Ο Ιανός του ανασχηματισμού (του Σταύρου Λυγερού)

Όταν, αμέσως  μετά τη γνωστοποίηση του αποτελέσματος των ευροεκλογών ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και τα  πρωτοκλασσάτα στελέχη των δυο κομμάτων που συγκροτούν τη μνημονιακή κυβέρνηση, προέβησαν στις πρώτες τους δηλώσεις είχε γίνει φανερό ότι το μήνυμα των εκλογών δεν τους είχε γίνει αντιληπτό (ή μπορεί να μην τους συνέφερε να το αντιληφθούν ή ακόμα ίσως να μην τους άφηναν τα ξένα αφεντικά τους να δείξουν ότι το έχουν αντιληφθεί).
Απόδειξη είναι ο εκτεταμένος ανασχηματισμός, ο οποίος δεν μπορεί να εξηγηθεί λογικά, από όποια πλευρά και αν τον δούμε. Αν τον δούμε από τη σκοπιά της κυβέρνησης, γιατί να αλλάξει σχεδόν ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο, αφού αυτό είναι που πέτυχε το πολυδιαφημισμένο ...success story! Αν το δούμε από αντιπολιτευτική σκοπιά, ποιο είναι το νόημα της αλλαγής τόσων υπουργών με άλλους που σίγουρα δεν υπερτερούν ποιοτικά (και μήπως υπάρχουν ποιοτικά στελέχη στα δυο μνημονιακά κόμματα;). Το μήνυμα των ευροεκλογών -ακούστηκε από όλες τις σοβαρές φωνές- ήταν η απαίτηση των πολιτών για αλλαγή πολιτικής.
Ο ανασχηματισμός αυτός έχει δυο πρόσωπα σύμφωνα με τον κ.Σταύρο Λυγερό. Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο του, θα καταλάβουμε τι εννοεί.

Ο Ιανός του ανασχηματισμού

Οταν ο πρωθυπουργός δήλωσε πως έλαβε το μήνυμα της ευρωκάλπης, πολλοί πίστεψαν ότι η εκλογική ήττα της ΝΔ θα τον οδηγούσε σε κάποιου είδους διαφοροποίηση της ασκούμενης πολιτικής. Ο ανασχηματισμός όμως δεν επιβεβαιώνει αυτές τις ελπίδες. Η επιλογή των προσώπων στα υπουργεία που συνδέονται με την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών καταδεικνύει το αντίθετο. Στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης παρέμεινε ο νεοφιλελεύθερος Μητσοτάκης. Το ίδιο συνέβη με τον υπάκουο Βρούτση στο Εργασίας.
Στο υπουργείο Υγείας, που είναι πολιτικό ναρκοπέδιο, τον βασιλικότερο του βασιλέως Γεωργιάδη αντικατέστησε ο επίσης σκληρός μνημονιακός Βορίδης. Ο Σαμαράς συνειδητοποίησε ότι όσο τον κρατάει εκτός κυβέρνησης μάλλον ενισχύει τις αρχηγικές φιλοδοξίες του και γι' αυτό τού χάρισε μια προαγωγή-δηλητήριο. Στο υπουργείο Ανάπτυξης πήγε ο Δένδιας. Ο Κερκυραίος πολιτικός μπορεί να έγινε ευρύτερα γνωστός από τη θητεία του στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, αλλά είναι γνωστός νεοφιλελεύθερος, που διατηρεί στενούς δεσμούς με την ολιγαρχία του χρήματος. Μ' αυτή την έννοια, η αντικατάσταση του μάλλον πολιτικά φθαρμένου Χατζηδάκη υπηρετεί τις εντυπώσεις και όχι την ουσία.

Ιδού τα ποσοστά που θα πάρουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ στις επόμενες εκλογές!

Ακούσαμε και διαβάσαμε διάφορες αναλύσεις των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών της Κυριακής που μας πέρασε. Άλλες σοβαρές κι άλλες αστείες (όπως των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που έχασαν το εν τρίτο των ψήφων που είχαν πάρει στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές και δηλώνουν νικητές ...αλλά εδώ ταιριάζει το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι"). 
Από αυτή τη γωνιά θα ήθελα σήμερα να ασχοληθώ με το ποσοστό που έλαβαν τα μικρά λεγόμενα κόμματα στις τελευταίες πέντε αναμετρήσεις, επειδή θεωρώ ότι μπορούμε να εξάγουμε κάποια χρήσιμα και για το μέλλον συμπεράσματα. Και για το λόγο αυτό θα επικαλεστώ τα σχετικά ποσοστά τόσο των δυο εκλογικών αναμετρήσεων του 2009 (ευρωεκλογών και βουλευτικών), όσο και των δυο βουλευτικών εκλογών του 2012.

Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 το ποσοστό των μικρών κομμάτων ανήλθε στο 6,9% (χωρίς να προσθέσουμε το ποσοστό των Οικολόγων που έφτασε στο 3,49% χαρίζοντάς τους έναν ευρωβουλευτή). Σε αυτές τις εκλογές το ποσοστό της ΝΔ -που ήταν κυβέρνηση τότε- έφτασε το 32,3%, του ΠΑΣΟΚ στο 36,65%, του ΚΚΕ στο 8,35% και του ΛΑΟΣ στο 7,15%. Ο ΣΥΡΙΖΑ -πριν την αποχώρηση των στελεχών του που αργότερα σχημάτισαν τη ΔΗΜΑΡ- είχε πάρει 4,70%.

Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν τέσσερις μήνες αργότερα το ποσοστό των μικρών κομμάτων έπεσε στο 2% περίπου (και των Οικολόγων στο 2,5%), έφυγε δηλαδή ποσοστό 4,9+1=5,9 μονάδων. Ακόμα μειώθηκε τόσο το ποσοστό του ΛΑΟΣ κατά μιάμιση μονάδα, όσο και του ΚΚΕ κατά λίγο κάτω από τη μονάδα. Πού πήγαν αυτές οι ψήφοι; Το ΠΑΣΟΚ (του ...λεφτά υπάρχουν) τις πήρε σχεδόν όλες φτάνοντας στο 43,92% (αύξηση κατά 7,3 μονάδες περίπου), ενώ λίγο πάνω από 1% αυξήθηκε το ποσοστό της ΝΔ.

Σκοπός του σημειώματος αυτού είναι να καταλάβουμε τι ψηφίζουν οι πολίτες όταν επικρατεί η λογική της χαμένης ψήφου και υπάρχει κρίσιμο διακύβευμα σε συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση. Στις ευρωεκλογές που είναι γεγονός ότι ψηφίζουμε πιο χαλαρά, οι ψήφοι διαχέονται σε πολλά μικρά κόμματα. Όταν πρόκειται όμως για κρίσιμη επιλογή κυβέρνησης, οι ψήφοι συγκεντρώνονται στους διεκδικητές της εξουσίας. Το ίδιο συμπέρασμα θα βγάλουμε εξετάζοντας τα αποτελέσματα των δυο διαδοχικών βουλευτικών εκλογών του 2012. 

Λίγες σκέψεις πριν πάω να ψηφίσω...

Είναι γεγονός ότι δεν είμαι οπαδός κανενός κόμματος.
Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες δεν θυμάμαι να έχω ψηφίσει το ίδιο κόμμα σε δυο συνεχόμενες βουλευτικές εκλογές, πόσω μάλλον σε ευρωεκλογές.
Η σημερινή ψήφος όμως στην κάλπη των ευροεκλογών έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σπουδαιότητα που οφείλεται στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ευρώπη εξαιτίας της πολιτικής λιτότητας που έχει επιβληθεί από τους γερμανούς, κυρίως στις χώρες της νότιας Ευρώπης, με τη βοήθεια των φιλικών και πρόθυμων κυβερνήσεων που εκείνοι έχουν προκρίνει (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία κατά βάση. Κύριες μέθοδοί τους η τρομοκράτηση των πολιτών με το δόγμα του σοκ, η παραπλανητική προπαγάνδα με τη βοήθεια των εξαγορασμένων συστημικών ΜΜΕ και τα εκβιαστικά διλήμματα στις εκλογικές αναμετρήσεις με βασικό όπλο το ευρώ.
Είναι κρίσιμο το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις κάλπες όλων των ευρωπαϊκών κρατών.

Ας μείνουμε όμως στην Ελλάδα. Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές τα έχουμε ξαναπεί και η ιδιαιτερότητά τους δεν προσφέρεται για ασφαλή πολιτικά συμπεράσματα.
Στις ευρωεκλογές όμως μας δίνεται η δυνατότητα να εκφράσουμε την άποψή μας για την πορεία που ακολουθεί η Ενωμένη Ευρώπη, κομμάτι της οποίας αποτελεί η χώρα μας.
Θα μας δοθούν μερικές δεκάδες ψηφοδέλτια, κάποιο από τα οποία θα εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις του καθενός από εμάς. Ποιο θα πρέπει όμως να είναι το κριτήριο επιλογής μας; 
Ας ξεκινήσουμε ανάποδα. Ας μεταφερθούμε δώδεκα ώρες μετά, όταν θα έχουν αρχίσει να ξεκαθαρίζουν τα αποτελέσματα και να εξάγονται συμπεράσματα. Πού θα επικεντρώνονται αυτά;
Πρώτα πρώτα, καμιά τριανταπενταριά από αυτά θα αναφέρονται ως "λοιπά". Όσο και αν δεν μου αρέσει, πρόκειται για τη λογική της χαμένης ψήφου. Μετά θα καταμετρηθούν οι ψήφοι που πήγαν στα κόμματα που κατεβαίνουν με σύνθημα τη δραχμή (ομολογώ ότι αυτή την εποχή είμαι υπέρ του ευρώ με ποσοστό 65-35%). Έχω περιέργεια επίσης για τα ποσοστά που θα πάρουν τα δυο προηγούμενα δεκανίκια των μνημονιακών κυβερνήσεων ΔΗΜΑΡ και ΛΑΟΣ.
Πολλή κουβέντα θα γίνει για τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, που όλες οι προβλέψεις τη δίνουν ως τρίτο κόμμα. Θα συνδυαστεί μάλιστα με τις ψήφους που θα πάρουν αντίστοιχων απόψεων κόμματα σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη.
Επίσης χωριστά θα πρέπει να εξετάσουμε τα ποσοστά του ΚΚΕ, εφόσον δεν εντάσσονται ως υποστηρικτικά κάποιας από τις δυο επικρατούσες τάσεις. Σημασία επίσης θα έχει το ποσοστό που θα πάρει η ανερχόμενη ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ας καταλήξουμε στα ακραιφνώς πολιτικά συμπεράσματα που θα προκύψουν από τις ψήφους σε ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, Ελιά/ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Ανεξάρτητους Έλληνες.

Τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Εσπερία... (του Γ.Βαρουφάκη)

Σε τέσσερεις μέρες έχουμε εκλογές σε όλη την Ευρώπη. Πρόκειται για τις πιο ενδιαφέρουσες εκλογές, πιστεύω, από τη δημιουργία της Ε.Ε. Από το αποτέλεσμά τους θα καταλάβουμε αν οι ευρωπαίοι πολίτες είναι ικανοποιημένοι από τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα, ή αν επιθυμούν κάποιες αλλαγές στην πορεία της. 
Για την Ελλάδα τα γράφουμε και τα διαβάζουμε συνεχώς. Ας δούμε όμως τι γίνεται και σε κάποια άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Μας ξεναγεί ο Γιάννης Βαρουφάκης.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΗΝ ΕΣΠΕΡΙΑ
 
Είναι φυσιολογικό, με τόσα προβλήματα που μας ταλανίζουν, να ασχολούμαστε με τα δεινά του οίκου μας. Όμως, καθώς πλησιάζουν ευρωπαϊκού βεληνεκούς εκλογές, έχει σημασία να ρίξουμε μια ματιά στο τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Οι ειδήσεις εξ Εσπερίας που ακολουθούν θέτουν τα εγκλήματα που επιτελούνται στην Ελλάδα σε ένα γενικότερο πλαίσιο, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί το ευρωπαϊκό κατεστημένο: Με πρόγραμμα και συντονισμένα εναντίον όλων των ευρωπαίων ταυτόχρονα!
 
Ισπανία
Όποια εφημερίδα διαβάσουμε θα μας πει ότι η Ισπανία ξέφυγε από την κρίση και βρίσκεται σε φάση ανάκαμψης. Η ανεργία έχει μειωθεί, έστω και λίγο, ενώ το ΑΕΠ της χώρας σταμάτησε να μειώνεται και αυξάνεται ξανά αργά αλλά σταθερά. Η λιτότητα, το ισπανικό μνημόνιο και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών πέτυχαν (σας θυμίζει κάτι αυτό;).

Ευρωεκλογές με κρίσιμο πολιτικό διακύβευμα (του Σταύρου Λυγερού)

Τα έφερε έτσι ο καιρός και -ιδίως- οι καταστάσεις, ώστε τις ελπίδες μεγάλου μέρους των ελλήνων πολιτών για να γλυτώσουν από τις μνημονιακές πολιτικές, να τις εκφράζει ένα τέως μικρό κόμμα που ξεπετάχτηκε απότομα και αφύσικα. Όμως αφύσικη δεν θα χαρακτηρίζαμε την πολιτική κατάσταση που ζούμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια; Ποιός θα φανταζόταν πριν τα μνημόνια ότι ένα κόμμα που πάσχιζε να μπει στη βουλή θα γινόταν αξιωματική αντιπολίτευση, ή ότι θα έμπαινε στη βουλή ένα κόμμα ναζιστικής ιδεολογίας και δομής. Μήπως ότι το κόμμα της δημοκρατικής κεντροδεξιάς θα διολίσθαινε τόσο δεξιά που να έχει Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο πρώην αρχηγό της ΕΠΕΝ, Εκπρόσωπο Τύπου βαφτιστήρα του τέως βασιλιά και προβεβλημένα στελέχη προερχόμενα από άλλο ακροδεξιό κόμμα; (Θυμάστε με πόση αποστροφή αναφερόμαστε κάποτε σε χουντοβασιλικά σταγονίδια;). Ακόμα ποιός φανταζόταν ότι το κόμμα που εξέφραζε το σοσιαλισμό και την ελπίδα μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού θα καταντούσε στήριγμα μιας αυταρχικής κυβέρνησης;
Όμως, παρά τις έξωθεν παρεμβάσεις, οι έλληνες πολίτες έχουν την ευκαιρία να αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων με το μόνο όπλο που τους έχει απομείνει, την ψήφο τους. Τη φορά αυτή το αποτέλεσμα των ευροεκλογών (και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ε.Ε.) έχει τη μεγαλύτερη σημασία: θα διατρανώσει την επιθυμία των λαών για μια διαφορετική πορεία προς όφελος των λαών και όχι των τραπεζών, την επιθυμία για τερματισμό των θανατερών πολιτικών λιτότητας και επιστροφή στην ανάπτυξη.
Όχι λοιπόν χαλαρή ψήφος αυτή τη φορά, διότι το πολιτικό διακύβευμα είναι κρίσιμο, όπως μας αναλύει ο κ.Σταύρος Λυγερός με το άρθρο του που αναδημοσιεύω πιο κάτω από τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Χαλαρή ψήφος για κρίσιμο πολιτικό διακύβευμα
 
