Η Γλώσσα ως εργαλείο στα χέρια των πολιτικών

 Ένα ενδιαφέρον άρθρο διάβασα για τη χρήση της γλώσσας από τους πολιτικούς προκειμένου να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους παραπλανώντας τους πολίτες. Το υπογράφει ο Αριστοτέλης Ξένος και πιο κάτω αναδημοσιεύω το μεγαλύτερο μέρος του.

Τα λόγια είναι επικίνδυνα. Ήταν πάντα γνωστό. Εκείνοι που κατέχουν τις λέξεις μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν για να γίνουν κύριοι των σκέψεων των άλλων ανθρώπων. Το σύνολο των λέξεων είναι η Γλώσσα, δηλαδή η καθολική ικανότητα των ανθρώπων μέσα σε όλες τις κοινωνίες να επικοινωνούν. Για την πολιτική όμως η Γλώσσα έχει άλλη σημασία. Είναι το εργαλείο για τη χειραγώγηση του λαού, είναι η τέχνη της διακυβέρνησης, η τέχνη της συνειδητής χρήσης της γλώσσας με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να ελέγξει τους άλλους, είναι η τέχνη της γλωσσικής χειραγώγησης.

Οι κύριες λειτουργίες της γλώσσας είναι: α) Δηλωτική λειτουργία, κατά την επικοινωνία πληροφοριών, β) Διαδραστική λειτουργία, όταν ζητάμε πληροφορίες, γ) Επιτακτική λειτουργία, όταν δίνονται εντολές και οδηγίες, δ) Συναισθηματική λειτουργία, όταν εκφράζει τα συναισθήματα, ε) Χειριστική, όταν δίνει νοήματα σε λέξεις που η ίδια η λέξη δεν περιελάμβανε, είναι μια έμμεση επικοινωνία κρυμμένη μέσα σε λέξεις που δεν υποδηλώνουν όσα εννοούνται.

Η... χειραγώγηση

Πρακτικά, ο γλωσσικός χειρισμός βασίζεται στη χρήση έμμεσης ομιλίας, όπου οι επιπτώσεις ουδέποτε αναφέρονται, αλλά εννοούνται. Υπάρχει ένας αριθμός των θεσμικών τομέων και των κοινωνικών καταστάσεων στις οποίες άνετα μπορεί να γίνει η γλωσσική χειραγώγηση.

Στις μέρες μας η γλωσσική χειραγώγηση γίνεται από τα ΜΜΕ, τις δηλώσεις Τύπου, τις φρασεολογικές παραλλαγές, τη χρήση όρων που δεν σημαίνουν εννοιολογικά τίποτα. Όσο πιο άδεια είναι η λέξη που χρησιμοποιείται τόσο πιο εύκολη είναι η χειραγώγηση. Για να γίνει πιο κατανοητό, η χρήση της αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας μέσα από την απόλυτη ακρίβειά της απαγόρευε τη γλωσσική χειραγώγηση, καθώς η σημασία της ήταν αυστηρά καθορισμένη, σε αντίθεση με τη νεοελληνική που μοιάζει με πηγάδι χωρίς πάτο.

Φυσικά, αυτό δεν ισχύει μόνο για τη νεοελληνική. Οι κυρίαρχες γλώσσες είναι έτσι διαμορφωμένες, αλλά και συνεχώς διαφοροποιούνται με τέτοιο τρόπο, ώστε άλλα να λέμε, αλλά να εννοούνται, άλλα να καταλαβαίνουμε και άλλα να πράττουμε. Ο στόχος των πολιτικών μυθοποιητών είναι να στρεβλώνουν την πραγματικότητα.

Είναι μύθος ότι η Ελλάδα δεν παράγει και δεν εξάγει τίποτα

Κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων, τα συστημικά ΜΜΕ, προκειμένου να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι η εξάρτηση από τους δανειστές είναι αναπόφευκτη και αναγκαία, επαναλαμβάνουν το σλόγκαν ότι η χώρα μας δεν παράγει τίποτα.
Το γεγονός ότι είμαστε σχεδόν αυτάρκεις σε αγροτικά προϊόντα, το έχω αναδείξει με παλαιότερο post (εδώ) βασιζόμενο σε αδιαμφισβήτητα στοιχεία της ΠΑΣΕΓΕΣ. Εκτός όμως από τα αγροτικά, η χώρα μας παράγει και εξάγει πλήθος άλλων προϊόντων, σε κάποια από αυτά μάλιστα είναι από τις πρώτες εξαγωγικές παγκοσμίως.
Σύμφωνα λοιπόν με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Εξαγωγέων, οι εξαγωγές της χώρας μας το 2016 είναι αυτές που φαίνονται στον παρακάτω πίνακα:

 

Επίσης, σε κάποια προϊόντα κατέχουμε κυρίαρχη θέση στην παραγωγή και στις εξαγωγές. Χαρακτηριστικά:

Η αποτυχία του πολιτικού συστήματος

Μια από τις βασικές αρχές της προπαγάνδας είναι να πείσει τους πολίτες ότι ένοχοι είναι οι ίδιοι, ώστε να μην αντιδράσουν εναντίον των πραγματικών ενόχων, που είναι εκείνοι που τους καταστρέφουν τη ζωή.
Το ζήσαμε αυτό κατά τα μνημονιακά χρόνια, κατά τα οποία το πολιτικό σύστημα με εμπροσθοφυλακή τα συστημικά ΜΜΕ έχουν καταφέρει να πείσουν μεγάλο μέρος των πολιτών ότι οι ίδιοι φταίνε για την κατάντια της χώρας.
Ποιος είναι όμως ο πραγματικός ένοχος; Οι περισσότερο ενημερωμένοι το γνωρίζουν πολύ καλά. Και το άρθρο* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια το περιγράφει αρκετά κατατοπιστικά.

Η επί δεκαετίες πορεία προς τη χρεοκοπία έδειξε ότι οι θεσμοί του ελληνικού αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος χαρακτηρίζονται από αστάθεια, ρευστότητα και αδυναμία να οργανώσουν τον συνολικό βίο σε μια εύρυθμη, ευνομούμενη πολιτεία προς όφελος του κοινού αγαθού.

Όλοι οι βασικοί αρμοί και θεσμοί του -κυβερνητική, νομοθετική, δικαστική, εκτελεστική εξουσία, κόμματα, εκπαιδευτικό σύστημα, Σύνταγμα- αποδείχθηκαν απλά επιφαινόμενα και όχι ουσιώδη συστατικά συντεταγμένης πολιτείας.

Επέτρεψαν τη βαθιά γενικευμένη διαφθορά, το πελατειακό κράτος, ευνόησαν τις ποικίλες συντεχνίες, την αναξιοκρατία, τη σπατάλη, την ανευθυνότητα, την κατίσχυση των ιδιωτικών συμφερόντων, που σε συνδυασμό με την τεράστια ανικανότητα των κυβερνώντων και του κρατικού μηχανισμού υπονόμευσαν θανάσιμα το κοινό συμφέρον.

Η ελληνική χρεοκοπία ανέδειξε τα δομικά λάθη του κράτους, τις θεσμικές αδυναμίες, την ανεπάρκεια των πολιτικών και των κομμάτων, όλες τις παθογένειες και παθολογίες του κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος. Ανέδειξε επίσης όλα τα λειτουργικά προβλήματα της οικονομίας και την αποτυχία του κρατικοδίαιτου οικονομικού μοντέλου.

Οι ένοχοι για τη γενικευμένη χρεοκοπία είναι το πολιτικό-οικονομικό σύστημα, η κυβερνητική, εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία, τα δύο κόμματα N.Δ. και ΠΑΣΟΚ, τα πρόσωπα που σχεδίασαν και υλοποίησαν την καταστροφή. (Σημ.Π.Σ.: Θα συμπλήρωνα ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ολοκληρώνει την καταστροφή)

Η Οικονομία αντικατέστησε την Πολιτική και την Δημοκρατία

Τα τελευταία χρόνια, τα επονομαζόμενα και μνημονιακά, είναι γεγονός ότι η οικονομία αντικαθιστά όλο και περισσότερο την πολιτική στις δημόσιες συζητήσεις. Χαρακτηριστική είναι η ερώτηση των τηλεδημοσιογράφων κατά τις προεκλογικές περιόδους των τελευταίων ετών "πόσο κοστολογείται το πρόγραμμα του κόμματός σας;" Θυμάστε αν σε παλαιότερες εκλογικές αναμετρήσεις δινόταν βάρος στην οικονομική πλευρά των προγραμμάτων των κομμάτων;
Πριν απαντήσετε, "γι'αυτό φτάσαμε εκεί που φτάσαμε" και άλλα παρόμοια, διαβάστε το παρακάτω κείμενο του καθηγητή οικονομίας Ελουά Λωράν.

