Η επέκταση των χωρικών υδάτων μας στο Ιόνιο

Άραγε, η κίνηση αυτή γίνεται ερήμην των ...εταίρων μας;

Λάθος η εξαίρεση του Αιγαίου από την επέκταση των χωρικών υδάτων

(του Άγγελου Συρίγου)*

Κατά την παράδοση-παραλαβή του υπουργείου Εξωτερικών ο απερχόμενος υπουργός Νίκος Κοτζιάς αναφέρθηκε (α) σε επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων ξεκινώντας από το Ιόνιο και (β) σε υιοθέτηση ευθειών γραμμών βάσεως και κλείσιμο κόλπων. Υπάρχουν πολλά σημεία που παραμένουν άγνωστα ως προς τον ακριβή σχεδιασμό. Πρέπει όμως να αναφερθούν κάποια σημεία:

Εδώ και πολλά χρόνια είμαστε η μοναδική χώρα του κόσμου που έχει χωρικά ύδατα 6 μιλίων. Όλες οι υπόλοιπες χώρες έχουν 12 μίλια. Ο λόγος που η Ελλάδα παραμένει στα 6 μίλια είναι πολύ απλά διότι σε περίπτωση επεκτάσεως, οι Τούρκοι απειλούν με πόλεμο. Επιπλέον, έχουν ντύσει με νομικό ένδυμα την απαίτησή τους να μην αυξηθούν τα ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο. Λένε ότι ολόκληρο το Αιγαίο είναι μια θάλασσα όπου επικρατούν «ειδικές περιστάσεις».
Επομένως, δεν επιτρέπεται επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων.
Το επιχείρημα είναι αστείο από πλευράς διεθνούς δικαίου. Σε όλο τον κόσμο έχουν αυξηθεί τα χωρικά ύδατα των κρατών σε 12 μίλια. Σε τελική ανάλυση, το Αιγαίο δεν μπορεί να έχει πιο στρατηγική σημασία από το θαλάσσιο στενό του Ορμούζ, από το οποίο περνά καθημερινώς ο μεγαλύτερος όγκος πετρελαίου προς τη Δύση. Το στενό του Ορμούζ ανήκει καθ’ ολοκληρίαν στα χωρικά ύδατα του Ιράν και του Ομάν. Όταν το Ιράν και το Ομάν επέκτειναν το 1978 τα χωρικά τους ύδατα στα 12 μίλια κανείς δεν εναντιώθηκε σε αυτή την κίνηση.

Τι σημαίνει για την Ελλάδα η σύγκρουση των συμφερόντων ΗΠΑ-Γερμανίας;

Θεωρείται δεδομένο ότι οι παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες, μετά και την εκλογή Τραμπ, θα αλλάξουν. Με ποιο τρόπο και προς ποια κατεύθυνση είναι δύσκολο να πει κάποιος ακόμα με βεβαιότητα. Διατυπώνονται διάφορες απόψεις και γίνονται ενδιαφέρουσες αναλύσεις κι έχει ενδιαφέρον να δούμε ποια από όλες θα επαληθευτεί.

Και η Ελλάδα; Μια ζωή αδύναμος κρίκος σε δήθεν συμμαχίες, τι μπορεί να περιμένει; μπορεί να κάνει κάτι;

Βρήκα ενδιαφέρον το άρθρο του διεθνολόγου Βασίλη Κοψαχείλη που αναδημοσιεύω στη συνέχεια και που περιγράφει με αρκετά ρεαλιστικό τρόπο τις ρευστές ακόμα ισορροπίες που διαμορφώνονται, από την κατάληξη των οποίων θα επηρεαστεί σίγουρα και η χώρα μας.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελληνική στρατηγική και διπλωματία βασίστηκε πάνω σε δύο πολύ ισχυρούς πυλώνες. Από τη μία, στον πυλώνα ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και από την άλλη και πιο πρόσφατα, στον πυλώνα Γερμανία – ΕΕ. Οι δύο αυτοί πυλώνες στηρίζουν τον ευρύτερο ευρωατλαντικό χώρο, μέρος του οποίου αποτελούν η Ελλάδα και η Τουρκία. 

Παράλληλα, κύριο πρόβλημα της Ελληνικής στρατηγικής και διπλωματίας ήταν και παραμένει ο Τουρκικός αναθεωρητισμός. Η εμπειρία έδειξε, πως ΝΑΤΟ και ΕΕ, δεν απετέλεσαν για τα Ελληνικά συμφέροντα ιδανικά εργαλεία τιθάσευσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού, εντούτοις λειτούργησαν σε πολλές περιπτώσεις αποτρεπτικά ως προς την προοπτική κλιμάκωσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού εναντίον της χώρα μας. Η αποτροπή αυτή προέκυπτε ως αποτέλεσμα της βούλησης των ΗΠΑ και της Γερμανίας να διατηρούν συνολικά το σύστημα σε συνεχή συνεργασία και ισορροπία, περιλαμβάνοντας όλο το φάσμα των πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών σχέσεων, μεταξύ των κρατών-μελών των θεσμών του ευρωατλαντικού χώρου. 

Γεωστρατηγικοί στόχοι των ΗΠΑ στην περιοχή

Τα τελευταία αυτά μνημονιακά χρόνια δείχνουμε (και από αυτό το blog) τους Γερμανούς ως υπεύθυνους των δεινών που επιβάλλονται στους συμπολίτες μας. Όχι πως δεν είναι έτσι, αλλά ξεφυλλίζοντας το βιβλίο με τίτλο "Η Μεγάλη Σκακιέρα" του Zbigniew Brzezinski που κυκλοφόρησε το 1997, στο οποίο ο συγγραφέας αναλύει την αμερικανική στρατηγική για την κατάκτηση της πρωτοκαθεδρίας σε όλο τον πλανήτη, έκανα και κάποιες δεύτερες σκέψεις. Ίσως τις ίδιες σκέψεις κάνετε κι εσείς διαβάζοντας το κεφάλαιο "Ο Κεντρικός Στόχος της Αμερικής" που διάλεξα να αναδημοσιεύσω από αυτό το βιβλίο.

