Γιατί δεν πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις

Όποιος δεν κλείνει τα μάτια, βλέπει ότι τα χρόνια αυτά της μνημονιακής κατοχής η λεηλασία των συντάξεων ήταν ο εύκολος τρόπος προσπορισμού των ποσών που χρειάζονταν για την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων. Οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να απεργήσουν και εκτός αυτού, λόγω ηλικίας και πιθανών ασθενειών, η όποια αντίδραση μπορούν να προβάλλουν είναι υποτονική. Έτσι οι πολιτικοί, μην έχοντας τις γνώσεις και την όρεξη να ασχοληθούν πραγματικά με κοινωνικά αποδεκτό τρόπο στην αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων δημιουργήθηκαν, στράφηκαν με τον "γενναίο" τρόπο που τους χαρακτηρίζει εναντίον της πιο ανήμπορης ομάδας του ελληνικού πληθυσμού.

Το παρακάτω άρθρο των Σάββα Ρομπόλη και Βασίλη Μπέτση* αποδεικνύει για ποιο λόγο δεν είναι απαραίτητη μια περαιτέρω μείωση των συντάξεων, επικεντρωνόμενη στο λόγο συνταξιοδοτικής δαπάνης προς το ΑΕΠ. Μόνο στην τελευταία παράγραφο αναφέρει και την παράπλευρη απώλεια που είναι οι υφεσιακές επιπτώσεις της μείωσης των συντάξεων, αφού κάθε περικοπή αφαιρεί ποσά από την κατανάλωση με αποτέλεσμα το κλείσιμο επιχειρήσεων, τη μείωση εσόδων από το ΦΠΑ, την αύξηση της ανεργίας για να αναφέρω λίγες μόνο από τις δυσμενείς επιπτώσεις των περικοπών των συντάξεων, τις οποίες είτε αγνοούν οι πολιτικοί "μας" είτε θεωρούν ότι το θέμα αυτό δεν τους ενδιαφέρει, εφόσον οι ίδιοι πληρώνονται κανονικά. 

Το ΔΝΤ επισημαίνει ότι «η απόφαση (21/6/2018) του Eurogroup διασφαλίζει τη μεσοπρόθεσμη βιωσιμότητα του χρέους, αναφέροντας ότι η Ελλάδα εξέρχεται από τα προγράμματα έχοντας εξαλείψει τις μακροοικονομικές ανισορροπίες». Παράλληλα, το ΔΝΤ επιμένει «στην αναγκαιότητα περαιτέρω περικοπής των συντάξεων από 1/1/2019, προκειμένου ο δείκτης συνταξιοδοτικές δαπάνες προς ΑΕΠ να διαμορφωθεί στο ανώτερο όριο (16% του ΑΕΠ) μέχρι το 2060, σημειώνοντας ότι οι εκκρεμείς μεταρρυθμίσεις και τα υψηλά πλεονάσματα αποτελούν εμπόδια για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας».

Κατά συνέπεια, το ερώτημα που τίθεται είναι εάν επιβάλλονται ή όχι οι περαιτέρω μειώσεις των συντάξεων από την 1/1/2019; Διερευνώντας αναλυτικά τα σχετικά στατιστικά (πληθυσμός, προσδόκιμο όριο ζωής, ηλικία συνταξιοδότησης, κ.λ.π) και οικονομικά (ΑΕΠ, ποσοστό απασχόλησης, επίπεδο μισθών, πληθωρισμός, δημόσια έσοδα-δαπάνες, ποσά αποπληρωμής χρέους, κ.λ.π.) στοιχεία, με τη μεθοδολογία των χρηματορροών, αποδεικνύεται με τεκμηριωμένο τρόπο, όπως εξάλλου αποτυπώνεται στα διαγράμματα 1 και 2, ότι οι συντάξεις (κύριες και επικουρικές) δεν πρέπει να μειωθούν περαιτέρω από 1/1/2019 στη χώρα μας.

Ο φόβος της ρήξης πλήττει Ελλάδα και Ευρώπη (του Γ.Βαρουφάκη)

Ο Γ.Βαρουφάκης έχει επιλεγεί από το μνημονιακό σύστημα να παίξει το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Ένας ρόλος που βολεύει τόσο την κυβέρνηση, που έχει βρει κάποιον για να δείχνει ως πηγή της διαρκούς αποτυχίας της στη διαχείριση της υφεσιακής πολιτικής που δέχτηκε να υπηρετήσει, όσο και την (αξιωματική κυρίως) αντιπολίτευση με διπλό στόχο: αφενός για να ψέγει τον Τσίπρα για την επιλογή ενός οικονομολόγου που δεν ήταν πολιτικός και αφετέρου στην προσπάθειά της να απομακρύνει το ενδεχόμενο να επανεμφανιστεί στα πολιτικά πράγματα της χώρας ένας άνθρωπος απρόβλεπτος, με ιδέες που δεν εξυπηρετούν το μνημονιακό καθεστώς.
Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε χθες* παραθέτει τις απόψεις του για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σήμερα στη χώρα κάνοντας και μια αναδρομή σε δικές του ενέργειες κατά τη διάρκεια της σύντομης υπουργίας του.
Δεν θα είναι χάσιμο χρόνου να διαβάσουν αυτές τις απόψεις ακόμα και όσοι έχουν πειστεί ότι αυτός φταίει για την άσχημη οικονομική κατάσταση της χώρας.