Παραδοσιακά, οι Έλληνες ψηφίζουν πιο χαλαρά στις ευρωεκλογές, γεγονός που ευνοεί τα μικρά κόμματα. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα διαφέρουν. Από τις ευρωκάλπες δεν θα προκύψουν γενικά και αφηρημένα κάποια συμπεράσματα για το συσχετισμό δυνάμεων. Με άλλα λόγια δεν θα έχουμε μια γιγαντιαία δημοσκόπηση, αλλά τη μάχη που ουσιαστικά θα κρίνει την επιβίωση της κυβέρνησης Σαμαρά και σε μεγάλο βαθμό την έκβαση των εθνικών εκλογών.
Όλες σχεδόν οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι πρώτο κόμμα στις 25 Μαΐου θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια εκλογική νίκη με μικρή διαφορά όμως δεν θα είναι πραγματική πολιτική νίκη για την Κουμουνδούρου. Πρώτον, επειδή οι ψηφοφόροι μπορούν στις ευρωκάλπες να εκδηλώσουν χωρίς άμεσες επιπτώσεις την οργή τους. Δεύτερον, επειδή, όταν θα έρθει η ώρα των εθνικών εκλογών, η ΝΔ, με την αμέριστη υποστήριξη των εγχώριων αρχουσών ελίτ, του κατεστημένου μιντιακού συστήματος και του ευρωιερατείου, θα καλλιεργήσει σε βαθμό υστερίας το φόβο και θα προβάλει εκβιαστικά διλήμματα για να υφαρπάξει την ψήφο.
Όσο πιο μικρή θα είναι η διαφορά στις ευρωεκλογές, τόσο πιο αμφίρροπη θα είναι η μάχη για την εξουσία. Και αντιστρόφως, όσο πιο μεγάλη είναι η διαφορά υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο πιο εύκολη θα είναι η νίκη του στις εθνικές εκλογές. Αν και είναι δύσκολο να ορίσει κανείς με ακρίβεια τη διαφορά πάνω από την οποία θα προκληθεί το φαινόμενο της εκλογικής χιονοστιβάδας, το όριο είναι οι 4-5 μονάδες.

Η αποτυχημένη παράσταση στο Eurogroup για το χρέος (του Στ.Λυγερού)

Τις πραγματικές συνθήκες, όπως έχουν διαμορφωθεί, σε αντίθεση με αυτές που προβάλλουν τα κυβερνητικά προπαγανδιστικά μέσα στην πορεία προς τις εκλογές περιγράφει στο παρακάτω άρθρο του ο κ.Σταύρος Λυγερός. Και για μια ακόμα φορά γίνεται φανερό ότι η πολιτική της μνημονιακής συγκυβέρνησης δεν έχει σκοπό να υπηρετήσει τους έλληνες πολίτες που την εξέλεξαν, αλλά τους ξένους εντολείς της.

Η αποτυχημένη παράσταση στο Eurogroup για το χρέος
 
Ήταν εξαρχής δεδομένο ότι η συζήτηση στο Eurogroup για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα είχε αποκλειστικό σκοπό να προσφέρει στην κυβέρνηση Σαμαρά ένα επικοινωνιακό δωράκι ενόψει ευρωεκλογών. Αλλά κι αυτή η παράσταση δεν πήγε όσο καλά θα ήθελαν στο Μέγαρο Μαξίμου. Το αντίθετο, μάλιστα. Η άρνηση του Στουρνάρα να ζητήσει «κούρεμα» κατέδειξε ότι η Αθήνα μιλάει με τη φωνή του Βερολίνου. Το γεγονός ότι ο Σόιμπλε είχε αποτρέψει τον Έλληνα ομόλογό του δεν είναι λόγος η κυβέρνηση Σαμαρά να μην θέσει τέτοιο αίτημα. Δεν θα ήταν, άλλωστε, χωρίς υποστήριξη. Το ίδιο απαιτεί και το ΔΝΤ. 
Σε όποιες χώρες πήγε το ΔΝΤ έχει αφήσει πολύ κακή φήμη για την εμμονή του σε πολιτικές μονοδιάστατης λιτότητας. Από την άλλη πλευρά όμως είναι επαγγελματίας στη διαχείριση πτωχεύσεων. Δεν ζητάει, βεβαίως επιμόνως «κούρεμα» του ελληνικού χρέους από φιλελληνική διάθεση· το ζητάει επειδή έχει συνείδηση ότι είναι ο μόνος τρόπος για να καταστεί βιώσιμο.

Οι δυο προπαγανδιστικές αιχμές της ΝΔ (του Στ.Λυγερού)

Είναι γεγονός ότι στην προπαγανδιστική προβολή των απόψεών της (έχοντας βέβαια στη διάθεσή της το βαρύ πυροβολικό των ΜΜΕ και τη βοήθεια των ξένων αφεντικών της) η μνημονιακή συγκυβέρνηση έχει επικρατήσει κατά κράτος του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η απειρία σε αυτόν τον τομέα είναι παραπάνω από εμφανής. Αντί να θέτει την ατζέντα των θεμάτων η αντιπολίτευση - και υπάρχουν τόσα θέματα που θα της έδιναν ώθηση! - στριμώχνοντας την κυβέρνηση στη γωνία, είναι η μνημονιακή παράταξη που επιτίθεται, εκμεταλλευόμενη κυρίως την πολυφωνία που υπάρχει στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας στην άκρη (θάβοντας) τα θέματα που δεν τη συμφέρουν.
Σε αυτή την επικοινωνιακή μάχη αναφέρεται ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω σήμερα από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Με δυο προπαγανδιστικές αιχμές η ΝΔ στη μάχη των ευρωεκλογών
 
