Τι μπορεί να προκύψει από την κόντρα Πολωνίας Ε.Ε.;

Σχετικά με το θέμα που δημιουργήθηκε ανάμεσα στην Πολωνία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, διάβασα ένα ενδιαφέρον άρθρο και σκέφτηκα να το μοιραστώ με όποιον ενδιαφέρεται.

Το α-πίθανο σενάριο ενός Polexit, η στάση και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης

του ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΜΠΟΤΖΙΟΥ

Mία απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Πολωνίας, σύμφωνα με την οποία ορισμένες διατάξεις των συντακτικών κειμένων της ΕΕ αντίκεινται προς το Πολωνικό Σύνταγμα, προκάλεσε ποικίλα σχόλια και συζητήσεις, που προβλήθηκαν έντονα από τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Βασικό ερώτημα ήταν αν η απόφαση αυτή –που προκλήθηκε έπειτα από σχετικό ερώτημα του πρωθυπουργού κ. Ματέους Μοραβιέτσκι– προμηνύει ή ισοδυναμεί με έξοδο της Πολωνίας από την ΕΕ. 

Τα ερωτήματα δεν προκλήθηκαν τυχαία, αν ληφθεί υπόψη η συμπεριφορά της σημερινής πολωνικής κυβέρνησης εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και η διαφοροποίησή της σε φλέγοντα θέματα που απασχολούν την Κοινότητα, όπως το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό, αλλά και οι κριτικές που ασκούνται κατά της πολωνικής κυβέρνησης για μη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αποτελεί μία από τις βασικές αρχές της ΕΕ. 

Το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, όπως και της ΕΕ δεν είναι τυχαίο. Η Πολωνία είναι μια σημαντική χώρα της Κεντρικής Ευρώπης, με πληθυσμό που ξεπερνάει τους 40.000.000 κατοίκους. Η ιστορία της –μεσαιωνική και ύστερη– είναι από τις πλέον πολυκύμαντες της γηραιάς ηπείρου. Τους τελευταίους αιώνες υπέστη τρεις διαμελισμούς από τις δύο όμορες χώρες, Ρωσία και Γερμανία. Το 1939 υφίσταται την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας, που ουσιαστικά σηματοδοτεί και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με την ήττα των Γερμανών εντάσσεται στο Κομμουνιστικό Μπλοκ, όπως και οι άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής. Μαζί με την Ουγγαρία ήταν από τα «άτακτα» μέλη των χωρών-μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας, γεγονός που ανάγκαζε τη Μόσχα να ασκεί στενή επιτήρηση και να επεμβαίνει όταν το επέβαλλε η σοβιετική πειθαρχία. Μετά την πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού (1989) και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η Πολωνία επιστρέφει στον Δυτικό Κόσμο, με τον οποίο ανέκαθεν συνδεόταν λόγω και του Ρωμαιοκαθολικισμού, τον οποίο ασπάζεται η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της. 

Τι γίνεται με το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Ανάμεσα στα άρθρα τα σχετικά με το Brexit, διάβασα κι ένα άρθρο για το ευρώ, αποκαλυπτικό, διαφωτιστικό αλλά όχι ευνοϊκό για το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα (όχι ότι με ξάφνιασε ιδιαίτερα). Πρόκειται για ένα άρθρο που παρουσιάζει μια εικόνα που δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που παρουσιάζουν στη χώρα μας τα συστημικά μέσα "ενημέρωσης" (ουσιαστικά αποκοίμησης).
Αναδημοσιεύω στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος του.

Πώς το ευρώ θα διαλύσει την ΕΕ

του Όθωνα Κουμαρέλλα

 

Ο Βλαδίμηρος Πούτιν προέβλεψε πρόσφατα μετά βεβαιότητος, λένε, ότι εντός μιας δεκαετίας η ΕΕ θα έχει διαλυθεί. Δεν γνωρίζω εάν είναι αλήθεια αλλά και ούτε που στηρίζει αυτή τη βεβαιότητά του ο πρόεδρος της Ρωσίας. Αυτό όμως που γνωρίζω είναι, ότι ο Πούτιν έχει απόλυτο δίκιο. Πολλοί θα αναρωτηθούν, από που αντλείται τέτοια βεβαιότητα. Η ΕΕ μέσα από δυσκολίες πάντα βρίσκει τον τρόπο της. Φυσικά! Μέχρι την οριστική της κατάρρευση!

Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός και βρίσκεται στην ίδια της την αρχιτεκτονική. Το ευρώ και η Ευρωζώνη. Ξεκίνησε ως ο πυρήνας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ο οποίος εξελίχθηκε σε παραλυτικό μηχανισμό της ίδιας της Ένωσης.

Βεβαίως το ευρώ χρησιμοποιείται ως κοινό νόμισμα. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε. Ως προϊόν μιας σύμβασης για να αντικατασταθούν τα νομίσματα των χωρών που συμφώνησαν, ή που εντάχθηκαν αργότερα στην Ευρωζώνη. Ενώ και οι χώρες της ΕΕ που δεν εντάχθηκαν, ουσιαστικά εξαρτώνται έμμεσα από αυτήν και τις εξελίξεις στο εσωτερικό της.

Ποιος εκδίδει το ευρώ; Ένας υπερεθνικός ανεξάρτητος οργανισμός που δημιουργήθηκε γι’ αυτόν τον σκοπό και ονομάστηκε Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Που το βρίσκει η ΕΚΤ για να το κυκλοφορήσει; Μα στο πουθενά! Ούτε μπορεί το ευρώ να αντιστοιχηθεί στην οικονομία τόσων διαφορετικών χωρών μεταξύ τους, με εντελώς διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, μεγέθους, παραγωγικής βάσης κτλ. Γι’ αυτό έπρεπε να εξευρεθεί το μέσον που θα του έδινε αξία. Αυτό βρέθηκε και είναι το χρέος!