H οικονομία έγινε η γραμματική της πολιτικής. Πλαισιώνει τον πολιτικό λόγο με τους κανόνες και με τις χρήσεις της, με αποτέλεσμα η ελεύ­θερη βούληση του πολιτικού λόγου να περιορί­ζεται πλέον στην επιλογή του λεξιλογίου, στη ρητορική και στον τονισμό. Σήμερα, η πολιτική μιλάει υπό τον όρο της οικονομικής επικύρωσης και την ανακαλούμε

αμέσως στην τάξη μόλις ο λόγος της απελευθερωθεί από την τυραννία των αριθμών. Αυτή η οικονομική γραμματική δεν εί­ναι ούτε επιστήμη ούτε τέχνη, αλλά μάλλον μια μυθολογία, μια κοινή πεποίθηση σ' ένα σύνολο συλλογικών αναπαραστάσεων, θεμελιακών και ρυθμιστικών, που κρίνονται ισάξιες μιας «πίστης» - οι οποίες αναπαραστάσεις είναι ανθεκτικές και ταυτοχρόνως αμφισβητήσιμες. 
Ποια είναι λοιπόν η χρησιμότητα της οικονομικής μυθολογίας; Τι ελπίζει η πολιτική με το να υποτάσσεται στην οικονομία; Πιστεύει άραγε ότι θα επικρατήσει ως αυθεντία: Στην πραγματικότητα, η αυθεντία γλιστράει μέσα από τα δάχτυλά της. Η οικονομία έχει γίνει μια κοινωνική εντολή την οποία οι κυβερνώντες αδυνατούν να επιβάλουν με τη βία ή με την πειθώ. Η οικονομική ρητορική - δηλαδή η πρωταρχική της λειτουργία- λέει στους πολίτες «πρέπει» και «οφείλουμε», αντικαθιστώντας έναν πολιτικό λόγο που δεν έχει πια πέραση. Η οικονομική ρητορική εποπτεύει, επιλύει διάφορες, αποφασίζειˑ κοντολογίς, προσφέρει την ανακουφιστική ιδέα ότι υπάρχει λύση στην πολυπλοκότητα του κοινοτικού κόσμου.

Τα ΜΜΕ και όχι τα τανκς χρησιμοποιούνται σήμερα για πραξικοπήματα

Οι πόλεμοι στο σύγχρονο δυτικό κόσμο έχουν αλλάξει μορφή, άρα έχουν αλλάξει και τα όπλα που χρησιμοποιούνται. Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στη χρήση του κοινού νομίσματος που χρησιμοποιήθηκε από αυτούς που ελέγχουν την κυκλοφορία του ως πολιορκητικός κριός για να παραδοθεί η χώρα μας σε ξένα συμφέροντα. Αν όμως δεν είχαν παίξει τα ΜΜΕ το δικό τους ρόλο, δεν θα δέχονταν οι Έλληνες να υποταχθούν τόσο εύκολα. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα του σημερινού σημειώματος. Απλά θα θυμίσω το σλόγκαν που επαναλαμβανόμενο έχει εντυπωθεί στο μυαλό της πλειοψηφίας των Ελλήνων: "το ευρώ και τα μνημόνια είναι μονόδρομος!". Όσοι από εσάς ψάχνετε πλατύτερη ενημέρωση ξέρετε αν περιέχει αλήθεια αυτή η πρόταση. Αυτός όμως είναι ο ρόλος που διαδραματίζουν τα ΜΜΕ στα χέρια της κρατικής εξουσίας. 
Τις σκέψεις αυτές τις χρησιμοποίησα ως εισαγωγή για την αναδημοσίευση - πιο κάτω - ενός κειμένου γραμμένου από τον Umberto Eco που περιέχεται στο βιβλίο του "Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή".

Πριν αρκετά χρόνια, όποιος ήθελε να πάρει την πολιτική εξουσία σε μία χώρα δεν είχε παρά να αποκτήσει τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας. Σήμερα, μόνο στις υπανάπτυκτες χώρες οι φασίστες στρατηγοί, για να κάνουνε πραξικόπημα, χρησιμοποιούν ακόμη τα τανκς. Αρκεί να φτάσει μια χώρα ένα σημαντικό επίπεδο εκβιομηχάνισης για ν' αλλάξει τελείως η κατάσταση: Σήμερα, μια χώρα ανήκει σ' αυτόν που ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης.
Δε σας λέω καινούρια πράγματα: τώρα πια, όχι μόνο οι ειδικοί, αλλά ακόμη και το πλατύ κοινό άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι ζει στην εποχή των επικοινωνιών. Η ενημέρωση δεν είναι πια ένα όργανο για την παραγωγή οικονομικών αγαθών, αλλά έγινε η ίδια το κυριότερο από τα αγαθά. Η ενημέρωση έγινε βαριά βιομηχανία. Όταν η οικονομική δύναμη μετατοπίζεται από αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα παραγωγής σε αυτόν που έχει στα χέρια του τα μέσα ενημέρωσης, που είναι καθοριστικά για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, το πρόβλημα της αλλοτρίωσης αλλάζει νόημα. Μπρος στη σκιά ενός δικτύου πού απλώνεται και καλύπτει την υδρόγειο, κάθε πολίτης γίνεται μέλος ενός νέου προλεταριάτου. Αλλά μέσα σ’ αυτό το προλεταριάτο κανένα επαναστατικό κίνημα δε θα μπορούσε να διακηρύξει "Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε!" Γιατί, ακόμη κι αν τα μέσα επικοινωνίας, με την ιδιότητα των μέσων παραγωγής, άλλαζαν αφεντικό, η κατάσταση υποταγής δε θα άλλαζε. Τελικά, είναι σωστό να φοβόμαστε ότι τα μέσα επικοινωνίας θα αλλοτριώνουν τον άνθρωπο ακόμα κι αν διευθύνονται από το λαό.

Ήταν πράγματι η Ελλάδα άτακτη;

Το κείμενο που αναδημοσιεύω σήμερα κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με το άρθρο του Paul Krugman που ανήρτησα χθες. Δείχνει και αυτό τον πραγματικό ένοχο για την κρίση στην ευρωζώνη, που δεν είναι η Ελλάδα αλλά η Γερμανία. Και υποστηρίζει με στοιχεία, αυτό που και με άλλα posts έχω υποστηρίξει στο παρελθόν, ότι είναι προπαγανδιστικό παραμύθι πως η χώρα μας είχε "ξεφύγει", με αποτέλεσμα η επιβαλλόμενη σε αυτήν τιμωρία να έχει καταστεί αναπόφευκτη.
Εννοείται πως δεν υποστηρίζω ότι όσα γίνονταν στην Ελλάδα ήταν καλά καμωμένα, αλλά πως δεν ήταν σε τέτοιο βαθμό διαφορετικά από όσα γίνονταν και στις άλλες χώρες της ευρωζώνης, που να της αξίζει τιμωρία. Και οπωσδήποτε η αναδημοσίευση του συγκεκριμένου κειμένου (πρόκειται για απόσπασμα* από το βιβλίο του Zoltán Pogátsa με τίτλο "The Political Economy of the Greek Crisis") δεν πρέπει να θεωρηθεί προσπάθεια αθώωσης του Ανδρέα Παπανδρέου - στην πολιτική του οποίου αναφέρεται αρκετές φορές - και του τρόπου που κυβέρνησε. Άλλωστε ο συγγραφέας του είναι ούγγρος καθηγητής πολιτικής οικονομίας και, φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με τα εγχώρια πολιτικά παιχνίδια.

