Όσα λέει η κυβέρνηση είναι για εσωτερική κατανάλωση

Η εμπειρία των προηγούμενων έξι μνημονιακών χρόνων θα έπρεπε να είχε διδάξει μερικά πράγματα, τόσο στα συγκυβερνώντα κόμματα όσο και στο υπόλοιπο πολιτικό σύστημα.
Πρώτον, όσον αφορά το χρέος, οι ξένοι το χρησιμοποιούν σαν πρόφαση για να υπακούουν οι ελληνικές κυβερνήσεις πιο εύκολα (πόσο πιο εύκολα;) τις εντολές τους. Αρκεί να θυμηθούμε πόσες φορές υποσχέθηκαν ότι θα το φέρουν στο τραπέζι και μετά με κάποια πρόφαση το ανέβαλλαν. Την ίδια τακτική συνεχίζουν και τώρα.
Δεύτερον, όσον αφορά τις επενδύσεις, δεν έχω καταλήξει αν οι κυβερνητικοί υπουργοί και βουλευτές θεωρούν εμάς αφελείς ή αν είναι οι ίδιοι, όταν βγαίνουν και λένε ότι, αν ακολουθήσουν όσα επιτάσσει το μνημόνιο, η χώρα θα περάσει σε ανάπτυξη και θα έλθουν επενδύσεις από το εξωτερικό. Το λένε τη στιγμή που και οι υπάρχουσες επενδύσεις στη χώρα λιγοστεύουν, είτε επειδή οι επιχειρήσεις κλείνουν είτε επειδή μεταναστεύουν. Και αυτό, φυσικά, έχει σαν αποτέλεσμα και την αύξηση της ανεργίας. Έχουν μάλιστα το θράσος κυβερνητικά στελέχη να μας λένε κατά καιρούς ότι οι στατιστικές δείχνουν ελαφρά μείωση της ανεργίας, όταν ξέρουμε ότι, εκτός από το κλείσιμο ή τη μετανάστευση των επιχειρήσεων, αυτές οι στατιστικές δεν λαμβάνουν υπόψη και τον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό των νέων Ελλήνων που μεταναστεύουν, άρα διαγράφονται από τον αριθμό των εν Ελλάδι ανέργων!
Το Συμπέρασμα είναι ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει, το ξέρουμε όλοι, το παραδέχονται και κάποιοι από αυτούς που μας το επιβάλλουν, αλλά η κυβέρνηση μην έχοντας, προφανώς, άλλη πρόταση επιμένει να εφαρμόσει ένα ακόμη πιο καταστροφικό για την οικονομία μας πρόγραμμα.
Θα μπορούσα να συνεχίσω με τις αυταπάτες των ελληνικών μνημονιακών κυβερνήσεων, αλλά για την ώρα ας διαβάσουμε πώς αναλύει τα παραπάνω ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII K.Βεργόπουλος.

Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII

Πηγή: Θα μιλήσουμε για το παρόν; Οι ιδέες τους είναι για εσωτερική κομματική κατανάλωση http://wp.me/p3kVLZ-vq4

Υπερβολική, αλλά και αποπροσανατολιστική, η αναφορά τον τελευταίο καιρό στην βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους στο μέλλον. Ενώ, παράλληλα, παντελώς αγνοείται το πρόβλημα της κατεπείγουσας επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας και της συναφούς ανάγκης για άμεση μείωση της ανεργίας στο παρόν. 
Μέχρι χθες, η ελληνική κυβέρνηση αποδεχόταν και δικαιολογούσε ατέρμονες θυσίες των εργαζομένων με διατυπωμένο στόχο την απόσπαση θετικής αξιολόγησης από τους θεσμούς, που υποτίθετο ότι θα οδηγούσε στην ελάφρυνση του μη-βιώσιμου χρέους. Ωστόσο, η κυρία Λαγκάρντ εισέπραξε τα «γαλλικά» της, όταν ισχυρίσθηκε και αυτή ότι, αφού το χρέος δεν είναι βιώσιμο, προηγείται η ελάφρυνση του, ώστε να γίνει βιώσιμο και έπεται το πρόγραμμα διάσωσης. Ότι δεν νοείται πρόγραμμα διάσωσης για εξ ορισμού μη βιώσιμο χρέος. 