Το χρέος ως κινητήρια δύναμη

Ποιο είναι το βασικό μέλημα, με βάση το καταστατικό του οργανισμού αυτού (της ΕΚΤ), που απέχει πολύ από το να είναι μια πραγματική κεντρική τράπεζα; Να διατηρεί την αξία του ευρώ σταθερά υψηλή στις διεθνείς χρηματαγορές. Επιπλέον, να μην κινδυνεύσει η αξία αυτή από τον πληθωρισμό, έτσι ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα αυτών που το κατέχουν. Όσο λοιπόν αυξάνεται το χρέος, τόσο το νόμισμα σταθεροποιείται, στο βαθμό που οι οφειλέτες μπορούν αενάως να εξυπηρετούν τους τόκους των δανείων που έχουν λάβει, ή λαμβάνουν.

Συνεπώς, οι οικονομίες των χωρών και η δημοσιονομική πολιτική τους έχει τον μοναδικό αυτόν στόχο. Τη δυνατότητα μιας αέναης αποπληρωμής τόκων. Σε αυτό στοχεύουν και οι περίφημες μεταρρυθμίσεις, με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την υποβάθμιση του κοινωνικού κράτους, τις ιδιωτικοποιήσεις, την σταδιακή μείωση των κρατικών επενδύσεων και την αύξηση της φορολογίας. Την τελευταία δε, όταν δεν υπάρχουν αιτιολογήσεις για αύξηση της τότε εφευρίσκουν, όπως καλή ώρα η κλιματική αλλαγή!

…………

Πως παράγεται το ευρώ;

Απολύτως λογιστικά, με το "πάτημα ενός κουμπιού"! Στην πραγματικότητα το ευρώ δημιουργείται τη στιγμή της χορήγησης του δανείου στον ενδιαφερόμενο (κράτος, ή επιχείρηση), από την τράπεζα με τη λογιστική κατάθεση του ποσού του δανείου στον λογαριασμό του δανειζόμενου. Με την ΕΚΤ να επιβλέπει ώστε να διασφαλίζεται η ύπαρξη από την χορηγούσα τράπεζα του αναγκαίου και προκαθοριζόμενου (κλασματικού) αποθεματικού άλλων περιουσιακών στοιχείων σε καταθέσεις, ομόλογα, ή άλλα παράγωγα προϊόντα.

Τα χρήματα που δανείζει μια τράπεζα δεν τα έχει στο θησαυροφυλάκιό της εύκαιρα στην πρώτη ζήτηση, όπως πολύς κόσμος νομίζει. Συνεπώς το ευρώ είναι το κατ’ εξοχήν παραστατικό χρήμα (fiat money) που στερείται κάποιας έστω έμμεσης εσωτερικής αξίας. Δημιουργείται λογιστικά μέσω του δανεισμού και παράγει αποκλειστικά χρέος, από το οποίο αντλεί την αξία του.

Η διαφορά με άλλα νομίσματα που έχουν εθνικό χαρακτήρα, όπως πχ το δολάριο, το γιεν, το ρούβλι κτλ, ή και παλιότερα τη δική μας δραχμή, έγκειται στο γεγονός, ότι η αξία τους ανακλά πάντα την "ευρωστία" της εθνικής οικονομίας που αναφέρονται. Η αξία τους αυτή στηρίζεται στα περιουσιακά στοιχεία της συγκεκριμένης χώρας, στην παραγωγικότητα της οικονομίας, τις προσδοκίες ανάπτυξής της κτλ. Διαθέτει η αξία τους, δηλαδή, υλική βάση - αντίκρισμα, που το ευρώ δεν διαθέτει.

Ταυτόχρονα οι κεντρικές τράπεζες των κρατών λειτουργούν ως "δανειστές τελευταίας καταφυγής". Δηλαδή, παράγουν χρήμα ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε επί μέρους εθνικής οικονομίας, χωρίς τη διαμεσολάβηση των "αγορών" και την κερδοσκοπία από την πλευρά τους. Τουναντίον, το χρέος που δημιουργείται είναι άμεσα εξυπηρετήσιμο με την κοπή νέου χρήματος. Εξ αιτίας του γεγονότος αυτού, καμία χώρα με δικό της εθνικό νόμισμα, μη εξαρτώμενο από άλλα, δεν πτωχεύει.

Δείτε το χρέος των ΗΠΑ. Είναι πραγματικά τεράστιο. Όμως κανείς δεν σκέπτεται ότι η Αμερική μπορεί να χρεοκοπήσει. Σε τι νόμισμα αναφέρεται το χρέος αυτό; Στο δολάριο. Ποιος εκδίδει το δολάριο; Η Fed, δηλαδή η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ. Τουτέστιν οι ΗΠΑ δεν χρωστούν σε κανέναν άλλον παρά στον εαυτόν τους τον ίδιο. Δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο για της χώρες της Ευρωζώνης.

Οι ξένοι κάτοχοι αμερικανικών ομολόγων δεν έχουν λόγο να ανησυχούν. Οι ΗΠΑ μπορούν να τους εξοφλήσουν οποιαδήποτε στιγμή με το πάτημα ενός κουμπιού! Το ίδιο συμβαίνει και με την Ιαπωνία. Τεράστιο χρέος, κοντά στο 280% του ΑΕΠ της, αλλά σε γιέν! Κι εδώ στην μικρή Ελλάδα, επί δραχμής το 80 - 85% του δημόσιου χρέους ήταν σε δραχμές κι εξυπηρετείτο απρόσκοπτα, χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο για τους κατόχους του. Όσον αφορά τον πληθωριστικό κίνδυνο, αυτός εξαλείφονταν μέσω του υψηλού επιτοκίου.

Μηχανισμός μεταφοράς πλούτου

Αντίθετα στο καθεστώς ευρώ, όλες οι χώρες δανείζονται για να ικανοποιούν τις ανάγκες τους από τις μεγάλες τράπεζες που συγκροτούν τις "αγορές", αυξάνοντας αενάως το χρέος τους σε νόμισμα που δεν εκδίδουν και δεν μπορούν να ελέγχουν. Ενώ οι χώρες που δεν διαθέτουν ισχυρή παραγωγική βάση, έτσι ώστε μέσω πλεονασμάτων να εξυπηρετούν την αποπληρωμή των τόκων των δανείων τους, είναι καταδικασμένες να "φυτοζωούν" σε ένα καθεστώς χρεοδουλείας.

