Ευρώπη υπό αποδόμηση (του Λεωνίδα Βατικιώτη)

Με τα αποτελέσματα του πιο πρόσφατου Ευρωβαρόμετρου έχουμε ασχοληθεί κι άλλη φορά από αυτή εδώ τη γωνιά. Σήμερα αναδημοσιεύω μεγάλο τμήμα από ένα άρθρο του Λ.Βατικιώτη που σχολιάζει τα εν λόγω αποτελέσματα από μια άλλη οπτική γωνία. 
Το γεγονός πάντως είναι ότι με την ακολουθούμενη πολιτική από αυτούς που κινούν τα οικονομικά νήματα στην Ευρώπη, ο ευρωσκεπτικισμός θα συνεχίσει να φουντώνει. 

Το χαστούκι του Ευρωβαρόμετρου και το αμφιλεγόμενο διατλαντικό εμπόριο 
(του Λεωνίδα Βατικιώτη)

.............
Η πολιτική στάση των Ευρωπαίων πολιτών καταγράφηκε πιστά στο Ευρωβαρόμετρο, την έρευνα που πραγματοποιείται σε όλη την ΕΕ δύο φορές τον χρόνο. Η πιο πρόσφατη, του φθινοπώρου του 2013 που διεξήχθη τον Νοέμβριο, περιείχε ευρήματα που θα έπρεπε να ανησυχήσουν πολλούς από τους αργυρώνητους γραφειοκράτες της ΕΕ, καθώς δείχνουν ότι οι λαοί της Ευρώ­πης απορρίπτουν την πολιτική της λιτότητας, πίσω από την οποία έχουν στοιχηθεί όχι μόνο τα όργανα της ΕΕ, αλλά και τα μεγαλύτερα κόμματα της Δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας.

Αρκούν ορισμένα στοιχεία. Στο ερώτημα, για παράδειγμα, αν «εμπιστεύεστε την ΕΕ» θετικά απαντάει μόνο το 31%, ενώ το 58% απαντάει πως δεν την εμπιστεύεται. Οι αρνητικές απαντή­σεις ξεπερνούν σημαντικά το μέσο όρο στις χώρες της ευρω­παϊκής περιφέρειας, που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης. Έτσι, στην Ελλάδα απαντάει αρνητικά το 77%, στην Κύπρο το 75%, στην Ισπανία το 71%, στην Πορτογαλία το 68%, στην Ιτα­λία το 62% κ.ο.κ. Ο λόγος της αποστροφής τους στην ΕΕ είναι προφανής: Αυτές οι χώρες βίωσαν το αποκρουστικό πρόσωπο των Βρυξελλών, καθώς η πολιτική του ξεπουλήματος της δη­μόσιας περιουσίας και της οικονομικής κατοχής που επέβαλε το Τέταρτο Ράιχ εφαρμόστηκε με πολιορκητικό κριό την ΕΕ.

BRICS: Έρχεται το αντίπαλον δέος για ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα! (του Λεωνίδα Βατικιώτη)

Η δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα φαίνεται ότι μέλλει να αλλάξει πολλά στους συσχετισμούς δυνάμεων που είχαν διαμορφωθεί μέχρι πρόσφατα.
Μια νέα υπερδύναμη δείχνει να αναδύεται, αυτή των BRICS, και το πρώτο βήμα για την εδραίωσή τους ως ισότιμων αντιπάλων των ΗΠΑ, Ε.Ε. και Ιαπωνίας είναι η ανακοίνωση για τη δημιουργία εκ μέρους τους μιας αναπτυξιακής Τράπεζας.
Αυτή τη φορά το ΔΝΤ - που τόσα δεινά έχει προκαλέσει στις χώρες που έχει προσφέρει τη "βοήθειά" του - φαίνεται να βρίσκει έναν υπολογίσιμο αντίπαλο. Και όχι μόνο το ΔΝΤ, αλλά και η Παγκόσμια Τράπεζα, οπωσδήποτε.
Το σίγουρο είναι ότι η εικόνα που θα παρουσιάζει η παγκόσμια οικονομία στο τέλος της δεκαετίας που διανύουμε δεν θα έχει πολλές ομοιότητες με την εικόνα της στην αρχή της δεκαετίας.
Το παρακάτω άρθρο του Λεωνίδα Βατικιώτη μας παρουσιάζει με εμπεριστατωμένο τρόπο την αύξηση επιρροής των BRICS, καθώς και τα σχέδιά τους για το μέλλον. 

