Η μεγάλη ανταλλαγή: προσφυγικό αντί αξιολόγησης (του Στ.Λυγερού)

Βρίσκω ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι έχουν ανακατευτεί τα οικονομικά μας θέματα με τα γεωστρατηγικά. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι από το 2010 οι ελληνικές κυβερνήσεις υποκύπτουν στους συνεχείς εκβιασμούς των "εταίρων" μας, η αποδοχή των απαιτήσεών τους σε θέματα κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, θα έχει ως αποτέλεσμα να παραδώσουμε τα κλειδιά της χώρας μας σε ξένα χέρια.
Τα διαμειβόμενα ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους "εταίρους" μας, τόσο στα οικονομικά θέματα (μνημόνιο, αξιολόγηση κλπ), όσο και στο προσφυγικό που άπτεται στα γεωστρατηγικά μας συμφέροντα, αλλά και τις εξελίξεις στον ευρύτερο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου παραθέτει στο άρθρο του - που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το χθεσινό ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ - ο κ. Σταύρος Λυγερός.

Ούτε πέντε μήνες μετά την εντυπωσιακή εκλογική νίκη του Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση Τσίπρα δίνει αγώνα επιβίωσης με απροσδιόριστη προς το παρόν κατάληξη. Η ψήφιση της τροπολογίας για τις τηλεοπτικές άδειες ήταν μία αντεπίθεση στο εσωτερικό μέτωπο με ισχυρό πολιτικό συμβολισμό. Οι πραγματικές απειλές, όμως, προέρχονται –τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση– από αλλού.
Οι πρωτόγνωρες μετά το 2011 κοινωνικές αντιδράσεις, κυρίως οι κινητοποιήσεις των αγροτών, εκ των πραγμάτων δοκιμάζουν την αντοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Ταυτοχρόνως, οι μαξιμαλιστικές απαιτήσεις των δανειστών εμποδίζουν προς το παρόν την προσπάθεια της κυβέρνησης να προχωρήσει με ταχύ ρυθμό την 1^η αξιολόγηση, γεγονός που συντηρεί το κλίμα αβεβαιότητας.

Πολιτική ανασκόπηση του 2015 και εξελίξεις το 2016 (του Σταύρου Λυγερού)

Ας δούμε μια σύντομη ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε και προβλέψεις για τις πολιτικές εξελίξεις της χρονιάς που έρχεται από την αναλυτική ματιά του κ.Σταύρου Λυγερού.

Πριν ένα χρόνο τέτοιες ημέρες, η Ελλάδα χόρευε στον ρυθμό της επικείμενης τρίτης ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Όλα έδειχναν ότι η τότε κυβερνητική πλειοψηφία δεν θα κατάφερνε να συγκεντρώσει τον μαγικό αριθμό των 180 βουλευτικών ψήφων με αποτέλεσμα την άμεση προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Έτσι και έγινε.
Από τότε οι εξελίξεις άρχισαν να τρέχουν με φρενήρη ρυθμό. Όπως αναμενόταν, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου και ο Τσίπρας σχημάτισε κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ του Καμμένου. Μπορεί αυτή η σύμπραξη να εξέπληξε πολλούς και να κρίθηκε παράδοξη, αλλά δεν ήταν. Οι δύο εταίροι είχαν πολύ διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, αλλά είχαν και πολλούς κοινούς πολιτικούς παρονομαστές (πρωτίστως την αντιμνημονιακή θέση) και συγκλίνοντα συμφέροντα.

Τα όσα ακολούθησαν είναι γνωστά: Ο γεμάτος αυταπάτες πρώτος κύκλος των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές που κατέληξε στη μεταβατική συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου. Ακολούθησε ο δεύτερος και αδιέξοδος κύκλος, το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων, η προκήρυξη του δημοψηφίσματος και το εντυπωσιακό «όχι» στις ασφυκτικές συνθήκες των capital controls. Ο κύκλος έκλεισε στη σύνοδο κορυφής της 12^ης-13^ης Ιουλίου με τη δραματική συνθηκολόγηση του Τσίπρα.
Από εκείνη την ημέρα και μετά το κυβερνητικό σκάφος αλλάζει πορεία. Την υπογραφή του 3^ου Μνημονίου ακολουθεί η ψήφισή του από τη Βουλή με τη σύμπραξη κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι). Το καλοκαίρι του 2015 θα μείνει στην ιστορία ως το καλοκαίρι της μεγάλης στροφής.
Η συνεπακόλουθη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ στέρησε από την κυβέρνηση την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αρνούμενος το σενάριο ενός κυβερνητικού συνασπισμού με τα άλλα μνημονιακά κόμματα, ο Τσίπρας ξανάστησε κάλπες στις 20 Σεπτεμβρίου. Παρά την κραυγαλέα πολιτική κωλοτούμπα του κέρδισε με αμελητέες απώλειες και επανήλθε στο μέγαρο Μαξίμου με τον ίδιο εταίρο. Είχε την ικανοποίηση, μάλιστα, να δει τους εσωκομματικούς αντιπάλους του να μένουν εκτός Βουλής.