 
Στις προγραμματικές δηλώσεις που έκανα από το βήμα της Βουλής καθώς αναλάμβανα υπουργός Οικονομικών στις αρχές του 2015 είχα πει το προφανές:

Ο λαός μάς έδωσε εντολή να διαπραγματευτούμε την απόδραση από τη χρεο-δουλοπαροικία.
Θα προσέλθουμε στις διαπραγματεύσεις με ιδιαίτερα καλή πρόθεση για συμβιβασμούς.
Ομως όποιος δεν μπορεί να διανοηθεί τη ρήξη δεν διαπραγματεύεται. Μόνο όποιος μπορεί να διανοηθεί τη ρήξη έχει ελπίδες να φέρει βιώσιμη συμφωνία άνευ ρήξης

Σύσσωμη η μνημονιακή αντιπολίτευση (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι) έσπευσε να με εγκαλέσει: «Να δηλώσετε τώρα, άμεσα, ότι δεν θα προβείτε ποτέ σε ρήξη!» απαιτούσαν εν χορώ.
Η άρνησή μου να αποκλείσω τη ρήξη εκπορευόταν από την πεποίθηση ότι:
■ Η απόρριψη της πιθανότητας ρήξης σήμαινε διατήρηση στο διηνεκές του μη βιώσιμου χρέους
■ Η υποταγή στο μη βιώσιμο χρέος και στη λογική της τρόικας οδηγούσε την Ελλάδα στην ασταμάτητη συρρίκνωση
■ Η ασταμάτητη συρρίκνωση που εγγυώνται η υποταγή στην τρόικα και το μη βιώσιμο χρέος εν τέλει θα οδηγούσε, έτσι κι αλλιώς, την Ελλάδα εκτός ευρώ μετά από μια δεκαετία συρρίκνωσης.
Στην αρένα των «μέσων» και του πολιτικού αφηγήματος, η άρνησή μου να αποκλείσω τη ρήξη αποτέλεσε το έναυσμα για την τρόικα του εσωτερικού ώστε να λοιδορούμαι καθημερινά ως «συνωμότης της δραχμής», «πραξικοπηματίας», «ένοχος εσχάτης προδοσίας», «τζογαδόρος» κ.λπ.

Η Αυτοκτονία της Ελλάδας

Στο παρακάτω άρθρο παρουσιάζεται με συγκεκριμένα στοιχεία/αριθμούς η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας σήμερα. Είναι η καταστροφική εικόνα την οποία οι τηλεπαπαγάλοι της μνημονιακής προπαγάνδας παρουσιάζουν από τα ΜΜΕ ως "σωτηρία της χώρας". 
Η κατστροφή πλέον δεν λέμε ότι θα έλθει, αλλά ότι έχει έλθει. Και είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι εκείνοι που παρουσιάζουν τη σημερινή κατάσταση ως "σωτηρία", αποφεύγουν να εμφανίσουν όλα αυτά τα στοιχεία που δείχνουν τι πραγματικά ισχύει στη χώρα.

   Το ΑΕΠ της Ελλάδας εξακολουθεί να βυθίζεται σε ολοένα και χαμηλότερα επίπεδα, αφού θα διαμορφωθεί στα 175 δις € (χάθηκαν σωρευτικά 62,4 δις €), στην ιδανική περίπτωση που η ύφεση θα κλείσει στο -0,3% «μόλις» – ενώ οι φόροι, ειδικά οι έμμεσοι, έχουν φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο αναλογικά με το ΑΕΠ της χώρας, από τότε που ξεκίνησε η περιπέτεια των μνημονίων.

    Τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων (μετοχές, ακίνητα, καταθέσεις) περιορίζονται συνεχώς, ενώ οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα εξακολουθούν να υποχωρούν – φτάνοντας στα 974 € μικτά κατά μέσον όρο, από 1.267 € στο τέλος του 2009. Εάν αφαιρεθούν δε οι επί πλέον φόροι σε σχέση με το 2009, τότε οι μέσοι μισθοί έχουν μειωθεί πολύ περισσότερο – όταν την ίδια στιγμή το δημόσιο χρέος θα υπερβεί το 180% στο τέλος του έτους, διαμορφούμενο κατά 50 δις € υψηλότερο σε απόλυτα νούμερα από το 2009, παρά τις διαγραφές άνω των 120 δις € που προηγήθηκαν το 2012!

    Ακόμη χειρότερα, το ιδιωτικό χρέος έχει εκτοξευθεί στα ύψη, από μηδαμινό σχεδόν το 2009, ενώ τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων που ευρίσκονται στην άλλη πλευρά του ισολογισμού κατέρρευσαν – με τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις απέναντι στο δημόσιο να έχουν φτάσει στα 90 δις € από 35 δις € το 2009, καθώς επίσης με το δείκτη των κόκκινων δανείων απέναντι στις τράπεζες να υπολογίζεται στο 45,1% ως προς το ΑΕΠ (πάνω από 108 δις €), από μόλις 7,7% το 2009.