Δεν πρόλαβαν στο Μέγαρο Μαξίμου να χαρούν την επικοινωνιακή επιτυχία που είχε η εγγυημένη και πολιτικά πριμοδοτημένη μερική επιστροφή της Ελλάδας στις Αγορές, και έλαβαν δώρο αυτή τη φορά από την Κουμουνδούρου. Με τους χειρισμούς στην υπόθεση Σαμπιχά, ο Τσίπρας αναζωπύρωσε τις αμφιβολίες της συντριπτικής πλειονότητας των εκλογικών... προσφύγων για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ στα εθνικά θέματα, εξωθώντας τους να κάνουν δεύτερες σκέψεις για το τι θα ψηφίσουν. 
Το κλίμα που έχει διαμορφωθεί προσφέρει αναμφίβολα σημαντικό πολιτικό πλεονέκτημα στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Η υπόθεση Μπαλτάκου μοιάζει να ανήκει στο μακρινό παρελθόν, ενώ με την αμέριστη συμβολή του κατεστημένου μιντιακού συστήματος καλλιεργούνται με σχετική επιτυχία προσδοκίες για σταθεροποίηση της οικονομίας. Κι αυτό όταν ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού έχουν πέσει ή είναι έτοιμα να πέσουν στον γκρεμό. 

Ο Τσίπρας, η Σαμπιχά και οι δυο βάρκες (του Σταύρου Λυγερού)

Η τρικλοποδιά που έβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ στον εαυτό του έχει προκαλέσει συζητήσεις για το θέμα των μειονοτήτων στη Θράκη που μόνο καλό δεν μπορούν να κάνουν στα εθνικά θέματα. Η κυβερνητική πλευρά, προκειμένου να ωφεληθεί πολιτικά, εκμεταλλεύεται το λάθος της αξιωματικής αντιπολίτευσης παραβλέποντας τα βλαπτικά αποτελέσματα που μπορεί να έχει η επέκταση μιας τέτοιας συζήτησης.
Τα ΜΜΕ παρουσιάζουν το θέμα που δημιουργήθηκε αποσπασματικά, ανάλογα με ποια πλευρά του θέλουν (έχουν συμφέρον) να προβάλλουν. Το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, θεωρώ ότι είναι το πλέον διαφωτιστικό από όσα έχω διαβάσει τις μέρες αυτές.

Ο Τσίπρας, η Σαμπιχά και οι δυο βάρκες 
Ο αποκλεισμός ενός υποψηφίου από το ψηφοδέλτιο ενός κόμματος συνήθως είναι θέμα δευτερεύουσας σημασίας. Αυτό που κάνει την περίπτωση της Ρομά κοινωνικής ακτιβίστριας Σαμπιχά Σουλεϊμάν διαφορετική είναι ότι ο εκ των υστέρων αποκλεισμός της από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ έχει αιτίες που μόνο επιφανειακά παραπέμπουν σε εσωκομματικές αντιθέσεις. 
Υπενθυμίζουμε ότι η Κεντρική Επιτροπή έχει εγκρίνει με ευρεία πλειοψηφία την υποψηφιότητα της Σαμπιχά. Πριν την υπερψηφίσει, άλλωστε, άκουσε τις ενστάσεις του μέλους της Αϊχάν Καραγιουσούφ, ο οποίος κατέληξε με τη φράση «εμείς οι Τούρκοι δεν θα ψηφίσουμε την Τσιγγάνα»! Το θέμα, λοιπόν, έπρεπε να είχε λήξει. 
Μειονοτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στη Θράκη όμως με επικεφαλής το βουλευτή Ξάνθης και γνωστό για τις στενές σχέσεις του με το τουρκικό προξενείο Ζεϊμπέκ, μεθόδευσαν την ανατροπή της απόφασης. Έστειλαν το μήνυμα ότι οι τοπικές οργανώσεις αντιδρούν και απείλησαν την Κουμουνδούρου ότι θα χάσει τις μουσουλμανικές ψήφους και στις ευρωεκλογές και στις αυτοδιοικητικές κάλπες.

Οι Ευρωεκλογές θα κρίνουν και τη μάχη για την εξουσία (του Στ.Λυγερού)

Τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην πραγματικότητα που ζούμε και στην πραγματικότητα που προβάλλουν τα συστημικά ΜΜΕ τονίζει στο άρθρο που αναδημοσιεύω πιο κάτω ο κ.Σταύρος Λυγερός, ενώ στη συνέχεια παρουσιάζει τις προβλέψεις του για τις εξελίξεις που κατά πάσα πιθανότητα θα ακολουθήσουν την αναμενόμενη από πολλούς συντριπτική ήττα της μνημονιακής παράταξης.
Προσωπικά, βέβαια, δεν συμμερίζομαι αυτή την αισιοδοξία, παρακολουθώντας την προεκλογική στρατηγική των δύο κύριων μονομάχων, σύμφωνα με την οποία η ΝΔ ακολουθεί επιθετική πολιτική αναγκάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ να αμύνεται διαρκώς, αντί να συμβαίνει το αντίθετο, πολύ περισσότερο όταν υπάρχουν τόσα επιχειρήματα εναντίον της κυβέρνησης, τα οποία η αξιωματική αντιπολίτευση δεν δείχνει να μπορεί να εκμεταλλευτεί. 
Να αναφέρω ακόμα τη θλίψη που γέμισε τους πολίτες η αδυναμία του Σαμαρά να αρνηθεί την επίσκεψη του αφεντικού του, της Μέρκελ δηλαδή, που του επιβλήθηκε για να τη χρησιμοποιήσει εκείνη ως θετικό στοιχείο στην προεκλογική της καμπάνια, ενώ σε εκείνον μόνο κακό μπορούσε να κάνει.
Ας διαβάσουμε όμως τον τακτικό εβδομαδιαίο σχολιασμό της επικαιρότητας από τον κ.Στ.Λυγερό.