Η καθιερωμένη παγκοσμίως –ή «γερμανική»– αφήγηση για την Ελλάδα περιγράφει μια χώρα που είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την κρίση της: ο υπέρογκος δημόσιος τομέας προκάλεσε υπέρμετρη δημόσια δαπάνη, ενώ οι πολίτες αμείβονταν με υπερβολικά υψηλούς μισθούς που, όμως, δεν ήταν διατηρήσιμοι. Εν ολίγοις, κάτι σαν τον αισώπειο μύθο του έλληνα τζίτζικα και του γερμανού μέρμηγκα. Αν αυτή η αφήγηση ήταν ακριβής, τότε το φάρμακο του Σόιμπλε και της Τρόικας θα είχε αποδειχθεί επαρκές: περικοπή του μεγέθους του κράτους και των αμοιβών των πολιτών. Περί αυτού πρόκειται, είτε το πει κανείς λιτότητα, μισθολογική συγκράτηση ή εσωτερική υποτίμηση για να χρυσώσει τεχνοκρατικά το χάπι. Δυστυχώς, όμως, αυτή η αφήγηση δεν αντέχει τη δοκιμασία των εμπειρικών στοιχείων.      

   Ακόμη και με βάση τα αναθεωρημένα στοιχεία, το επίπεδο του ελληνικού χρέους δεν αυξήθηκε σημαντικά στη διάρκεια της δεκαετίας που η χώρα βρέθηκε στην ευρωζώνη, το 2001-2009. Σύμφωνα με τη Eurostat, οι δημόσιες δαπάνες την ίδια περίοδο ήταν στον μέσο όρο της ΕΕ, χαμηλότερα από εκείνες της Γερμανίας, ενώ οι δαπάνες του ελληνικού κράτους για τους δημοσίους υπαλλήλους ήταν μόλις μισή εκατοστιαία μονάδα πάνω από τον μέσο όρο των χωρών της Ε.Ε. Ακόμη και ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων δεν ήταν πολύ μεγαλύτερος αναλογικά με τον πληθυσμό της χώρας. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ το μέγεθος του κράτους. Τα πραγματικά ζητήματα επί δεκαετίες ήταν τα μειωμένα δημόσια έσοδα, οι πολύ υψηλές δαπάνες για τόκους και η αποβιομηχάνιση. Κανένα από αυτά, όμως, δεν αντιμετωπίστηκε από τη λανθασμένη συνταγή της Τρόικας, που όπως συμβαίνει συνήθως με τις λανθασμένες συνταγές, επιδείνωσε την κατάσταση του ασθενούς.

Το απατηλό σλόγκαν για "έξοδο από τα μνημόνια"

Είχα αρχίσει να απογοητεύομαι. Άκουγα κάθε μέρα τον πρωθυπουργό, τους κομματικούς κολαούζους του και τα μνημονιακά τηλεοπτικά παπαγαλάκια να μιλάνε για τέλος των μνημονίων και αναρωτιόμουν, "δεν υπάρχει κανείς να εξηγήσει τι σημαίνει έξοδος από το μνημόνιο;" Ώσπου διάβασα το άρθρο του Χριστόφορου Κάσδαγλη - που αναδημοσιεύω στη συνέχεια - και σε αυτό βρήκα πολλές από τις σκέψεις που είχα κάνει.
Πόσοι πιστεύουν ότι, αν συνεχίσει να κυβερνάει αυτή η υποτελής κυβέρνηση, θα αποφύγουμε την επιβολή και άλλων μνημονίων με οποιοδήποτε άλλη ονομασία; Εδώ θα θυμηθούμε το γνωστό "άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς".
Διαβάστε όμως το παρακάτω άρθρο, στο οποίο ο Χρ.Κάσδαγλης ξεγυμνώνει το προπαγανδιστικό σλόγκαν για "έξοδο από τα μνημόνια". (τα bold στο κείμενο δικά μου)

  

Όχι μνημόνιο, αλλά …memorandum

 
Τα μνημόνια δεν είναι συμβόλαια με ημερομηνία λήξεως. 
Τι στ’ αλήθεια σημαίνουν τα ρητορικά παιχνίδια της κυβέρνησης περί εξόδου απ’ αυτά;

Είναι αστεία όλη αυτή η κυβερνητική παραφιλολογία των τελευταίων ημερών περί «τέλους των μνημονίων». Εχθές μόλις, ο πρωθυπουργός επανέλαβε για πολλοστή φορά ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο, θυμίζοντας τον παλιό «αντιμνημονιακό» εαυτό του, τα Ζάππεια και όλες εκείνες τις υποσχέσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης με τους δανειστές και εταίρους, τότε που ο κ. Σαμαράς ήταν στην αντιπολίτευση και είχε την αυταπάτη ότι είχε στο τσεπάκι του την αυτοδυναμία. Βιαζόταν τότε ο κ. Σαμαράς να γίνουν εκλογές να σαρώσει. Τώρα, δεν βιάζεται καθόλου.
 Η υπόσχεση ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια είναι βέβαια εντελώς κούφια και υποκριτική. Τα μνημόνια δεν είναι συμβόλαια με ημερομηνία λήξεως. Τα μνημόνια είναι οι εκατοντάδες εφαρμοστικοί νόμοι και διατάξεις που επέβαλαν, αυτοί ακριβώς που πυροδότησαν την ύφεση ως τα άκρα, αυτοί ακριβώς που διέλυσαν και διαλύουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας, που έστειλαν και συνεχίζουν να στέλνουν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο στην ανεργία, αυτοί ακριβώς που ευθύνονται για τα λουκέτα στις επιχειρήσεις, για την ανθρωπιστική κρίση, για τη διάλυση της δημόσιας παιδείας και της δημόσιας υγείας, αυτοί ακριβώς που κατεδαφίζουν δομές υποστήριξης των αδύναμων στρωμάτων, που εξανεμίζουν μισθούς και συντάξεις και έχουν εκτοξεύσει τη φορολογία, που καταστρέφουν τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν αναιρέσει στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις πολλών δεκαετιών.

Σχόλια σε μερικά κυριακάτικα πρωτοσέλιδα

Τελικά φαίνεται πως οι εκλογές είναι πιο κοντά από όσο νομίζαμε.
Ξεκίνησε η κινδυνολογία και τα διλήμματα, μόνο που η αρχή δεν έγινε από εφημερίδα που θα περίμενα να ξεκινήσει. Όχι ότι και η συγκεκριμένη αποτελεί έκπληξη.
Εξάλλου, όσο θα πλησιάζουν οι κάλπες, ο πόλεμος συμφερόντων θα εντείνεται και μαζί οι συμφωνίες με την οικονομική ολιγαρχία για υποστήριξη των εκπροσώπων της, έναντι ανταλλαγμάτων οπωσδήποτε. Ο νόμος για την χρηματοδότηση των κομμάτων και από επιχειρηματίες βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση και σίγουρα δεν είναι τυχαία η επιλογή της χρονικής στιγμής της ψήφισής του.
"320 επενδυτές περιμένουν 180 βουλευτές" λοιπόν (ας τους δώσουν τουλάχιστον χαρτάκια με αριθμούς προτεραιότητας για να μη σπρώχνονται). Τι μας λέει δηλαδή αυτός ο τίτλος; Ότι η ανάπτυξη είναι στα σύνορα και περιμένει καμιά τριανταριά πρόθυμους Τσιριμώκους για να μπει στη χώρα μας. Οπότε η ευθύνη είναι εκείνων που δεν θα ψηφίσουν το οποιοδήποτε άτομο προταθεί για πρόεδρος της δημοκρατίας κι εκείνοι θα φταίνε αν γίνουν εκλογές και βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι επενδυτές πάνε τα λεφτά τους αλλού (μαζί φυσικά με ακροδεξιούς έλληνες πολιτικούς - όσους από αυτούς δεν τα έχουν βγάλει ήδη).