Έχουμε πέσει στα χέρια φανατικών τοκογλύφων (του Στ.Κούλογλου)

Η ομιλία του Στ. Κούλογλου στην διάσκεψη της CEDEP στο Παρίσι με θέμα «Φανατισμός και Δογματισμός» δεν περιέχει πληροφορίες που αγνοούν οι αναγνώστες αυτού του blog. Ο λόγος που την αναδημοσιεύω δεν είναι μόνο επειδή πιστεύω ότι η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως, αλλά και για να θυμηθούν μερικά πράγματα όσοι τυχόν τα έχουν ξεχάσει, ενώ ρόλο έπαιξε και η ικανοποίηση που προξενεί η αναφορά μπροστά σε ξένο ακροατήριο των δήθεν λαθών που έγιναν εις βάρος της χώρας μας, με πραγματικό όμως σκοπό τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών σε συνδυασμό με τον προσπορισμό ικανού κέρδους από τους δανειστές και κυρίως από τη Γερμανία!

Μου ζητήσατε να μιλήσω για τον νεοφιλελεύθερο φανατισμό στην Ελλάδα, ωστόσο αυτό τον φανατισμό πρέπει να τον κατανοήσουμε και να τον δούμε στις πραγματικές του διαστάσεις. Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα, όπως επιβλήθηκε από το ξέσπασμα της κρίσης το 2010 μέχρι σήμερα, αποτελεί ένα μείγμα ιδεολογικού φανατισμού και ωμού κυνισμού.

Ανάμεσα σε αυτούς που έχουν επιβάλει τα προγράμματα λιτότητας υπάρχουν ασφαλώς και φανατικοί. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, επιμένουν σ’ ένα πρόγραμμα, το οποίο έχει αποτύχει εντελώς.
Η διάσωση της Ελλάδας, την οποία επικαλούνται ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, έχει αποτύχει πλήρως. Το ΑΕΠ της χώρας έχει μειωθεί κατά 25% κατά τα τελευταία 5 χρόνια, πρωτοφανές αρνητικό ρεκόρ εν καιρώ ειρήνης. Επιπλέον, η ανεργία έχει ξεπεράσει το 25%, με ένα ποσοστό 60% για τους νέους. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε όλη αυτή η τραγωδία, ήταν ότι το χρέος ήταν πολύ ανεβασμένο σε σχέση με το ΑΕΠ. Εκείνη την περίοδο, το χρέος ήταν στο 120% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα έχει ξεπεράσει το 175%. Αλλά αυτοί επιμένουν να συνεχίσουμε την ίδια πολιτική.

Ο Πικετί κατακρίνει την αντιμετώπιση της Ελλάδας από τους άλλους ευρωπαίους

Ο Τομά Πικετί είναι αυτόν τον καιρό το διασημότερο όνομα στο χώρο της οικονομικής επιστήμης. Έτσι, έχει ενδιαφέρον να διαβάζουμε τις απόψεις του, ιδιαίτερα όταν αφορούν τη χώρα μας και ειδικότερα τις σχέσεις της Ελλάδας με τους "εταίρους" της στην ευρωζώνη.

Πικετί: Υπάρχει μία τεράστια υποκρισία απέναντι στην Ελλάδα 
 
«Υπάρχει μια τεράστια υποκρισία απέναντι στην Ελλάδα και αυτό είναι δραματικό» επισημαίνει σε συνέντευξή του στη βελγική εφημερίδα L' Εcho o διάσημος Γάλλος οικονομολόγος και συγγραφέας του βιβλίου «Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα» (που έχει πουλήσει 1,5 εκατ. αντίτυπα), Τομά Πικετί.

Συγκεκριμένα, απαντώντας στην ερώτηση αν με τις μεταρρυθμίσεις που έχει ήδη προτείνει η Ελλάδα κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, ο κ. Πικετί δίνει την εξής απάντηση:
«Νομίζω ότι πρώτα απ' όλα υπάρχει μια τεράστια υποκρισία απέναντι στην Ελλάδα και αυτό είναι δραματικό. Προφανώς θα πρέπει να βελτιωθεί το ελληνικό φορολογικό σύστημα. Αλλά, από την άλλη, οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες είναι πολύ ευχαριστημένες που δέχονται τις καταθέσεις των πλουσίων Ελλήνων, χωρίς να δίνουν στοιχεία στις ελληνικές φορολογικές αρχές. Και θέλετε, λοιπόν, μόνη της η Ελλάδα να επιβάλει ένα δίκαιο φόρο στους πλούσιους Έλληνες φορολογούμενους; Το ελληνικό φορολογικό σύστημα πρέπει να βελτιωθεί προς την κατεύθυνση της φορολόγησης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, και εδώ απαιτείται μια ευρωπαϊκή λύση. Από την άλλη, υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη που τους αρέσει η ιδέα να πιέζουν την Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη. Και αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό».

Η πικρή αλήθεια για το Greek Success Story (του Γ.Βαρουφάκη)