BRICS εναντίον... όλων

Έρχεται το αντίπαλον δέος ΔΝΤ και Παγκόσμιας Τράπεζας!

(του Λεωνίδα Βατικιώτη)  

Το μονοπώλιο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εμφανίζει τριγμούς! Η ανακοίνωση των ηγετών της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Ινδίας, της Κίνας και της Νότιας Αφρικής, στις 26 Μαρτίου 2013, από την πόλη Ντέρμπαν της χώρας του Νέλσον Μαντέλα για τη δημιουργία μιας αναπτυξιακής τράπεζας τάραξε τα νερά. Κι αυτό διότι για πρώτη φορά τα «δίδυμα του Μπρέττον Γουντς» (όπως αποκαλούνται το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα που δημιουργήθηκαν στις ΗΠΑ το 1944, για να εγγυηθούν την παγκόσμια χρηματοοικονομική σταθερότητα) δέχονται μια τόσο σοβαρή πρόκληση από πέντε χώρες, οι οποίες διαθέτουν άπειρη ρευστότητα, που μπορεί να ανταγωνιστεί τις πηγές πλούτου της Δύσης και της λεγόμενης «Αγίας Τριάδας»: ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνίας.

Σημαντικές λεπτομέρειες δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα για τη δράση ή τη δομή της. Αυτό που ανακοινώθηκε είναι ότι η νέα αναπτυξιακή τράπεζα θα αναλάβει δράση το 2015 και θα ξεκινήσει με ένα κεφάλαιο ύψους 100 δισ. δολαρίων, με τη συνδρομή της Κίνας να ανέρχεται στα 41 δισ. δολάρια, τη Ρωσία, τη Βραζιλία και την Ινδία να συνεισφέρουν από 18 δισ., και τη Νότια Αφρική που εντάχθηκε στο «κλαμπ» μόλις το 2011, δύο χρόνια δηλαδή μετά τη συγκρότησή του, να συμβάλλει με 5 δισ. δολάρια.

Νέα αναπτυξιακή τράπεζα

Δεν είναι η πρώτη φορά με την αναπτυξιακή τράπεζα των BRICS που αμφισβητείται ειδικά η παντοκρατορία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Κι άλλες φορές στο παρελθόν, στο πλαίσιο περιφερειακών ολοκληρώσεων, έχει επιχειρηθεί η δημιουργία χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων με αρμοδιότητες που σχετίζονται με εκείνες των «διδύμων του Μπρέττον Γουντς». Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι δύο - η μία στην Ασία και η άλλη στη Λατινική Αμερική.

Η πρώτη, μάλιστα, με την επωνυμία Πολυμερής Πρωτοβουλία Τσιανγκ Μάι (CMIM), στο πλαίσιο του ASEAN+3, συμφώνησε τον Μάιο του 2012 να διπλασιάσει το ενεργητικό της, κάνοντας έτσι σαφή την πρόθεση επέκτασης της ακτίνας δράσης της. Στην αμερικανική υπο-ήπειρο, η Τράπεζα του Νότου (Banco del Sur) έχει ως στόχο να αποτελέσει τον χρηματοδοτικό βραχίονα των προσπαθειών ολοκλήρωσης της Λατινικής Αμερικής, δίνοντας έτσι υλική υπόσταση στο όραμα του Σιμόν Μπολιβάρ. Η ίδρυσή της ανακοινώθηκε για πρώτη φορά το 2007, ενώ επίσημα συμφωνήθηκε το 2009 μεταξύ τεσσάρων κρατών: της Βενεζουέλας, της Αργεντινής, του Ισημερινού και της Βολιβίας. Έκτοτε προστέθηκε η Ουρουγουάη, που εντάχθηκε επίσημα τον Μάρτιο του 2012, ενώ η συμμετοχή της Βραζιλίας έχει «κολλήσει» στη Βουλή. Η δε κατ’ αρχήν συμφωνία της Παραγουάης να πάρει μέρος έμεινε μετέωρη μετά την απομάκρυνση του προέδρου Φερνάρντο Λούγκο, τον Ιούνιο του 2012.