Οδηγούνται να επιβάλλουν εξαντλητικά μέτρα λιτότητας στους λαούς τους, όπως συνέβη στην Ελλάδα με τα μνημόνια, για να μη χρεοκοπήσουν ολοκληρωτικά και χάσουν οι τράπεζες τα λεφτά τους και το ευρώ την αξία του. Βλέπουμε πως το ευρώ δεν λειτουργεί ως μέσο διευκόλυνσης των συναλλαγών. Δεν λειτουργεί ως νόμισμα με αναφορά σε ποιοτικά χαρακτηριστικά μιας πραγματικής οικονομίας, από την οποία θα αντλούσε την αξία του.

Λειτουργεί ως μηχανισμός μεταφοράς πλούτου από την βάση της πραγματικής οικονομίας, απομυζώντας την, προς τις τράπεζες, και μέσω αυτών από τις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες προς τις πιο ισχυρές. Με τις επί μέρους κοινωνίες να γίνονται ολοένα πιο φτωχές και πιο άνισες στην κατανομή του πλούτου και με τις τράπεζες να αποτελούν πάντα την αρχή και το τέλος της αλυσίδας.

"Κουτσό άλογο" και γεωπολιτική "τρύπα"

Να γιατί η Ευρωζώνη συνολικά δεν μπορεί να ξεφύγει από την χρόνια στασιμότητα. Με ότι αυτό συνεπάγεται τόσο στο εσωτερικό της και τις φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύσσονται (Brexit, Ιταλία, κοινωνική αναταραχή στη Γαλλία και αλλού, άνοδος ευρωσκεπτικιστών κτλ), όσο και σχετικά με τις άλλες χώρες ή ομάδες χωρών σε Αμερική και Ασία, που προηγούνται κατά πολύ σε αναπτυξιακούς ρυθμούς, με την Ευρώπη να ακολουθεί ασθμαίνουσα, ως φτωχός συγγενής.

Η Ευρωζώνη εξ αιτίας της αρχιτεκτονικής της, αποκύημα της νεοφιλελεύθερης φαντασίωσης σε συνδυασμό με τη γερμανική βουλιμία, είναι ήδη σε παρακμή, με την κοινωνική, πολιτική και εν τέλει οικονομική "ύφεση" να μην μπορεί πλέον να αποκρυβεί. Εν τέλει, συμπαρασύροντας το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθιστώντας την "κουτσό άλογο".

Μια γεωπολιτική "τρύπα", την οποία ο Πούτιν και ο Τράμπ (ακόμη και ο Ερντογάν) αντιλαμβάνονται και αναγνωρίζουν, με τον Μακρόν να προσπαθεί σαν τον πνιγμένο να πιαστεί από τα μαλλιά του. Θα καταρρεύσει παίρνοντας μαζί της στην καταστροφή και όλους όσους με απρονοησία ευελπιστούν στην μακροημέρευση της.

Ολόκληρο το άρθρο, εδώ: 
https://slpress.gr/oikonomia/pos-to-eyro-tha-dialysei-tin-ee/

Υπάρχει Δημοκρατία στην Ευρωζώνη;

Ποιο είναι το πολίτευμα των κρατών που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Και - ακόμα χειρότερα - των κρατών που είναι μέλη της Ευρωζώνης;
Η απάντηση δεν είναι δύσκολη για όποιον γνωρίζει τον ορισμό και το περιεχόμενο της έννοιας Δημοκρατία. Άλλωστε το ερώτημα αυτό έχει απαντηθεί αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας που διανύουμε. Και απαντήθηκε πιο εμφαντικά, από τις μετεκλογικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών στην Ιταλία.
Δεν είναι τυχαίο ότι το ερώτημα που κυριαρχεί σε κάθε σκεπτόμενο Ευρωπαίο πολίτη είναι: "Υπάρχει νόημα στο να γίνονται εκλογές στις χώρες της Ευρωζώνης;"
Σημερινό άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού - απόσπασμα του οποίου αναδημοσιεύω στη συνέχεια - πιάνει το σφυγμό των εξελίξεων στην Ιταλία σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων επικυρίαρχων.

...Όλα δείχνουν πως ξεκινάει η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει αντιμετωπίσει μέχρι τώρα το ευρώ. Προς το παρόν, οι ηγετικοί κύκλοι της ΕΕ κρατούν σχετικά χαμηλούς τόνους, αφήνοντας τον πρόεδρο Ματαρέλα να εγείρει εμπόδια. Έχουν απόλυτη συνείδηση, όμως, ότι ο συσχετισμός δυνάμεων στο ιταλικό πολιτικό σύστημα αντιπροσωπεύει μία ευθεία αμφισβήτηση της τάξης πραγμάτων που οι ίδιοι έχουν επιβάλει. Από την άλλη πλευρά, τα εργαλεία τιθάσευσης που χρησιμοποιήθηκαν στην περίπτωση της Ελλάδας δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι αρκούν για να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Η Ιταλία είναι η τρίτη οικονομία της ΕΕ. Το δημόσιο χρέος της ανέρχεται στο 131% του ΑΕΠ, αλλά εάν προκύψει κρίση αυτό που θα μετρήσει είναι το σε απόλυτο αριθμό αστρονομικό μέγεθος: 2.256 δισ. ευρώ. Είναι κοινός τόπος στις Βρυξέλλες πως εάν τα πράγματα οδηγηθούν στα άκρα και η χώρα αποκλεισθεί από τις αγορές, κανείς μηχανισμός διάσωσης δεν μπορεί να σηκώσει τέτοιο βάρος.
Αυτό πρακτικά σημαίνει χρεοκοπία, η οποία με τη σειρά της θα καταλύσει τους θεσμούς της Ευρωζώνης και σχεδόν αναπόφευκτα θα την οδηγήσει σε διάλυση. Προφανώς, αυτό είναι το ακραίο σενάριο, από το οποίο απέχουμε πολύ. Είναι ακριβώς αυτό το σενάριο που ενδεχομένως θα λειτουργήσει αποτρεπτικά στην αταβιστική πρόθεση των σκληροπυρηνικών, ειδικά της Γερμανίας, να καταφύγουν σε κατασταλτικές μεθόδους.
Όπως προέκυπτε από τα πρώτα μηνύματα του εντολοδόχου πρωθυπουργού Κόντε, πρόθεση της κυβέρνησης που ετοίμαζε ήταν ένας συμβιβασμός κι όχι μία ρήξη με την Ευρωζώνη. Η αντιδημοκρατική παρέμβαση του προέδρου Ματαρέλα, όμως, οξύνει το κλίμα, πολύ περισσότερο που και κύκλοι του ευρωπαϊκού κατεστημένου και οι περιβόητες Αγορές, όπως προαναφέραμε, έχουν αρχίσει να υπονομεύουν τους νικητές των πρόσφατων εκλογών στην Ιταλία, πριν καν σχηματίσουν κυβέρνηση.