Σκέφτηκα μήπως δεν θα έπρεπε να αναδημοσιεύσω σήμερα το πιο κάτω άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη. Για το λόγο ότι είναι μια μέρα σημαιοστολισμού της κυβέρνησης και των συστημικών καναλιών, μετά την αποδοχή της τρόικας να αναβληθούν όλες οι "δύσκολες" αποφάσεις για μετά τις ευρωεκλογές, ελπίζοντας ότι θα ψηφίσουν τα μνημονιακά κόμματα όσοι πολίτες χρειάζονται, ώστε να μην δημιουργηθούν αναταράξεις και διακινδυνεύσουν οι δανειστές να χάσουν μια τόσο υπάκουη κυβέρνηση. Μάλιστα δέχτηκαν να ανακοινώσουν πρωτογενές πλεόνασμα 2,9 δισ ευρώ, περισσότερο κι από τα πιο τρελά όνειρα της τριανδρίας Σαμαρά-Βενιζέλου-Στουρνάρα! Θα μπορούσαν να ανακοινώσουν και 4 ή 5 ή και 6 δις. Ποιός θα τους εμπόδιζε; Η αξιοπιστία τους; Αυτή έχει χαθεί προ πολλού και κανείς δεν την αναζητάει πλέον.
Σκεφτόμουν λοιπόν, μήπως έπρεπε να αφήσω για σήμερα την αποκάλυψη της πραγματικότητας για να μείνουμε να διασκεδάζουμε με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις και τις τηλεοπτικές αναλύσεις των μνημονιακών παπαγάλων.
Όμως η πραγματικότητα παραμένει μπροστά μας και όσες αλχημείες κι αν χρησιμοποιήσουν για να πείσουν τους αφελείς και τους αδαείς (υπάρχουν φυσικά και τέτοιοι, αν και ο αριθμός τους μειώνεται συνεχώς) ότι το Success Story υπάρχει, η ρεαλιστική ανάγνωση των αριθμών αποκαλύπτει την τραγική αλήθεια.

Ούτε οι αριθμοί ευημερούν: Η πικρή αλήθεια για το Greek Success Story
 
Η κυβέρνηση επιμένει: Η ελληνική οικονομία σταθεροποιείται και περνάει, εντός του 2014, στην περίοδο της ανάκαμψης. Ο Αλέξης Τσίπρας, την ίδια ώρα, θέτει τους ψηφοφόρους, εν όψει των ευρωεκλογών, προ της ευθύνης τους να αποφανθούν για το εάν η κυβέρνηση έχει δίκιο (οπότε πρέπει να την ψηφίσουν) ή όχι. Ας θέσουμε για λίγο στην άκρη τις πολιτικές αντιπαραθέσεις κι ας δούμε τι λένε οι αριθμοί εις βάθος. Κι όταν λέω οι αριθμοί, εννοώ τα στατιστικά στοιχεία, όπως ακριβώς τα δίνει η Τράπεζα της Ελλάδας και η ΕΛΣΤΑΤ.
Σύμφωνα με την κυβέρνηση και την τρόικα, το 2013 η ύφεση επιβραδύνθηκε. Πράγματι, σε σταθερές τιμές, ο ρυθμός συρρίκνωσης του εθνικού εισοδήματος (του ΑΕΠ) κυμαινόταν το 2012 μεταξύ -7,9% και -6,7% ενώ το 2013 η ύφεση κυμαινόταν μεταξύ -5,7% και -3%.
Μειώθηκε όμως πράγματι ο ρυθμός συρρίκνωσης; Σε καμία περίπτωση. Ο λόγος που φαίνεται να μειώνεται η ορμητικότητα της ύφεσης είναι ότι μετρά το ΑΕΠ σε σταθερές τιμές. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι όταν, π.χ., το ΑΕΠ παραμένει το ίδιο, σε ευρώ, αν παράλληλα πέσουν οι τιμές (όπως συμβαίνει τώρα λόγω της ύφεσης) το ΑΕΠ μετρούμενο σε σταθερές τιμές δείχνει να αυξάνει. Άρα, το ότι το 2013 η ύφεση έπεσε, επισήμως, προς το -3% αντανακλά, απλώς, το γεγονός ότι το εισόδημα μειώθηκε κατά 3% πιο γρήγορα απ’ ότι μειώθηκαν οι τιμές. Με απλά λόγια, το ΑΕΠ μειώθηκε, σε ευρώ, πολύ πιο πολύ από το επίσημο 3%. Πόσο πιο πολύ;

Η καταστροφική οικονομική πολιτική και η Καμπύλη του Laffer

Με την Καμπύλη του Laffer έχουμε ασχοληθεί και άλλη φορά σε αυτό το blog (εδώ). Και έχουμε γνωστοποιήσει την πεποίθησή μας ότι αυτό το σχετικά απλό μάθημα οικονομίας το αγνοούν οι φωστήρες (εισαγόμενοι και ιθαγενείς) που αποφασίζουν για τις τσέπες, αλλά ουσιαστικά για τις ζωές των ελλήνων πολιτών.
Το παρακάτω άρθρο περιγράφει τις αστοχίες των κυβερνώντων, εξαιτίας των οποίων έχουν φορτωθεί με τόσα βάρη οι πλάτες μας. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι όσο και όσοι κι αν τους τα επισημαίνουν, αυτοί εξακολουθούν να μας οδηγούν στον ίδιο καταστροφικό δρόμο. Άρα, πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι έχουν δίκιο εκείνοι που λένε πως τα δυο κόμματα εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία.

(Σημειώνεται ότι το παρακάτω άρθρο έχει γραφεί πριν από περίπου δυο μήνες)

Distress ...Story
και η - αγνοημένη - Καμπύλη του Laffer

(του Γιώργου Ηλιόπουλου)

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας θλιβερής τριετίας, παρά την καταιγιστική επικοινωνιακή εκστρατεία τρόμου που έχει εξαπολύσει η πολιτική ηγεσία της χώρας και οι συ­νεργάτες της, συνεχώς πολλαπλασιάζονται οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται ότι στην Ελλάδα εξελίσσονται καταστάσεις που δεν ερμηνεύονται ικανοποιητικά με τη συνηθισμένη πολι­τική και κοινωνική φρασεολογία.

