Τι είναι το τζιχάντ

Ένας όρος που ακούγεται πολύ συχνά σε σχέση με τους φανατικούς ισλαμιστές είναι το τζιχάντ. Ένα από τα πιο σημαντικά καθήκοντα που επέβαλε ο Προφήτης στους μουσουλμάνους ήταν το τζιχάντ που σε ακριβή μετάφραση σημαίνει «προσπάθεια προς ένα συγκεκριμένο στόχο». Συνήθως το τζιχάντ με βάση το Κοράνι ερμηνεύεται ως «ζήλος στο δρόμο του Θεού», όπου άλλοτε έχει την έννοια του ηθικού αγώνα και άλλοτε του ένοπλου. Οι μωαμεθανοί έχουν καθήκον να υπερασπίζονται το χώρο τους από τις επιθέσεις των απίστων και συγχρόνως να καθυποτάξουν τον κόσμο των απίστων ώσπου στο τέλος το Ισλάμ να ηγεμονεύσει σε όλη την υφήλιο. Ο αγώνας του Ισλάμ θα τερματιστεί μόνο όταν όλοι οι άνθρωποι ασπαστούν την ισλαμική πίστη ή υποκύψουν στην ηγεμονία του. Τα όρια του Ισλάμ είναι τα όρια του κόσμου.

Το τζιχάντ είχε κατά κύριο λόγο επιθετική, πολεμική σημασία ήδη από τον καιρό του Μωάμεθ. Το πρώτο Τζιχάντ διεξήχθη από τον ίδιο τον Προφήτη εναντίον των ηγεμόνων της γενέτειράς του και κατέληξε στην άλωση της Μέκκας. Ο επόμενος κατακτητικός στόχος για τους πιστούς ήταν η επέκταση του Ισλάμ στην υπόλοιπη Αραβική Χερσόνησο και εν συνεχεία, με οδηγούς τους χαλίφηδες, τους διαδόχους του Μωάμεθ, στον υπόλοιπο κόσμο. Στους πρώτους αιώνες της ισλαμικής επέκτασης ο τελευταίος αυτός στόχος φαινόταν καθ’ όλα εφικτός. Το 1685 οι Τούρκοι πολιόρκησαν για δεύτερη φορά τη Βιέννη. Η αποτυχία τους να κατακτήσουν αυτή την πύλη προς τη Δύση σηματοδότησε την αντίστροφη πορεία και στο εξής το τζιχάντ είχε σχεδόν αποκλειστικά αμυντικό χαρακτήρα. Με τη λήξη του Α' παγκοσμίου πολέμου οι δυτικές δυνάμεις κατέλαβαν τα τελευταία προπύργια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκτός από τα καθαυτό τουρκικά εδάφη, στην υπόλοιπη πρώην Αυτοκρατορία επιβλήθηκε άμεσα ή έμμεσα η δυτική ηγεμονία.
Το 1920 οι μόνες χώρες που είχαν μείνει με μουσουλμανική διακυβέρνηση ήταν η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Ιράν και το Αφγανιστάν.

“Φταίει μόνο το Ισλάμ”;;; (του Ν.Μπογιόπουλου)

Πολλά άρθρα και αναλύσεις έχουν δει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες σχετικά με τον ισλαμισμό και όσα θέματα σχετίζονται με αυτόν. Κάτι τέτοιο επιχειρήθηκε και με το προηγούμενο σημείωμα σε αυτό το blog, εστιάζοντας στον ισλαμικό φονταμενταλισμό.
Υπάρχουν βέβαια πολλές οπτικές γωνίες για να δει κάποιος όλα τα θέματα και το ισλαμικό θέμα δεν αποτελεί εξαίρεση. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση - από τη γνωστή μαρξιστική θέση του πάντα - κάνει ο Ν.Μπογιόπουλος στο προχθεσινό του σημείωμα στο enikos.gr χρησιμοποιώντας - ως συνήθως - ιδιαίτερα αιχμηρή γλώσσα, αλλά και παραθέτοντας στοιχεία τα οποία δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος. Έτσι, προκειμένου να έχουν οι αναγνώστες αυτού του blog όσο πιο σφαιρική ενημέρωση είναι δυνατόν, αναδημοσιεύω στη συνέχεια το εν λόγω άρθρο.