Οι Ευρωεκλογές θα κρίνουν και τη μάχη για την εξουσία
 
Η επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές κατάφερε να βελτιώσει το πολιτικό κλίμα για την κυ­βέρνηση. Επικάλυψε την υπόθεση Μπαλτάκου και καλλιέργησε προσδοκίες στο οικονομικό επίπεδο. Φρόντισαν γι' αυτό ο πρω­θυπουργός οι υπουργοί του και το εγχώριο μιντιακό σύστημα. Κοινός παρονομαστής το επιχείρημα ότι οι αγορές έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία.
Την εντύπωση αυτή καλλιέργησε και το ίδιο το ευρωιερατείο, το οποίο έχει κάθε συμφέρον να ενισχύσει την υπάκουη κυβέρ­νηση Σαμαρά ενόψει ευρωεκλογών. Γι' αυτό και η Μέρκελ επισκέφθηκε την περασμένη Παρασκευή την Αθήνα. Υπενθυμίζουμε ότι στις εκλογές του 2012 το μόνο που δεν είχαν κάνει τα αφεντικά της Ευρωζώνης ήταν να κολλήσουν αφίσες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ!

Η οικονομική κρίση έχει διαβρώσει τη δημοκρατία

Διαπιστώνουμε κάθε μέρα πόσο απογοητευμένοι είναι οι πολίτες από τους πολιτικούς. Αυτό όμως δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης (και όχι μόνο) οι ψηφοφόροι κατηγορούν τους πολιτικούς ότι ενδιαφέρονται περισσότερο να προωθήσουν τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας, παρά των πολιτών που τους εξέλεξαν. Λογικό επακόλουθο είναι να εκτοξεύονται εναντίον τους κατηγορίες ότι εξαρτώνται από το οικονομικό κατεστημένο.
Τα κοινοβούλια με τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού αποτελούν συστατικό στοιχείο του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η απαξίωση του πολιτικού προσωπικού υπάρχει φόβος να οδηγήσει στον τραυματισμό της δημοκρατίας, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τη στροφή όλο και μεγαλύτερου μέρους των ευρωπαίων πολιτών σε ακροδεξιά κόμματα "μειωμένης" δημοκρατικής ευαισθησίας.
Μάλλον έχει φτάσει η ώρα να επανεξετάσουμε τον τρόπο λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών στα ευρωπαϊκά κράτη (κατ'αρχήν), ώστε να διασώσουμε το πολίτευμα, που έχει αποδειχτεί μέχρι τώρα ότι είναι το καλύτερο που έχει εφαρμοστεί από τις ανθρώπινες κοινωνίες.
Ο Philip Coggan, συγγραφέας του βιβλίου "The Last Vote: The Threats to Western Democracy", παραθέτει τις σχετικές απόψεις και τις διαπιστώσεις του, κάνοντας και κάποιες προτάσεις, στο άρθρο που αναδημοσιεύω παρακάτω από τον Economist.

Εξεγερμένοι ψηφοφόροι

  Η δημοκρατία έχει μια δύσκολη χρονιά μπροστά της: το 2014 σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας, της Ινδονησίας και της Βραζιλίας, όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες (ενδιάμεσες εκλογές) και τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εκλογή Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), οι ψηφοφόροι θα προσέλθουν στις κάλπες. Αλλά η προσέλευσή τους στον πλούσιο κόσμο μειώνεται σταθερά από τη δεκαετία του 1970, από περισσότερο του 80%, σε λιγότερο του 70% έως το 2011 (βλέπε διάγραμμα). Σε όλον τον κόσμο οι πολίτες είναι βαθιά απογοητευμένοι από τους πολιτικούς και τις εκλογές. Το επόμενο έτος ένας ανησυχητικά υψηλός αριθμός ψηφοφόρων θα φλερτάρει με τα πολιτικά άκρα.

Η οικονομική κρίση έχει διαβρώσει τη συμφωνία που στήριζε τη δημοκρατία: οι ψηφοφόροι υποστηρίζουν τους πολιτικούς με αντάλλαγμα μεγαλύτερη ευημερία. Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά. Η ευρωπαϊκή δημοκρατία κλονίστηκε τη δεκαετία του 1930 ενόψει της Μεγάλης Ύφεσης. Η Νότιος Αμερική ολίσθησε στην απολυταρχία τις δεκαετίες των 1970 και 1980.

Οι διπλές κάλπες του Μαΐου και ο ΣΥΡΙΖΑ (του Σταύρου Λυγερού)

Τις εκτιμήσεις και τις προβλέψεις του για τις επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές εκλογές, καθώς και στις ευρωεκλογές, παραθέτει ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω πιο κάτω από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Από την ανάλυσή του καθίσταται σαφές ότι οι επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι ψηφοφόροι του εκείνοι που ασπάζονται την ιδεολογία του, ανέρχονται σε ένα μεσαίο μονοψήφιο νούμερο (γύρω στο 5%), ενώ οι πολίτες που του χαρίζουν την ψήφο τους ανεβάζοντάς το πάνω από το 20% είναι πολιτικοί πρόσφυγες από άλλα κόμματα, που θέλουν να διαμαρτυρηθούν για τις επιπτώσεις των μνημονίων και εναποθέτουν σε αυτό το κόμμα τις ελπίδες τους, για να τους οδηγήσει μακριά από τις αντιλαϊκές πολιτικές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, συνηθισμένος σε χαμηλά ποσοστά, δεν ξέρει πώς να χειριστεί το απρόσμενα υψηλό ποσοστό που του προέκυψε και κάνει ερασιτεχνικές κινήσεις που θα μπορούσαν να διώξουν αρκετούς από αυτούς. Εκτός αν την τελευταία στιγμή προσαρμοστεί με τα νέα δεδομένα.