Ένα τελευταίο δείγμα αυτής της απίστευτης ανακολουθίας αποτελεί και το περιβόητο... «Success Story», με το οποίο βομ­βαρδίζονται ανελέητα και ανάλγητα οι πολίτες. Όμως από τις αρχές του 2012, πολλούς μήνες πριν από το «Success Story», η Natixis, ο επενδυτικός βραχίονας του δεύτερου σε μέγεθος γαλλικού ομίλου, BPCE, προειδοποιεί πως η Ελλάδα ακολου­θεί έναν καταστροφικό δρόμο χωρίς επιστροφή, επισημαίνοντας πως η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική και η μεί­ωση του κόστους εργασίας δεν πρόκειται να αποκαταστήσουν τη ρευστότητα, παρά τα όσα ισχυρίζονταν τότε το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, με τη συναίνεση της Ε.Ε. Αντίθετα, η χώρα κινείται από τις αρχές του 2012 στη δεξιά (και αρνητική) πλευρά της κα­μπύλης του Laffer, δεδομένο που συνεπάγεται πως η εντεινόμενη περιοριστική οικονομική πολιτική θα επιδεινώσει τα ελ­λείμματα, καθώς επικρατούν αρνητικές συνθήκες στη ζήτηση.

Η πολυδιαφημιζόμενη μείωση του κόστους εργασίας (που ήδη είναι χαμηλό σε σχέση με την παραγωγικότητα) θα συντελέσει στην οικονομική εξαθλίωση, λόγω τού ότι, απλούστατα, θα προκαλέσει πλήρη κατάρρευση της ζήτησης. Η λύση, κατά τη NATIXIS, οφείλει να βασιστεί στη σταδιακή ακύρωση μεγά­λου μέρους του ελληνικού χρέους, ώστε να αποκατασταθεί η οικονομική σταθερότητα και να ανακάμψει δραστικά η ρευ­στότητα. Ταυτόχρονα επιβάλλεται η αναδιάρθρωση της Οικονο­μίας και η δημιουργία ελκυστικών συνθηκών για επενδύσεις, με στόχο τη μείωση της φρικαλέας ανεργίας.

Ο Μύθος της Οικονομικής Εξυγίανσης (του Σταύρου Λυγερού)

Με το ότι τρέφει ελπίδες ο Σαμαράς πως, από τη σημερινή συνάντησή του με τη Μέρκελ, μπορεί να προκύψει κάποιο - έστω ελάχιστο - θετικό αποτέλεσμα, αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι ζει σε άλλο πλανήτη. Η Μέρκελ αφενός έχει τη σκοτούρα του σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού, που αποτελεί την ύψιστη προτεραιότητα γι'αυτήν, αφετέρου έχει βάλει την Ελλάδα στον αυτόματο πιλότο της αυστηρής λιτότητας και για τα περαιτέρω παραπέμπει τους ιθαγενείς υποτελείς της στην τρόικα. Στην ίδια τρόικα, που τελευταία έχουν εγερθεί ερωτήματα για την ψυχική ισορροπία κάποιων μελών της!
Κάτω από ποιές συνθήκες πηγαίνει ο Σαμαράς στη σημερινή συνάντηση με το αφεντικό του, περιγράφει στο άρθρο του - που αναδημοσιεύω παρακάτω - ο κ.Σταύρος Λυγερός.  

  Ο Μύθος της Οικονομικής Εξυγίανσης

Η ανελαστική στάση που τηρεί η τρόικα στις διαπραγ­ματεύσεις που πραγ­ματοποιούνται αυτές τις ημέρες επιβεβαιώ­νει ότι ο κόμπος φτάνει στο χτένι. Η απροθυ­μία του ευρωιερατείου να διευκολύνει πολιτικά την κλυδωνιζόμενη κυβέρνηση δεν οφείλεται σε κά­ποιου είδους πολιτική αντιπάθεια προς τους Σαμαρά και Βενιζέλο. Το αντίθετο, μάλιστα. Στο Βερολίνο έχουν επίγνωση ότι τόσο υπάκουη κυβέρνηση δεν πρό­κειται να ξαναϋπάρξει στην Αθήνα. Θε­ωρούν, όμως, ότι δεν έχουν περιθώρια να κάνουν εκπτώσεις στην Ελλάδα. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ένα πολιτικό προηγούμενο που θα υπονόμευε το δόγ­μα της μονοδιάστατης λιτότητας.

Ο Σαμαράς πηγαίνει στο Βερολίνο για να διαπραγματευτεί πολιτικά με τη Μέρκελ ένα συμβιβασμό στις τρέχουσες συ­ζητήσεις με την τρόικα και κυρίως μία σαφή δέσμευση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Το επιχείρημά του είναι ότι η κυβέρνησή του έχει επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα. Υπενθυμίζου­με ότι πριν από ένα χρόνο το Eurogroup είχε θέσει ως προϋπόθεση για να συζη­τήσει μια νέα αναδιάρθρωση του ελλη­νικού χρέους την ύπαρξη πρωτογενούς πλεονάσματος.

