτό και πολλά άλλα ερωτήματα είναι που μας προβληματίζουν. Θα προσπαθούμε με άρθρα σαν κι αυτό να βρίσκουμε κάποιες απαντήσεις.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Ή ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ; 

Το 1953, από το βήμα του πανεπιστημίου τον Αμβούργου, ο Τόμας Μαν καλούσε τους Γερμανούς να μην επιδιώξουν ξανά τη δημιουργία μιας «γερμανικής Ευρώπης». Τώρα, όμως, ως αποτέλεσμα της κρίσης του ευρώ, φαίνεται να έχουμε οδηγη­θεί ακριβώς εκεί: η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Ευ­ρώπης είναι σήμερα σε θέση να επιβάλλει τους όρους της, ώστε οι αδύναμες χώρες του ευρώ να συνεχίσουν να δανείζονται, σε τέτοιο βαθμό που η δημοκρατική αυτονομία των Κοινοβουλίων της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας -και τελικά και της ίδιας της Γερμανίας- γκρεμίζεται.
Η αυξανόμενη γερμανική ισχύς, σε συνδυασμό με την επίσης αυξανόμενη δυσαρέσκεια απέναντι σε αυτήν την ισχύ, αποτε­λούν επί του παρόντος τις δυο βασικές θεματικές της ευρω­παϊκής πολιτικής. Αυτό από ιστορική σκοπιά αποτελεί ειρω­νεία, δεδομένου ότι ο βασικός σκοπός του κοινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος από τη δεκαετία του 1950 και μετά ήταν να δοθεί ένα οριστικό τέλος στην ιδέα ότι η Γερμανία είναι πολύ ισχυρή για να συνυπάρχει άνετα με τους γείτονές της.

Βερολίνο ή Ουάσιγκτον; Η Ελλάδα θα επαναπροσδεθεί στο αμερικανικό άρμα;

Η Ελλάδα, (ή -καλύτερα- οι εκάστοτε κυβερνώντες), από την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό μέχρι σήμερα, ήταν πάντα προσδεδεμένη σε κάποια ξένη δύναμη. Δεν πρέπει να έχει υπάρξει ούτε μια μέρα πραγματικής ανεξαρτησίας, μια μέρα που να πάρθηκε μια απόφαση που δεν θα άρεσε στον εκάστοτε ξένο εντολοδόχο της κυβέρνησης. 
Τα τελευταία τρία χρόνια οι έλληνες πολίτες ζουν μαρτυρικές μέρες, αφού εντολοδόχοι των κυβερνώντων είναι οι γερμανοί, οι οποίοι ιστορικά έχουν αποδειχτεί οι σκληρότεροι δυνάστες μας, ακόμα και από τους τούρκους, θα τολμούσα να πω. Αρκεί να θυμηθούμε τη δολοφονία ολόκληρων χωριών...
Επόμενο είναι να υπάρχει πίεση από τους έλληνες πολίτες - εννοώ αυτούς που η ζωή τους έχει γίνει μαρτυρική, όχι τους πολιτικούς, τους εγκάθετους δημοσιογράφους και τους ημέτερους/βολεμένους - για να αποτιναχθεί ο γερμανικός ζυγός. Αυτό όμως σημαίνει ότι θα πρέπει, αναγκαστικά να προσδεθούμε σε άλλο άρμα;
Αυτό το ερώτημα θέτει και ο κ.Θανάσης Χατζής στο παρακάτω άρθρο του.   

Υφίσταται ζήτημα επαναπρόσδεσης της Ελλάδας στο αμερικανικό άρμα;

Οι απόψεις των ΗΠΑ για την ελληνική κρίση είναι σαφώς λογι­κότερες από τις νεοφιλελεύθερες ψυχώσεις του γερμανοποιημένου ευρωπαϊκού Βορρά, που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε μια ύφεση, η οποία σωρευτικά βαδίζει στο 30%, και σε παγκόσμιο ρεκόρ που ξεπερνά την ύφεση που ακολούθησε το Κραχ του 1929. Αλλά και η ελληνική κοινωνία διαπνέεται από πρότυπα πολιτισμικά, κοινωνικά, οικονομικά κλπ, που είναι πιο κοντά στο αμερικανικό lifestyle, παρά στο βορειοευρωπαϊκό. «Λογικό», λοιπόν, να συζητείται μια τέτοια επαναπρόσδεση. Εφικτό, όμως, δεν το λέει κανείς εύκολα...