Φθινοπωρινοί στοχασμοί για την πολιτική κατάσταση

Τις τελευταίες εβδομάδες η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από τη δυνατότητα εξασφάλισης από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ 180 βουλευτών που θα ψηφίσουν όποιο πρόσωπο προτείνουν για πρόεδρο δημοκρατίας, προκειμένου να μείνουν νόμιμα στην εξουσία για δυο ακόμα χρόνια, ώστε να φέρουν εις πέρας το έργο που τους έχει ανατεθεί. Την άποψή μου γι'αυτό το θέμα την έχω εκφράσει και είναι η πίστη μου ότι (λαμβάνοντας υπόψη το ποιόν της πλειοψηφίας των βουλευτών, που μοναδικό μέλημά τους έχουν αποδείξει πως είναι ο προσπορισμός όσον το δυνατόν μεγαλύτερου -οικονομικού βασικά- προσωπικού οφέλους) θα καταστεί δυνατή η εξαγορά του απαραίτητου αριθμού βουλευτικών ψήφων (αφού σαν ψήφους τους βλέπουν και οι κυβερνώντες και όχι σαν σκεπτόμενα άτομα, όπως έχει φανεί στις κατά καιρούς ψηφοφορίες εχθρικών προς το λαό νομοσχεδίων), ανεξάρτητα από το πρόσωπο που θα προταθεί για το υπέρτατο -θεωρητικά- πολιτειακό αξίωμα. 
Το πρόσωπο δεν έχει σημασία. Ακόμα και τον μανάβη της γειτονιάς μου να προτείνουν (ο οποίος σημειωτέον είναι αξιολογότατος άνθρωπος με σωστή σκέψη και κρίση, αλλά οπωσδήποτε άγνωστος στο πλατύ κοινό, εξ ού και τον έφερα ως παράδειγμα) θα βρεθούν 180 ...βουλευτές να τον ψηφίσουν, εφόσον θα έχουν πειστεί για τη "χρησιμότητα" της πράξης τους αυτής. Χρησιμότητα για την οποία θα ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια, παρέα με τα γνωστά παπαγαλάκια, προκειμένου να μας πείσουν ότι ήταν αναγκαία για να συνεχίζουν να μας σώζουν. Οπότε θεωρώ δύσκολο να μην εξαντλήσει αυτή η φιλογερμανική κυβέρνηση την τετραετία, και αν τούτο δεν συμβεί θα οφείλεται σε άλλους λόγους. Ο καιρός περνάει και θα φανεί αν έχω δίκιο.

Τροϊκανιστάν (του Θ.Καρτερού)

Η προπαγάνδα είναι ισχυρό όπλο, ιδιαίτερα στα χέρια αυτού που κατέχει τα μέσα ενημέρωσης. Στη χώρα μας η υποτελής στους γερμανούς "κυβέρνηση" κατέχει την πλειοψηφία των ΜΜΕ, κυρίως τα τηλεοπτικά. Έτσι, εκτός των άλλων, κάθε γεγονός που συμβαίνει έξω από τα σύνορά μας προσπαθεί να το μετατρέψει σαν επιχείρημα υπέρ της πολιτικής της, δηλαδή της εφαρμογής των εντολών της τρόικας, των γερμανών και της ελληνικής ολιγαρχίας.
Σε αυτό το θέμα αναφέρεται στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια ο Θ.Καρτερός.

Τροϊκανιστάν

Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι σημαντικό στον όμορφο κόσμο μας, και να μην πάρει τη θέση του στην αντιπαράθεση στην όμορφη χώρα μας. Η Αργεντινή είχε πριν λίγο καιρό την τιμητική της -χύθηκαν άφθονα δάκρυα και πολύ μελάνι. Η Ουκρανία επίσης -χαμός έγινε και μ' αυτή. Επιστρατεύτηκε μαζί με τη Συρία, τη Λιβύη, το Χαλιφάτο, για να εμπεδώσουμε πόσο επικίνδυνη είναι η διεθνής κατάσταση εν γένει, η οποία επηρεάζει και την Ελλάδα. Προσοχή, προσοχή, σε κινούμενη άμμο χορεύουμε.

Περί Μπαλτάκου και των ψήφων της Χρυσής Αυγής

Έχει διαπιστωθεί τόσες φορές ότι πολλοί έλληνες πολίτες έχουν μνήμη χρυσόψαρου, όσον αφορά τα πολιτικά πράγματα, που δεν με παραξενεύει η έκταση που δίνεται (με την προπογανδιστική τακτική της κυβέρνησης που αναπαράγεται κατά κόρον από τα συστημικά μέσα) στο θέμα των ψήφων των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. 
Δεν έχει περάσει δα, πολύς καιρός από την αποκάλυψη (με τη βοήθεια του περιβόητου βίντεο) των συζητήσεων της κυβέρνησης - μέσω Μπαλτάκου - με κορυφαία στελέχη του φιλοναζιστικού κόμματος, ώστε να παριστάνουν ότι τους ..."ξενίζει" η αναφορά από άλλα κόμματα σε αυτές τις ψήφους. 
 
Και γιατί θα ήταν αρνητική εξέλιξη, ψηφοφόροι που - ανεξάρτητα για ποιό λόγο - διαμαρτυρόμενοι, παρασυρμένοι (όπως θέλετε πέστε το) κατέληξαν να ψηφίζουν τέτοιου είδους αντιδημοκρατικά μορφώματα, να ξεφύγουν και να δώσουν την ψήφο τους σε κάποιο δημοκρατικό κόμμα;

'Εξοδος στις Αγορές: Τι σημαίνει και γιατί γίνεται τώρα; (του Γ.Βαρουφάκη)

Ότι η περιβόητη "έξοδος στις αγορές" αποτελεί ένα προεκλογικό πυροτέχνημα έχει γίνει κατανοητό από όλους τους έλληνες πολίτες, όσους τουλάχιστον δεν δέχονται να παραμυθιάζονται από τόσο εξόφθαλμα παραπλανητικά συνθήματα.
Είναι όμως μόνο αυτό; Δυστυχώς όχι! Πέραν τούτου φαίνεται πως υπάρχουν και κάποιες άλλες κρυφές κι επικίνδυνες παράμετροι, τις οποίες θα μας παραθέσει στη συνέχεια ο καθηγητής (ευτυχώς όχι πολιτικός) Γιάννης Βαρουφάκης, μέσω ενός άρθρου του που αναδημοσιεύω από το τελευταίο HOT DOC.

ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ 
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ
Κυβέρνηση και τρόικα πανηγυρίζουν την έξοδο στις αγορές. Την ίδια ώρα μας λένε ότι το δημόσιο έχει σημαντικό πρωτογενές πλεόνασμα, όπερ μεθερμηνευόμενον, δεν έχει λόγο να δανείζεται για μισθούς, συντάξεις, ακόμα και για... προεκλογικό κοινωνικό μέρισμα. Τότε γιατί δανειζόμαστε από τις αγορές πριν καλά-καλά λάβουμε τις τελευταίες δόσεις του Μνημονίου 2;

Ας αρχίσουμε από απλή αριθμητική: Έστω ότι δανειζόμαστε 5 δισ. από τις αγορές, εντός του 2014, με επιτόκιο 5%· Το κόστος για το δημόσιο θα είναι, αρχικά, μεταξύ 50 και 80 εκατομμυρίων προμήθεια για την Goldman Sachs, την Deutsche Bank ή όποιον άλλον οίκο χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση ως ατζέντη. Αυτά με το καλημέρα. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να καταβάλουμε ένα ποσό 276 εκατομμυρίων ετησίως για τόκους από το 2015 έως και το 2020. Το οποίο σημαίνει ότι κάθε χρόνο πάνω από το μισό φετεινό προεκλογικό κοινωνικό μέρισμα θα δίνεται στους αγοραστές των υπό έκδοση ομολόγων.

Αναζητείται πατριωτική ευθιξία (του Χρήστου Πασαλάρη)

Μια περίεργη εβδομάδα διανύουμε. Ο απόηχος της υπόθεσης Μπαλτάκου, όπως είναι φυσικό, δεν κοπάζει. Το προεκλογικό πυροτέχνημα της "εξόδου στις αγορές" με εφάπαξ έκδοση ομολόγου πυροδοτεί αντιπαραθέσεις. Και την Παρασκευή έρχεται το αφεντικό της κυβέρνησης, που φιλοδοξεί να γίνει και αφεντικό όλης της Ευρώπης.
Το κείμενο του Χρήστου Πασαλάρη που αναδημοσιεύω περιγράφει - κάνοντας ενδιαφέροντες ιστορικούς συνειρμούς - την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί αυτές τις μέρες σε μια χώρα, που παραδίδεται σε αυτούς που την επιβουλεύονται, επειδή δεν γεννάει πλέον ήρωες!