Κι Όμως ... Λεφτά Υπάρχουν, συμφωνεί κι ο Ν.Μπογιόπουλος

Το έχω ξαναγράψει και σε αυτό το blog και στο twitter, επειδή το πιστεύω: Λεφτά Υπάρχουν! Είναι ίσως το μόνο σωστό που είχε πει ο ΓΑΠ. Η παραπλάνηση φανερώθηκε μετά τη νίκη του στις εκλογές. Φέρνοντας την τρόικα στη χώρα μας, τα πήρε από τους (μικρομεσαίους) πολίτες και τα έδωσε στην τραπεζική και επιχειρηματική ελίτ (και στους δανειστές, αν κι εκεί πηγαίνουν βασικά τα ποσά από τα δάνεια που δίνουν), ενώ η προεκλογική του καμπάνια προδιέθετε τους πολίτες για την αντίστροφη πορεία των χρημάτων!
Η αλήθεια αυτού του "πιστεύω" μου επιβεβαιώθηκε και προχθές. Πώς; Τα εξηγεί πιο κάτω επακριβώς ο Ν.Μπογιόπουλος.

«Δεν υπάρχουν λεφτά»; Κι αυτά, τότε, τι είναι;

Ο ήρωας του Μπρεχτ, ο Μακχίθ, αναρωτιόταν στην «Όπερα της Πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας»...

Τα συγκλονιστικά στη Βουλή άργησαν μια μέρα! Αλλά ήρθαν! Την Κυριακή που μας πέρασε ακούσαμε για «τρύπια δολάρια» και για «μονομαχίες στο Ελ Πάσο», απολαύσαμε πρωθυπουργικούς κουτσαβακισμούς και κοινοβουλευτικές «μαγκιές». Αλλά τα σπουδαία – τα πραγματικά σπουδαία – συνέβησαν τη Δευτέρα. Χωρίς κάμερες. Χωρίς απευθείας μεταδόσεις. Χωρίς πολλά- πολλά…

Τη Δευτέρα το βράδυ, λοιπόν, ο κ.Σταικούρας, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, μετά από σχετική ερώτηση του Μανώλη Γλέζου, διαβίβασε στη Βουλή τον αναλυτικό κατάλογο, ο οποίος περιλαμβάνει τα ποσά με τα οποία έχει τροφοδοτήσει το κράτος τις τράπεζες από την έναρξη της κρίσης, το 2008. Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται για πρώτη φορά είναι πλέον και επίσημα! Είναι δικά τους! Έχουν την εγκυρότητα και την σφραγίδα των «σωτήρων»! Δεν πρόκειται για «συνωμοσιολογία»! Ούτε για ευφάνταστα σενάρια των «ψεκασμένων»!

Τι θα έπρεπε να διαπραγματεύεται η κυβέρνηση (του Κώστα Λαπαβίτσα)

Ο καθηγητής Κώστας Λαπαβίτσας έχει γνωστές θέσεις για την πολιτική και την οικονομία, μερικές από τις οποίες δεν ασπάζομαι, όπως και αρκετοί άλλοι. Όμως, υπάρχουν και απόψεις του με τις οποίες συμφωνώ, σαν αυτές που αναφέρει στο παρακάτω άρθρο του, το οποίο καθίσταται επίκαιρο μετά την εκ νέου άφιξη της τρόικας.
Το γενικό συμπέρασμα που βγαίνει, τόσο από αυτό το άρθρο, όσο και από άλλα που έχω αναδημοσιεύσει  σε αυτό το blog, μπορεί να συμπυκνωθεί στη φράση του Κ.Λαπαβίτσα, που αναφέρεται προς το μέσον του κειμένου: "Η χώρα χρειάζεται επειγόντως απαλλαγή από την αυτοκτονική πολιτική που της έχει επιβάλλει η τρόικα".
Το άρθρο παρουσιάζει ενδιαφέρον, αφού δεν κάνει μόνο διαπιστώσεις, αλλά και προτάσεις, συνοπτικά μεν, καίριες δε! 

Τι θα έπρεπε να διαπραγματεύεται η κυβέρνηση

Πολεμικός πυρετός εμφανίστηκε στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, καθώς έρχονται οι εχθροί - και σωτήρες - της τρόικας. Κόκκινες γραμμές αναγγέλλονται, αλλά δεν ξέρουμε που θα χαραχτούν. Πώς να ξέρουμε, αφού δεν υπάρχει στρατηγική εξόδου από την κρίση εκτός από αυτήν της τρόικας; Η Ελλάδα δεν έχει δικιά της.

Στην ουσία η κυβέρνηση κάνει τακτικούς ελιγμούς επειδή στα ταμεία υπάρχουν χρήματα που της δίνουν ένα περιθώριο μηνών. Ελπίζει να πετύχει κάποια ελάφρυνση της δημοσιονομικής λιτότητας, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα υπαναχωρήσει σε ήδη συμφωνημένα μέτρα, όπως για το ασφαλιστικό. Νομίζει ότι έτσι προετοιμάζει το έδαφος για την πολυπόθητη λύση στο χρέος, αλλά και για άλλη δημοσιονομική πορεία, που ίσως έχουν την καλοσύνη να μας παραχωρήσουν οι δανειστές μετά τις ευρωεκλογές, μιας και οι γερμανικές εκλογές αποδείχτηκαν απατηλό ορόσημο. Πέφτει έξω γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας δε λύνεται με τακτικισμούς. Απαιτεί διαφορετική στρατηγική.