Ευνοϊκές οι συνθήκες για τον Beppe Grillo, μπορεί όμως να κυβερνήσει;

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία δεν αποκλείεται να επηρεάσουν και τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ περισσότερο επειδή στη χώρα αυτή γίνεται σεβαστή η ψήφος των πολιτών - σε μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον - και που σίγουρα έγινε σεβαστό το αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος.

Παρακάτω, αναδημοσιεύω ένα άρθρο από τους Financial Times που υπογράφει όμως ένας Ιταλός, o James Politi*. Μπορούμε λοιπόν να τον θεωρήσουμε ως αρμόδιο για να μας δώσει μια εικόνα της σημερινής πραγματικότητας στη γείτονα χώρα. Και το καταφέρνει με αρκετά γλαφυρό τρόπο.

 

Για πολλά χρόνια, ο Ερμάνο Πέργκολα, ένας 66χρονος πωλητής κεραμικών ειδών, υποστήριζε το κόμμα Φόρτσα Ιτάλια και χαρακτήριζε τον εαυτό του πιστό οπαδό του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ενώ έκλεινε όμως την περασμένη εβδομάδα το κατάστημά του στην Πομέτσια, μια παραλιακή πόλη νοτίως της Ρώμης, είπε ότι στρέφεται τώρα προς το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, το ανερχόμενο αντισυστημικό κόμμα της χώρας. 

«Δοκιμάσαμε τα τελευταία χρόνια όλων των ειδών τα προγράμματα – και πήγαν στα σκουπίδια», είπε. «Ας δοκιμάσουμε λοιπόν κι αυτούς τους τύπους. Η δοκιμή δεν βλάπτει, έτσι δεν είναι;» 

Ο Πέργκολα είναι ένας από τα 19,4 εκατομμύρια Ιταλών που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα για τη συνταγματική μεταρρύθμιση. Το αποτέλεσμα αυτό αποτέλεσε θρίαμβο για το κόμμα που ίδρυσε ο Μπέπε Γκρίλο το 2009, το οποίο έχει ταχθεί υπέρ ενός δημοψηφίσματος για την αποχώρηση της Ιταλίας από το ευρώ. 

«Βγήκαμε στην πλατεία και πανηγυρίσαμε, ήταν μια όμορφη στιγμή», λέει ο Φάμπιο Φούτσι, ο 37χρονος δήμαρχος της Πομέτσια, όπου το ΟΧΙ έλαβε 73%. 

Το ερώτημα που θέτουν όμως τα παραδοσιακά κόμματα της Ιταλίας, μαζί με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, είναι κατά πόσον οι Πέντε Αστέρες μπορούν να μετατρέψουν αυτή την επιτυχία σε νίκη στις βουλευτικές εκλογές. 

Οι πολιτικές διαστάσεις του Brexit (του Σταύρου Λυγερού)

Ομολογώ ότι (όπως άλλωστε είχα γράψει και στο προπροηγούμενο post) μετά από τόσες πιέσεις από πολλές πλευρές και από τόση προπαγάνδα, δεν περίμενα ότι θα επικρατούσε το Brexit. Φαίνεται όμως ότι οι λαοί - όπως έδειξε και το περσινό δημοψήφισμα στη χώρα μας - δεν επηρεάζονται σε τόσο μεγάλο βαθμό από τους πολιτικούς, παρόλο που τους ψηφίζουν, αφού άλλωστε ανάμεσα σε αυτούς έχουν να επιλέξουν.

Η κατηγορία ως λαϊκιστή όποιου αντιτίθεται στην επιβαλλόμενη από τους Γερμανούς πολιτική λιτότητας έχει αρχίσει να ξεθωριάζει και να επηρεάζει μόνο όσους τους βολεύει.

Το ερώτημα που προκύπτει μετά από την ετυμηγορία του βρετανικού λαού είναι αν πρόκειται για την αρχή του ξηλώματος τού (αποτυχημένου, όπως έχει πλέον αποδειχτεί) ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

Για απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα, καθώς και για άλλα που προκύπτουν από το Brexit, προστρέχουμε, όπως κάνουμε συνήθως στη σχετική ανάλυση του κ.Στ.Λυγερού**.

(Με bold επισημαίνω σημεία που θεωρώ ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτα)