Πολιτιστικός εκβαρβαρισμός και η επίθεση κατά της γλώσσας

Καταπιεσμένοι από τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματά μας, παραβλέπουμε άλλα θέματα που παίζουν βασικό ρόλο, προκειμένου να επιβιώσουμε ως έθνος.
Πρωταρχικής σημασίας είναι φυσικά η ελληνική γλώσσα. Αυτή η τόσο περιεκτική γλώσσα που υπήρξε θεμελιακό συστατικό στην οικοδόμηση του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, που αποτελεί σημαντικό τμήμα όλων των γλωσσών που ομιλούνται στο δυτικό κόσμο και που είναι σεβαστή από τους εκπροσώπους του πνευματικού κόσμου σε ανατολή και δύση και που μόνο ένας λαός δεν της δίνει τη σημασία που της αξίζει. Ξέρετε ποιός!
Στο σημαντικό άρθρο που παραθέτω στη συνέχεια, ο καθηγητής κ.Βασ.Φίλιας αναλύει και μας θυμίζει αυτό το παραμελημένο συστατικό της ύπαρξής μας.

Πολιτιστικός εκβαρβαρισμός και η επίθεση κατά της γλώσσας

του καθηγητή Βασίλη Φίλια *

Η βαθύτατη οικονομική κρίση που διανύει η χώρα έχει ως «παράπλευρη» απώλεια οδηγήσει στην τοποθέτηση του πολιτισμού και της γλώσσας σε δεύτερη μοίρα από πλευράς «προτεραιοτήτων».

Ωστόσο, με τον τρόπο αυτόν παραβλέπεται ότι υπάρχει μια σχέση συγκοινωνούντων δοχείων μεταξύ οικονομικής κρίσης και πολιτιστικής παρακμής.

Η αμάθεια και η αγραμματοσύνη των πολιτικών ηγεσιών, που είναι συνέπεια της πολιτιστικής παρακμής, άνοιξε διά­πλατα την πύλη του Ρωμανού, από την οποία εισέδυσε το διε­θνές χρηματοπιστωτικό και τοκογλυφικό κεφάλαιο που λεη­λατεί τη χώρα και αποσυνθέτει συστηματικά τον κοινωνικό ιστό του λαού μας.

Αμαθείς και αγοραίοι χρεωκόποι κυβέρνησαν αυτή τη χώρα τα τελευταία σαράντα χρόνια και ευθύνονται στο ακέραιο για την εμφάνιση πρωτοφανών μορφών παθογένειας της ελληνι­κής κοινωνίας. Μορφών παθογένειας, που Θα ήταν αδύνατο να πάρουν την έκταση που πήραν, αν είχαν λειτουργήσει ανα­χώματα όπως ο πολιτισμός, η παράδοση, η γλώσσα, η συνεί­δηση εθνικής ταυτότητας και συμφέροντος. Το ότι δεν λειτούρ­γησαν οφείλεται στην ανεπάρκεια της άλλης μεγάλης κατηγο­ρίας ηγεσιών - των καλούμενων πνευματικών και των Μ.Μ.Ε.

Μια γενικευμένη αντίληψη ασυδοσίας και επιτρεπτικότητας, που καλλιέργησαν αυτές οι ηγεσίες προλείανε το πεδίο για τη σχετικοποίηση της έννοιας της διαφθοράς στην αντίληψη του μέσου ανθρώπου, δηλαδή σε τελευταία ανάλυση υπονόμευσε το ηθικό ανοσοποιητικό του σύστημα.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η απαξίωση της Ιστορίας. Ανιστόρητοι «ιστορικοί» επιδόθηκαν συστηματικά στην αποδόμηση της ελληνικής Ιστορίας, ιδιαίτερα της νεότε­ρης, από την επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα. Άλλοι του λεγάμενου «κοσμοπολίτικου» κυκλώματος έκαναν ό,τι μπο­ρούσαν για να «αποδείξουν» ότι Βλάχοι, Αρβανίτες, Πομάκοι και Σαρακατσάνοι δεν είναι 'Ελληνες, αλλά ιδιαίτερες «εθνότη­τες», ενώ μία τρίτη κατηγορία, οι Δυτικοφρενείς, διακήρυξαν ότι δεν υπάρχει ελληνική ετερότητα, αλλά ότι ο σημερινός ελ­ληνικός λαός είναι ένα ακαθόριστο υποπροϊόν της Δυτικής κουλτούρας.

