Έξω από τα Μνημόνια, αλλά μέσα σε παγίδα «αργού θανάτου» (του Στ.Λυγερού)

Προσωπικά δεν μπορώ να αντιληφθώ αυτό που λέγεται τελευταία, ότι δηλαδή «η χώρα μας βγήκε από τα Μνημόνια». Συγκεκριμένα εκείνο που με δυσκολεύει είναι επειδή νομίζω ότι τα ψηφισμένα από τις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ΣαμαροΒενιζέλου και Γιωργάκη μνημονιακά υφεσιακά μέτρα εξακολουθούν να ισχύουν και να εφαρμόζονται. Ίσως όμως να είναι δικό μου το πρόβλημα και να οφείλεται σε ελλιπή πληροφόρησή μου και αδυναμία κατανόησης ορισμένων πραγμάτων.
Γι’αυτό ας περάσουμε στον κ.Σταύρο Λυγερό που τα ξέρει και τα λέει καλύτερα.

Μπορεί η Ελλάδα να βγήκε από τα Μνημόνια, αλλά δεν έχει εξέλθει από την παγίδα «αργού θανάτου». Κι αυτό, παρότι η κοινωνία έχει πληρώσει τα προηγούμενα οκτώμισι χρόνια βαρύτατο τίμημα. Παρά την προηγηθείσα πρωτοφανή ύφεση, η οικονομία δεν μπορεί να απογειωθεί. Η αύξηση του ΑΕΠ είναι υποτονική. Το ίδιο και όλοι οι άλλοι δείκτες. Στην πραγματικότητα, η οικονομία παραμένει εγκλωβισμένη σε στασιμότητα. Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον απομονωμένη, είναι αναγκαία, αλλά όχι και ικανή συνθήκη για να ξεφύγει από την παγίδα και να μετατραπεί σε κανονική χώρα.

Τα «αφεντικά» της Ευρωζώνης «αγάπησαν» τον Τσίπρα, επειδή αυτός εφάρμοσε με επιμονή και συνέπεια το 3ο Μνημόνιο. Τον «αγάπησαν», γιατί υποκύπτοντας και προσαρμοζόμενος τους προσέφερε -στο επίπεδο του πολιτικού συμβολισμού- μία μεγάλη νίκη. Προσέδωσε εμπράκτως εμβέλεια στην προσπάθεια του ευρωιερατείου να πείσει τους ευρωπαϊκούς λαούς πως η γερμανικού τύπου νεοφιλελεύθερη συνταγή του είναι μονόδρομος, πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Έτσι, μετά τα μνημονιακά βάσανα, φθάσαμε στην -κατά πάσα πιθανότητα- ακύρωση της δέσμευσης για μείωση των συντάξεων και ενδεχομένως στην ακύρωση και της δέσμευσης για μείωση του αφορολόγητου. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: οι υπάκουοι ανταμείβονται, οι ανυπάκουοι τιμωρούνται. Το μήνυμα απευθύνεται πρωτίστως στην αντισυστημική κυβέρνηση της Ιταλίας, η οποία αρνείται -τουλάχιστον προς το παρόν- να υποκύψει, αλλά και σε όσα κόμματα εξουσίας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εκδηλώνουν τάσεις αμφισβήτησης.

Οι Γερμανοί δεν φεύγουν

Σε συζητήσεις σχετικά με το αν έπρεπε η χώρα μας να βγει από το ευρώ, προκειμένου να ορθοποδήσει και να επιστρέψει στην ανάπτυξη, η αντίρρησή μου στην έξοδο (παρόλο που χρηματοοικονομικά θεωρούσα απαραίτητη την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα) δεν είχε να κάνει φυσικά με τα συνθηματολογικά «θα καταστραφούμε» (λες και δεν μας κατέστρεψαν τα αποτυχημένα μνημόνια), «δεν θα έχουμε φάρμακα» (λες και τώρα έχουμε ή δεν υπήρξε η ελληνική φαρμακοβιομηχανία ο στόχος του πρώτου μνημονίου), «δεν θα έχουμε βενζίνη» (λες και σήμερα βάζουμε όση βάζαμε προμνημονιακά ή σαν να μην μας απαγόρευσαν οι δανειστές να αγοράζουμε πετρέλαιο από φτηνές αγορές, όπως π.χ. το Ιράν). Η αντίρρησή μου προερχόταν από το φόβο του πολέμου (επικοινωνιακού και οικονομικού) που θα εξαπέλυε εναντίον μας η Γερμανία και τα συνεταιράκια της, προκειμένου να αποτρέψουν και άλλες διαρροές από την ευρωζώνη. Ιδιαίτερα μετά τον αντίστοιχο πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον της Βρετανίας λόγω Brexit.
Διάβασα όμως στο άρθρο που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, ότι, με τη λήξη του τρίτου μνημονίου, τα γερμανικά μέσα έχουν ήδη εξαπολύσει επίθεση κατά της χώρας μας, με σκοπό να την εμποδίσουν να ορθοποδήσει. Οπότε…;

Οι Γερμανοί ξανάρχονται!
του Μάκη Ανδρονόπουλου

Με αφορμή την ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού προγράμματος βοήθειας προς στην Ελλάδα, το Βερολίνο δια του γερμανικού Τύπου έχει εξαπολύσει μία συστηματική επικοινωνιακή επίθεση υπονόμευσης ενός θετικού οικονομικού και πολιτικού κλίματος στην Ελλάδα. Προφανής στόχος του είναι η καθυστέρηση της ελληνικής εξόδου στις αγορές και η παρεμπόδιση ενός επιτυχούς δανεισμού από αυτές. Η στρατηγική αυτή μοιάζει να εκπορεύεται από το σύστημα Σόιμπλε και δεν αποκλείεται να προσβλέπει σε μια πολιτική αλλαγή που θα διασφαλίζει τα γερμανικά στρατηγικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου.