Το κεντρικό ζήτημα για την Αμερική είναι πώς να οικοδομηθεί μια Ευρώπη που να βασίζεται στη γαλλο-γερμανική σχέση, μια Ευρώπη που να είναι βιώσιμη, που να παραμείνει συνδεδεμένη με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να διευρύνει το πεδίο του συνεργατικού δημοκρατικού διεθνούς συστήματος, από το οποίο εξαρτιέται τόσο πολύ η αποτελεσματική άσκηση της αμερικανικής παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας. Επομένως, δεν είναι ζήτημα επιλογής μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας. Χωρίς τη μια ή την άλλη, δεν θα υπάρξει Ευρώπη.
Τρία γενικά συμπεράσματα προκύπτουν από τη συνεχιζόμενη συζήτηση:
1. Η αμερικανική δέσμευση στην υπόθεση της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι αναγκαία για να αντισταθμίσει την εσωτερική κρίση ηθικής και στόχου που υποσκάπτει την ευρωπαϊκή ζωτικότητα, για να ξεπεραστεί η διαδεδομένη ευρωπαϊκή υποψία ότι τελικά η Αμερική δεν ευνοεί τη γνήσια ευρωπαϊκή ενότητα και για να εγχύσει στο ευρωπαϊκό διάβημα την απαιτούμενη δόση δημοκρατικού ζήλου. Αυτό απαιτεί τη σαφή δέσμευση της Αμερικής ότι θα αποδεχτεί τελικά την Ευρώπη ως παγκόσμιο εταίρο της Αμερικής.

Το γεωπολιτικό παιχνίδι με ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία (του Στ.Λυγερού)

Με την ευκαιρία της σημερινής επίσκεψης του πρωθυπουργού στη Μόσχα και πέρα από όσα έχουν γραφτεί και ακουστεί για τις κινήσεις της κυβέρνησης ειδικά στο γεωπολιτικό πεδίο, καθώς και για τυχόν αναζητήσεις της οικονομικών συνεργασιών εκτός της ευρωζώνης, ο κ.Σταύρος Λυγερός κάνει μια ευρεία ανάλυση των συνθηκών που έχουν αλλά και εκείνων που αναμένεται να διαμορφωθούν, σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις άλλων ενδιαφερομένων χωρών (Γερμανία, ΗΠΑ, Ισραήλ κ.ά.).

 

Παρά τις προσπάθειες του Τσίπρα να ανοίξει μια θετική διέξοδο στις σχέσεις της Αθήνας με την Ευρωζώνη, το ευρωιερατείο συνεχίζει να προκαλεί ελεγχόμενη ασφυξία στην ελληνική οικονομία. Από τον περασμένο Αύγουστο που πήρε την τελευταία δόση, η Ελλάδα τρώει τις σάρκες της για να πληρώσει δανειακές υποχρεώσεις συνολικού ύψους περίπου 6,5 δισ. ευρώ.
Προφανώς αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οι υπουργοί Νίκος Βούτσης και Πάνος Σκουρλέτης προειδοποίησαν ότι, αν δεν επιτευχθεί εγκαίρως συμφωνία ώστε να εκταμιευτεί έστω και μέρος της δόσης, η Αθήνα δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της. Αν και οι δηλώσεις τους κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με την προ δύο-τριών εβδομάδων προειδοποίηση του πρωθυπουργού, ουσιαστικά ακυρώθηκαν πολιτικά από τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι η Ελλάδα θα πληρώσει κανονικά τα σχεδόν 450 εκατ. ευρώ στο ΔΝΤ.
Όπως μας είπε κοινοτική πηγή, οι δανειστές δεν έχουν κανέναν λόγο να προβληματίζονται όσο η ελληνική κυβέρνηση ξύνει τον πάτο του βαρελιού για να συγκεντρώσει τα αναγκαία ποσά. Αντιθέτως, θα προβληματίζονταν πολύ αν η Αθήνα έδειχνε ότι δεν θα διστάσει να κάνει πράξη την προειδοποίηση των Βούτση και Σκουρλέτη. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, μάλιστα, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών τους στο Βερολίνο, η Ανγκελα Μέρκελ ζήτησε ευθέως από τον Αλέξη Τσίπρα να χρησιμοποιήσει τα αποθεματικά όχι μόνο των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για να πληρώσει δανειακές υποχρεώσεις!

Η γερμανική παράνοια δυσκολεύει τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης

Υπάρχουν λαοί και λαοί στην Ευρώπη. Υπάρχουν λαοί όπως οι Έλληνες και οι Ιταλοί που έχουν παρελθόν χιλιετιών γεμάτο πολιτισμό και επιστήμες, υπάρχουν και λαοί όπως οι γερμανοί που έχουν παρελθόν λίγων εκαντοετιών (και αυτό που μας έχουν χαρίσει κυρίως είναι πόλεμοι και εκατόμβες), γεγονός που έχει επιδράσει και στη νοοτροπία τους, καθώς και στη στάση που κρατάνε απέναντι στους άλλους λαούς.
Η μοίρα μας το έφερε να πρέπει να συνεννοηθούμε με την κυβέρνηση αυτού του λαού, που δεν φημίζεται για την ευελιξία του ούτε για την ευρύτητα πνεύματος (αν και αυτό το τελευταίο το μετέτρεψε σε πλεονέκτημα δίνοντας έμφαση στην πειθαρχία, που βασίζεται σε αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό που τους λείπει).
 Στο παρακάτω άρθρο ο δρ Κων.Γρίβας* εξηγεί αυτά τα ατελή χαρακτηριστικά των γερμανών που κάνουν δύσκολη τη διαπραγμάτευση μαζί τους.

