Σχόλια σε μερικά κυριακάτικα πρωτοσέλιδα

Τελικά φαίνεται πως οι εκλογές είναι πιο κοντά από όσο νομίζαμε.
Ξεκίνησε η κινδυνολογία και τα διλήμματα, μόνο που η αρχή δεν έγινε από εφημερίδα που θα περίμενα να ξεκινήσει. Όχι ότι και η συγκεκριμένη αποτελεί έκπληξη.
Εξάλλου, όσο θα πλησιάζουν οι κάλπες, ο πόλεμος συμφερόντων θα εντείνεται και μαζί οι συμφωνίες με την οικονομική ολιγαρχία για υποστήριξη των εκπροσώπων της, έναντι ανταλλαγμάτων οπωσδήποτε. Ο νόμος για την χρηματοδότηση των κομμάτων και από επιχειρηματίες βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση και σίγουρα δεν είναι τυχαία η επιλογή της χρονικής στιγμής της ψήφισής του.
"320 επενδυτές περιμένουν 180 βουλευτές" λοιπόν (ας τους δώσουν τουλάχιστον χαρτάκια με αριθμούς προτεραιότητας για να μη σπρώχνονται). Τι μας λέει δηλαδή αυτός ο τίτλος; Ότι η ανάπτυξη είναι στα σύνορα και περιμένει καμιά τριανταριά πρόθυμους Τσιριμώκους για να μπει στη χώρα μας. Οπότε η ευθύνη είναι εκείνων που δεν θα ψηφίσουν το οποιοδήποτε άτομο προταθεί για πρόεδρος της δημοκρατίας κι εκείνοι θα φταίνε αν γίνουν εκλογές και βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι επενδυτές πάνε τα λεφτά τους αλλού (μαζί φυσικά με ακροδεξιούς έλληνες πολιτικούς - όσους από αυτούς δεν τα έχουν βγάλει ήδη).

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ σωσίβιο για τους υπόλογους;

Το άρθρο αυτό του Χρήστου Γιανναρά παρουσιάζει την πραγματικότητα, έτσι όπως την αντιλαμβάνονται οι νηφάλιοι πολίτες στις συζητήσεις τους. Μια πραγματικότητα που αναφέρεται τόσο στους δημοσιογράφους και το είδος της ενημέρωσης που παρέχουν, όσο και στα πολιτικά κόμματα και την εικόνα που μεταδίδουν στους πολίτες.

Όσον αφορά τους έντιμους δημοσιογράφους, ευτυχώς που, σε μια εποχή που οι πωλήσεις των εφημερίδων παρουσιάζουν εντυπωσιακή πτώση, υπάρχει το διαδίκτυο και μπορούν οι πολίτες να έχουν πρόσβαση στα γραφόμενα/λεγόμενά τους και να μην επαφίενται για την πληροφόρησή τους στους εξαγορασμένους (κατά μεγάλη πλειοψηφία) των βραδινών ειδησεογραφικών εκπομπών.

Όσον αφορά τα κόμματα, για μια ακόμα φορά γίνεται φανερό, ότι οι πολίτες αποφασίζουν για την ψήφο τους με αρνητικό κριτήριο, ποιόν δηλαδή θέλουν να τιμωρήσουν και όχι με θετικό, ποιός δηλαδή πιστεύουν ότι παρουσιάζει αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.

Σωσίβιο για τους υπόλογους
(του Χρήστου Γιανναρά) 

Υπάρχουν νηφάλιες φωνές, στην έντυπη τουλάχιστον δημοσιογραφία. Προειδοποιούν τους επαγγελματίες της εξουσίας για τον «θυελλώδη θυμό» που διακατέχει την ελλαδική κοινωνία. Για το όρια αντοχής και ανοχής των πολιτών (της συντριπτικής πλειονότητας) που έχουν εξαντληθεί. Bεβαιώνουν οι έντιμοι δημοσιογράφοι ότι η αστική τάξη, ραχοκοκαλιά της κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας του κράτους, είναι σε παραλυτική εξουθένωση – έχει καταρρεύσει κυριολεκτικά. Tο παραγωγικό δυναμικό της χώρας μοιάζει εκμηδενισμένο, δεν υπάρχει ούτε κουράγιο ούτε ελπίδα για ανάκαμψη.