Παρά τον τεράστιας έκτασης επικοινωνιακό βομβαρδισμό που δέχθηκαν, οι Βρετανοί το τόλμησαν. Το 52% αγνόησε τις απεγνωσμένες εκκλήσεις του πρωθυπουργού Κάμερον, αλλά και των Εργατικών του Κόρμπιν. Αγνόησε τις απειλές του ευρωιερατείου, τις συστάσεις του προέδρου Ομπάμα, τις δυσοίωνες προειδοποιήσεις των κάθε είδους εμπειρογνωμόνων και μεγαλοπαραγόντων των Αγορών για τις καταστροφές που θα πέσουν στο κεφάλι των Βρετανών εάν υπερψηφίσουν την έξοδο από την ΕΕ. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία εκλογική επανάσταση των πιεζόμενων μικρομεσαίων στρωμάτων της Βρετανίας εναντίον των κάθε είδους παγκοσμιοποιημένων αρχουσών ελίτ. Πιθανότατα το Brexit να υπερτερούσε και στη Σκωτία και στη Βόρειο Ιρλανδία, εάν δεν υπήρχαν εκεί οι εθνικές ιδιαιτερότητες και οι αποσχιστικές τάσεις, που ώθησαν την πλειονότητα να ψηφίσει υπέρ της παραμονής. Και για τους Σκωτσέζους και για τους Βορειοϊρλανδούς η έξοδος από την ΕΕ αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία για να διεκδικήσουν την απόσχισή τους από τη Βρετανία. Το επιχείρημά τους είναι ότι έχει καταγραφεί στις κάλπες η επιθυμία τους να παραμείνουν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Είναι ενδεικτικό ότι η τοπική πρωθυπουργός της Σκωτίας έσπευσε να επαναφέρει το ζήτημα της ανεξαρτησίας. Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και το Σιν Φέιν, το κόμμα που αγωνίζεται για την απόσχιση της Βόρειας Ιρλανδίας από τη Βρετανία και την ένωσή της με την Ιρλανδία. Ακόμα και οι Ισπανοί άδραξαν την ευκαιρία για να ζητήσουν συνδιοίκηση του Γιβραλτάρ. Οι πιέσεις αυτές, ωστόσο, δεν αναμένεται τουλάχιστον προσεχώς να απειλήσουν την ακεραιότητα της Βρετανίας. 

Οι γνωστοί σε μάς εκβιασμοί, αυτή τη φορά εναντίον των Βρετανών

Για το αυριανό βρετανικό δημοψήφισμα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ντέρμπυ, ενώ οι bookmakers θεωρούν ότι θα επικρατήσει το Bremain. Θεωρώ ότι οι δεύτεροι θα επαληθευτούν, για το λόγο κυρίως ότι τα συμφέροντα που θέλουν τη Βρετανία μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τεράστια και διαθέτουν κάθε απαραίτητο μέσο, ώστε να επηρεάσουν τη μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων. Το παρακάτω άρθρο, αν και σύντομο, είναι αρκετά αποκαλυπτικό για αυτά που ισχύουν μέχρι τώρα, λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες. 

Λίγο πριν το βρετανικό δημοψήφισμα και αφού προηγήθηκαν προειδοποιήσεις από τους πάντες, μεταξύ των οποίων από το ΔΝΤ, από την Παγκόσμια Τράπεζα και από τον ΟΟΣΑ, έχουν βγει πλέον τα «μεγάλα πιστόλια» – αφού ο G. Soros, o Rothschild και ολόκληρο το τραπεζικό/επενδυτικό καρτέλ, αναφέρουν τους κινδύνους εξόδου από την ΕΕ για τους φτωχούς!

Ενδιαφέρονται λοιπόν για το τι θα συμβεί στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, τα οποία θέλουν να προστατεύσουν – όπως επίσης τα καθεστωτικά γερμανικά ΜΜΕ, τα οποία παρακαλούν τους Βρετανούς να μη φύγουν (Spiegel).

Προηγήθηκε βέβαια η δολοφονία της νεαρής και αρκετά δραστήριας βουλευτού, η οποία έδωσε μία καλύτερη εικόνα στους ψηφοφόρους, σχετικά με το πού μπορούν να φτάσουν αυτοί που τους παρακαλούν ή που τους απειλούν για το τι μπορούν να πάθουν. Με απλά λόγια τους κατέστησε σαφές ότι, η Ευρώπη είναι μία ερμητικά κλειστή φυλακή, από την οποία δεν επιτρέπεται να αποδράσει κανείς. Εάν το κάνει, τότε θα υποστεί βαριές συνέπειες – έτσι ώστε να μην το τολμήσει καμία άλλη χώρα.

Η διάλυση της Ε.Ε. αποτελεί επιλογή της… Ευρώπης;

Μια διαφορετική αλλά ενδιαφέρουσα ανάλυση για το μέλλον της Ευρώπης κάνει στο παρακάτω άρθρο του ο ειδικός στα γεωπολιτικά Κων.Γρίβας. Πού στοχεύει η Τουρκία; Ποιες είναι οι προθέσεις των ευρωπαίων "εταίρων" μας; Τι μπορεί να προσδοκά η χώρα μας με βάση τα τεκταινόμενα στην περιοχή της Μεσογείου; Είναι μερικά από τα θέματα που θίγει αυτό το άρθρο.

...Με τη διάλυση της «ενιαίας» Ευρώπης σε μερικά χρόνια, η Τουρκία ευελπιστεί πως μπορεί να εξελιχθεί στην πιο ισχυρή χώρα, σε ένα γεωσύστημα το οποίο θα ξεκινά από τις ακτές της Μάγχης και θα καταλήγει στο Πακιστάν, ευρισκόμενη μάλιστα στο κέντρο αυτού του γεωσυστήματος. Έτσι, φιλοδοξεί να λειτουργήσει μέσα στον διαμορφούμενο πολυπολικό κόσμο ως μια ημι-παγκόσμια δύναμη και όχι απλώς ως περιφερειακή. Διαμορφώνοντας αυτό το γεωσύστημα της (αποδομημένης) Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, στο κέντρο του οποίου θα βρίσκεται εκείνη, περιορίζει αυτομάτως τις προοπτικές των άμεσων ανταγωνιστών της, Ιράν και Αιγύπτου, να εξελιχθούν σε τοπικές υπερδυνάμεις, δεδομένου ότι οι χώρες αυτές βρίσκονται στην περιφέρεια τού εν λόγω γεωσυστήματος.
Στη λογική αυτή εντάσσεται και η εκ νέου προώθηση της «ευρωπαϊκής προοπτικής» της Τουρκίας από τους Ερντογάν και Νταβούτογλου, τη στιγμή που όλα έδειχναν πως αυτό το θέμα είχε πια τελειώσει για την Άγκυρα και η ίδια δεν ήθελε αυτήν την εξέλιξη.