«Furor Teutonicus» ή «Tευτονικό παραλήρημα»
Οι πενήντα αποχρώσεις της γερμανικής παράνοιας

Ίσως το πιο ουσιαστικό επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να πάμε «με τα νερά» των δανειστών μας και να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα το όποιο πρόγραμμα «σωτηρίας» της ελληνικής οικονομίας έχουν ετοιμάσει για εμάς είναι, ότι τα οικονομικά ζητήματα είναι αποκλειστικώς αυτά που τους ενδιαφέρουν και συνεπακόλουθα ό,τι άλλο και να τους πούμε δεν πρόκειται καν να το ακούσουν. Θέματα, δηλαδή, γεωστρατηγικών ισορροπιών και του ρόλου της Ελλάδας στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της Δύσης, που θα μπορούσαν να προβληθούν έτσι ώστε να περάσει η συζήτηση στο ευρύτερο γεωπολιτικό επίπεδο, δεν γίνεται να χρησιμοποιηθούν γιατί πολύ απλά δεν τους νοιάζουν. Τις τελευταίες μέρες ωστόσο, έχουμε αρχίσει να υποψιαζόμαστε ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για γεωπολιτικά ζητήματα αλλά έχουν τόσο στρεβλωμένες απόψεις γι' αυτά, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας.

Τουρκικού θράσους συνέχεια στην ανατολική Μεσόγειο

Τις τελευταίες μέρες ασχολούμαστε σχεδόν αποκλειστικά με τα εσωτερικά κομματικά παιχνίδια, ενώ στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου διακυβεύονται τα συμφέροντα του ελληνισμού, λόγω της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας που βρίσκεται πάλι σε έξαρση.
Σήμερα αναδημοσιεύω από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ άρθρο του Περικλή Νεάρχου, γνώστη των γεωπολιτικών συνθηκών της περιοχής μας.

Η Διακήρυξη του Καΐρου, μετά τη Συνάντηση Κορυφής Ελλάδος Κύπρου και Αιγύπτου, ανοίγει τον δρόμο για την υπογραφή συμφωνίας για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ των τριών χωρών, δηλαδή μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου και μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, εφόσον μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου είναι ήδη γεγονός από πολλά χρόνια. Η εξέλιξη αυτή στην πολιτική του Κάιρου, που αναγνωρίζει πλέον ανεπιφύλακτα την επήρεια του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλορίζου στην Ελληνική ΑΟΖ και απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αγκυρας ότι δήθεν η δική της ΑΟΖ προεκτείνεται μέχρι την Αιγυπτιακή, αίρει το εμπόδιο που υπήρχε στο παρελθόν από την επιφυλακτική στάση της Αιγύπτου κι από τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε για την Ελλάδα η πολιτική του πρώην Προέδρου Μόρσι, των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Επαφίεται τώρα στην Ελλάδα να αξιοποιήσει τη στρατηγική προσέγγισή της με την Αίγυπτο για να επιταχύνει τις απαραίτητες διαδικασίες και προϋποθέσεις και να κάνει πράξη μια συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Η Διακήρυξη του Καϊρου από τις τρεις χώρες έχει, προφανώς, πολύ ευρύτερη σημασία. Οι ηγεμονικές φιλοδοξίες της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο δεν ενοχλούν μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο. Ενοχλούν επίσης πολύ έντονα την Αίγυπτο, που είναι η μεγαλύτερη χώρα του Αραβικού κόσμου και ηγέτιδα δύναμη, όπως επίσης το Ισραήλ. Και στις δύο περιπτώσεις ο συνδυασμός των ηγεμονικών και επεκτατικών φιλοδοξιών της Άγκυρας με μια πολιτική επικίνδυνου Ισλαμισμού αντιμετωπίζεται ως άμεση απειλή από τις δύο χώρες.

Το Ισραήλ δεν έχει πλέον καμιά εμπιστοσύνη στο καθεστώς Ερντογάν και αντιμετωπίζει την Τουρκία ως μια νέα αναδυόμενη απειλή. Επ' ουδενί θέλει η χώρα αυτή να προωθήσει τους ηγεμονικούς και γεωπολιτικούς της στόχους στην Ανατολική Μεσόγειο, που εκ των πραγμάτων θα απειλούσαν την ασφάλεια και τα συμφέροντα του Ισραήλ. Αυτό ισχύει ειδικότερα και σε σχέση με την Κύπρο. Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να μην θέλει η Κύπρος να περιέλθει υπό Τουρκικό γεωπολιτικό έλεγχο, είτε κατά άμεσο είτε κατά έμμεσο, συγκεκαλυμμένο τρόπο. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν και να το αξιοποιούν στις διαπραγματεύσεις για λύση του Κυπριακού οι πολιτικές ηγεσίες της Κύπρου και της Ελλάδος. Η σημερινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του 2004, όταν ίσχυε ακόμη η στρατηγική σχέση Άγκυρας - Τελ Αβίβ και το Ισραήλ συνέπλεε πλήρως με τον Δυτικό παράγοντα για την επιβολή του Σχεδίου Ανάν στην Κύπρο.

Η Τριμερής του Καΐρου, η οποία ενδέχεται να εξελιχθεί σε Πενταμερή με την προσχώρηση του Λιβάνου και της Ιορδανίας, όπως επίσης η νέα, προβλεπόμενη Τριμερής με το Ισραήλ δημιουργούν μια νέα κατάσταση στην περιοχή και ισχυρά περιφερειακά ερείσματα για την Ελλάδα και την Κύπρο. Ήδη, πριν ενδεχομένως από τα Χριστούγεννα, ο Πρόεδρος της Αιγύπτου, στρατάρχης Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, θα επισκεφθεί τη Λευκωσία. Θα είναι μια επίσκεψη με βαθύ συμβολικό νόημα και με σαφές μήνυμα προς την Άγκυρα. Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης θα επισκεφθεί παραλλήλως στις 2 Δεκεμβρίου, την Ιερουσαλήμ. Η επίσκεψή του έρχεται σε συνέχεια της επισκέψεως στη Λευκωσία του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών, Αβιγκντορ Λίμπερμαν, και των ξεκάθαρων δηλώσεων στις οποίες προέβη για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και για τερματισμό των παράνομων ερευνών του Τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους στην Κυπριακή ΑΟΖ. Έρχεται επίσης ως συνέχεια των κοινών Κυπρο-Ισραηλινών ασκήσεων στον Κυπριακό εναέριο χώρο και της προσγείωσης Ισραηλινών αεροσκαφών στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο. 
Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, έχει επίσης ανοικτή πρόσκληση από τον Ρώσο ηγέτη, Βλαντιμίρ Πούτιν, για να επισκεφθεί προσεχώς τη Μόσχα.