3 χρόνια στην κόλαση του μνημονίου (του Γιώργου Δελαστίκ)

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τριών χρόνων από τη μέρα που ο λαοπρόβλητος πρωθυπουργός ΓΑΠ ανακοίνωσε την υπαγωγή της χώρας μας στην προστασία των ...εθνοσωτήριων μνημονίων, γράφτηκαν αυτές τις μέρες αρκετά αφιερώματα για τη σωτηρία της χώρας μας από τη μέγγενη του δημοσίου χρέους, το οποίο κατά την περίοδο της άφιξης της τρόικας ήταν γύρω στο 125-130% του ΑΕΠ (συζητήσιμο, αφού για να εμφανιστεί σε αυτό το ύψος έγιναν διάφορες αλχημείες, όπως έχει φανεί) και με τη βοήθεια των "ειδικών" έχει φτάσει σήμερα στο εξαιρετικά ...χαμηλό ύψος του 180-190% του ΑΕΠ (ούτε δηλαδή 200% - μέχρι τη στιγμή αυτή τουλάχιστον).
Από τα αφιερώματα σε αυτή την αποφράδα επέτειο διαλέγω να αναρτήσω το άρθρο του Γ.Δελαστίκ, που περιγράφει τα επιτεύγματα των κυβερνήσεων αυτών των τριών χρόνων, με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο.

3 χρόνια στην κόλαση του μνημονίου

Σαν προχτές ήταν, τρία χρόνια πριν: 23 Απριλίου 2010. Τρία χρόνια που έχουν φανεί στους Έλληνες σαν τρεις αιώνες. Από το ακριτικό Καστελόριζο, που είχε πάει βόλτα για να έχει όμορφο ντεκόρ, ο κατάπτυστος Γιώργος Παπανδρέου, πρωθυπουργός τότε της χώρας, αναγγέλλει περιχαρής την ολοκλήρωση του πολιτικού του έργου - την υπαγωγή της Ελ­λάδας σε καθεστώς υποτέλειας προς τη Γερμανία, την ΕΕ και το ΔΝΤ μέσω Μνημονίου.

Σύντομα η ζωή θα αποδείξει ότι το Μνη­μόνιο που υπογράφει ο Γ. Παπανδρέου ανή­μερα της ονομαστικής του εορτής είναι το σύγχρονο ισοδύναμο των συνθηκών παρά­δοσης των χωρών στα νικηφόρα γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα κατά το Β' Παγκό­σμιο Πόλεμο.

Ξυπνούν οι πιο απαίσιες αναμνήσεις. Στην πολιτική ζωή της χώρας εισβάλλει ένας άλ­λος προδότης από το παρελθόν, ο στρατη­γός Γεώργιος Τσολάκογλου, ο οποίος και αυτός την ημέρα της γιορτής του, στις 23 Απριλίου του 1941, υπέγραφε στη Θεσσα­λονίκη την παράδοση της Ελλάδας στους Γερμανούς ναζί.

Ο Γιωργάκης γίνεται ο νέος «Τσολάκογλου». Το ίδιο και η κυβέρνησή του, που αποκαλείται πλέον «κυβέρνηση Τσολάκογλου», όπως ως «Τσολάκογλου» καθιερώ­νονται στη συνείδηση των Ελλήνων και οι επόμενοι πρωθυπουργοί Λουκάς Παπαδήμος και Αντώνης Σαμαράς. Πολιτικοί δωσί­λογοι θεωρούνται και οι υπουργοί τους από όσους δεν τους ψηφίζουν.

Αυτό, βέβαια, δεν τους προκαλεί φόβο, ούτε καν ντροπή. Ο λόγος είναι απλούστα­τος: γνωρίζουν ότι οι δωσίλογοι της ναζιστικής Κατοχής έγιναν εξουσία στην Ελλάδα - και φυσικά δεν βρίσκουν κανένα λόγο να μην επαναληφθεί αυτό και τούτη τη φορά! Δεν έχουν άδικο...

Η τραπεζική ελίτ που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία

Πολύς λόγος έγινε πρόσφατα για το μέγεθος του τραπεζικού τομέα της Κύπρου σε σύγκριση με το ΑΕΠ. Προσπάθησαν να μας πείσουν (παραπληροφορώντας μας, όπως πάντα) ότι αυτό αποτελούσε μοναδικό, ή έστω ένα από τα λίγα παραδείγματα παγκοσμίως. Η αλήθεια φυσικά είναι πολύ διαφορετική.
Στο κεφάλαιο που παραθέτω παρακάτω από το βιβλίο του Πάνου Παναγιώτου "Το ταγκό των αγορών & ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ" αποδεικνύεται ότι υπάρχει μια ελίτ, σχετιζόμενη με το τραπεζικό σύστημα, που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία.

Το ελίτ τραπεζικό δίκτυο

Αν και θεωρητικά οι τράπεζες έχουν ως πρωταρχικό στόχο τη συν­δρομή τους στην οικονομική ανάπτυξη των κρατών, στην πράξη εμφανίζονται πολύ πιο «ανεπτυγμένες» από αυτά. Το αθροιστικό ύψος των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών σε όλα σχεδόν τα ανεπτυγμένη κράτη του κόσμου είναι πολλαπλάσιο τόσο του συνο­λικού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), όσο και του κρα­τικού χρέους τους. Με το μέγεθος των τραπεζών δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με τις οικονομίες των κρατών και με τη θέση τους στο σύγχρονο χρηματοοικονομικό σύστημα να είναι ζωτική και καίρια, δημιουργείται μια κατάσταση που μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα τοποθετημένη στην καρδιά της παγκόσμιας οι­κονομίας. Κάθε φορά που η βόμβα αυτή ενεργοποιείται εξαιτίας μιας οξείας κρίσης του τραπεζικού κλάδου, το ωστικό κύμα της αφήνει θύματά του τα κράτη, τα οποία στην προσπάθειά τους να «σώσουν» τις τράπεζες οδηγούνται σε κρίσεις ελλειμμάτων, χρέους, σε οικονομική ύφεση και, τελικά, σε κρίση πτωχεύσεων.