Αλλεπάλληλα δημοσιεύματα του γερμανικού τύπου εστιάζουν στους υπαρκτούς αρνητικούς παράγοντες και σενάρια, παραβλέπουν ότι η «διάσωση» έγινε πρωτίστως για να καλυφθούν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα. Παραβλέπουν επίσης τα τερατώδη λάθη των προγραμμάτων που οδήγησαν στην ύφεση την ελληνική οικονομία, στην ανεργία και στην εκθεμελίωση μεγάλου τμήματος του παραγωγικού ιστού και την ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσαν. Πρόκειται για μια λυσσαλέα προσπάθεια για να μην αποκολληθεί η Ελλάδα από το γερμανικό άρμα, στόχος που φάνηκε από τη μίζερη ρύθμιση του χρέους που επέβαλε η Γερμανία.

Γιατί δεν πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις

Όποιος δεν κλείνει τα μάτια, βλέπει ότι τα χρόνια αυτά της μνημονιακής κατοχής η λεηλασία των συντάξεων ήταν ο εύκολος τρόπος προσπορισμού των ποσών που χρειάζονταν για την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων. Οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να απεργήσουν και εκτός αυτού, λόγω ηλικίας και πιθανών ασθενειών, η όποια αντίδραση μπορούν να προβάλλουν είναι υποτονική. Έτσι οι πολιτικοί, μην έχοντας τις γνώσεις και την όρεξη να ασχοληθούν πραγματικά με κοινωνικά αποδεκτό τρόπο στην αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων δημιουργήθηκαν, στράφηκαν με τον "γενναίο" τρόπο που τους χαρακτηρίζει εναντίον της πιο ανήμπορης ομάδας του ελληνικού πληθυσμού.

Το παρακάτω άρθρο των Σάββα Ρομπόλη και Βασίλη Μπέτση* αποδεικνύει για ποιο λόγο δεν είναι απαραίτητη μια περαιτέρω μείωση των συντάξεων, επικεντρωνόμενη στο λόγο συνταξιοδοτικής δαπάνης προς το ΑΕΠ. Μόνο στην τελευταία παράγραφο αναφέρει και την παράπλευρη απώλεια που είναι οι υφεσιακές επιπτώσεις της μείωσης των συντάξεων, αφού κάθε περικοπή αφαιρεί ποσά από την κατανάλωση με αποτέλεσμα το κλείσιμο επιχειρήσεων, τη μείωση εσόδων από το ΦΠΑ, την αύξηση της ανεργίας για να αναφέρω λίγες μόνο από τις δυσμενείς επιπτώσεις των περικοπών των συντάξεων, τις οποίες είτε αγνοούν οι πολιτικοί "μας" είτε θεωρούν ότι το θέμα αυτό δεν τους ενδιαφέρει, εφόσον οι ίδιοι πληρώνονται κανονικά. 

Το ΔΝΤ επισημαίνει ότι «η απόφαση (21/6/2018) του Eurogroup διασφαλίζει τη μεσοπρόθεσμη βιωσιμότητα του χρέους, αναφέροντας ότι η Ελλάδα εξέρχεται από τα προγράμματα έχοντας εξαλείψει τις μακροοικονομικές ανισορροπίες». Παράλληλα, το ΔΝΤ επιμένει «στην αναγκαιότητα περαιτέρω περικοπής των συντάξεων από 1/1/2019, προκειμένου ο δείκτης συνταξιοδοτικές δαπάνες προς ΑΕΠ να διαμορφωθεί στο ανώτερο όριο (16% του ΑΕΠ) μέχρι το 2060, σημειώνοντας ότι οι εκκρεμείς μεταρρυθμίσεις και τα υψηλά πλεονάσματα αποτελούν εμπόδια για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας».

Κατά συνέπεια, το ερώτημα που τίθεται είναι εάν επιβάλλονται ή όχι οι περαιτέρω μειώσεις των συντάξεων από την 1/1/2019; Διερευνώντας αναλυτικά τα σχετικά στατιστικά (πληθυσμός, προσδόκιμο όριο ζωής, ηλικία συνταξιοδότησης, κ.λ.π) και οικονομικά (ΑΕΠ, ποσοστό απασχόλησης, επίπεδο μισθών, πληθωρισμός, δημόσια έσοδα-δαπάνες, ποσά αποπληρωμής χρέους, κ.λ.π.) στοιχεία, με τη μεθοδολογία των χρηματορροών, αποδεικνύεται με τεκμηριωμένο τρόπο, όπως εξάλλου αποτυπώνεται στα διαγράμματα 1 και 2, ότι οι συντάξεις (κύριες και επικουρικές) δεν πρέπει να μειωθούν περαιτέρω από 1/1/2019 στη χώρα μας.

