Όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την τέταρτη δεκαετία του περασμένου αιώνα η θεωρία του νεοφιλελευθερισμού, είχε θεωρηθεί ως πολλά υποσχόμενη εξέλιξη των γνωστών τότε οικονομικών θεωριών, μια μέση οδός ανάμεσα στον φιλελευθερισμό και τον σοσιαλισμό, που πρότεινε την ελεύθερη λειτουργία του μηχανισμού τιμών της ανοικτής αγοράς, την ελεύθερη
επιχειρηματικότητα, και τον ελεύθερο ανταγωνισμό, με σκοπό να δομηθούν κράτη δικαίου. Όπως πάντα σχεδόν, η πράξη διέψευσε τη θεωρία και σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός έχει καταντήσει ο μεγάλος εχθρός των λαών. Το δογματικό σύστημα που καθορίζει τις αρχές που διέπουν τον νεοφιλελευθερισμό είναι η "Συναίνεση της Ουάσιγκτον" (Washington Consensus). Ο Noam Chomsky μας εξηγεί περί τίνος πρόκειται στο κείμενό του που ακολουθεί. Διαβάζοντάς το διαπιστώνουμε ότι όσα συμβαίνουν στη χώρα μας σήμερα, μόνο τυχαία δεν είναι.
Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΗΣ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ
Ο όρος «νεοφιλελευθερισμός» προϋποθέτει ένα σύστημα αρχών που είναι καινούριο αλλά στηρίζεται επίσης στις κλασικές φιλελεύθερες ιδέες για τις οποίες προστάτης άγιος θεωρείται ο Άνταμ Σμιθ. Το δογματικό σύστημα είναι επίσης γνωστό ως «η συναίνεση της Ουάσιγκτον», πράγμα που κάτι υπαινίσσεται για την παγκόσμια τάξη. Προσεκτικότερη θεώρηση δείχνει ότι η πρόταση για την παγκόσμια τάξη είναι αρκετά ακριβής, αλλά όχι τα υπόλοιπα. Τα δόγματα δεν είναι νέα και οι βασικές συλλήψεις απέχουν κατά πολύ από αυτές που έδωσαν πνοή στη φιλελεύθερη παράδοση από την εποχή του Διαφωτισμού.
Η νεοφιλελεύθερη συναίνεση της Ουάσιγκτον είναι μια σειρά αρχών προσανατολισμένων στην αγορά που σχεδιάστηκαν από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τα οποία σε σημαντικό βαθμό οι ΗΠΑ έχουν υπό την κυριαρχία τους· αρχές που εφαρμόζονται από τα ιδρύματα αυτά με διάφορους τρόπους - στην περίπτωση των ευάλωτων κοινωνιών εφαρμόζονται συχνά ως αυστηρά προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής. Εν συντομία οι βασικοί κανόνες είναι: Ελευθερώστε το εμπόριο και τη χρηματοπιστωτική αγορά, αφήστε την αγορά να καθορίζει τις τιμές («σωστές τιμές»), βάλτε τέρμα στον πληθωρισμό («μακροοικονομική σταθερότητα»), ιδιωτικοποιήστε. Η κυβέρνηση πρέπει «να βγει από τη μέση» - ως εκ τούτου και ο πληθυσμός, εφόσον η κυβέρνηση είναι δημοκρατική, αν και το συμπέρασμα αυτό δεν λέγεται ανοικτά . Οι αποφάσεις αυτών που επιβάλλουν τη «συναίνεση» φυσικά επηρεάζουν έντονα την παγκόσμια τάξη. Μερικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι ισχύουν πολύ σκληρότερες θέσεις. Ο διεθνής επιχειρηματικός Τύπος αναφέρει αυτούς τους θεσμούς ως τον πυρήνα μιας «de facto παγκόσμιας κυβέρνησης» μιας νέας «ιμπεριαλιστικής εποχής».
Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΗΣ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝΟ όρος «νεοφιλελευθερισμός» προϋποθέτει ένα σύστημα αρχών που είναι καινούριο αλλά στηρίζεται επίσης στις κλασικές φιλελεύθερες ιδέες για τις οποίες προστάτης άγιος θεωρείται ο Άνταμ Σμιθ. Το δογματικό σύστημα είναι επίσης γνωστό ως «η συναίνεση της Ουάσιγκτον», πράγμα που κάτι υπαινίσσεται για την παγκόσμια τάξη. Προσεκτικότερη θεώρηση δείχνει ότι η πρόταση για την παγκόσμια τάξη είναι αρκετά ακριβής, αλλά όχι τα υπόλοιπα. Τα δόγματα δεν είναι νέα και οι βασικές συλλήψεις απέχουν κατά πολύ από αυτές που έδωσαν πνοή στη φιλελεύθερη παράδοση από την εποχή του Διαφωτισμού.
Η νεοφιλελεύθερη συναίνεση της Ουάσιγκτον είναι μια σειρά αρχών προσανατολισμένων στην αγορά που σχεδιάστηκαν από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τα οποία σε σημαντικό βαθμό οι ΗΠΑ έχουν υπό την κυριαρχία τους· αρχές που εφαρμόζονται από τα ιδρύματα αυτά με διάφορους τρόπους - στην περίπτωση των ευάλωτων κοινωνιών εφαρμόζονται συχνά ως αυστηρά προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής. Εν συντομία οι βασικοί κανόνες είναι: Ελευθερώστε το εμπόριο και τη χρηματοπιστωτική αγορά, αφήστε την αγορά να καθορίζει τις τιμές («σωστές τιμές»), βάλτε τέρμα στον πληθωρισμό («μακροοικονομική σταθερότητα»), ιδιωτικοποιήστε. Η κυβέρνηση πρέπει «να βγει από τη μέση» - ως εκ τούτου και ο πληθυσμός, εφόσον η κυβέρνηση είναι δημοκρατική, αν και το συμπέρασμα αυτό δεν λέγεται ανοικτά . Οι αποφάσεις αυτών που επιβάλλουν τη «συναίνεση» φυσικά επηρεάζουν έντονα την παγκόσμια τάξη. Μερικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι ισχύουν πολύ σκληρότερες θέσεις. Ο διεθνής επιχειρηματικός Τύπος αναφέρει αυτούς τους θεσμούς ως τον πυρήνα μιας «de facto παγκόσμιας κυβέρνησης» μιας νέας «ιμπεριαλιστικής εποχής».