Ο πιο μεγάλος φόβος των κρατών κατά την εκδήλωση μιας τραπεζικής κρίσης είναι πως οι συνέπειές της θα αποδειχτούν καταστροφικές για το σύνολο της οικονομίας, αν δε χρησιμοποιη­θούν κρατικοί πόροι προκειμένου να προστατευτούν οι τράπεζες και αν, αντί αυτού, αφεθούν να καταρρεύσουν. Στο δίλημμα «επι­τρέπουμε στις τράπεζες να πτωχεύσουν και αποτρέπουμε να επιβαρυνθούν με το κόστος της κρίσης οι πολίτες ή σώζουμε τις τρά­πεζες επιβαρύνοντας με το κόστος διάσωσης τους πολίτες», υπερ­τερεί πάντοτε η επιλογή της δεύτερης «λύσης».

Αν και η τρέχουσα κρίση φαντάζει «μοναδική», στην πραγματι­κότητα οι οικονομίες παράγουν παρόμοιες κρίσεις εδώ και τετρακόσια πενήντα χρόνια. Και παρόλο που κάθε κρίση έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, υπάρχουν κάποια συστατικά χωρίς τα οποία η «συνταγή» της δεν πετυχαίνει. Το σημαντικότερο από αυτά είναι μάλλον ο ρόλος και η λειτουργία μιας ελίτ τραπεζικών ιδρυμάτων, που με την ανοχή και τη συνεργασία των κυβερνήσεων κατορθώνουν να αποκτήσουν πρωτεύοντα ρόλο στην οικονομία, έτσι ώστε η ανάπτυξη να περνά υποχρεωτικά μέσα από αυτά. Ταυ­τόχρονα, γίνονται τόσο ισχυρά και σημαντικά για το σύστημα ώστε, κατά μία έννοια, φτάνουν να ταυτίζονται με αυτό με τρόπο που η ύπαρξη του ενός να εξαρτάται από την ύπαρξη του άλλου.

Γεννιέται ωστόσο το ερώτημα πώς καταλήγουν κάποιες τρά­πεζες να γίνουν τόσο σημαντικές για το διεθνές χρηματοοικονο­μικό σύστημα, ώστε το ενδεχόμενο κατάρρευσης έστω και μίας από αυτές να εκλαμβάνεται από τα κράτη ως συστημική απειλή. Για ποιο λόγο συγκεκριμένες τράπεζες συνδέονται τόσο με την ομαλή πορεία, αν όχι με την επιβίωση, της παγκόσμιας οικονομί­ας, έτσι που αν βρεθούν σε κρίση η «διάσωσή» τους με κρατικά κεφάλαια να μοιάζει επιβεβλημένη;

Ποιες χώρες της Ευρωζώνης έχουν υπερτροφικό τραπεζικό τομέα

Οι αριθμοί συνήθως λένε την αλήθεια (αρκεί να μην τους έχει "επεξεργαστεί" η ΕΛΣΤΑΤ). Συνηθίζω να ψάχνω για τέτοιου είδους άρθρα, καθώς η αποτύπωση των οικονομικών μεγεθών με βοηθάει να καταλαβαίνω καλύτερα κάποια πράγματα. Ένα τέτοιο άρθρο είναι αυτό της Ευγενίας Τζώρτζη, που αναδημοσιεύω από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Βέβαια, ενώ μου ξεδιάλυνε μια εικόνα (τη σχέση τραπεζικού τομέα με ΑΕΠ ορισμένων χωρών της ΕΕ), δεν μου απάντησε στο ερώτημα γιατί επιλέχτηκε η στοχοποίηση της Κύπρου. Αυτή την πληροφόρηση θα την ψάξω αλλού (ώστε να διαπιστώσω αν σχετίζεται με την υπογραφή συμβάσεων που αφορούν το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος).

Λουξεμβούργο, Μάλτα, Ιρλανδία και Κύπρος, στις πρώτες θέσεις της κατάταξης

Την Τετάρτη το βράδυ, στη συνεδρίαση του Euroworking Group, την υπεράσπιση της κυπριακής πλευράς, απουσία του Κύπριου εκπροσώπου, ανέλαβε το Λουξεμβούργο. Ενώπιον των υπόλοιπων μελών του Euroworking Group, ο εκπρόσωπος του Λουξεμβούργου αντέκρουσε το επιχείρημα για τη σκοπιμότητα συρρίκνωσης του τραπεζικού τομέα στην Κύπρο, που είναι περίπου οκτώ φορές πάνω από το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας. Ο λόγος είναι προφανής, αφού το ενεργητικό των τραπεζών στο Λουξεμβούργο είναι 25,8 φορές το ΑΕΠ του, κατατάσσοντας τη μικρή ευρωπαϊκή χώρα πρώτη στην κατάταξη μεταξύ των 27 χωρών της Ε.Ε., με... μακράν τον μεγαλύτερο τραπεζικό τομέα ως ποσοστό του ΑΕΠ.