Οι διπλές κάλπες του Μαΐου και ο ΣΥΡΙΖΑ

Στην Κουμουνδούρου πρέπει να κάνουν το σταυρό τους που αποφασίστηκε οι αυτοδιοικητικές εκλογές να συμπίπτουν χρονικά με τις ευρωεκλο­γές. Ο λόγος είναι ότι οι επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ στις πρώτες αναμένεται να εί­ναι σαφώς κατώτερες του ποσοστού που θα αποσπάσει στις δεύτερες. Το πολιτικό μήνυ­μα των δημοτικών και περιφερειακών εκλο­γών είναι από τη φύση του δυσανάγνωστο.

Οι τοπικές αντιθέσεις, τα τοπικά δίκτυα επιρ­ροής, ο αποφασιστικός ρόλος των προσώπων και τα αυτοδιοικητικά κριτήρια λειτουργούν σαν παραμορφωτικός φακός που δυσκολεύει την εξαγωγή συμπερασμάτων για το συσχε­τισμό των κομματικών δυνάμεων σε εθνικό επίπεδο. Από την άλλη πλευρά όμως είναι παράδοση να εξάγονται πολιτικά συμπερά­σματα κυρίως από τις εκλογές για τον έλεγ­χο των δεκατριών περιφερειών και των μεγά­λων δήμων, με πρώτο το Δήμο Αθηναίων.

(Σημιτικές) Ελιές και (Megaλα) Ποτάμια

Είναι φανερό (και λογικό) το γεγονός ότι η μνημονιακή παράταξη προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρηθεί στην εξουσία.
Για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω, η ΝΔ -  αν ληφθεί υπόψη η πολιτική που ακολουθεί - διατηρεί ποσοστά ακατανόητα υψηλά. Σίγουρα την ψηφίζουν αυτοί που έχουν ωφεληθεί από τα μνημόνια.  Επίσης εκείνοι που την υποστηρίζουν με φανατισμό οπαδικού χαρακτήρα. Ακόμα παλαιοί ψηφοφόροι της που χαρακτηρίζονται από πολιτική αρτηριοσκλήρωση. Είναι όμως όλοι αυτοί τόσοι, ώστε να αγγίζουν το 20%; Πρέπει να είναι, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις! Και φυσικά, όλοι αυτοί δεν συγκινούνται από την - με υπαιτιότητά της, κυρίως - καταβαράθρωση του όποιου πολιτικού επιπέδου υπήρχε (που δεν ήταν άλλωστε και σε ψηλό σημείο).

Τα ποσοστά αυτά, πάντως, δεν είναι αρκετά για να της επιτρέψουν να συνεχίσει να επιτελεί το "θεάρεστο" έργο της. Το έργο τής ολοκλήρωσης της φτωχοποίησης της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων, καθώς και της απορρόφησης όποιων ψίχουλων από καταθέσεις τούς έχουν απομείνει.

Είναι αυτή Ένωση των Ευρωπαϊκών Λαών;

Ομολογώ ότι είχα υπάρξει φανατικός ευρωπαϊστής μέχρι πριν λίγα χρόνια. Μέχρι τότε δηλαδή, που νόμιζα ότι Ενωμένη Ευρώπη σημαίνει ενοποίηση των λαών των διαφόρων κρατών, ώστε να ζουν κάτω από κοινές συνθήκες, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτιστικές. Πόσο έξω είχα πέσει! Αποδείχτηκε αφενός ότι δεν μπορούσε να υπάρξει ένωση λαών, όσο ο ένας από αυτούς τους λαούς είναι ο γερμανικός, ο οποίος έχει στο DNA του την επιθυμία κυριαρχίας πάνω στους άλλους, αφετέρου, ότι αυτό που κατασκευάστηκε δεν ήταν ένωση των ευρωπαϊκών λαών, αλλά ένωση άπληστων οικονομικών ολιγαρχιών, που βρήκαν τον τρόπο να παρακάμψουν τις όποιες δημοκρατικές ασφαλιστικές δικλείδες υπήρχαν, με σκοπό να προσποριστούν - τι άλλο; - περισσότερα κέρδη αρμέγοντας τους άτυχους λαούς, με τη βοήθεια πρόθυμων κυβερνητών που οι ολιγαρχίες αυτές "φύτευαν" σε όποια κράτη έβλεπαν ότι δεν μπορούσαν να βάλουν χέρι στις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους.
Πιο κάτω αναδημοσιεύω ένα άρθρο του Λεωνίδα Αποσκίτη, στο οποίο βρήκα ενδιαφέρουσες τις περιγραφές της σημερινής πραγματικότητας στην ευρωπαϊκή ένωση, παρόλο που δεν συμφωνώ με την κατάληξη του άρθρου, συγκεκριμένα με τις δυο τελευταίες παραγράφους. 
Ναι μεν δεν μου αρέσει η διαιρεμένη κάθοδος εκείνων των δυνάμεων που έχουν αντιληφθεί πού οδηγούν οι μνημονιακές πολιτικές, αφού με αυτόν τον κατακερματισμό τους βοηθούν την επιβίωση των κομμάτων που τις εφαρμόζουν στην πατρίδα μας, τα οποία οσονούπω θα είναι το εξής ένα, η Ν.Δ., αλλά όσο βρισκόμαστε στο ευρωπαϊκό άρμα, θεωρώ ότι πρέπει πρώτα να εξαντλήσουμε και την τελευταία δυνατότητα που μας προσφέρει το τελευταίο - έστω και αποδυναμωμένο - μέσο που μας προσφέρει η δημοκρατία, προσερχόμενοι στις ευρωεκλογές του Μαΐου για να δώσουμε το μήνυμά μας. Αν δε, αυτό το μήνυμα δεν γίνει αντιληπτό από αυτούς που πρέπει, τότε να σκεφτούμε άλλες μεθόδους αντίδρασης. Η συμμετοχή μας όμως σε αυτές τις εκλογές είναι απαραίτητη.
  

ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, ΜΑΥΡΕΣ ΜΕΡΕΣ!

(του Λεωνίδα Αποσκίτη)

Το πιο ασταθές τμήμα της Παγκόσμιας Οικονομίας είναι, κατά κοινή ομολογία, η νότια Ευρώπη. Ανάμεσά της, ο ελλαδικός και κυπριακός χώρος βρίσκεται στην πιο εύθραυστη κατά­σταση, εξαιτίας της εσωτερικής σήψης και εκποίησης που εκ­πορεύεται από τις κυρίαρχες δυνάμεις του «ευρωπαϊκού μο­νόδρομου», όπως πλασσάρεται η ευρω-γερμανική κατοχή.

Ζούμε μαύρες μέρες, σε μια χώρα όπου οι ίδιοι οι τραπεζί­τες και μεγαλοεργολάβοι καταστρέφουν την Οικονομία, οι δικαστικοί διασύρουν τη Δικαιοσύνη, οι ιθύνοντες της δημόσιας Υγείας αποκλείουν την πρόσβαση του πολίτη στα νοσοκομεία, οι ακαδημαϊκοί αποδομούν την Ιστορία, οι υπεύθυνοι της ενη­μέρωσης είναι οι μεταμοντέρνες ρέπλικες του αείμνηστου ηθο­ποιού Δήμου Σταρένιου, όταν στον ρόλο του συνεργάτη της Κομμαντατούρ κραύγαζε εναγωνίως "μη φοβάστε, οι Γερμανοί είναι φίλοι μας".

Κυβέρνηση με Χρονικό Ορίζοντα τις Ευρωεκλογές (του Σταύρου Λυγερού)

Στο άρθρο/ανάλυση του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω σήμερα, γίνεται φανερή η εξάρτηση της κυβέρνησης από τη γερμανική εξουσία. Επίσης, για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι οι γερμανοί θα προσπαθήσουν να τρενάρουν οποιαδήποτε συζήτηση για την τύχη του χρέους της χώρας μας μέχρι να περάσουν οι ευρωεκλογές - πάντα για το συμφέρον τους φυσικά -, όπως έκαναν και για τις τοπικές τους εκλογές.
Όσον αφορά την άποψη του καλού αρθρογράφου ότι ο ορίζοντας της κυβέρνησης είναι μέχρι τις ευρωεκλογές, διατηρώ κάποιες αμφιβολίες, αφού πιστεύω ότι η "μέθοδος Siemens" (λάδωμα, εξαγορά πολιτικών προσώπων) εξακολουθεί να έχει πέραση (απόδειξη ο τρόπος που ξέμπλεξαν με αυτό το θέμα) και ότι, σε περίπτωση που, για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να σταθεί η παρούσα κυβέρνηση, θα βρεθεί τρόπος να αντικατασταθεί από άλλη, υποτελή στους γερμανούς, από αυτή τη βουλή, χωρίς την προσφυγή στις κάλπες. Εύχομαι να είμαι εγώ, αυτός που θα έχει άδικο στο τέλος.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΧΡΟΝΙΚΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

Μπορεί το Μέγαρο Μαξίμου να θριαμβολογεί για την επίσκεψη Σαμαρά στη Γερμανία, αλλά η πραγ­ματικότητα είναι πως το μόνο που απέσπασε είναι η πολιτική στή­ριξη της Μέρκελ στον ίδιο και στην κυβέρνησή του. Η καγκε­λάριος είχε κάθε συμφέρον να συμπεριφερθεί κατ' αυτό τον τρόπο. Πρώτον, δεν της κοστίζει τίποτα. Δεύτερον, γνω­ρίζει ότι δεν θα υπάρξει άλλη ελληνική κυβέρνηση που να είναι τόσο υπάκουη στα κελεύσματα του Βερολίνου και του ευρωιερατείου.
Το κρίσιμο είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν απέσπασε κανένα θετικό αποτέλε­σμα στα ζωτικής σημασίας για την Ελ­λάδα ζητήματα. Δεν είναι, βεβαίως, τυ­χαίο ότι απέφυγε επιμελώς να θέσει το θέμα της αποπληρωμής του κατοχικού δανείου και της καταβολής πολεμικών αποζημιώσεων. Δεν χρειαζόταν ο Σαμα­ράς να ταξιδέψει στη Γερμανία για να ακούσει ότι η κυβέρνησή του πρέπει να εκτελέσει επακριβώς και στο ακέραιο τις εντολές της τρόικας.