Η γείτων επεκτείνει την κρίση στο Αιγαίο

Η Άγκυρα, διπλωματικά απομονωμένη στην περιοχή και αντιμετωπίζοντας μεγάλα στρατηγικά διλήμματα από την κατάσταση στη Συρία το Ιράκ και την όλη εξέλιξη στην περιοχή, όπως επίσης στο εσωτερικό της με τον Κουρδικό παράγοντα στρέφει την προσοχή της στην Ανατολική Μεσόγειο. Πιστεύει ότι μπορεί ν' αποκομίσει εδώ μεγάλα κέρδη σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδος με διακριτική Αμερικανική υποστήριξη και εκμεταλλευόμενη τη θέση αδυναμίας στην οποία βρίσκονται Αθήνα και Λευκωσία λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσεως, της ομηρίας που ασκεί η τρόικα και της μακράς αδράνειάς τους στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών. 
Υπολογίζει επίσης στην Αμερικανική υποστήριξη λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στη Συρία και της Αμερικανικής πολιτικής κατά του Προέδρου Άσαντ. Η τελευταία εκπορεύεται από τις γνωστές αντι-Ρωσικές εμμονές της Ουάσιγκτον και την προβληματική Αμερικανική στρατηγική της συμμαχίας με τον Μουσουλμανικό παράγοντα, ιδιαίτερα με τον ακραίο Ισλαμισμό, για την άσκηση αντι-Ρωσικής πολιτικής σ' ολόκληρη τη Ρωσική περίμετρο.

Τα τραγικά αποτελέσματα της πολιτικής αυτής έγιναν φανερά, κατά πρώτο λόγο, στο Αφγανιστάν, με την άνδρωση της Αλ Κάιντα. Έγιναν, κατά δεύτερο λόγο, φανερά με το φιάσκο και την τραγωδία στην οποία οδηγήθηκαν τα κινήματα της λεγόμενης «Αραβικής Ανοίξεως», στα οποία είχε επενδύσει πολύ και ο Ταγίπ Ερντογάν, προβάλλοντας την πολιτική του ως πρότυπο ενός νέου, «ήπιου» Ισλάμ. Έγιναν, κατά τρίτο λόγο, φανερά με τη δημιουργία του Φράνκενσταϊν του ISIL/ ISIS, του Ισλαμικού Κράτους. Οι ΗΠΑ συνέπραξαν ενεργά και συνεργάσθηκαν με την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία για τη δημιουργία αυτής της υποτιθέμενης «μετριοπαθούς» δυνάμεως η οποία θα ανέτρεπε και θα αντικαθιστούσε το καθεστώς Ασαντ. Σήμερα οι ΗΠΑ συγκροτούν συνασπισμό σαράντα δύο χωρών για να πολεμήσουν το ISIL και το Ισλαμικό Κράτος ασκώντας πίεση και στην Άγκυρα να συνεργασθεί σ' αυτό, παρά τις εκλεκτικές συγγένειες και τους ανομολόγητους δεσμούς που έχει με το ISIL. Η Άγκυρα υπολογίζει στο ISIL για την κατάλυση της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής της Συρίας την οποία αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη καχυποψία και φόβο ότι μπορεί, σ' ένα μελλοντικό σενάριο δημιουργίας ενιαίου ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους ν' αποτελέσει την προέκτασή του προς τη θάλασσα στον Κόλπο της Αλεξανδρέττας.

Έτσι εξηγείται η πεισματική άρνηση της Άγκυρας να συνεργασθεί για την απόκρουση της επιθέσεως του ISIL στο Κομπάνι. Αναγκάσθηκε, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις για «ανταλλάγματα», να συνεργασθεί οριακά με τις ΗΠΑ, επιτρέποντας τη διέλευση μέσα από το έδαφος της περιορισμένου αριθμού ανταρτών Πεσμεργκά από το Βόρειο Κουρδικό Ιράκ για την ενίσχυση της άμυνας του Κομπάνι. Το έπραξε ζητώντας ανταλλάγματα για τη συνέχιση της Αμερικανικής πολιτικής στη Συρία και πιθανότατα για τη «συμμετοχή» της Άγκυρας στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Το έπραξε επίσης αναλογιζόμενη τις επιπτώσεις της πολιτικής της στους Κούρδους της Τουρκίας και στις προσπάθειές της να διαπραγματευθεί μ' αυτούς μια λύση του Κουρδικού, όπως επίσης την εξέλιξη της Αμερικανικής πολιτικής απέναντι στον Κουρδικό παράγοντα. Ήδη διακεκριμένοι πολιτικοί αναλυτές στην Ουάσιγκτον προτείνουν αναθεώρηση της Αμερικανικής στρατηγικής και απόδοση πολύ μεγαλύτερης σημασίας στον Κουρδικό παράγοντα στην περιοχή, συνάγοντας τα συμπεράσματα από την αναξιόπιστη, προβληματική και Ισλαμική πολιτική του Ερντογάν, που επιδιώκει τους δικούς της, αυτόνομους στόχους περιφερειακής δυνάμεως.