Τα κουρέλια αυτοκτονούν ακόμα... (του Στάθη)

Η αυτοκτονία της 42χρονης εργαζόμενης από τα Γιαννιτσά, που ήταν απλήρωτη για 15 μήνες, δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία αυτοκτονία στη μνημονιακή Ελλάδα. Δεν θα ασχοληθώ με τον εργοδότη που δεν την πλήρωνε, γιατί δεν έτυχε να διαβάσω κάτι για τον συγκεκριμένο και δεν θέλω να γράψω κάτι που υπάρχει (αμυδρή) πιθανότητα να είναι άδικο. Έχω όμως ακούσει (όπως θα έχει σίγουρα ακούσει και όποιος έχει έστω και ελάχιστη επαφή με τα οικονομικά δρώμενα) για πολλούς εργοδότες - την πλειοψηφία θα τολμούσα να πω - που εκμεταλλεύονται την υπάρχουσα κατάσταση και προσποιούνται αδυναμία καταβολής των οφειλομένων μισθών, ενώ, πάλι, απολύουν εργαζόμενους για να προσλάβουν άλλους με ελάχιστα χρήματα, που και αυτά προσπαθούν να μην τα δίνουν. Μια σημαντική μερίδα αυτών είναι εκείνοι που όταν - προ κρίσης - υπήρχε το αφορολόγητο των €12.000, δήλωναν γύρω στα €11.900, ώστε να μην πληρώνουν φόρους. Κοντολογίς αυτοί αποτελούν τον κύριο κορμό του περιβόητου ιδιωτικού τομέα, για τον οποίο κόπτονται στα κανάλια πολιτικοί, δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες, η νομενκλατούρα δηλαδή της μνημονιακής Ελλάδας. Για αυτές τις συμπεριφορές θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες ολόκληρες (δεν αναφέρθηκα καν στους επιχειρηματίες που ασχολούνται με τον τουρισμό), αλλά ας γυρίσουμε στην επικαιρότητα.
Με αφορμή, λοιπόν, την αυτοκτονία της εν λόγω εργαζόμενης, ο Στάθης Σταυρόπουλος έγραψε χθες με το γνωστό του σατυρικό ύφος το καθημερινό του σχόλιο στο enikos.gr με τίτλο "Τα κουρέλια αυτοκτονούν ακόμα...", καταλήγοντας με αναφορά στην διαφημιζόμενη έξοδο στις αγορές, η οποία θα γίνει (αν γίνει) με  την ελληνική κοινωνία (την πλειοψηφία της τουλάχιστον) να βρίσκεται σε επίπεδα χειρότερα από εκείνα μιας τριτοκοσμικής χώρας. Όμως, η εγχώρια νομενκλατούρα προβάλλει αυτό το γεγονός με διθυράμβους, ωσάν μετά από αυτό τα εκατομμύρια ανέργων θα εύρισκαν δουλειά ή οι συνταξιούχοι θα κατάφερναν να επιζήσουν με τα μερικές δεκάδες ευρώ που τους επιτρέπουν να παίρνουν μετά την πρωτοφανή και ατιμώρητη μέχρι τώρα κλοπή των κρατήσεων δεκαετιών εργασίας.
Ας δούμε όμως πώς αναφέρεται σε αυτό το γεγονός ο Στάθης... 

Το χρονικό του προαναγγελθέντος 3ου Μνημονίου (του Στ.Λυγερού)

Οι εξελίξεις στη μνημονιακή Ελλάδα δεν παρουσιάζουν πλέον ενδιαφέρον. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω αραιώσει τις αναδημοσιεύσεις πολιτικών αναλύσεων. Όλα αυτά τα χρόνια συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια: προκειμένου οι "δανειστές" να μας δώσουν τα χρήματα που χρειαζόμαστε για να πληρώσουμε τις δόσεις των δανείων που λήγουν, προβάλλουν καταστροφικές για τη χώρα και κυρίως για την πλειοψηφία των πολιτών αξιώσεις, που η εκάστοτε κυβέρνηση - υποτίθεται ότι - συζητάει μέχρι να "αναγκαστεί" να υποκύψει και να δεχτεί όλα τα υφεσιακά μέτρα που βουλιάζουν ακόμα περισσότερο την Ελληνική οικονομία, εφόσον πλησιάζει η ημερομηνία λήξης της επόμενης δόσης. Όλες αυτές οι προσπάθειες πασπαλίζονται με (δήθεν;) υποσχέσεις των ξένων για ελάφρυνση του χρέους, τις οποίες οι πολιτικοί μας καταπίνουν αμάσητες, μέχρι να αποδειχτεί ότι - για μια ακόμα φορά - μας κορόιδευαν.

Ας δούμε όμως αυτή τη φορά πώς βλέπει την μέχρι τώρα πορεία της κυβέρνησης του Τσίπρα ο κ. Σταύρος Λυγερός.

  Το χρονικό του προαναγγελθέντος 3ου Μνημονίου – οι αυταπάτες

    Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να φιλοδόξησε με το ελληνικό παράδειγμα να αλλάξει την Ευρώπη, αλλά τα γεγονότα απέδειξαν πως δεν κατανοούσε επαρκώς τις δυναμικές και τις ισορροπίες στο επίπεδο του ευρωιερατείου. Αυτό είχε φανεί πολύ καθαρά από τις εκλογές του 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδειχθεί με μικρή διαφορά δεύτερο κόμμα.