Το ΔΝΤ, το χρέος και η γλυκιά καρέκλα της εξουσίας (του Στ.Λυγερού)

Υπάρχουν μερικά αντικειμενικά δεδομένα.
Πρώτον, όσον αφορά το χρέος, οι "εταίροι" μας δεν έχουν καμιά απολύτως πρόθεση να το μειώσουν. Η σχετική κουβέντα έχει ξεκινήσει από το 2012, αλλά με διάφορες προφάσεις αναβάλλουν κάθε σχετική συζήτηση, τακτική που συνεχίζεται και τώρα.
Δεύτερον, το ΔΝΤ δείχνει να θέλει να σταματήσει τη συνέχιση του δανεισμού της χώρας μας, αλλά ταυτόχρονα να έχει λόγο στην επιβολή μέτρων. Οι "εταίροι" όμως το θέλουν μέσα στο πρόγραμμα ισοπέδωσης της οικονομίας μας, όπως ήταν μέχρι τώρα.
Τρίτον, είναι βέβαιο ότι η επιβολή μέτρων και η συνεπακόλουθη καταστροφή κάθε οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα μας θα συνεχιστεί. Όσον τουλάχιστον δεν βρίσκεται κυβέρνηση που θα σηκώσει ανάστημα απέναντι στο βουνό των παράλογων αλλά στοχοποιημένων απαιτήσεων των δανειστών.
Το κλίμα που δημιουργείται γύρω από όλες αυτές τις διεργασίες αναλύει ο κ.Σταύρος Λυγερός  στο κείμενό του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Μετά και τη διαρροή της συνομιλίας Τόμσεν - Βελκουλέσκου, οι αντιθέσεις στους κόλπους των δανειστών έχουν τεθεί ανοιχτά πια στο τραπέζι. Η Λαγκάρντ υποχρεώθηκε να δηλώσει δημοσίως ότι το ΔΝΤ επιδιώκει αλλαγή των όρων της συμφωνίας του Ιουλίου 2015 με το επιχείρημα ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν.
Επίσημη αλλαγή των όρων, όμως, μπορεί να προκύψει από αναθεώρηση του 3ου μνημονίου. Απαιτούνται, δηλαδή, νέες διαπραγματεύσεις και νέα συμφωνία, η οποία θα πρέπει να εγκριθεί από τα κοινοβούλια των χωρών-μελών της Ευρωζώνης. Για προφανείς πολιτικούς λόγους, ούτε το ευρωιερατείο ούτε η Αθήνα επιθυμούν να ομολογήσουν ότι εκείνη η συμφωνία είναι ανεφάρμοστη. Πολύ περισσότερο δεν επιθυμούν να εισέλθουν σε μια τέτοια διαδικασία. Γι’ αυτό και στην πράξη το σενάριο αυτό έχει αποκλειστεί.

Η ισλαμική τρομοκρατία στην Ευρώπη (του Στ.Λυγερού)

Ήταν αναμενόμενο ότι μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι θα υπήρχε συνέχεια σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, με τις Βρυξέλλες να θεωρούνται φαβορί. Παρόλα αυτά όμως και παρά την θεωρητική εγρήγορση των βελγικών αρχών, τα πολύνεκρα τρομοκρατικά χτυπήματα της περασμένης εβδομάδας δεν αποτράπηκαν.
Θεωρείται βέβαιο ότι τα χτυπήματα θα συνεχιστούν, αφού οι ευρωπαϊκές ηγεσίες είναι ανίκανες να αντιμετωπίσουν και αυτό το πρόβλημα, όπως και τόσα άλλα τα προηγούμενα χρόνια. Τα ανοιχτά σύνορα θεωρούν οι "εταίροι" μας ότι διευκολύνουν την κυκλοφορία των τρομοκρατών και γι'αυτό προκρίνουν ως εύκολη λύση το κλείσιμό τους, γεγονός που θα οδηγήσει τη χώρα μας να γεμίσει από εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες/πρόσφυγες και να γίνει για μια ακόμα φορά το θύμα και σε αυτό το ευρωπαϊκό πρόβλημα, όπως και στο θέμα της οικονομικής κρίσης. Αντίδραση από τις πολιτικές ηγεσίες της χώρας μας, βέβαια, δεν περιμένει κανείς λογικός άνθρωπος , αφού το μόνο που έχουν δείξει αυτά τα τελευταία χρόνια (και ίσως όχι μόνο) ότι είναι ικανοί να κάνουν είναι να υπακούουν. Αποτέλεσμα είναι οι Έλληνες πολίτες να έχουν γίνει μοιρολάτρες και να ελπίζουν μόνο στον από μηχανής θεό (όπως έκαναν άλλωστε από αρχαιοτάτων χρόνων).
Είναι αλήθεια ότι το πρόβλημα της ισλαμικής τρομοκρατίας δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί, γιατί περιέχει πολλές σύνθετες παραμέτρους, τις οποίες διαφωτίζει σε μεγάλο βαθμό με το παρακάτω άρθρο του ο κ.Σταύρος Λυγερός. 
 

...Η διπλή επίθεση στις Βρυξέλλες, τέσσερις και κάτι μήνες μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι ήλθε με δραματικό τρόπο να υπογραμμίσει ότι οι δυτικές κοινωνίες δεν είναι αντιμέτωπες με μεμονωμένα πλήγματα, τα οποία αραιά και που ταράζουν την καθημερινότητα στις μεγαλουπόλεις της Ευρώπης. Πρόθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι όχι απλώς να την διαταράξει, αλλά με όπλο τη διάχυση του φόβου να την αλλοιώσει και εάν είναι δυνατόν να καταλύσει το μοντέλο της “ανοικτής κοινωνίας”.

Σε αντίθεση με άλλες κατηγορίες τρομοκρατών, που διατηρούν κάποιου είδους ηθικούς φραγμούς, η ισλαμική τρομοκρατία δεν έχει την παραμικρή αναστολή. Δεν έχει ενδοιασμούς για τις απώλειες αθώων. Από τη στιγμή που οι ίδιοι οι δράστες θεωρούν ότι θυσιάζονται για έναν ιερό σκοπό δεν διστάζουν να συμπαρασύρουν στον θάνατο αμάχους, ακόμα και μικρά παιδιά. Στα μάτια τους, άλλωστε, ο δυτικός άνθρωπος είναι όχι μόνο «άπιστος», αλλά και εχθρός παρότι μπορεί να είναι γείτονας ή συμμαθητής τους.