Το αποσιωπημένο παράδειγμα της Ισλανδίας

Διάβασα τις προάλλες το παρακάτω άρθρο του Λεωνίδα Βατικιώτη, που το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Για το τμήμα του που αφορά την ελληνική οικονομία, τα πράγματα είναι γνωστά και δεν αμφισβητούνται από κανέναν (εξαιρούνται βέβαια εκείνοι που υποστηρίζουν τα αντίθετα, επειδή έχουν ίδιο συμφέρον). Το τμήμα όμως, που αφορά την ισλανδική οικονομία μου φάνηκε πολύ καλό για να είναι αληθινό (too good to be true, που λένε και στο χωριό μου). Έψαξα λοιπόν στο διαδίκτυο για περισσότερα στοιχεία. Είναι αλήθεια ότι τα αναγραφόμενα δεν απέχουν από την πραγματικότητα (άλλωστε για πολλά από αυτά είμαστε ενημερωμένοι όσοι ψάχνουμε για πληροφόρηση πέρα από τα ελληνικά ΜΜΕ). Υπάρχουν όμως και κάποια στοιχεία που μετριάζουν την τόσο καλή εικόνα που παρουσιάζεται στο άρθρο. Δειγματοληπτικά, για όσους θέλουν ευρύτερη πληροφόρηση παραθέτω ένα link που παραπέμπει σε ένα σχετικό άρθρο για την ισλανδική οικονομία http://icelandicecon.blogspot.gr/2013/01/the-economic-truth-on-iceland.html
Βέβαια, η βασική διαφορά στις δυο χώρες που δεν μας κάνει αισιόδοξους, ότι αν ακολουθήσουμε την ίδια πολιτική θα έχουμε τα ίδια αποτελέσματα, είναι ότι οι ισλανδοί πολιτικοί έχουν θέσει ως πρωταρχικό καθήκον τους την προστασία και φροντίδα των ισλανδών πολιτών.

Το αποσιωπημένο παράδειγμα της Ισλανδίας και η ακύρωση του ελληνικού οικονομικού «μονοδρόμου»

Στην ελληνική δημόσια συζήτηση έχει διαμορφωθεί ένα θέμα ταμπού, το οποίο δεν αναλύεται, ούτε καν σχολιά­ζεται. Είναι η καταστροφή που έχει συντελεστεί στην Οι­κονομία από το 2009, όταν ξεκίνησαν να εφαρμόζονται οι πο­λιτικές λιτότητας (που συνέπεσαν φυσικά και με μια καθοδική φάση του οικονομικού κύκλου στην Ελλάδα), και η οποία επιταχύνθηκε στη συνέχεια με την εφαρμογή των Μνημονίων. Μια πολύ γενική εικόνα αυτής της ζοφερής πραγματικότητας δίνει η πορεία του ΑΕΠ, με βάση την εισηγητική έκθεση του κρατι­κού προϋπολογισμού για το 2013. Χαρακτηριστικά, από 233.198 εκατ. ευρώ το 2008, Θα φθάσει το 2013 -με βάση επί­σημες (δηλαδή συντηρητικές) εκτιμήσεις- να κλείσει στα 183.49 εκατ. ευρώ (βλ. σχετικό πίνακα). 

Πρόκειται για μια μεί­ωση της τάξης του 21,5% μέχρι φέτος που θα συνεχιστεί και το 2014, παρά τα όσα λένε κυβέρνηση και τρόικα για να καθη­συχάσουν τις ανησυχίες και να κρύψουν την αποτυχία τους. Η εκτίμηση, άλλωστε, ότι δεν αξίζει να παίρνουμε στα σοβαρά τις προβλέψεις τους επιβεβαιώνεται από τις μέχρι σήμερα πατα­γώδεις αστοχίες τους στην πρόβλεψη οποιουδήποτε μεγέθους αφορά την ελληνική Οικονομία: από την πορεία του ΑΕΠ, μέ­χρι εκείνη της ανεργίας και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.