Ακριβώς γι' αυτό στη μεταδικτατορική Ελλάδα λειτούργησε η αποτελεσματικότερη ίσως παγκοσμιοποιητική πέμπτη φά­λαγγα, που ενστερνίζεται τα «ιδεώδη» της παγκοσμιοποίησης: υπέρβαση της έννοιας του έθνους, πολιτισμική ισοπέδωση, γλωσσική εξομοίωση κ.ο.κ., ώστε να διευκολυνθεί η παγκυριαρχία του ζωογόνου και δυναμικά αναπτυξιακού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου (το κατά πόσον είναι ζωογόνο και δυ­ναμικά αναπτυξιακό «αποδεικνύει» η σημερινή ευρωπαϊκή κρίση και η υφέρπουσα παγκόσμια κρίση!)

Ένας Ρώσος ειδικός μιλάει για τα γεωπολιτικά παιχνίδια

Πολλές απορίες γεννάει η πολιτική της Ρωσίας σε διάφορες περιπτώσεις: πριν λίγο καιρό στο θέμα της Κύπρου, μόλις χθες στο θέμα της ΔΕΠΑ, για να αναφερθούμε σε θέματα άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, αλλά και στο θέμα της Συρίας, των αγωγών κλπ.
Η άποψη ενός ρώσου ειδικού σε γεωπολιτικά θέματα, μόνο χρήσιμη θα ήταν. Γι'αυτό παραθέτω πιο κάτω αποσπάσματα από (μακροσκελή) συνέντευξη που έδωσε ο Αλεξάντρ Ντούγκιν (ρώσος πολιτικός φιλόσοφος, κορυφαίος στα γεωπολιτικά και συγγραφέας του βιβλίου "Η τέταρτη πολιτική", που κυκλοφορεί ήδη και στα ελληνικά) στον Δημ.Κωνσταντακόπουλο.
Οι σκέψεις του παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού αναφέρεται στο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται, όχι μόνο στην περιοχή μας, της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και παγκοσμίως.

Η γεωπολιτική σήμερα δεν είναι γραμμικό, αλλά πολυεπίπεδο σύνθετο παιχνίδι. Υπάρχουν παράγοντες που ανήκουν στην ίδια πολιτική οντότητα, αλλά συμπεριφέρονται με πολύ διαφορετικό τρόπο και ακολουθούν αρκετά διαφορετικούς τρόπους.

Υπάρχουν οι ΗΠΑ ως εθνικό κράτος, ο μονοπολισμός, η ει­κόνα της Αμερικής που υπερασπίζονται οι πολύ διάσημοι έως πρόσφατα, αλλά τώρα κάπως ξεχασμένοι νεοσυντηρητικοί. Εί­ναι ο ανοιχτός, απερίφραστος ατλαντισμός. Ό,τι είναι καλό για τις ΗΠΑ είναι καλό για τους υπόλοιπους. Αυτό είναι ένα επί­πεδο παγκόσμιας δράσης και δεν θα’πρεπε να το ξεγράφουμε πρόωρα. Οι ΗΠΑ παραμένουν υπερδύναμη. είναι σε παρακμή, αλλά μια τέτοια παρακμή μπορεί να διαρκέσει αρκετό χρόνο. Πριν από την οριστική τους εξαφάνιση, οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν μεγάλη ζημιά.

Υπάρχει και η παγκόσμια ολιγαρχία που αντιπροσωπεύεται από τους Ρότσιλντ, τους Σόρος και άλλες ισχυρές, παγκόσμιες χρηματιστικές ομάδες. Η Goldman Sachs είναι μάλλον στο πλευρό τους. Αυτοί οι κύκλοι είναι πλήρως διεθνείς, προτι­μούν για ορισμένες επιχειρήσεις τους την Ευρώπη, αλλά ταυ­τόχρονα το αρχηγείο τους είναι στην άλλη πλευρά του Ατλα­ντικού, πέραν των στηλών του Γιβραλτάρ, στο βασίλειο των δαι­μόνων της ύλης, κατά τον Πρόκλο.

Είναι πιθανό ότι αυτές οι δύο ομάδες έχουν κάποιες διαφο­ρές ως προς το μέλλον της παγκόσμιας τάξης και τους τρόπους επιβολής της. Αλλά μοιράζονται το ίδιο σύστημα αξιών και την εμμονή στη φιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Οι διαφορές τους αφορούν το timing και τις μεθόδους.