Από τότε και καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κάποιοι εκ των συνομιλητών του έθεταν τον Τσίπρα αντιμέτωπο με την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που θα αντιμετώπιζε όταν θα κέρδιζε τις εκλογές. Ήταν από τότε προφανές πως οι δανειστές δεν θα έκαναν πίσω από τις απαιτήσεις τους επειδή οι Έλληνες θα είχαν ψηφίσει εναντίον του Μνημονίου. Αντιθέτως, θα επιδίωκαν να «ξεβρακώσουν» πολιτικά την αριστερή κυβέρνηση.

Οι λόγοι ήταν δύο:

  -  Πρώτον, για να μη ρηγματωθεί το κυρίαρχο δόγμα της λιτότητας.

  -  Δεύτερον για να στείλουν ένα αποτρεπτικό μήνυμα στους λαούς κυρίως της ευρωπαϊκής περιφέρειας για το τι τους περιμένει εάν δώσουν την ψήφο τους σε αντισυστημικά κινήματα που αμφισβητούν την πολιτική της λιτότητας και τη νεοφιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία.

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Το Παράλληλο Σύστημα Πληρωμών του Γ.Βαρουφάκη

(και όχι "παράλληλο νόμισμα" όπως επιμένουν να παραπλανούν τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ) 

Είναι γνωστό ότι ένα από τα 2-3 περισσότερο στοχοποιημένα πρόσωπα από το μνημονιακό σύστημα είναι ο Γ.Βαρουφάκης. Ο λόγος είναι ότι είχε εκπονήσει σχέδιο αντιμετώπισης του κλεισίματος των Τραπεζών από την ΕΚΤ, που θα επέτρεπε στην Ελληνική κυβέρνηση την αποφυγή αποδοχής νέων μνημονίων. Έτσι, από την ημέρα παραίτησής του από Υπουργός, έχει αρχίσει από το μιντιακό και το πολιτικό σύστημα ένας αγώνας δυσφήμισής του (τουλάχιστον). 

Ποιο ήταν, όμως, αυτό το σχέδιο που έχει προκαλέσει τόσες αντιδράσεις στους δανειστές και τα εγχώρια όργανά τους; Το αναδημοσιεύω στη συνέχεια όπως το περιγράφει ο ίδιος στο νέο βιβλίο του «Adults in the room», που πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό και στα Ελληνικά με τίτλο "Ανίκητοι Ηττημένοι".

Πάντως, όσοι έχετε πειστεί από τα ΜΜΕ ότι ο Γ.Βαρουφάκης είναι ένοχος για το 3ο, το 4ο κ.ο.κ. μνημόνιο, δεν έχει νόημα να συνεχίσετε την ανάγνωση! 

...Το ερώτημα ήταν, και παραμένει, καίριο. Αν δεν υπήρχε τρόπος να διατηρηθεί η χώρα στην ευρωζώνη με κλειστές τις τράπεζες, τότε το Grexit θα ήταν αναπόφευκτο την στιγμή που η ΕΚΤ ανακοίνωνε την διακοπή της παροχής ρευστότητας, μέσω του ELA, στις ελληνικές τράπεζες. Σε αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση δεν θα είχε εναλλακτική από το να εκδώσει δικό της χρήμα, βγάζοντας την Ελλάδα από το ευρώ. Αν όμως υπήρχε τρόπος να διατηρηθεί η χώρα στην ευρωζώνη με κλειστές τις τράπεζες, τότε τα πράγματα άλλαζαν. Το επιχείρημά μου, ήταν ότι υπήρχε! Ποιος; Η δημιουργία ενός παράλληλου συστήματος πληρωμών, βασισμένο στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Οικονομικών TAXISnet, που θα επέτρεπε την συνέχιση των συναλλαγών, σε ευρώ, ακόμα κι αν τρόικα και ΕΚΤ μας έκλειναν τις τράπεζες.

… «Σήμερα, ο κάθε φορολογούμενος, το κάθε ΑΦΜ, διαθέτει, εν δυνάμει, χρεωστικό λογαριασμό στο TAXISnet στον οποίο καταβάλει του φόρους που του αναλογούν κάνοντας μεταβίβαση (π.χ. μέσω Web Banking) από τον τραπεζικό λογαριασμό του. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δώσουμε σε κάθε φορολογούμενο την δυνατότητα, μ’ ένα PIN, να μεταφέρει πιστωτικές μονάδες από το ΑΦΜ του σε οποιοδήποτε άλλο ΑΦΜ στην επικράτεια».