Οι εθνικές οικονομίες όμηροι των αγορών

Είναι γεγονός ότι με τον τρόπο που διαμορφώνονται και λειτουργούν οι δυτικές -κυρίως- οικονομίες έχουν καταστεί έρμαιο στις ορέξεις και τις διαθέσεις των αγορών.
Ενώ τα χρέη πνίγουν τα κράτη, τους επιβάλλονται δήθεν θεραπευτικές μέθοδοι που έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα από τα διαφημιζόμενα. Είναι πλέον προφανές ότι τα εφαρμοζόμενα "προγράμματα διάσωσης" δεν έχουν στόχο την απαλλαγή των εθνικών οικονομιών από τα χρέη τους. Μήπως αντίθετα έχουν σκοπό την εξάρτησή τους από τις πηγές ρευστότητας, δηλαδή τις αγορές, που όμως έχουν ονοματεπώνυμα, αυτά των μεγαλύτερων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων; Εξάρτηση που θυμίζει εκείνη των ναρκομανών που δεν αντέχουν χωρίς τη δόση τους; (αυτό σας φέρνει κάτι στο μυαλό;)
Το παρακάτω άρθρο φωτίζει κάποιες πτυχές αυτών των ερωτημάτων.

Διάσωση της χώρας ή παράδοση στις αγορές;
(του Κώστα Βεργόπουλου)

Υποτίθεται ότι τα προγράμματα λιτότητας και περικοπών δημοσίων δαπανών στην Ελλάδα και την Ευρώπη αιτιολογούνται με στόχο τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και κατ’επέκταση τη μελλοντική απομείωση του χρέους. Ωστόσο, σε όλες τις περιπτώσεις ενώ τα πρώτα τίθενται υπό αυστηρό έλεγχο, από την άλλη πλευρά τα δεύτερα συνεχίζουν τη μη αντιστάσιμη άνοδό τους όχι μόνον στη χώρα μας αλλά εξίσου στις υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης. Όση αυστηρότητα επιδεικνύεται στο δραστικό περιορισμό των ελλειμμάτων, τόση και μεγαλύτερη χαλαρότητα καταγράφεται στην εκτίναξη των δημοσίων χρεών.
Σχετικά πρόσφατο παράδειγμα, η Ιταλία: ο εκλεγείς πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι εξήγγειλε πρόγραμμα όχι λιτότητας αλλά άμεσης ανάκαμψης της ιταλικής οικονομίας με έκτακτη κινητοποίηση 90 πρόσθετων δις ευρώ. Η χρηματοδότηση του προγράμματος συνεπάγεται περαιτέρω εκτίναξη του ιταλικού δημόσιου χρέους που ανέρχεται ήδη σε 132% του ιταλικού ΑΕΠ. Εντούτοις η προγραμματισμένη έκρηξη του χρέους δεν αποδοκιμάσθηκε από τη Γερμανίδα καγκελάριο κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στο Βερολίνο, αλλά, αντιθέτως, θεωρήθηκε «λογική» και εγκρίθηκε ακόμη και από τη «σκληρή» Bundesbank.
Αλλά και στην ελληνική περίπτωση, ενώ οι πάντες ωρύονται κατά των ελλειμμάτων, από την άλλη πλευρά δεν ανησυχούν εξίσου για την εκτίναξη του χρέους το οποίο από 115% του ΑΕΠ το 2009 έχει σήμερα φθάσει σε 175%. Αντιθέτως μάλιστα, η προσθήκη νέων χρεών στα παλαιά θεωρείται όχι επιδείνωση της θέσης του οφειλέτη, αλλά «διάσωση». Αποκορύφωση της «διάσωσης» θεωρείται η στιγμή κατά την οποία ο υπερχρεωμένος οφειλέτης θα απευθυνθεί στις αγορές του χρήματος για να συνάψει νέα δάνεια, ακόμη και με κόστος δανεισμού πολλαπλάσιο από αυτό των πακέτων της «διάσωσης».