Με το θέμα του κατοχικού δανείου έχουμε ασχοληθεί κι άλλες φορές από αυτή την ιστοσελίδα (μπορείτε να βρείτε προηγούμενα posts πατώντας τις λέξεις "κατοχικό δάνειο" στο νέφος στο δεξί μέρος της σελίδας).
Για πληρέστερη ενημέρωση πάνω σε αυτό το θέμα, που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τη χώρα μας για πολλούς και διάφορους λόγους, παραθέτω ένα ακόμα σχετικό άρθρο που υπογράφει ο καθηγητής διεθνούς δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Μπρεδήμας.
Για πληρέστερη ενημέρωση πάνω σε αυτό το θέμα, που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τη χώρα μας για πολλούς και διάφορους λόγους, παραθέτω ένα ακόμα σχετικό άρθρο που υπογράφει ο καθηγητής διεθνούς δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Μπρεδήμας.
Καταρχάς, θα πρέπει να λεχθεί ότι
το Κατοχικό Δάνειο αποτελεί πράγματι «δάνειο», παρά το γεγονός ότι επιβλήθηκε
στην Ελλάδα από τις δυνάμεις κατοχής (αναγκαστικό δάνειο). Στο νομικό επίπεδο,
οι δυνάμεις κατοχής (Γερμανία, Ιταλία) είχαν τη δυνατότητα να αποσπάσουν από
την Ελλάδα τα ποσά του δανείου ως «έξοδα κατοχής». Όμως, η ίδια η Γερμανία
συνειδητοποίησε ότι η διατήρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας στην Ελλάδα
ήταν η προϋπόθεση για την ισχυροποίησή της στη χώρα, ιδιαίτερα μετά τις
εξελίξεις στο μέτωπο της Β. Αφρικής. Και αυτό δεν θα ήταν κατορθωτό με τη
συνέχιση της αφαίμαξης από την Ελλάδα αυτών των τεράστιων ποσών (το κόστος
κατοχής για την Ελλάδα αντιστοιχούσε στο 114% του ΑΕΠ της, ενώ σε άλλες
κατεχόμενες χώρες το ποσοστό αυτό ήταν: 18% για την Ολλανδία, 24% για το Βέλγιο
και 69% για τη Νορβηγία). Έτσι, προκειμένου να συνεχιστεί η χρηματοδότηση των
στρατιωτικών δυνάμεων της Γερμανίας στην Ελλάδα (αλλά στην πράξη και σε άλλες
περιοχές, όπως λ.χ. στη Βόρεια Αφρική), χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος του δανείου,
ώστε να «ελαφρυνθεί» η κοινωνική πίεση σε βάρος των Ελλήνων, αφού τα δανεικά θα
επιστρέφονταν κάποια στιγμή.