Στην πραγματικότητα, η ισλαμική τρομοκρατία αντιπροσωπεύει μία ασύμμετρη απειλή που παραπέμπει σε πόλεμο πολιτισμών. Εξ ου και το φαινόμενο δεν αποτελεί πτυχή του παραδοσιακού γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Μπορεί ορισμένες φορές να διασυνδέεται με αυτόν, αλλά τακτικά και όχι στρατηγικά.

Η μεγάλη αποτυχία της ευρωζώνης

Έχει αναφερθεί πολλές φορές -και από αυτή τη γωνιά- ότι δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις στον οικονομικό τομέα για να καταλάβει κανείς ότι οι ακολουθούμενες πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από τους γερμανούς είναι ό,τι χειρότερο για την αντιμετώπιση της κρίσης και ακόμα χειρότερο όσον αφορά την επίτευξη της επιθυμητής ανάπτυξης.
Οι πιο επιφανείς οικονομολόγοι (οι μη εξαρτημένοι από συγκεκριμένα συμφέροντα) θεωρούν ότι οι μέρες της ευρωζώνης είναι μετρημένες. Το βιβλίο του φινλανδού καθηγητή διεθνούς πολιτικής και οικονομίας Heikki Patomäki με τίτλο "Η μεγάλη αποτυχία της ευρωζώνης" παρέχει πολλές αποδείξεις για τους λόγους της επερχόμενης κατάρρευσης του εγχειρήματος της οικονομικής ενοποίησης των ευρωπαϊκών κρατών.
Από αυτό το βιβλίο μεταφέρω στη συνέχεια ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα. 

Η ηθικολογία σχετικά με τις υπερχρεωμένες χώρες της Ευ­ρωζώνης προάγει μια συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα. Οι απαιτήσεις απέναντι στις υπερχρεωμένες χώρες δεν αφορούν την «προσαρμογή» σε κάποιες τεχνικές προδιαγραφές, αλλά αποτελούν ηθικές και πολιτικές επιλογές. Αν η βασική παραδο­χή είναι ότι οι χρεωμένες χώρες ευθύνονται οι ίδιες για τα χρέη τους, και αν ο σωστός τρόπος αποκατάστασης της οικονομικής ισορροπίας είναι η περικοπή των δημόσιων δαπανών, τότε ο στόχος που υιοθετείται είναι οι ιδιωτικοποιήσεις και η αποδόμηση του κράτους πρόνοιας μέσα από μειώσεις των δημόσιων υπηρεσιών, των μισθών και των συντάξεων, και την ανακατα­νομή του πλούτου υπέρ των ευπόρων. Ενώ εφαρμόζονται πακέ­τα διάσωσης για να αποκατασταθεί η κερδοφορία του τραπεζικού τομέα, και δίνονται μπόνους σε επενδυτές και ανώτερα εται­ρικά στελέχη, ταυτόχρονα τιμωρούνται οι πιο ανυπεράσπιστοι πολίτες των χρεωμένων χωρών. Συνήθως, τα πακέτα βοήθειας που έχουν χρησιμοποιηθεί περιλαμβάνουν επίσης φορολογικές μειώσεις για τις ιδιωτικές εταιρείες και αλλαγές της εργατικής νομοθεσίας, που ευνοούν τους εργοδότες. Αυτή η εξασθένηση των συνδικαλιστικών ενώσεων, με τη σειρά της, συνήθως οδη­γεί σε μεγαλύτερες μισθολογικές μειώσεις για τους εργαζομέ­νους. Έτσι, τα πακέτα διάσωσης αντιστοιχούν λογικά με ένα συ­γκεκριμένο είδος πολιτικού προγράμματος. Είναι λιγότερο σα­φές, αλλά είναι αληθές, ότι οι οικονομικές πολιτικές αυτού του είδους συνήθως τείνουν να είναι αυτοματαιωτικές.

Το μεταναστευτικό χάος

Μπορεί η Ευρώπη να ανταποκριθεί καλύτερα απ’ ό,τι μέχρι τώρα;

Το μεταναστευτικό θέμα είναι μια ακόμα ανοικτή πληγή για τη χώρα μας, η οποία πιέζεται από τους εταίρους της να το αντιμετωπίσει, χωρίς όμως να διαθέτει τους απαραίτητους πόρους, αφού αυτοί εξαρτώνται από την ευρωπαϊκή κάνουλα, η οποία παραμένει κλειστή για την Ελλάδα, στάση που είναι απαραίτητη για τους δανειστές προκειμένου να εκβιάζουν τη χώρα να τηρεί πολιτικές που καταστρέφουν την οικονομία της, με σκοπούς που κάθε μέρα γίνονται πιο φανεροί. Απόδειξη αποτελεί η γεναιοδωρία τους απέναντι στην πηγή του κακού, την Τουρκία.
Η μεταναστευτική κρίση όμως πλήττει και την υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία καλείται να βρει λύσεις, πράγμα δύσκολο, αφού την ανικανότητά του το ευρωπαϊκό πολιτικό προσωπικό την έχει επιδείξει και  με την αδυναμία  του επίλυσης της οικονομικής κρίσης.
Τι μπορεί να γίνει; Μια απάντηση επιχειρεί να δώσει ο Tom Nuttall με άρθρο του στην πρόσφατη ετήσια έντυπη επιθεώρηση του Economist, το οποίο και παραθέτω στη συνέχεια.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποδέχεται το 2016 αντιμετωπίζοντας τέσσερις μεγάλες απειλές.
Πρώτον, στην Ελλάδα η αριστερή (;) κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα θα δυσκολευτεί να εφαρμόσει τους αυστηρότερους όρους του προγράμματος διάσωσης των 86 δις € που υπεγράφη τον Αύγουστο του 2015 και οι πιστωτές της ίσως διστάσουν να προβούν στην αποδέσμευση των κονδυλίων. 
Η δεύτερη ανησυχία έχει να κάνει με τη Ρωσία. Οι συγκρούσεις στην ανατολική Ουκρανία έχουν μειωθεί, καθώς ο πρόεδρος Vladimir Putin έχει ρίξει στρατιωτικά το βάρος του κατά των αντικαθεστωτικών στη Συρία, αλλά το σχέδιο κατάπαυσης του πυρός δεν έχει υιοθετηθεί πλήρως. Ο κ. Putin θα μπορούσε να επιδιώξει να συνδέσει τη Συρία με την Ουκρανία, ίσως προσφερόμενος να βοηθήσει στην ανατροπή του Bashar al-Assad με αντάλλαγμα την ελάφρυνση των κυρώσεων. Η Angela Merkel, η Γερμανίδα καγκελάριος, και άλλοι, θα αντισταθούν στην ιδέα, αλλά ευρωπαϊκές χώρες με πιο φιλειρηνική εξωτερική πολιτική θα μπορούσαν να μπουν στον πειρασμό. 