Η επίσημη Αμερικανική πολιτική, παρά τον έκδηλο εκνευρισμό και τη δυσπιστία της απέναντι στην πολιτική Ερντογάν, εξακολουθεί να αποδίδει μεγάλη σημασία στον στρατηγικό ρόλο της Τουρκίας ως συμμάχου στο ΝΑΤΟ και να προσπαθεί να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Ευρώπη και το Δυτικό στρατόπεδο. Στην επιδίωξη αυτή υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι για την Ελλάδα και την Κύπρο, που υπολαμβάνονται ως πολιτικά ελεγχόμενες χώρες και ευεπίφορες σε πιέσεις για υποχωρήσεις και απαράδεκτους «συμβιβασμούς» στα εθνικά θέματα.

Οι απαράδεκτες προτάσεις του αντιπροσώπου του γ.γ. του ΟΗΕ

Μια εκδήλωση της Αμερικανικής αυτής πολιτικής ήταν η επίσκεψη στον Κύπριο Πρόεδρο του Αμερικανού πρέσβεως στη Λευκωσία και η υποβολή προτάσεως για τη δημιουργία Ταμείου στο οποίο να κατατίθενται τα έσοδα από το φυσικό αέριο της Κύπρου μέχρι την κατάληξη σε συμφωνία για τη διανομή τους στο πλαίσιο μιας «λύσεως» του Κυπριακού. Η πρότασή του απερρίφθη. Η ουσία όμως της προτάσεως επανήλθε μέσω του νέου ειδικού αντιπροσώπου του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Νορβηγού Έσπεν Μπαρθ Άιντε, ο οποίος ανέλαβε μεσολαβητική προσπάθεια για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών. Είναι χαρακτηριστικό και ενδεικτικό ότι ούτε αυτός ούτε ο γ.γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, έκαναν την οποιαδήποτε δήλωση για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και αποχώρηση του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Barbaros» από την Κυπριακή ΑΟΖ. Αυτή όμως η εισβολή προκάλεσε την αναστολή της συμμετοχής της Ελληνικής πλευράς στις διακοινοτικές συνομιλίες και τη διακοπή τους. Ο Άιντε επεσκέφθη διαδοχικά την Αγκυρα, την Αθήνα και τη Λευκωσία και υπέβαλε στον Κύπριο Πρόεδρο διαμεσολαβητική πρόταση για τη δημιουργία μιας Τεχνικής «Διακοινοτικής» Επιτροπής η οποία θα συζητήσει το θέμα του φυσικού αερίου, στο πλαίσιο των διακοινοτικών συνομιλιών. Πρότεινε, με άλλα λόγια τη μετατροπή του φυσικού αερίου της ελεύθερης Κύπρου σε διακοινοτικό θέμα, το οποίο θα πρέπει να συζητηθεί σε βάση πολιτικής ισότητας με το ψευδοκράτος!

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε μια τέτοια περίπτωση η ίδια η Ελληνική πλευρά θα παραδεχόταν ότι δεν έχει το κυριαρχικό δικαίωμα να αξιοποιήσει τα ενεργειακά κοιτάσματα της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου και θα εξισωνόταν με το ψευδοκράτος. Θα ανεγνώριζε επίσης σ’ αυτό «ίσο» λόγο στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Η Άγκυρα κατέχει επί σαράντα χρόνια τη Βόρεια Κύπρο. Διεκδικεί τώρα να της αναγνωρισθεί από την Ελληνική πλευρά ότι έχει επιπλέον «ίσα» δικαιώματα στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Με τη λογική αυτή, θα έμεναν επίσης στον αέρα οι συμφωνίες που έχει υπογράψει μέχρι τώρα η Κυπριακή Δημοκρατία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και την αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων. 
Η πρόταση, όπως προείπαμε, απερρίφθη. Δείχνει, ωστόσο, σαφώς τον ρόλο ανδρεικέλου που διαδραματίζει ο ειδικός αντιπρόσωπος του γενικού γραμματέα. Δείχνει επίσης τον παρασκηνιακό ρόλο του Βρετανικού παράγοντα, ο οποίος φιλοδοξεί να επιτύχει, σε συμμαχία με τον Τουρκικό παράγοντα τους στόχους που είχε εκφράσει για την Κυπριακή ΑΟΖ μέσα από το Σχέδιο Ανάν. Δείχνει, τέλος, τους κινδύνους που εγκυμονεί η συνέχιση της αυτοκαταστροφικής πολιτικής των διακοινοτικών συνομιλιών με βάση το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη - Έρογλου, όπως και την ανάγκη να χαραχθεί επειγόντως μια νέα πολιτική και στρατηγική, που θα έχει ως ακρογωνιαίο λίθο τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Στ.Λυγερός αναλύει τη γεωπολιτική κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο

Στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην ανατολική Μεσόγειο αυτή την εποχή με τις προκλητικές κινήσεις της Τουρκίας αφενός και τη δημιουργία συμμαχικών τριγώνων, στα οποία μετέχουν Ελλάδα και Κύπρος αφετέρου, αναφέρεται το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το Πρώτο Θέμα της Κυριακής που μας πέρασε.
Επίσης περιγράφονται και οι πολιτικοδιπλωματικές κινήσεις των μεγάλων δυνάμεων σε σχέση με τα τεκταινόμενα στην περιοχή.
Ένα πραγματικά εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο!   

Τα πηγαινέλα του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Μπαρμπαρός» εντός της κυπριακής ΑΟΖ, ως επίδειξη στρατιωτικο-πολιτικού τσαμπουκά, μπορεί να συνιστούν έμπρακτη αμφισβήτηση του δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευτεί τον ενεργειακό πλούτο της, ωστόσο δεν είναι χωρίς πολιτικό κόστος για την Άγκυρα. Η Σύνοδος Κορυφής Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου στο Κάιρο εδραιώνει τη στρατηγική σχέση των τριών χωρών και έρχεται να συμπληρώσει την τριγωνική στρατηγική σχέση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ.