Προπαγάνδα και ανάπτυξη

Είναι γεγονός ότι έχω απογοητευτεί ακούγοντας αρκετούς συμπολίτες μας να πιστεύουν ακόμα ότι ο μόνος δρόμος που υπάρχει για να βγει η χώρα από τα αδιέξοδα είναι τα μνημόνια, δηλαδή τα ..."πακέτα σωτηρίας" που μας επιβάλλουν οι δανειστές-"εταίροι" μας. Όποια αδιαμφισβήτητα στοιχεία και αν παραθέτω τόσο σε αυτό το blog - όπως και άλλοι στα δικά τους - φαίνεται πως δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουν την ραδιοτηλεοπτική προπαγάνδα. Και αν το καλοσκεφτεί κανείς, λογικό είναι! Η εικόνα μαζί με τα επαναλαμβανόμενα ψεύδη είναι πιο δυνατό όπλο από τα αναγραφόμενα στα blogs.
Αρκετές φορές αναρωτήθηκα σε τι ωφελεί η παράθεση στοιχείων και επιχειρημάτων σε ένα blog, αν ο καθένας παραμένει οχυρωμένος στα πιστεύω του - ανάλογα με τα συμφέροντά του πάντα - και δεν πρόκειται με τίποτα να πειστεί να αλλάξει γνώμη.

Σήμερα δεν θα γράψω κάποιο σχόλιο, απλά θα παραθέσω δύο πίνακες της Eurostat και θα καλέσω όποιον τους παρατηρήσει να σκεφτεί, αν μπορεί, με δυο σκεπτικά. Σαν φίλος, αλλά και σαν αντίπαλος των μνημονίων. 
Έτσι, σαν τροφή για σκέψη. 

Ζητείται Έλληνας πολιτικός!

Είναι γεγονός ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται στη χώρα μας τα μνημονιακά χρόνια έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την πλειοψηφία των συνταξιούχων σε ζητιάνους και την πλειοψηφία των εργαζομένων σε σκλάβους (πώς αλλιώς να ονομάσεις κάποιον που προσφέρει την εργασία του, χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα, αλλά να είναι υποχρεωμένος να δέχεται τις όποιες - παράλογες και ανήθικες συνήθως - απαιτήσεις του εργοδότη του;).

Υποτίθεται ότι στις εκλογές οι πολίτες ψηφίζουν το κόμμα που θεωρούν ότι θα λειτουργήσει θετικά για τους ίδιους και για τη χώρα, γενικότερα. Τα τελευταία χρόνια όμως, τα κόμματα που κυβερνούν έχουν καταφέρει να καταστρέψουν τις ζωές της πλειοψηφίας των πολιτών και με τις υφεσιακές πολιτικές που εφαρμόζουν να έχουν καταστρέψει και τη χώρα.
Αποτελεί δικαιολογία το γεγονός ότι τις πολιτικές αυτές μας τις επιβάλλουν οι ..."εταίροι" μας, επειδή έχουμε χρέος; (το οποίο με αυτές τις πολιτικές κατάφεραν να το αυξήσουν και ως ποσό και ως ποσοστό του κατακρημνισμένου ΑΕΠ). Εξάλλου ποια χώρα δεν έχει χρέος;
Ποια δικαιολογία υπάρχει για να καταστρέψεις ένα λαό σε ειρηνική περίοδο;
Πόση αξία έχει μια ένωση όταν μετατρέπει ένα από τα κράτη-μέλη της σε σκλαβοπάζαρο;

Η αποτυχία του πολιτικού συστήματος

Μια από τις βασικές αρχές της προπαγάνδας είναι να πείσει τους πολίτες ότι ένοχοι είναι οι ίδιοι, ώστε να μην αντιδράσουν εναντίον των πραγματικών ενόχων, που είναι εκείνοι που τους καταστρέφουν τη ζωή.
Το ζήσαμε αυτό κατά τα μνημονιακά χρόνια, κατά τα οποία το πολιτικό σύστημα με εμπροσθοφυλακή τα συστημικά ΜΜΕ έχουν καταφέρει να πείσουν μεγάλο μέρος των πολιτών ότι οι ίδιοι φταίνε για την κατάντια της χώρας.
Ποιος είναι όμως ο πραγματικός ένοχος; Οι περισσότερο ενημερωμένοι το γνωρίζουν πολύ καλά. Και το άρθρο* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια το περιγράφει αρκετά κατατοπιστικά.

Η επί δεκαετίες πορεία προς τη χρεοκοπία έδειξε ότι οι θεσμοί του ελληνικού αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος χαρακτηρίζονται από αστάθεια, ρευστότητα και αδυναμία να οργανώσουν τον συνολικό βίο σε μια εύρυθμη, ευνομούμενη πολιτεία προς όφελος του κοινού αγαθού.

Όλοι οι βασικοί αρμοί και θεσμοί του -κυβερνητική, νομοθετική, δικαστική, εκτελεστική εξουσία, κόμματα, εκπαιδευτικό σύστημα, Σύνταγμα- αποδείχθηκαν απλά επιφαινόμενα και όχι ουσιώδη συστατικά συντεταγμένης πολιτείας.

Επέτρεψαν τη βαθιά γενικευμένη διαφθορά, το πελατειακό κράτος, ευνόησαν τις ποικίλες συντεχνίες, την αναξιοκρατία, τη σπατάλη, την ανευθυνότητα, την κατίσχυση των ιδιωτικών συμφερόντων, που σε συνδυασμό με την τεράστια ανικανότητα των κυβερνώντων και του κρατικού μηχανισμού υπονόμευσαν θανάσιμα το κοινό συμφέρον.