ΤΗΝ ΕΡΧΟΜΕΝΗ Παρασκευή, 11 Απριλίου (με την ανεξιχνίαστη προβοκάτσια Μπαλτάκου να πλανάται, παραμονές εξόδου της Ελλάδας στις αγορές), επελαύνει για δεύτερη φορά στην Αθήνα η καγκελάριος Μέρκελ, σαν για να μας υπενθυμίσει ότι είναι το αυταρχικό αλλά και… πονόψυχο αφεντικό μας! Ποιος, όμως, αφελής επέλεξε αυτή την ημερομηνία; Αμείλικτη η ιστορία μας θυμίζει ότι σαν σήμερα, στις 6 Απριλίου του 1941, κάπου 200.000 χιτλερικοί, με 500 άρματα μάχης και 1.000 αεροπλάνα, εισέβαλαν στη ματωμένη Ελλάδα, τη μόνη σύμμαχο της Αγγλίας, αφού η τότε Ευρώπη (σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση) είχε υποκύψει σχεδόν αμαχητί στα νύχια του Χίτλερ...
Η «ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ» μάς θυμίζει επίσης ότι στις 11 Απριλίου εκείνου του έτους οι Γερμανοί αξιωματικοί χαιρετούσαν ευλαβικά στο Ρούπελ τους πεσόντες γενναίους Έλληνες πολεμιστές. Και ότι λίγες μέρες αργότερα ο ίδιος ο Χίτλερ δήλωνε επί λέξει στο Ράιχσταγκ ότι «μόνον οι Έλληνες εξ όλων των αντιπάλων μου πολέμησαν με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο»! Τις ίδιες ημέρες, ο έτερος πολέμαρχος της εποχής, ο Βρετανός πρωθυπουργός Τσώρτσιλ, δήλωνε επί λέξει: «Από εδώ και πέρα δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες»!..

Ο ρόλος των τηλεδημοσιογράφων στην κυβερνητική προπαγάνδα

Ο ρόλος που παίζουν συγκεκριμένοι μεγαλοδημοσιογράφοι, που από τις συχνότητες των συστημικών καναλιών προωθούν την κυβερνητική προπαγάνδα, είναι αλήθεια ότι ενοχλεί όλο και περισσότερους πολίτες, αφού όλο και περισσότεροι πολίτες σταματούν να τρέφονται με κουτόχορτο. Το κακό είναι ότι παίρνει η μπάλα και τη συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων που θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Γιατί κοντεύουμε να ξεχάσουμε πως υπάρχουν και τέτοιοι δημοσιογράφοι. Μπορούν όμως αυτοί, αν και είναι πολύ περισσότεροι, να εγγυηθούν την ύπαρξη αντικειμενικής και αμερόληπτης ενημέρωσης;
Απάντηση σ'αυτό το ερώτημα δίνει ένα ενδιαφέρον σχετικό άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου που διάβασα πρόσφατα στον Ενικό και μεταφέρω πιο κάτω ένα κομμάτι του.

 

Δημοσιογράφοι: Θύματα και «θύτες»

Σήμερα στην ΕΣΗΕΑ είναι εγγεγραμμένοι περίπου 10.000 επαγγελματίες δημοσιογράφοι. Οι μισοί είναι άνεργοι. Οι υπόλοιποι, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, εργάζονται σε συνθήκες «γαλέρας», κακοαμειβόμενοι, βρίσκονται στο πόδι 24 ώρες το 24ωρο, πολλές φορές χωρίς ασφάλιση, τελούν υπό τη δαμόκλειο σπάθη της εκάστοτε «γραμμής» του τάδε ή του δείνα εργολάβου στα ΜΜΕ, ζουν με το άγχος αν θα έχουν δουλειά την επόμενη μέρα. Αυτοί είναι, που συγκροτούν τις θανατερές στατιστικές με τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας από κάθε άλλο επαγγελματικό πεδίο στο χώρο των «εργατών του λόγου».
Φυσικά υπάρχει και μια μικρή μειοψηφία που συγκροτεί το «ανφάντ γκατέ» αυτού που θα λέγαμε «συστημική δημοσιογραφία». Ένα μέρος της χρησιμοποιεί τη δημοσιογραφία ως πασαρέλα συμμετοχής της στο κλαμπ των «VIPs». Ένα άλλο αποτελεί κρίκο της αλυσίδας του θεάματος. Ένα τρίτο υπηρετεί δυο και τρεις «αφεντάδες» ταυτόχρονα, όχι γιατί πρέπει να βγάζει το ψωμί της, αλλά γιατί έτσι εξασφαλίζει το παντεσπάνι της. Και φυσικά έχουμε το πολιτικό κομμάτι αυτής της κατηγορίας, το οποίο:

Νόαμ Τσομσκι: Τα ΜΜΕ ως όργανο κοινωνικού ελέγχου

Πολλοί έχουμε παραξενευτεί, όταν ακούμε γνωστούς δημοσιογράφους σε μεγάλα ελληνικά κανάλια τηλεόρασης, αλλά και διαβάζουμε σε ιστορικά έγκριτα (κατά το παρελθόν τουλάχιστον) έντυπα να μας λένε και να γράφουν πράγματα εξόφθαλμα εξωπραγματικά. Απορούμε, σε ποιούς απευθύνονται, αν υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να πιστέψουν πράγματα που πολύ απέχουν από την αλήθεια (και απογοητευόμαστε όταν διαπιστώνουμε ότι, ναι, υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι).
Τι είναι αυτό, λοιπόν, που κάνει κάποιους δημοσιογράφους, που δεν στερούνται ευφυΐας, να προσπαθούν να μας πείσουν για κάτι που είναι φανερό ότι απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα; Και ακόμα περισσότερο να δείχνουν ότι οι ίδιοι πιστεύουν αυτά που λένε (ή γράφουν);
Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο "Τα ΜΜΕ ως όργανο κοινωνικού ελέγχου και επιβολής", που περιέχει τις απόψεις του Νόαμ Τσόμσκι πάνω σε αυτό το θέμα, δίνει κάποιες απαντήσεις.

Οι ειδικοί της νομιμοποίησης, αυτοί που εργάζονται για να προσδώσουν νομιμότητα στην όποια πράξη των ανθρώπων της εξουσίας, είναι κυρίως οι προνομιούχες, μορφωμένες ελίτ. Οι δημοσιογράφοι, οι ακαδημαϊκοί, οι δάσκαλοι, οι ειδικοί των δημοσίων σχέσεων. Όλη αυτή η κατηγορία ανθρώπων έχει ένα είδος θεσμικού στόχου και αυτός είναι η δημιουργία του συστήματος πειθούς, το οποίο θα διασφαλίσει τον αποτελεσματικό σχεδιασμό της συναίνεσης. Οι πιο εκλεπτυσμένοι απ’ αυτούς, το παραδέχονται. Στις ακαδημαϊκές κοινωνικές επιστήμες, για παράδειγμα, αποτελεί παράδοση να εξηγούν την αναγκαιότητα σχεδιασμού της δημοκρατικής συναίνεσης. Υπάρχουν ελάχιστοι επικριτές αυτής της θέσης. Ναι, υπάρχουν κάποιοι: υπάρχει ένας γνωστός κοινωνικός επιστήμονας ονόματι Ρόμπερτ Ντάλ που επέκρινε αυτή τη θέση και επισήμανε - καθώς είναι κάτι οφθαλμοφανές - ότι αν έχεις ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο αντιμετωπίζεις τις διάφορες επιλογές από μια προνομιούχο θέση και τέτοια είναι η δημοκρατία, τότε αυτή η θέση δεν διαφέρει από τον ολοκληρωτισμό. Πολύ σπάνια όμως το επισημαίνουν αυτό οι άνθρωποι. Στην βιομηχανία δημοσίων σχέσεων, που είναι μια μείζων βιομηχανία στις ΗΠΑ και υφίσταται εδώ και πολύ καιρό, 60 χρόνια ή και περισσότερο, αυτό είναι πλήρως κατανοητό: για την ακρίβεια, αυτός είναι ο σκοπός της. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η αμερικάνικη κοινωνία βομβαρδίζεται από τόσο μεγάλο αριθμό δημοσκοπήσεων, ώστε οι επιχειρηματίες να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή το σφυγμό του λαού και να αντιλαμβάνονται αν και πότε πρέπει να αλλάξουν την στάση του. Αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουν οι δημόσιες σχέσεις - πολύ συνειδητός και απόλυτα κατανοητός ο ρόλος τους. 'Οταν αναζητήσεις αυτό το οποίο οι κύριοι εκείνοι ονομάζουν υπεύθυνοι θεσμοί «για την κατήχηση της νεολαίας», τα σχολεία και τα πανεπιστήμια δηλαδή, τότε το ζήτημα, απ’ αυτό το σημείο και μετά καθίσταται κάπως πιο λεπτό.