Τα δύο αυτά τρίγωνα μπορεί να μην το προβάλλουν, αλλά εμμέσως πλην σαφώς έχουν αντιτουρκικό χαρακτήρα. Η νεο-οθωμανική στρατηγική δεν τίναξε στον αέρα μόνο την άλλοτε στρατηγική σχέση Τουρκίας - Ισραήλ αλλά και τις -άλλοτε από πολύ καλές έως στενές- σχέσεις της Τουρκίας με την Αίγυπτο.

Ο ενεργειακός πλούτος της Κυπριακής Δημοκρατίας (του Στ.Λυγερού)

Οι έρευνες για κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματά τους δείχνουν να μπορούν να αλλάξουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες σε αυτή την ασταθή περιοχή.
Στο παρακάτω άρθρο του ο κ.Σταύρος Λυγερός περιγράφει κυρίως τις κινήσεις της κυπριακής πλευράς στην αναζήτηση ωφέλιμων οικονομικών λύσεων για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων που βρίσκονται στα όρια της οριοθετημένης από αυτήν ΑΟΖ.
Θα ήταν τολμηρό αν λέγαμε ότι θα μπορούσε η ελληνική πλευρά να συνεργαστεί με ουσιαστικό τρόπο με την κυπριακή ή και να διδαχτεί από τις κινήσεις της, εφόσον η παρούσα κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι ούτε ιδέες έχει ούτε πρωτοβουλίες μπορεί να αναπτύξει έχοντας συνηθίσει να εκτελεί απλώς τις εντολές των γερμανών. Αλλά ευελπιστούμε, ότι κατά την περίοδο που θα είμαστε σε θέση να εκμεταλλευτούμε τα δικά μας κοιτάσματα, θα υπάρχει κάποια κυβέρνηση που θα ενεργεί αποκλειστικά προς το συμφέρον των ελλήνων πολιτών. Μόνο να ελπίζουμε μπορούμε αυτή τη στιγμή!


 Ο ενεργειακός πλούτος της Κυπριακής Δημοκρατίας και το Κυπριακό

Μπορεί η Λευκωσία να κρατάει ανοικτές στο τραπέζι όλες τις επιλογές όσον αφορά τον τρόπο διοχέτευσης του κυπριακού φυσικού αερίου στην αγορά, αλλά ήδη προσανατολίζεται να το εξάγει στην Αίγυπτο και στην Ιορδανία.  
Η πρόσφατη έγκριση από τις δύο πλευρές της κυπρο-αιγυπτιακής συμφωνίας για συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων που βρίσκονται στη γραμμή οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) των δύο χωρών (υπεγράφη στις 13 Δεκεμβρίου 2013) αποτελεί ένα πρόσθετο βήμα για την ανάπτυξη της μεταξύ τους συνεργασίας κι όχι μόνο στον ενεργειακό τομέα. 
Η προ ημερών δεύτερη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας Βενιζέλου, Κύπρου Κασουλίδη και Αιγύπτου Σούκρι στο περιθώριο της γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη επιβεβαίωσε την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αίγυπτος του προέδρου Σίσι βρίσκεται σε ανοικτή ρήξη με την Τουρκία του Ερντογάν, γεγονός που εκ των πραγμάτων ωθεί την πρώτη προς την πλευρά της Αθήνας και της Λευκωσίας. Το ίδιο σε γενικές γραμμές είχε συμβεί και με το Ισραήλ, αν και μία σημαντική πτέρυγα της ισραηλινής πολιτικής ελίτ δεν έχει παραιτηθεί από την προσπάθεια να γεφυρώσει το ρήγμα με την Άγκυρα.

Το μειονοτικό πρόβλημα στη Θράκη (του Γιώργου Καραμπελιά)

Στο προηγούμενο post ασχοληθήκαμε με τα γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται στη Θράκη, εξετάζοντάς τα μέσα από το πρίσμα των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών και του ποσοστού που έλαβε το μειονοτικό Κόμμα Ι.Ε.Φ.
Σήμερα αναδημοσιεύω ένα άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά που αναλύει το μειονοτικό πρόβλημα στη Θράκη, επεκτείνοντας την οπτική του τόσο χρονικά όσο και χωροταξικά και που προσπαθεί να ανιχνεύσει τη στρατηγική μεγάλων και άλλων δυνάμεων, που στόχο έχουν την επ'ωφελεία τους αναμόρφωση των συνόρων της περιοχής. 
Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο γεννήθηκε στο μυαλό μου η σκέψη ότι η επιβαλλόμενη από τους γερμανούς στη χώρα μας οικονομική πολιτική δεν είναι άσχετη με τα μειονοτικά προβλήματα που αναφύονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας και γύρω απ'αυτήν.
Η ανησυχία μου προέρχεται -για μια ακόμα φορά- από τη χαμηλή ποιότητα του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού που κυβερνάει τη χώρα μας. Πολιτικού προσωπικού που αναλώνεται στο μοίρασμα θέσεων και που ως μόνο καθήκον θεωρεί την εφαρμογή των (καταστροφικών για τους πολίτες) εντολών της τρόικας. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν τέτοια άτομα να αντιληφθούν τους κινδύνους που κυοφορούν οι κινήσεις των κρατών που επιβουλεύονται ελληνικά εδάφη και όχι μόνο;   

Η "Μεσευρώπη" και η στρατηγική χρήση των μειονοτήτων

Τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται και πάλι στο προσκήνιο η περιβόητη στρατηγική της "Μεσευρώπης" και του διαίρει και βασίλευε που αυτή προϋποθέτει, ιδιαίτερα από την πλευρά της Γερμανίας και των ελεγχόμενων από αυτή σε μεγάλο βαθμό μηχανισμών των Βρυξελλών.