Η ελληνική χρεοκοπία ανέδειξε τα δομικά λάθη του κράτους, τις θεσμικές αδυναμίες, την ανεπάρκεια των πολιτικών και των κομμάτων, όλες τις παθογένειες και παθολογίες του κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος. Ανέδειξε επίσης όλα τα λειτουργικά προβλήματα της οικονομίας και την αποτυχία του κρατικοδίαιτου οικονομικού μοντέλου.

Οι ένοχοι για τη γενικευμένη χρεοκοπία είναι το πολιτικό-οικονομικό σύστημα, η κυβερνητική, εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία, τα δύο κόμματα N.Δ. και ΠΑΣΟΚ, τα πρόσωπα που σχεδίασαν και υλοποίησαν την καταστροφή. (Σημ.Π.Σ.: Θα συμπλήρωνα ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ολοκληρώνει την καταστροφή)

10 προτάσεις για να μην επαναληφθεί η συνθηκολόγηση όπως έγινε στην Ελλάδα (του Éric Toussaint)

Τα περισσότερα άρθρα που γράφονται - και που αναδημοσιεύω σ'αυτή τη σελίδα - αφορούν διαπιστώσεις για τα τεκταινόμενα, τα οποία και σχολιάζονται εκτενώς. Λιγότερα είναι τα άρθρα που περιλαμβάνουν προτάσεις για μια εναλλακτική από αυτή που εφαρμόζεται πολιτική. Ένα τέτοιο άρθρο είναι το παρακάτω που περιέχει δέκα προτάσεις που κάνει ο Éric Toussaint στην ισπανική κυβέρνηση και στο οποίο δείχνει να λαμβάνει υπόψη τα αρνητικά αποτελέσματα που είχε η εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, της άνευ όρων υποταγής που εφάρμοσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα η τελευταία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον μου προκάλεσε η έκτη πρόταση, η οποία δίνει μια διαφορετική απάντηση στο μείζον θέμα της εφαρμογής νομισματικής πολιτικής κάτω από ένα μνημονιακό καθεστώς. Μου μοιάζει όμως παρεμφερής με το σχέδιο που είχε εκπονήσει ο Γ.βαρουφάκης ως υπουργός της πρώτης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ - το οποίο αποσιώπησε, διαστρέβλωσε και απαξίωσε όσο περισσότερο μπορούσε το μιντιακό σύστημα - και που υπήρξε η βασική αιτία που έκανε τους Γερμανούς να απαιτήσουν την εκδίωξή του, αφού η πιθανή εφαρμογή του θα μείωνε αισθητά την ανάγκη οικονομικής εξάρτησης από τους εχθρικούς απέναντί μας δανειστές. Η θετική αντιμετώπισή μου σε αυτή (την 6η) πρόταση δεν σημαίνει ότι τη θεωρώ εντελώς ρεαλιστική και εφαρμόσιμη. Απλά, στην κατάσταση που φτάσαμε, καλό θα ήταν να ψάξουμε και άλλους τρόπους αντιμετώπισης τής μνημονιακής λαίλαπας.
Τα παρακάτω μέτρα αποτελούν τα όπλα για μια ρήξη με την εφαρμοζόμενη πανευρωπαϊκά γερμανική πολιτική, που όμως βλέποντάς τα ρεαλιστικά δεν θα ήταν δυνατόν να εφαρμοστούν όλα ταυτόχρονα και από την αρχή, ενώ κάποια, όπως το 7ο και το 8ο, είναι σίγουρο ότι θα συναντούσαν σφοδρές αντιδράσεις και από το εσωτερικό, τόσο της Ισπανίας, την οποία άλλωστε αρχικά αφορούν, αλλά και όποιας άλλης χώρας τολμούσε να τα υιοθετήσει.
Πάντως, καλό είναι να τίθενται εναλλακτικές προτάσεις προς συζήτηση έστω κι αν δεν συμφωνούμε εξαρχής πλήρως με αυτές.    

Προκειμένου να αποφύγουμε την επανάληψη της συνθηκολόγησης, όπως τη γνωρίσαμε στην Ελλάδα το 2015, καταθέτω δέκα προτάσεις με σκοπό την ανάληψη της εξουσίας από το λαό.

Η πρώτη πρόταση αφορά στην ανάγκη για μια αριστερή κυβέρνηση, για ανυπακοή προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με σαφέστατη προαναγγελία. Το κόμμα, ή ο συνασπισμός κομμάτων, που επιχειρούν να κυβερνήσουν, και βέβαια, αναφέρομαι π.χ. στην Ισπανία, θα πρέπει εξαρχής να αρνηθούν να υπακούσουν στις απαιτήσεις για λιτότητα, και να δεσμευτούν ότι θα αρνηθούν τον ισοσκελισμό του προϋπολογισμού. Θα πρέπει να δηλώσουν: «Δεν θα σεβαστούμε τον κανόνα ισοσκελισμού του προϋπολογισμού που επιτάσσουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες» καθώς θέλουμε ν’ αυξήσουμε τις δημόσιες δαπάνες για να καταπολεμήσουμε τα αντικοινωνικά μέτρα και τη λιτότητα, και για να προβούμε στην οικολογική μετάβαση. Συνεπώς, το πρώτο πράμα είναι η σαφής και αποφασισμένη δέσμευση για ανυπακοή. Κατ’ εμέ, μετά την ελληνική συνθηκολόγηση, είναι ουσιώδους σημασίας να εγκαταλείψουμε τη ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να απαιτήσουμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να σεβαστούν τη λαϊκή βούληση. Η συνέχιση αυτής της ψευδαίσθησης θα μας οδηγούσε στην καταστροφή. Οφείλουμε να αρνηθούμε την υπακοή.

Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι....

Ακούμε πάλι να γίνεται κουβέντα για εκλογές (όχι ότι σταματάει ποτέ αυτή η συζήτηση...). Αναρωτιέμαι πόσο μπορεί να ενδιαφέρει τους μη ενταγμένους κομματικά πολίτες αυτό το θέμα, με τις διαμορφωμένες από την ξένη επιτήρηση συνθήκες, πέραν του ότι είναι ένα happening που δίνει μια ψευδαίσθηση ότι μπορεί ο ψηφοφόρος να αποφασίσει για τη ζωή του.

Στην πραγματικότητα όμως, οι εκλογές - ειδικά αυτά τα μνημονιακά χρόνια - απλά εναλλάσσουν στις υπουργικές και βουλευτικές καρέκλες τα πρόσωπα τα οποία θα καρπωθούν οφέλη που έχουν νομοθετηθεί κατά καιρούς υπέρ τους.

Αν σκεφτούμε ότι τα συμφέροντα εκείνων που βρίσκονται στις θέσεις της εξουσίας (αν και αυτά τα χρόνια δεν ασκούν καμία εξουσία, εφόσον εφαρμόζουν εντολές που τους έρχονται έξωθεν) διαφέρουν από τα συμφέροντα αυτών που τους ψηφίζουν, τότε οι όποιες νομοθετικές ρυθμίσεις ψηφίζονται από τη Βουλή ποιους θα ωφελούν;

Για να το δούμε και ιστορικά. Υπάρχει παράδειγμα καθεστώτος που να μην καταπίεζε η άρχουσα μειοψηφία την εργαζόμενη πλειοψηφία. Από τα φεουδαρχικά κράτη, όπου οι γαιοκτήμονες ξεζούμιζαν τους υποτελείς τους, στα δικτατορικά καθεστώτα, όπου μια μειοψηφία που είχε καταλάβει με βία την εξουσία καταπίεζε του πολίτες, μετά στα κομμουνιστικά κράτη όπου υπήρχε στέρηση ελευθεριών ώστε να μπορεί η κυβερνώσα νομενκλατούρα να επωφελείται από την εργασία των υπηκόων, μέχρι τα καπιταλιστικά καθεστώτα, όπου ευημερεί η οικονομική ελίτ διατηρώντας τη μεγάλη μάζα στη φτώχεια και εν πολλοίς στην εξαθλίωση.

Είναι λύση η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα;

Ότι η κατάσταση δεν μπορεί να βελτιωθεί με τα ακολουθούμενα υφεσιακά προγράμματα το βλέπουν όλοι, ακόμα και αυτοί που εξακολουθούν να επιμένουν στη συνέχιση εφαρμογής τους. 

Μπορεί η οικονομία της χώρας μας να ανακάμψει; Η απάντηση είναι σαφώς όχι, αν συνεχιστεί η ίδια οικονομική πολιτική των μνημονίων. 

Υπάρχει εναλλακτική πρόταση; Καμία πολιτική δεν είναι μονόδρομος, κατά τη γνώμη μου.

Μια από αυτές τις προτάσεις που έρχονται επαναλαμβανόμενα στο προσκήνιο είναι η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη (προσωρινή ή μόνιμη) και η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, γεγονός που θα της επιτρέψει να ακολουθήσει δική της νομισματική/οικονομική πολιτική.

Είναι αυτή η μόνη εναλλακτική; Οπωσδήποτε όχι! Μια άλλη πρόταση θα ήταν η δυνατότητα εφαρμογής από τη χώρα μας δικής της (σε κάποιο βαθμό, έστω) οικονομικής πολιτικής. Αυτό όμως δεν φαντάζει δυνατό, αν λάβουμε υπόψη τη στάση των δανειστών απέναντί μας κατά την τελευταία επταετία.

Άλλες προτάσεις θα περιελάμβαναν ένα μείγμα εθνικής πολιτικής και "επιτροπείας", τα συστατικά του οποίου θα αποφάσιζαν από κοινού τα δυο μέρη, ως πραγματικά, όμως, ισότιμοι εταίροι.

Σε αυτό το σημείωμα θα σταθούμε στην εναλλακτική πρόταση για προσωρινή επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και την άνευ όρων διαγραφή του δημόσιου χρέους, που επανήλθε στο προσκήνιο μετά τη συνέντευξη του διευθυντή του τμήματος Εξωτερικής Οικονομίας του γερμανικού Ινστιτούτου Ifo, Γκάμπριελ Φελμπερμάιερ στο ΑΜΠΕ στις 26 Οκτωβρίου.Στην ουσία επανέρχεται ελαφρά διαφοροποιημένη η πρόταση που έκανε ο Σόιμπλε στους "θεσμούς" και την ελληνική κυβέρνηση στις 10 Ιουλίου 2015. Παραβλέποντας προς στιγμήν τα εξόχως αρνητικά συναισθήματα που μας προκαλεί ο γερμανός υπουργός οικονομικών όταν αναφέρεται στη χώρα μας, ας δούμε τα βασικά στοιχεία της παρεμφερούς πρότασης του αυστριακού οικονομολόγου, του Φελμπερμάιερ, μιας πρότασης που απαγορεύεται να συζητηθεί δημόσια στη χώρα μας.