“Φταίει το Ισλάμ”…

Διάφορα βαποράκια του «πολέμου των πολιτισμών» επανήλθαν και στην ημετέρα δημοσιολογία για να προσφέρουν τα φώτα τους ως προς τα αίτια των όσων συνέβησαν στο Παρίσι.
«Φταίει το Ισλάμ», τονίζουν, χωρίς όμως να μπορούν να κρύψουν το ύφος χιλίων πιθήκων που ταιριάζει σε «φωστήρες» που έχουν πάρει τα ντοκτορά τους από τα ιδεολογικά καταγώγια που διακινούν ανά τον πλανήτη το φασιστικό δόγμα: «Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας».
Κατά τη συλλογιστική των εν λόγω «διανοουμένων», των ενσωματωμένων πάνω στις δυτικές βόμβες που έχουν σμπαραλιάσει μισή ντουζίνα χώρες στην Μέση Ανατολή, περίπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη είναι τρομοκράτες ή εν δυνάμει τρομοκράτες. Γιατί; Μα διότι είναι μουσουλμάνοι!
Αλήθεια, και αν η εξήγηση είναι το «κακό Ισλάμ», τότε γιατί το ΝΑΤΟ κάνει πλάτες στην Τουρκία μετά και τα προχθεσινά με τη Ρωσία, παρότι η Τουρκία μουσουλμανική και η Ρωσία χριστιανική;…

Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός

Ο ισλαμισμός είναι θρησκεία, δεν είναι ένα καινούριο φαινόμενο. Ούτε και οι θρησκευτικές αντιθέσεις ανάμεσα σε μουσουλμάνους και χριστιανούς εμφανίστηκαν σήμερα. Γνωστό είναι ότι διαμάχες υπάρχουν ακόμα και μεταξύ ομόθρησκων. Φυσικά και ο φανατισμός δεν είναι αποκλειστικό "προνόμιο" των ισλαμιστών. Ας προσπαθήσουμε όμως να εμβαθύνουμε στον ισλαμικό φονταμενταλισμό, καθώς ήλθε στην επιφάνεια αυτές τις μέρες, μετά τα πρόσφατα γεγονότα στο Παρίσι και αλλού.

Μουσουλμανικά κινήματα με σκοπό την ανασύνδεση με τις πρωταρχικές πηγές του Ισλάμ έκαναν την εμφάνισή τους στις αραβικές χώρες, αλλά κυρίως στην Αίγυπτο, σχεδόν ταυτόχρονα με την αναβίωση φονταμενταλιστικών ρευμάτων στο χριστιανικό κόσμο. Τέτοια κινήματα γεννήθηκαν ως αντίδραση στις κοσμικές και αποικιοκρατικές τάσεις εκείνων των χρόνων με την ελπίδα να γίνει πάλι το Ισλάμ αυτόνομη δύναμη. Όπως είναι γνωστό, οι φονταμενταλισμοί γεννιούνται πάντοτε, όταν καταλύεται μία τάξη πραγμάτων που έχει σταθεροποιητικό χαρακτήρα καθώς προσφέρει ασφάλεια μαζί με εμπιστοσύνη ή όταν καταρρέουν αξίες που παλιότερα ήταν αναμφισβήτητες.

Έχει παρατηρηθεί ότι φονταμενταλιστικές αντιδράσεις προκύπτουν όπου διαλύονται οι οικείες συνθήκες ζωής λόγω πολέμων, οικονομικής εξαθλίωσης ή άλλων καταστροφικών γεγονότων. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι τείνουν να κρατηθούν με τη βία από οτιδήποτε τους υπόσχεται μια σιγουριά. Γι’αυτό το λόγο προσκολλώνται στις παραδοσιακές αξίες και ταμπουρώνονται πίσω από τα θρησκευτικά τους πιστεύω που τους φαίνονται αλάθητα. Καθώς τα πάντα κλονίζονται γύρω τους, αυτοί οπισθοχωρούν σε θέσεις που τις θεωρούν ακλόνητες.