Η λογική της Μεσευρώπης (Mittel Europa) που οραματίζεται την ανάδειξη του κεντροευρωπαϊκού χώρου, με τη Γερμανία κέντρο βάρους και ηγεμόνα της Ευρώπης, έχει ως προϋπόθεση ή ως συνέπεια τη διάλυση ή την αποδυνάμωση των κρατών των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ευρώπης, με βασικό όπλο τις κατά τόπους μειονότητες. Κατά την διάρκεια του τελευταίου πολέμου οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν παντού τις μειονότητες για να συγκροτήσουν τις ταξιαρχίες των Waffen SS, για να διαλύσουν την κεντρική Ευρώπη και να οικοδομήσουν την Μεσευρώπη. Η Μεσευρώπη ως στρατηγικός στόχος έχει δύο πυλώνες, την Γερμανία και την Τουρκία -στο παρελθόν την Οθωμανική αυτοκρατορία ή την Βουλγαρία, κατά περίπτωση, ή και τις δύο μαζί-και στοχεύει στον κατακερματισμό της υπόλοιπης Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Αυτή η πολιτική ξεκινάει από την εποχή του Βίσμαρκ και ολοκληρώνεται με τον Χίτλερ - διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Σοβιετικής Ένωσης, της Ελλάδας με βοηθούς τους Βούλγαρους, τους Ιταλούς, κ.λπ. Σήμερα παίρνει τη μορφή της στρατηγικής χρησιμοποίησης των μειονοτήτων. Αυτή η γερμανική πολιτική της μεταβολής της κεντρικής και νότιας Ευρώπης σε έναν εύκολα ελεγχόμενο κονιορτό, στη σημερινή συγκυρία ταυτίζεται -ή συναντάται- με την αμερικανική που, μέσω της χρήσης των μειονοτήτων, προσπαθεί να παγιώσει την αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης και να ελέγξει τα αδύναμα κράτη της περιοχής (κλασικό παράδειγμα η χρήση της αλβανικής κοινότητας στην FΥRΟΜ για τον έλεγχο των Σλαβομακεδόνων των Σκοπίων κατά το δοκούν). Γι' αυτό ακόμα και σε χώρες που δεν έχουν ισχυρό μειονοτικό ζήτημα, όπως η Ελλάδα, οι ετήσιες εκθέσεις του Κογκρέσου θα επαναλαμβάνουν στερεότυπα τις αμερικάνικες ανησυχίες για την τύχη των... βλάχων, εκτός βέβαια από τους μουσουλμάνους και την "μακεδονική μειονότητα". Αυτή η γερμανο-αμερικανική στρατηγική οδήγησε σε μια πρώτη φάση στην "εκκαθάριση" των βορείων Βαλκανίων και κυρίως της Γιουγκοσλαβίας.

Γεωπολιτικό τρίγωνο Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ (του Σταύρου Λυγερού)

Έχουμε ασχοληθεί και άλλες φορές με τις γεωπολιτικές ισορροπίες που τείνουν να διαμορφωθούν στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, αφού θεωρούμε κομβικό σημείο για το μέλλον της χώρας μας την κατάληξη που θα έχουν οι συνεχιζόμενες διακρατικές επαφές μεταξύ των χωρών της γειτονιάς μας, αλλά και των μακρινών "συμμάχων" τους.
Η πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού Σαμαρά στο Ισραήλ, θα μπορούσε να παίξει θετικό ρόλο για τη θέση της χώρας μας στο μελλοντικό περιβάλλον, όπως και όποτε αυτό διαμορφωθεί. Παρόλο που δεν είμαστε αισιόδοξοι, λαμβάνοντας υπόψη τις μηδαμινές του επιτυχίες κατά το 15μηνο της πρωθυπουργίας του, ελπίζουμε οι συμφωνίες που υπεγράφησαν να αποδειχτούν επωφελείς για τη χώρα μας.
Στο παρακάτω άρθρο του, ο κ.Σταύρος Λυγερός αναλύει τα συμπεράσματά του από αυτή την πρωθυπουργική επίσκεψη στο Ισραήλ, συσχετίζοντας την επιθυμία του εν λόγω κράτους για συμφωνίες με την ελληνική και την κυπριακή πλευρά με τις τεταμένες σχέσεις του με την Τουρκία, που είναι πολύ πιθανόν να παίξουν θετικό ρόλο για τις θέσεις της χώρας μας.

Η επίσημη επίσκε­ψη του Σαμαρά στο Ισραήλ και η συ­νεδρίαση του πρώτου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας επιβε­βαιώνει την πρόθεση των δύο πλευρών να εδραιώσουν και να α­ναπτύξουν τη στρατηγική σχέση τους, η οποία συμπεριλαμβάνει την Κυπριακή Δημοκρατία. Οι συμφωνίες για συνεργα­σία σε επιμέρους τομείς που υπογρά­φηκαν από τους αρμόδιους υπουργούς, είναι το θεσμικό συμπλήρωμα της πολι­τικής βούλησης των τριών κρατών της Ανατολικής Μεσογείου να συμπορευτούν και στο γεωπολιτικό και στο ενερ­γειακό επίπεδο.

Παιχνίδια πολέμου για την παγκόσμια επικράτηση (του Dirk Müller)

Ο Γερμανός οικονομολόγος Dirk Müller παρακολουθεί πάντα στενά τα συμβαίνοντα, όχι μόνο από οικονομική σκοπιά, αλλά και από γεωπολιτική.
Στο τελευταίο βιβλίο του που κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες με τίτλο "Σύγκρουση - Παιχνίδια πολέμου για το παγκόσμιο χρήμα" αναφέρεται στη μάχη επικράτησης που μαίνεται αυτόν τον καιρό σε παγκόσμιο επίπεδο και αποδεικνύεται ιδιαίτερα επίκαιρο αυτές τις μέρες, λόγω των γεγονότων στην ανατολική Μεσόγειο και ειδικότερα στη Συρία.
Χαρακτηριστικό δείγμα είναι το πρώτο κεφάλαιο που αναδημοσιεύω σήμερα.

ΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΙΣΧΥΟΣ ΜΕΤΑΤΟΠΙΖΟΝΤΑΙ

...Είμαστε τόσο απασχολημένοι με τα του οίκου μας στην Ευρωζώνη, ώστε ενίοτε παραβλέπουμε το γενικότερο πλαίσιο εντός του οποίου διαδραματίζονται τα γεγονότα. Ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται σε κρίσιμη φάση. Οι οικονομικοί άξονες μετατοπίζονται, και μαζί τους μετακι­νούνται και οι άξονες ισχύος, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα που τελικά θα καταλήξουν. Πολλοί πι­στεύουν ότι οι άξονες αυτοί μετατοπίζονται από τη δύση και τον ισχυρό πόλο των ΗΠΑ προς την ανατολή, με επίκεντρο την Κίνα. Μπορεί όμως να φανταστεί ποτέ κανείς ότι η Αμερική θα παρακολουθεί αμέτοχη να μεταφέρεται το κέντρο βάρους της ισχύος στην Κίνα; Δεν είναι αφελές να υποθέσουμε ότι οι ΗΠΑ θα συμβιβαστούν με την ιδέα λέγοντας: «Κάναμε το κέ­φι μας έναν αιώνα, τώρα ήρθε η σειρά των Κινέζων. Δίκαιο εί­ναι!»

Ο κόσμος αλλάζει. Βρισκόμαστε στον προκριματικό για μια θέση στη γραμμή εκκίνησης. Τώρα κρίνεται ποιος θα κυριαρ­χήσει τις επόμενες δεκαετίες. Και αυτός ο προκριματικός αγώνας θα διεξαχθεί με όλα τα μέσα και με τον πλέον σκληρό τρό­πο. Οποιοσδήποτε σταθεί εμπόδιο θα παραμεριστεί βίαια, ανελέητα.

Ένας Ρώσος ειδικός μιλάει για τα γεωπολιτικά παιχνίδια

Πολλές απορίες γεννάει η πολιτική της Ρωσίας σε διάφορες περιπτώσεις: πριν λίγο καιρό στο θέμα της Κύπρου, μόλις χθες στο θέμα της ΔΕΠΑ, για να αναφερθούμε σε θέματα άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, αλλά και στο θέμα της Συρίας, των αγωγών κλπ.
Η άποψη ενός ρώσου ειδικού σε γεωπολιτικά θέματα, μόνο χρήσιμη θα ήταν. Γι'αυτό παραθέτω πιο κάτω αποσπάσματα από (μακροσκελή) συνέντευξη που έδωσε ο Αλεξάντρ Ντούγκιν (ρώσος πολιτικός φιλόσοφος, κορυφαίος στα γεωπολιτικά και συγγραφέας του βιβλίου "Η τέταρτη πολιτική", που κυκλοφορεί ήδη και στα ελληνικά) στον Δημ.Κωνσταντακόπουλο.
Οι σκέψεις του παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού αναφέρεται στο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται, όχι μόνο στην περιοχή μας, της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και παγκοσμίως.

Η γεωπολιτική σήμερα δεν είναι γραμμικό, αλλά πολυεπίπεδο σύνθετο παιχνίδι. Υπάρχουν παράγοντες που ανήκουν στην ίδια πολιτική οντότητα, αλλά συμπεριφέρονται με πολύ διαφορετικό τρόπο και ακολουθούν αρκετά διαφορετικούς τρόπους.

Υπάρχουν οι ΗΠΑ ως εθνικό κράτος, ο μονοπολισμός, η ει­κόνα της Αμερικής που υπερασπίζονται οι πολύ διάσημοι έως πρόσφατα, αλλά τώρα κάπως ξεχασμένοι νεοσυντηρητικοί. Εί­ναι ο ανοιχτός, απερίφραστος ατλαντισμός. Ό,τι είναι καλό για τις ΗΠΑ είναι καλό για τους υπόλοιπους. Αυτό είναι ένα επί­πεδο παγκόσμιας δράσης και δεν θα’πρεπε να το ξεγράφουμε πρόωρα. Οι ΗΠΑ παραμένουν υπερδύναμη. είναι σε παρακμή, αλλά μια τέτοια παρακμή μπορεί να διαρκέσει αρκετό χρόνο. Πριν από την οριστική τους εξαφάνιση, οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν μεγάλη ζημιά.

Υπάρχει και η παγκόσμια ολιγαρχία που αντιπροσωπεύεται από τους Ρότσιλντ, τους Σόρος και άλλες ισχυρές, παγκόσμιες χρηματιστικές ομάδες. Η Goldman Sachs είναι μάλλον στο πλευρό τους. Αυτοί οι κύκλοι είναι πλήρως διεθνείς, προτι­μούν για ορισμένες επιχειρήσεις τους την Ευρώπη, αλλά ταυ­τόχρονα το αρχηγείο τους είναι στην άλλη πλευρά του Ατλα­ντικού, πέραν των στηλών του Γιβραλτάρ, στο βασίλειο των δαι­μόνων της ύλης, κατά τον Πρόκλο.

Είναι πιθανό ότι αυτές οι δύο ομάδες έχουν κάποιες διαφο­ρές ως προς το μέλλον της παγκόσμιας τάξης και τους τρόπους επιβολής της. Αλλά μοιράζονται το ίδιο σύστημα αξιών και την εμμονή στη φιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Οι διαφορές τους αφορούν το timing και τις μεθόδους.

Σε ό,τι αφορά την ΕΕ, από τη μια μεριά είναι ατλαντικό δη­μιούργημα, μια φιλελεύθερη-καπιταλιστική ζώνη του ΝΑΤΟ και κοινωνία ελεύθερης αγοράς, που βασίζεται στην ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα είδος επέκτασης των δύο ηγετικών ομάδων των ΗΠΑ. Οι αμερικανικές χρηματιστικές ομάδες ελέγχουν το ευρωπαϊκό χρηματιστικό σύστημα, οι αμερικανοί στρατιωτικοί στρατηγικοί κυβερνούν το ΝΑΤΟ.