Το Λυκόφως της Αριστεράς

Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για το 2^ο συνέδριό του, στο οποίο όμως θα απουσιάζει μεγάλο μέρος από τα στελέχη που συμμετείχαν στο 1^ο. Ίσως μάλιστα να έχουν δίκιο οι κακές γλώσσες που λένε ότι θα μοιάζει περισσότερο με συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Ένα από τα θέματα που θα συζητηθούν θα είναι η συνέχιση της αριστερής πορείας του κόμματος. Εδώ γελάνε! Ποια αριστερή πορεία; Χαρακτηριστικό στοιχείο ενός αριστερού κόμματος, που ασκεί μάλιστα εξουσία, είναι η εφαρμογή κοινωνικής πολιτικής. Η στήριξη των αδύναμων πολιτών, των πτωχών, των συνταξιούχων.

Η κυβέρνηση όμως του ΣΥΡΙΖΑ (ας αφήσουμε τους ΑΝΕΛ, αυτοί δεν υπάρχουν) επιτίθεται ακριβώς σε αυτές τις κοινωνικές ομάδες. Φορολογώντας τες, περικόπτοντας μισθούς και συντάξεις, και σε περίπτωση που τολμήσουν να βγουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, τους περιποιούνται και με χημικά, ...και όχι μόνο.

Ο φόβος της ρήξης πλήττει Ελλάδα και Ευρώπη (του Γ.Βαρουφάκη)

Ο Γ.Βαρουφάκης έχει επιλεγεί από το μνημονιακό σύστημα να παίξει το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Ένας ρόλος που βολεύει τόσο την κυβέρνηση, που έχει βρει κάποιον για να δείχνει ως πηγή της διαρκούς αποτυχίας της στη διαχείριση της υφεσιακής πολιτικής που δέχτηκε να υπηρετήσει, όσο και την (αξιωματική κυρίως) αντιπολίτευση με διπλό στόχο: αφενός για να ψέγει τον Τσίπρα για την επιλογή ενός οικονομολόγου που δεν ήταν πολιτικός και αφετέρου στην προσπάθειά της να απομακρύνει το ενδεχόμενο να επανεμφανιστεί στα πολιτικά πράγματα της χώρας ένας άνθρωπος απρόβλεπτος, με ιδέες που δεν εξυπηρετούν το μνημονιακό καθεστώς.
Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε χθες* παραθέτει τις απόψεις του για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σήμερα στη χώρα κάνοντας και μια αναδρομή σε δικές του ενέργειες κατά τη διάρκεια της σύντομης υπουργίας του.
Δεν θα είναι χάσιμο χρόνου να διαβάσουν αυτές τις απόψεις ακόμα και όσοι έχουν πειστεί ότι αυτός φταίει για την άσχημη οικονομική κατάσταση της χώρας.

 
Στις προγραμματικές δηλώσεις που έκανα από το βήμα της Βουλής καθώς αναλάμβανα υπουργός Οικονομικών στις αρχές του 2015 είχα πει το προφανές:

Ο λαός μάς έδωσε εντολή να διαπραγματευτούμε την απόδραση από τη χρεο-δουλοπαροικία.
Θα προσέλθουμε στις διαπραγματεύσεις με ιδιαίτερα καλή πρόθεση για συμβιβασμούς.
Ομως όποιος δεν μπορεί να διανοηθεί τη ρήξη δεν διαπραγματεύεται. Μόνο όποιος μπορεί να διανοηθεί τη ρήξη έχει ελπίδες να φέρει βιώσιμη συμφωνία άνευ ρήξης

Σύσσωμη η μνημονιακή αντιπολίτευση (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι) έσπευσε να με εγκαλέσει: «Να δηλώσετε τώρα, άμεσα, ότι δεν θα προβείτε ποτέ σε ρήξη!» απαιτούσαν εν χορώ.
Η άρνησή μου να αποκλείσω τη ρήξη εκπορευόταν από την πεποίθηση ότι:
■ Η απόρριψη της πιθανότητας ρήξης σήμαινε διατήρηση στο διηνεκές του μη βιώσιμου χρέους
■ Η υποταγή στο μη βιώσιμο χρέος και στη λογική της τρόικας οδηγούσε την Ελλάδα στην ασταμάτητη συρρίκνωση
■ Η ασταμάτητη συρρίκνωση που εγγυώνται η υποταγή στην τρόικα και το μη βιώσιμο χρέος εν τέλει θα οδηγούσε, έτσι κι αλλιώς, την Ελλάδα εκτός ευρώ μετά από μια δεκαετία συρρίκνωσης.
Στην αρένα των «μέσων» και του πολιτικού αφηγήματος, η άρνησή μου να αποκλείσω τη ρήξη αποτέλεσε το έναυσμα για την τρόικα του εσωτερικού ώστε να λοιδορούμαι καθημερινά ως «συνωμότης της δραχμής», «πραξικοπηματίας», «ένοχος εσχάτης προδοσίας», «τζογαδόρος» κ.λπ.