To "WIN-WIN" του Ερντογάν (του Σταύρου Λυγερού)

Το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, που δημοσιεύεται αυτή την εβδομάδα στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, άπτεται ενός πολύ λεπτού θέματος: της εθνικής κυριαρχίας. Αναφέρεται στις κινήσεις της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας να σπρώξουν την αντίστοιχη ελληνική πλευρά σε συμφωνία για συνεκμετάλλευση του όποιου υποθαλάσσιου πλούτου βρεθεί σε περιοχές που οι τούρκοι θεωρούν αμφισβητούμενες ή/και διεκδικήσιμες.
Αλλοίμονο αν καταφέρουν να κατεβάσουν τις δικές μας κυβερνήσεις σε αυτό το γήπεδο! Δεδομένης της διαφοράς ικανοτήτων, αλλά και εθνικής συνείδησης των πολιτικών ηγεσιών των δυο χωρών, η πανωλεθρία της "ομάδας" μας είναι βέβαιη.
Το παρακάτω άρθρο διερευνά τις πτυχές και τα επακόλουθα για τη χώρα μας, αν οι τούρκοι καταφέρουν να εγκλωβίσουν την ελληνική κυβέρνηση σε διμερείς συζητήσεις αποφεύγοντας την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.

To "WIN-WIN" του Ερντογάν ή αλλιώς ο Δούρειος Ίππος της συνεκμετάλλευσης

του Σταύρου Λυγερού

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο Ερντογάν έχει πάρει κάτι από τη διπλωματική κομψό­τητα του Γιώργου Παπανδρέου. Μόνο που ο πρώτος χρησιμοποίη­σε το «win-win» για να προωθήσει τις επεκτα­τικές διεκδικήσεις της χώρας του, ενώ ο δεύτερος για να χρυσώσει το χάπι. Το σενάριο της συνεκμετάλλευσης, άλλωστε, είναι παλιό. Η Άγκυρα το σερβίριζε σαν εναλλακτική λύση στη διμερή διαφωνία για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Ο Νταβούτογλου το ξανασερβίρισε προ καιρού, έχοντας δεδομένη την υποστήρι­ξη της Ουάσιγκτον. Ο αρμόδιος για θέμα­τα ενέργειας Αμερικανός αξιωματούχος Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ έχει δηλώσει ότι, εάν δεν μπορεί να προκύψει συμφω­νία οριοθέτησης, «μπορώ να φανταστώ μία περίπτωση, στο Αιγαίο ή σε κάποια άλλη αμφισβητούμενη περιοχή, όπου το οικονομικό όφελος είναι και για τις δύο χώρες τόσο μεγάλο, που τις συμφέρει να καταλήξουν σε μια επιχειρηματική λύση, ακόμη και εάν δεν συμφωνούν στα συ­γκεκριμένα όρια».

Εξαιρετικά εύγλωττη είναι και η παρακά­τω παρότρυνση του Τούρκου υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Μπαγίς: «Στις διαφιλονικούμενες περιοχές πρέπει να φτιάξουμε πλατφόρμες άντλησης πετρε­λαίου και αυτές να γίνουν πλατφόρμες επίλυσης των διαφορών... Η Τουρκία είναι πάντα έτοιμη για τη μεγάλη λύση, αλλά ίσως πρέπει πρώτα να επιλύσουμε κάτι μικρό, που θα οδηγήσει στη μεγάλη λύση, σε μια λύση-πακέτο».

ΑΟΖ και κατάθεση συντεταγμένων (του Σταύρου Λυγερού)

Πριν από ένα περίπου μήνα είχα αναρτήσει ένα άρθρο με τίτλο "Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι προτεραιότητα;", στο οποίο ο κ.Δημ.Κωνσταντόπουλος επιχειρηματολογούσε για ποιό λόγο δεν πρέπει να ανακηρύξουμε ΑΟΖ, εφόσον, από την έννοια της ΑΟΖ είναι ισχυρότερη η έννοια της υφαλοκρηπίδας, στην οριοθέτηση της οποίας θα έπρεπε να επικεντρωθούμε κατά προτεραιότητα. 
Το άρθρο του κ.Στ.Λυγερού στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ αυτής της εβδομάδας, τονίζει την αναγκαιότητα να προχωρήσουμε στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ώστε να αποκτήσουμε πλεονέκτημα απέναντι στις προσπάθειες της Τουρκίας για έρευνες σε ελληνικά χωρικά ύδατα.

Διπλωματία λεπτών ισορροπιών

(του Σταύρου Λυγερού)

Πάγια μέθοδος των Τούρκων για να αμφισβητούν την ελ­ληνική υφαλοκρηπίδα είναι η ανακοίνωση διεξαγωγής σεισμικών ερευνών σε θαλάσσιες περιοχές που εξόφθαλ­μα ανήκουν στην ελ­ληνική υφαλοκρηπίδα. Τον Απρίλιο του 2012 δημοσιεύτηκε στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως απόφαση που είχε λάβει λίγες εβδομάδες πριν το τουρκικό Υπουργικό Συμβούλιο, με την οποία όριζε και θαλάσσια οικόπεδα για έρευνες κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου. Ορισμένα απ' αυτά τα θα­λάσσια οικόπεδα ανήκαν εξόφθαλμα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα (νοτιοανατολικά της Ρόδου και στην περιοχή του Καστελό­ριζου) και κάποια άλλα στην κυπριακή.

Για μια ακόμα φορά η Αθήνα βρέθηκε αντιμέτωπη με τουρκική πρόκληση. Το ίδιο σκηνικό είχε επαναληφθεί το 2008. Στις 13 και 14 Νοεμβρίου εκείνου του έτους, οι Τούρκοι είχαν εκδώσει δύο αναγ­γελίες για διεξαγωγή σεισμικών ερευνών στη θαλάσσια περιοχή νοτίως του Καστε­λόριζου. Μετά από λίγο, ειδικό ναυλωμέ­νο νορβηγικό σκάφος είχε μεταβεί στην περιοχή για έρευνες συνοδευόμενο από τουρκική φρεγάτα.

Η Αθήνα είχε τότε διαμαρτυρηθεί και ως απάντηση οι Νορβηγοί της είχαν ζητήσει να τους δώσει τα όρια της ελληνικής υφα­λοκρηπίδας. Πράγματι η Αθήνα τους έδω­σε τις γεωγραφικές συντεταγμένες αλλά με τη μορφή απορρήτου. Οι συντεταγμέ­νες του ανατολικού ορίου στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν δοθεί και στους Αμερικα­νούς αλλά και στην Αίγυπτο και στη Λιβύη στο πλαίσιο των διμερών διαπραγματεύ­σεων για οριοθέτηση των θαλάσσιων ζω­νών.