Είναι μύθος ότι η Ελλάδα δεν έχει επαρκή παραγωγή τροφίμων

Η προπαγανδιστική στρατηγική των ομάδων (τόσο των ξένων επικυρίαρχων ή άλλως "δανειστών", όσο και των ιθαγενών εντολοδόχων τους ή άλλως "ελληνικής κυβέρνησης" αποκαλούμενης) που στηρίζουν, επιβάλλουν κι εφαρμόζουν τα μνημόνια, αποβλέπει στην αποθάρρυνση των ελλήνων πολιτών ότι υπάρχει άλλη οδός από την καταστροφική ακολουθούμενη τα τελευταία τρία χρόνια. Βασικό μοτίβο τους, που δυστυχώς έχει πείσει όσους πολίτες δεν έχουν την απαραίτητη ενημέρωση, είναι ότι δεν υφίσταται ελληνική παραγωγική δραστηριότητα. Πρόκειται για έναν ακόμα μύθο που προβάλλεται από τα εξαρτημένα ΜΜΕ, τον οποίον έρχεται να διαψεύσει το παρακάτω άρθρο, με στοιχεία προερχόμενα από το δελτίο τύπου της ΠΑΣΕΓΕΣ του Ιανουαρίου 2012, δελτίο που εύκολα μπορεί να βρει οιοσδήποτε δύσπιστος στο διαδίκτυο.

Μύθος η διατροφική εξάρτηση της Ελλάδας από άλλες χώρες

 (του Νίκου Παπαδόπουλου*)

 Ίσως τα πιο δημοφιλή σλόγκαν τον καιρό της κρίσης να είναι τα εξής: «Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα» ή «Αν πάψουν οι εισαγωγές, τελειώσαμε, θα πεινάσουμε». Οι παραπάνω φράσεις, εκτός από ενδείξεις εθνικής μειονεξίας, μαρτυρούν και ένα τεράστιο έλλειμμα πληροφόρησης ή, καλύτερα, μια συστηματική παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας.

Ο μύθος της έλλειψης τροφίμων στην Ελλάδα

Όπως προκύπτει από την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, το 79% των Ελλήνων (και το 47% των Κυπρίων) θεωρεί πως δεν υπάρχουν επαρκή επίπεδα παραγωγής τροφίμων για τον ευρωπαϊκό πληθυσμό σε επίπεδο ΕΕ, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (ποσοστό 94% - το μεγαλύτερο σε όλη την Ευρώπη) πιστεύει ότι η εθνική παραγωγή τροφίμων δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού. Οι παραπάνω φόβοι των Ελλήνων είναι εντελώς αδικαιολόγητοι. Σύμφωνα με έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, η οποία πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, η Ελλάδα, ακόμα κι αν κοπούν τελείως οι εισαγωγές τροφίμων (όπως έγινε στην Αργεντινή), δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πεινάσει. Έτσι, λοιπόν, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, κ. Τζανέτος Καραμίχας, το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μια σειρά βασικών αγροτικών-διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το 2010, ανήλθε κατά μέσο όρο στο 94% περίπου!

Ειδικότερα, από την παραπάνω έρευνα προκύπτει ότι το ποσοστό αυτάρκειας στη φυτική παραγωγή ανέρχεται κατά μέσο όρο περίπου στο 99%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως τα δημητριακά, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 82% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο μαλακό σιτάρι (32%) και το υψηλότερο στο ρύζι (171 %).

Στο ελαιόλαδο και τις ελιές, τα οποία είναι βασικά είδη διατροφής, η αυτάρκεια εμφανίζει υψηλό ποσοστό, μια και η χώρα παραμένει έντονα εξαγωγική στα δυο αυτά προϊόντα.

Η αυτάρκεια βρώσιμης ελιάς αυξήθηκε κατά το τελευταίο έτος κατά 61,8%, με αποτέλεσμα να καλύπτουμε το 996%(!) της ζήτησης, με το 88,3% όμως να εξάγεται. Στο λάδι η παραγωγή φτάνει επίσημα το 151% της κατανάλωσης. Στο ποσοστό αυτό, όμως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και μια τεράστια ποσότητα ατυποποίητου λαδιού που εξάγεται παρανόμως κυρίως σε γειτονικές χώρες, καθώς και ένα μικρό ποσοστό της τάξεως του 4,33% ελαιολάδου που εισάγεται ετησίως, χωρίς κανείς να ξέρει την αιτία.

Συνυπολογίζοντας αυτά τα ποσοστά, θα μπορούσαμε να τροφοδοτούμε με λάδι σχεδόν όλη την Ευρώπη! Φέτος, μάλιστα, παρατηρήθηκε υπερπαραγωγή ελιάς σε Πήλιο και Χαλκιδική, με αποτέλεσμα οι παραγωγοί να μην έχουν τι να κάνουν το προϊόν τους και να το αποθηκεύουν προκειμένου να πιάσουν καλύτερες τιμές μετά από κάποιους μήνες.

Τα παιδιά, σήμερα πειραματόζωα, στο μέλλον πειθαρχημένοι υπήκοοι!

Πριν λίγες βδομάδες κουβέντιαζα με ένα ζευγάρι, ευτυχισμένους γονείς παιδιού 2 ετών. Υπερήφανοι, όπως όλοι οι γονείς σε ανάλογες περιπτώσεις, μου εκθείαζαν το βλαστάρι τους και τις πράξεις του, που αποδείκνυαν πόσο έξυπνο είναι. Κι εγώ ο άκαρδος, αντί να συναινέσω, τους ανέπτυξα τη θεωρία μου, ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με άπειρες δυνατότητες, οι οποίες τιθασεύονται από το εκπαιδευτικό σύστημα και το κοινωνικό περιβάλλον, έτσι ώστε να μπορούν να προβλέπονται και να ελέγχονται οι συμπεριφορές και οι αντιδράσεις τους.
Με έκπληξη βρήκα πριν λίγες μέρες ένα άρθρο που αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα. Βέβαια, μόνο έκπληξη δεν δοκίμασα, όταν διάβασα σε ποιά χώρα πρωτοεφαρμόστηκε. 
Δεν υπήρχε λοιπόν περίπτωση να μην αναδημοσιεύσω σε αυτό το blog ένα τέτοιο άρθρο.

Κατασκευάζοντας τους υπηκόους του Μέλλοντος

«Πειραματόζωα» τα σημερινά παιδιά!

του Χρηστού Βαγενά

Η δήθεν «σύγχρονη παιδεία»

«H εκπαίδευση πρέπει να στοχεύει στην καταστροφή της ελεύ­θερης βούλησης κατά τρόπο τέτοιο ώστε, αφού οι μαθητές θα έχουν ολοκληρώσει την εκπαίδευσή τους, να είναι ανίκανοι σε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή τους να σκεφθούν ή να πράξουν διαφορετικά από τις επιθυμίες των εκπαιδευτών τους... Ο Κοι­νωνικός Ψυχολόγος του μέλλοντος θα έχει υπό τον έλεγχό του έναν αριθμό τμημάτων μαθητών σχολικής ηλικίας, πάνω στους οποίους θα εφαρμόζει διαφορετικές μεθόδους, με στόχο την παραγωγή μιας αδιαμφισβήτητης πεποίθησης, για παράδειγμα ότι το χιόνι είναι μαύρο. Όταν η τεχνική θα έχει τελειοποιηθεί, κάθε κυβέρνηση που θα διαθέτει τον έλεγχο του εκπαιδευτι­κού συστήματος για πάνω από μια γενιά θα μπορεί να ελέγχει με ασφάλεια τους υπηκόους της, χωρίς την ανάγκη στρατού ή αστυνομίας». 
Η ανατριχιαστική παραπάνω διατύπωση ανήκει στον περίφημο Johann Gottlieb Fichte (1762-1814), τον αναγνωρισμέ­νο ακόμα και σήμερα ως βασικότερο θεμελιωτή και υπέρμαχο της εφαρμογής του συστήματος της κυβερνητικά ελεγχόμενης δωρεάν παιδείας που εφαρμόζεται από τα περισσότερα κράτη του κόσμου στις μέρες μας (από το «μνημειώδες» έργο ζωής του, που έμεινε στην ιστορία του φιλοσοφικού στοχασμού ως Wissenschaftslehre (Δόγμα της Επιστημονικής Γνώσης).