Γεωστρατηγικοί στόχοι των ΗΠΑ στην περιοχή

Τα τελευταία αυτά μνημονιακά χρόνια δείχνουμε (και από αυτό το blog) τους Γερμανούς ως υπεύθυνους των δεινών που επιβάλλονται στους συμπολίτες μας. Όχι πως δεν είναι έτσι, αλλά ξεφυλλίζοντας το βιβλίο με τίτλο "Η Μεγάλη Σκακιέρα" του Zbigniew Brzezinski που κυκλοφόρησε το 1997, στο οποίο ο συγγραφέας αναλύει την αμερικανική στρατηγική για την κατάκτηση της πρωτοκαθεδρίας σε όλο τον πλανήτη, έκανα και κάποιες δεύτερες σκέψεις. Ίσως τις ίδιες σκέψεις κάνετε κι εσείς διαβάζοντας το κεφάλαιο "Ο Κεντρικός Στόχος της Αμερικής" που διάλεξα να αναδημοσιεύσω από αυτό το βιβλίο.

Το κεντρικό ζήτημα για την Αμερική είναι πώς να οικοδομηθεί μια Ευρώπη που να βασίζεται στη γαλλο-γερμανική σχέση, μια Ευρώπη που να είναι βιώσιμη, που να παραμείνει συνδεδεμένη με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να διευρύνει το πεδίο του συνεργατικού δημοκρατικού διεθνούς συστήματος, από το οποίο εξαρτιέται τόσο πολύ η αποτελεσματική άσκηση της αμερικανικής παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας. Επομένως, δεν είναι ζήτημα επιλογής μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας. Χωρίς τη μια ή την άλλη, δεν θα υπάρξει Ευρώπη.
Τρία γενικά συμπεράσματα προκύπτουν από τη συνεχιζόμενη συζήτηση:
1. Η αμερικανική δέσμευση στην υπόθεση της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι αναγκαία για να αντισταθμίσει την εσωτερική κρίση ηθικής και στόχου που υποσκάπτει την ευρωπαϊκή ζωτικότητα, για να ξεπεραστεί η διαδεδομένη ευρωπαϊκή υποψία ότι τελικά η Αμερική δεν ευνοεί τη γνήσια ευρωπαϊκή ενότητα και για να εγχύσει στο ευρωπαϊκό διάβημα την απαιτούμενη δόση δημοκρατικού ζήλου. Αυτό απαιτεί τη σαφή δέσμευση της Αμερικής ότι θα αποδεχτεί τελικά την Ευρώπη ως παγκόσμιο εταίρο της Αμερικής.

Το ΔΝΤ, ο Τσίπρας, η ΕΕ, ο Λεβέντης κ.λπ. (του Στ.Λυγερού)

Είναι γεγονός και ακούγεται συχνά ότι η χρονιά που πέρασε δεν μας άφησε να πλήξουμε. Μακάρι το πρόσημο των γεγονότων που ζήσαμε να ήταν θετικό. Όμως δεν ήταν.
Είναι πολύ πιθανόν, αντίστοιχα πυκνά να είναι και τα γεγονότα που θα ζήσουμε κατά το χρόνο που μόλις ξεκίνησε.
 Μη ξεχνάμε βέβαια, πως σε αυτή τη χώρα το απρόβλεπτο παραμονεύει και τείνει να γίνει κανόνας.
 Ακόμα είμαστε στην αφετηρία όμως και ο κ.Σταύρος Λυγερός κάνει μια περιγραφή των τωρινών και των μελλούμενων με βάση όσα μας είναι γνωστά αυτή τη στιγμή.

Οι σκληρές απαιτήσεις του ΔΝΤ όσον αφορά τη συγκεκριμενοποίηση και την εφαρμογή των δεσμεύσεων του 3^ου Μνημονίου είναι ο βασικός λόγος που ο πρωθυπουργός έθεσε ζήτημα να μην ανανεωθεί η συμμετοχή του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα, η οποία λήγει τον Μάρτιο. Στο μέγαρο Μαξίμου έχουν συνείδηση ότι οι επικείμενες αλλαγές στο Ασφαλιστικό θα δοκιμάσουν τις πολιτικές αντοχές της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας δεν χάνει ευκαιρία να επαναλαμβάνει τη δέσμευσή του πως οι κύριες συντάξεις δεν θα υποστούν και 12^η μείωση.
Η κυβέρνηση έχει προτείνει ισοδύναμα, αλλά μένει να αποδειχθεί εάν αυτά θα γίνουν αποδεκτά από τους δανειστές. Το ΔΝΤ έχει εκφράσει την αντίθεσή του και στην αύξηση των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών, αλλά και στην επιβολή ενός τέλους στις τραπεζικές συναλλαγές. Στην πραγματικότητα, το Ταμείο παίζει όλο αυτό το διάστημα τον ρόλο του πολιορκητικού κριού για την επιβολή των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων. Και τον παίζει με τη σύμφωνη γνώμη των Ευρωπαίων δανειστών.