Ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου

Είναι σίγουρο ότι όλοι γνωρίζετε το Θούριο του Ρήγα (Βελεστινλή) Φεραίου.
Πόσους από τους στίχους του θυμάστε αυτή τη στιγμή;

Η λέξη "θούριος" -που σημαίνει ορμητικός, μαινόμενος- δεν προϋπήρχε της εποχής τού Ρήγα, αλλά καταγράφεται τότε για πρώτη φορά στο ελληνικό λεξιλόγιο και γίνεται συνώνυμη με τον επαναστατικό παιάνα.
Δεν πρόκειται για ένα απλό ποίημα, αλλά για στίχους που πήγασαν από τέσσερεις αιώνες σκλαβιάς και από τη δίψα για αποτίναξη του ζυγού των δυναστών.

Διαβάστε τον και θα θυμηθείτε γιατί η λεβεντιά ήταν συνώνυμη με τον Έλληνα. 

(έχω αφαιρέσει μόνο μερικούς -λίγους- στίχους του Θούριου που αναφερόνταν σε κάποια πολύ συγκεκριμένα ονόματα της εποχής του Ρήγα κι έχω τροποποιήσει ελαφρά μερικές καταλήξεις λέξεων για να γίνει πιο προσιτός και στους νεότερους) 

Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά,

μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά;

Σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε κλαδιά,

να φεύγουμ' απ' τον κόσμο, για την πικρή σκλαβιά;

Να χάνουμε αδέλφια, πατρίδα και γονείς,

τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;

Κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,

παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή.

Τι σ' ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά;

στοχάσου πως σε ψένουν, καθ' ώρα στη φωτιά.

Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθείς

ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθείς.

Δουλεύεις όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σου πει,

κι' αυτός πασχίζει πάλι, το αίμα σου να πιει.