Όπως συμβαίνει συνήθως, οι αποκρουστικές για κάθε έννοια ελεύθερα σκεπτόμενου νου ιδέες και «φιλοσοφικοί» προβλη­ματισμοί του Fichte βρήκαν το πιο γόνιμο έδαφος σε μια ιδι­αίτερα «σκοτεινή» εποχή για την ευρωπαϊκή ήπειρο. Τα στρα­τεύματα του Ναπολέοντα κατατρόπωναν στο πεδίο της μάχης τον Πρωσικό Στρατό (1806) και έντρομοι οι Πρώσοι προύχον­τες και ευγενείς αναζητούσαν έναν αποτελεσματικό τρόπο επαναθεμελίωσης του συστήματος εξουσίας τους στην κοινωνία κατά τρόπο τέτοιο, ώστε καμία απειλή να μην είναι σε θέση να το κλονίσει στο μέλλον. Η λύση στην οποία στράφηκαν (ανακηρύσσοντάς την, μάλιστα, ως «εθνική προτεραιότητα») ήταν η επιβολή ενός υποχρεωτικού κυβερνητικού συστήματος εκπαί­δευσης που είχε ως στόχο τη δημιουργία πειθαρχημένων μα­θητών, οι οποίοι θα εκπαιδεύονταν να ακολουθούν διαταγές, χωρίς ποτέ να αμφισβητούν την εξουσία.

Νόαμ Τσόμσκι: Πώς τα ΜΜΕ κατασκευάζουν υπηκόους

Στο βιβλίο του "Η Βιομηχανία Κατασκευής Υπηκόων" ο Νόαμ Τσόμσκι περιγράφει και αναλύει το ρόλο που διαδραματίζουν τα ΜΜΕ στη διαμόρφωση γνώμης των πολιτών. Αναφέρει ποιά συμφέροντα κρύβονται πίσω από τους δήθεν ανεξάρτητους δημοσιογράφους - καναλιών κυρίως - των οποίων οι ιδιοκτήτες, έχοντας πολλαπλές δραστηριότητες, διατηρούν ιδιαίτερου τύπου σχέσεις, τόσο με την πολιτική εξουσία, όσο και με την υπόλοιπη οικονομική ελίτ. 
Δυστυχώς, λόγω της μορφής αυτού του blog, δεν μπορώ να αναδημοσιεύσω ολόκληρο το βιβλίο, γι'αυτό διάλεξα ένα χαρακτηριστικό τμήμα του, που όμως το θεωρώ αρκετά περιεκτικό.
 

Η Δημοκρατία και τα ΜΜΕ

Οι  τομείς των ΜΜΕ, οι οποίοι μπο­ρούν να απευθυνθούν σε ένα αξιόλογο κοινό, είναι οι μεγά­λες, ανώνυμες εταιρείες που είναι στενά συνδεδεμένες με ακόμη μεγαλύτερους οργανισμούς. Όπως οι άλλες επιχειρή­σεις, έτσι και τα ΜΜΕ πωλούν ένα προϊόν στους αγοραστές. Πελάτες τους είναι οι διαφημιστές και «προϊόν» τους το κοι­νό, κατά προτίμηση το πλέον εύπορο κοινό, κάτι που αυξάνει τις τιμές των διαφημίσεων. Πριν από έναν αιώνα, οι Βρετανοί Φιλελεύθεροι παρατήρησαν ότι η αγορά προωθού­σε εκείνες τις εφημερίδες «οι οποίες απελάμβαναν της προτιμήσεως του διαφημιστικού κοινού»· και σήμερα, ο Πωλ Τζόνσον, αναφερόμενος στο κλείσιμο ενός νέου περιοδικού της Αριστεράς, σχολιάζει μελιστάλαχτα ότι ήταν άξιο της τύχης του: «Η αγορά εξέδωσε μια ορθή ετυμηγορία εξ αρ­χής, περιορίζοντας το κεφάλαιο έκδοσης μόνον στις συν­δρομές» και, βεβαίως, κανένα άτομο δεξιών απόψεων δεν θα μπορούσε να αμφιβάλλει ότι η αγορά αντιπροσωπεύει την λαϊκή θέληση.

Κοντολογίς, τα μείζονα ΜΜΕ - ειδικώς, η αφρόκρεμα των MMΕ, η οποία καθορίζει την ημερήσια διάταξη την ο­ποία ακολουθούν γενικώς τα υπόλοιπα - είναι εταιρείες, οι οποίες «πωλούν» προνομιούχο κοινό σε άλλες επιχειρήσεις. Δεν θα έπρεπε να προκαλέσει σχεδόν καμιά έκπληξη, εάν η εικόνα του κόσμου, την οποία παρουσιάζουν, αντικατόπτριζε τις απόψεις και τα συμφέροντα των πωλητών, τον αγορα­στών και του προϊόντος. Η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας των ΜΜΕ είναι μεγάλη και αυξανόμενη. Εξάλλου, όσοι κατέχουν διευθυντικές θέσεις στα MMΕ ή αποκτούν κοινωνικό κύρος μέσα σε αυτά ως σχολιαστές, ανήκουν στις ίδιες προνομιούχες ελίτ και είναι αναμενόμενο να συμμερίζονται τις απόψεις, βλέψεις και συμπεριφορές των συναδέλφων τους, αντικατοπτρίζοντας, επίσης, τα δικά τους ταξικά συμ­φέροντα. Οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι εισέρχονται στο σύ­στημα, είναι απίθανο να πετύχουν, εάν δεν συμβιβασθούν με αυτές τις ιδεολογικές πιέσεις, εσωτερικεύοντας, γενικώς, τις αξίες τους. Δεν είναι εύκολο να υποστηρίζεις ένα πράγμα και να πιστεύεις κάτι άλλο και όσοι αποτύχουν να προσαρμοστούν, θα αποβάλλονται από τους γνωστούς μηχανισμούς.

Naomi Klein: Η περίπτωση του Λιβάνου

To βιβλίο της Νaomi Klein "Το Δόγμα του Σοκ" περιέχει αρκετά παραδείγματα χωρών, στις οποίες  επεβλήθηκαν ή προσπάθησαν να επιβληθούν πολιτικές που καταπατούσαν κάθε κοινωνικό και δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών. Τέτοιου είδους επιθέσεις έγιναν σε χώρες όλων των ηπείρων, την προσοχή μου όμως τράβηξε  ιδιαίτερα η περίπτωση του Λιβάνου, ίσως λόγω του ιδιαίτερου τρόπου αντίδρασης των κατοίκων του, κατοίκων μιας χώρας ερειπωμένης από τις ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις που είχαν προηγηθεί. Και πως μια παράταξη χρησιμοποίησε χρήματα (που προέρχονταν βέβαια από ξένα κεφάλαια) για την ανοικοδόμηση αυτής της χώρας. Και παρά τα αντίθετα επιχειρήματα που μπορεί κάποιος να βρει, αυτό που μου μένει είναι πως σε τέτοιες περιπτώσεις "το αποτέλεσμα μετράει". 