Σε ό,τι αφορά την ΕΕ, από τη μια μεριά είναι ατλαντικό δη­μιούργημα, μια φιλελεύθερη-καπιταλιστική ζώνη του ΝΑΤΟ και κοινωνία ελεύθερης αγοράς, που βασίζεται στην ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα είδος επέκτασης των δύο ηγετικών ομάδων των ΗΠΑ. Οι αμερικανικές χρηματιστικές ομάδες ελέγχουν το ευρωπαϊκό χρηματιστικό σύστημα, οι αμερικανοί στρατιωτικοί στρατηγικοί κυβερνούν το ΝΑΤΟ.

Ελλάδα και Κύπρος, τα ευρωπαϊκά πειραματόζωα

Πολλοί πιστεύουν ότι το δρόμο για τη μοίρα που έλαχε στην Κύπρο, τον άνοιξε η απάθεια και η μοιρολατρεία των πολιτών της Ελλάδας. Φαίνεται ότι στη χώρα μας δεν εφαρμόστηκε ο Blietzkrieg (ο κεραυνοβόλος πόλεμος), επειδή ο νέος γερμανικός άξονας (συν το ΔΝΤ) φοβόταν τυχόν έντονη αντίδραση από τους "ατίθασους" Έλληνες (τους πολίτες βέβαια, όχι τους πολιτικούς, που τους είχαν δεδομένους). Όταν όμως διαπίστωσαν ότι οι φόβοι τους ήταν αβάσιμοι, και για να μη χάνουν χρόνο, η επέμβαση στην Κύπρο έγινε αστραπιαία. Μάλιστα, σε αυτή την περίπτωση έγινε προσπάθεια από την Κυπριακή Βουλή (αφουγκραζόμενη την επιθυμία των πολιτών) να αποσοβηθούν τα σχέδια των γερμανών, αλλά η απάντηση του "ισχυρού" παράγοντα ήταν παραδειγματικά τιμωρητική (αν και υπήρξε ένα όφελος για τους κύπριους μικροκαταθέτες, που γλύτωσαν το κούρεμα των καταθέσεών τους). Το γεγονός αυτό έδωσε την ευκαιρία στα θλιβερά ανθρωπάκια του "ναι σε όλα", τους κυβερνητικούς βουλευτές της ελληνικής βουλής (που επί μια σχεδόν βδομάδα είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης), να θριαμβολογούν στα τηλεοπτικά παράθυρα για τα πάθη των Κυπρίων και να τα χρησιμοποιούν σαν άλλοθι για την υποταγή τους στα ξένα κελεύσματα.
Στο παρακάτω άρθρο περιγράφεται η μοίρα των δύο ελληνικών χωρών, ποιοί άλλοι παράγοντες έχουν συμφέροντα και τι μέλλει γενέσθαι. 

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ, ΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΕΙΜΑΤΟΖΩΑ

(του Οδυσσέα Διομήδους)

H Κύπρος ακολουθεί πλέον, την τραγική μοίρα της Ελλάδας. Στην Κύπρο έχει ανεβεί το έργο που παίζεται στην Ελλάδα τρία χρόνια τώρα: καταστρέφοντας ένα κράτος, εξοντώ­νοντας έναν λαό. Το φως στην άκρη του τούνελ, που μας υπό­σχονται καιρό τώρα, δεν φαίνεται. Και μάλλον το «φως» είναι η υπόσχεση-αναισθητικό για όσους ακόμη επιμένουν να ελπί­ζουν. Μόνο που αυτοί λιγοστεύουν.

Η Κύπρος, με ασπόνδυλη ηγεσία, στοιχίζεται πίσω από την Ελλάδα των μνημονίων - για το καλό μας-, όπως θα έλεγε ο παλιός ροκ στίχος του Γιάννη του Μηλιώκα.

Αυτή την ώρα, πρώτιστο μέλημα ενός ολίγιστου πρωθυπουρ­γού στην Ελλάδα και ενός εξίσου υποταγμένου προέδρου στην Κύπρο είναι η διατήρηση της χώρας μας στην ευρωζώνη και στο φετίχ που λέγεται «ευρώ». Οι εναλλακτικές απορρίπτονται, ακριβώς γιατί έτσι το θέλει και το απαιτεί ο σχεδιασμός των κέντρων που δίνουν τις εντολές. Απαγορεύεται κάθε σκέψη για στοιχειωδώς αξιοπρεπή διαπραγμάτευση με τους τροϊκανούς ή το ΔΝΤ, απαγορεύεται η, ανάγνωση έστω, της εναλλακτικής άποψης, δηλαδή της προετοιμασίας Ελλάδας και Κύπρου για συντεταγμένη και από κοινού έξοδο από το ευρώ (όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση!).