Όταν ο μηχανισμός του δόγματος του σοκ γίνει συλλογικά κατανοητός, είναι δυσκολότερο να αιφνιδιαστούν ολόκλη­ρες κοινότητες, είναι δυσκολότερο να βρεθούν σε μια κατάσταση σύγχυσης, καθώς γίνονται πιo ανθεκτικές στο σοκ. Ένας από τους λόγους της ανάδυσης και της κυριαρχίας του βάναυσου καπιταλισμού της καταστροφής μετά την 11η Σεπτεμβρίου ήταν ότι τα μικρότερα σοκ (κρίσεις χρέους, καταρρεύσεις νο­μισμάτων, η απειλή να σε «προσπεράσει η ιστορία») είχαν χάσει ένα μεγάλο μέρος της ισχύος τους, κυρίως εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης τους. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και τα κατακλυσμιαία σοκ των πολέμων και των φυσικών κατα­στροφών δεν προκαλούν πάντα το βαθμό αποπροσανατολισμού που απαιτείται για να επιβληθεί η οικονομική θεραπεία-σοκ. Υπάρχουν πλέον πολλοί άν­θρωποι στον κόσμο με άμεση εμπειρία του δόγματος του σοκ: Γνωρίζουν πώς λειτουργεί, έχουν μιλήσει με άλλους κρατούμενους, έχουν ανταλλάξει σημειώ­ματα ανάμεσα από τα κάγκελα. Έτσι, το καθοριστικό στοιχείο της έκπληξης έχει εκλείψει.

Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα υπήρξε η αντίδραση εκατομμυρίων Λιβανέζων στις προσπάθειες των διεθνών δανειστών τους να επιβάλουν τις «μεταρ­ρυθμίσεις» της ελεύθερης αγοράς ως προϋπόθεση προκειμένου να χορηγήσουν οικονομική βοήθεια για την ανοικοδόμηση της χώρας μετά τις ισραηλινές αε­ροπορικές επιδρομές του 2006. Λογικά, το σχέδιο θα έπρεπε να είχε λειτουργήσει: Η ανάγκη της χώρας για κεφάλαια δε θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη. Ήδη πριν από τον πόλεμο ο Λίβανος ήταν μια από τις περισσότερο χρεωμένες χώρες του κόσμου, ενώ οι ζημιές που οι αεροπορικές επιδρομές είχαν προκαλέσει σε δρόμους, γέφυρες και αεροδρόμια υπολογίζονταν σε 9 δισεκατομμύρια δολάρια. Όταν, λοιπόν, αντιπρόσωποι τριάντα πλούσιων χωρών συγκεντρώθηκαν στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2007 και υποσχέθηκαν να χορηγήσουν δάνεια ύψους 7,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ανοικοδόμηση της χώρας, θεωρούσαν δεδομένο ότι η κυβέρνηση του Λιβάνου θα αποδεχόταν οποιαδήποτε προϋπόθεση συνόδευε τη χορήγηση της οικονομικής βοήθειας. Οι όροι ήταν οι συνηθισμένοι: ιδιωτικοποίηση των τηλεπικοινωνιών και του δικτύου ηλεκτρισμού, αυξήσεις στα καύσιμα, περικοπές στο δημόσιο τομέα και αύξηση ενός ήδη αμφιλεγόμενου φόρου στις καταναλωτικές δαπάνες. Ο Λιβανέζος οικονομολόγος Καμάλ Χαμντάν υπολόγισε ότι «τα έξοδα των νοικοκυριών θα αυξάνονταν κατά 15% εξαιτίας της αύξησης των φόρων και της αναπροσαρμογής των τιμών». Όσο για την ανοικοδόμηση, θα την αναλάμβαναν, φυσικά, οι μεγάλες εταιρείες του καπιταλισμού της καταστροφής, χωρίς να είναι υποχρεωμένες να προσλάβουν Λιβανέζους ή να τους αναθέσουν υπεργολαβίες.

Ανταγωνιστικότητα, Μύθοι και Πραγματικότητα

Τα τελευταία αυτά χρόνια της κρίσης, μας βομβαρδίζουν όλοι οι μνημονιακοί πολιτικοί και τα όργανά τους, με "επιχειρήματα" του τύπου "πρέπει να μειωθούν οι μισθοί για να είναι οι ελληνικές επιχειρήσεις ανταγωνιστικές". Πόση αλήθεια υπάρχει σ'αυτό; 
Δεν θα αναφερθώ εδώ στο γεγονός ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη, για το λόγο ακριβώς των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις - αφού τους στερούν το αγοραστικό κοινό - κάτι που είναι αυτονόητο σε όλους, πλήν αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις, αλλά θα αναδημοσιεύσω το μεγαλύτερο μέρος άρθρου, το οποίο έχει γράψει ο Αυγ.Χατζηχρυσός, άνθρωπος του εμπορίου, που απομυθοποιεί όλα αυτά τα προπαγανδιστικά, ότι δήθεν για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα πρέπει να μειωθούν οι μισθοί.
Και θα τονίσω αυτό που αναφέρεται προς το τέλος ότι "Μια σοβαρή Οικονομία δεν αντιμετωπίζει τον εργαζόμενο ως δαπάνη, αλλά ως επένδυση". 

Τι είναι «Ανταγωνιστικότητα»;

Μια πρώτη αυθαιρεσία που κάνουν όσοι μιλούν για μείωση μι­σθών είναι ότι μεταφράζουν την «αποτελεσματικότητα της ερ­γασίας» σε «κόστος εργασίας» - δύο αντικείμενα τελείως δια­φορετικά. Τι είναι, όμως, αυτό που θα μας κάνει ανταγωνιστικούς, αν όχι η μείωση του μισθολογικού κόστους;

Κατ’ αρχάς, το κόστος παραγωγής κυμαίνεται ανάλογα με τον τομέα στον οποίο δραστηριοποιείται μια επιχείρηση και δεν είναι σταθερό. Περιληπτικά, σε αυτό συμπεριλαμβάνονται η Ενέργεια (ρεύμα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο), οι πρώτες ύλες, οι μεταφορές, οι εξοπλισμοί (μηχανήματα, ανταλλακτικά), το φορολογικό περιβάλλον και η γραφειοκρατία. Ενώ, λοιπόν, υπάρχει τέτοια σπουδή στη μείωση μόνο του μισθολογικού κό­στους, οι... σωτήρες της χώρας αυξάνουν όλους τους άλλους παράγοντες κόστους!

… (στη συνέχεια ο αρθρογράφος αναφέρει τις αυξήσεις της ΔΕΗ συν το χαράτσι, τις αυξήσεις στην τιμή των καυσίμων, τις αυξήσεις στα διόδια, στους φόρους κλπ, που λόγω χώρου παραλείπω, αφού μας είναι άλλωστε γνωστά)…

Ωστόσο, κανένα από τα παραπάνω δεν αρκεί, από μόνο του, ακόμη κι αν καταργηθεί, για να κάνει ένα προϊόν ανταγωνι­στικό, Η αύξηση της παραγωγικότητας και των ανταγωνιστι­κών χαρακτηριστικών δεν σχετίζονται μόνο με το κόστος, αλλά τις περισσότερες φορές οφείλονται σε αυτό. Αν βάλουμε στόχο να γίνουμε ανταγωνιστικοί μόνο μέσω της τιμής του προϊόντος, υπάρχει με­γάλη πιθανότητα να καταλήξουμε στη φθήνια και όχι στην πολυπόθητη ποιότητα προϊόντων ή υπηρεσιών.

Ανταγωνιστικό προϊόν δεν είναι το φθηνό, ανταγωνιστικό είναι το προϊόν που πωλείται και έχει κέρδος - είτε είναι φθηνό, είτε ακριβό. Αλλιώς θα μπορούσαμε να εκτινάξουμε τις εξαγωγές π.χ. των εσπεριδοειδών, απλώς χαρίζοντάς τα! Για παράδειγμα, ένα γερμανικό αυτοκίνητο είναι ελκυστικό, αν και κοστίζει έως και τέσσερις φορές περισσότερο από ένα κο­ρεατικό. Ο δε αγοραστής του είναι πρόθυμος να καταβάλει το αντίστοιχο ποσό, και είναι κι ευχαριστημένος από την επι­λογή του, ενώ στη χαμηλότερη γκάμα τιμών ακόμη και μια αύ­ξηση των 1.000 ευρώ στην τιμή του αυτοκινήτου μπορεί να προκαλέσει τη δυσαρέσκεια του πελάτη! Κέρδος έχουν όλοι, αλλά το υψηλότερο θα κατευθυνθεί σε αυτόν που επένδυσε πε­ρισσότερα.