Τι σημαίνει για την Ελλάδα η σύγκρουση των συμφερόντων ΗΠΑ-Γερμανίας;

Θεωρείται δεδομένο ότι οι παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες, μετά και την εκλογή Τραμπ, θα αλλάξουν. Με ποιο τρόπο και προς ποια κατεύθυνση είναι δύσκολο να πει κάποιος ακόμα με βεβαιότητα. Διατυπώνονται διάφορες απόψεις και γίνονται ενδιαφέρουσες αναλύσεις κι έχει ενδιαφέρον να δούμε ποια από όλες θα επαληθευτεί.

Και η Ελλάδα; Μια ζωή αδύναμος κρίκος σε δήθεν συμμαχίες, τι μπορεί να περιμένει; μπορεί να κάνει κάτι;

Βρήκα ενδιαφέρον το άρθρο του διεθνολόγου Βασίλη Κοψαχείλη που αναδημοσιεύω στη συνέχεια και που περιγράφει με αρκετά ρεαλιστικό τρόπο τις ρευστές ακόμα ισορροπίες που διαμορφώνονται, από την κατάληξη των οποίων θα επηρεαστεί σίγουρα και η χώρα μας.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελληνική στρατηγική και διπλωματία βασίστηκε πάνω σε δύο πολύ ισχυρούς πυλώνες. Από τη μία, στον πυλώνα ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και από την άλλη και πιο πρόσφατα, στον πυλώνα Γερμανία – ΕΕ. Οι δύο αυτοί πυλώνες στηρίζουν τον ευρύτερο ευρωατλαντικό χώρο, μέρος του οποίου αποτελούν η Ελλάδα και η Τουρκία. 

Παράλληλα, κύριο πρόβλημα της Ελληνικής στρατηγικής και διπλωματίας ήταν και παραμένει ο Τουρκικός αναθεωρητισμός. Η εμπειρία έδειξε, πως ΝΑΤΟ και ΕΕ, δεν απετέλεσαν για τα Ελληνικά συμφέροντα ιδανικά εργαλεία τιθάσευσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού, εντούτοις λειτούργησαν σε πολλές περιπτώσεις αποτρεπτικά ως προς την προοπτική κλιμάκωσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού εναντίον της χώρα μας. Η αποτροπή αυτή προέκυπτε ως αποτέλεσμα της βούλησης των ΗΠΑ και της Γερμανίας να διατηρούν συνολικά το σύστημα σε συνεχή συνεργασία και ισορροπία, περιλαμβάνοντας όλο το φάσμα των πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών σχέσεων, μεταξύ των κρατών-μελών των θεσμών του ευρωατλαντικού χώρου. 

Γεωστρατηγικοί στόχοι των ΗΠΑ στην περιοχή

Τα τελευταία αυτά μνημονιακά χρόνια δείχνουμε (και από αυτό το blog) τους Γερμανούς ως υπεύθυνους των δεινών που επιβάλλονται στους συμπολίτες μας. Όχι πως δεν είναι έτσι, αλλά ξεφυλλίζοντας το βιβλίο με τίτλο "Η Μεγάλη Σκακιέρα" του Zbigniew Brzezinski που κυκλοφόρησε το 1997, στο οποίο ο συγγραφέας αναλύει την αμερικανική στρατηγική για την κατάκτηση της πρωτοκαθεδρίας σε όλο τον πλανήτη, έκανα και κάποιες δεύτερες σκέψεις. Ίσως τις ίδιες σκέψεις κάνετε κι εσείς διαβάζοντας το κεφάλαιο "Ο Κεντρικός Στόχος της Αμερικής" που διάλεξα να αναδημοσιεύσω από αυτό το βιβλίο.

Το κεντρικό ζήτημα για την Αμερική είναι πώς να οικοδομηθεί μια Ευρώπη που να βασίζεται στη γαλλο-γερμανική σχέση, μια Ευρώπη που να είναι βιώσιμη, που να παραμείνει συνδεδεμένη με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να διευρύνει το πεδίο του συνεργατικού δημοκρατικού διεθνούς συστήματος, από το οποίο εξαρτιέται τόσο πολύ η αποτελεσματική άσκηση της αμερικανικής παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας. Επομένως, δεν είναι ζήτημα επιλογής μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας. Χωρίς τη μια ή την άλλη, δεν θα υπάρξει Ευρώπη.
Τρία γενικά συμπεράσματα προκύπτουν από τη συνεχιζόμενη συζήτηση:
1. Η αμερικανική δέσμευση στην υπόθεση της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι αναγκαία για να αντισταθμίσει την εσωτερική κρίση ηθικής και στόχου που υποσκάπτει την ευρωπαϊκή ζωτικότητα, για να ξεπεραστεί η διαδεδομένη ευρωπαϊκή υποψία ότι τελικά η Αμερική δεν ευνοεί τη γνήσια ευρωπαϊκή ενότητα και για να εγχύσει στο ευρωπαϊκό διάβημα την απαιτούμενη δόση δημοκρατικού ζήλου. Αυτό απαιτεί τη σαφή δέσμευση της Αμερικής ότι θα αποδεχτεί τελικά την Ευρώπη ως παγκόσμιο εταίρο της Αμερικής.

Το γεωπολιτικό παιχνίδι με ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία (του Στ.Λυγερού)

Με την ευκαιρία της σημερινής επίσκεψης του πρωθυπουργού στη Μόσχα και πέρα από όσα έχουν γραφτεί και ακουστεί για τις κινήσεις της κυβέρνησης ειδικά στο γεωπολιτικό πεδίο, καθώς και για τυχόν αναζητήσεις της οικονομικών συνεργασιών εκτός της ευρωζώνης, ο κ.Σταύρος Λυγερός κάνει μια ευρεία ανάλυση των συνθηκών που έχουν αλλά και εκείνων που αναμένεται να διαμορφωθούν, σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις άλλων ενδιαφερομένων χωρών (Γερμανία, ΗΠΑ, Ισραήλ κ.ά.).

 

Παρά τις προσπάθειες του Τσίπρα να ανοίξει μια θετική διέξοδο στις σχέσεις της Αθήνας με την Ευρωζώνη, το ευρωιερατείο συνεχίζει να προκαλεί ελεγχόμενη ασφυξία στην ελληνική οικονομία. Από τον περασμένο Αύγουστο που πήρε την τελευταία δόση, η Ελλάδα τρώει τις σάρκες της για να πληρώσει δανειακές υποχρεώσεις συνολικού ύψους περίπου 6,5 δισ. ευρώ.
Προφανώς αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οι υπουργοί Νίκος Βούτσης και Πάνος Σκουρλέτης προειδοποίησαν ότι, αν δεν επιτευχθεί εγκαίρως συμφωνία ώστε να εκταμιευτεί έστω και μέρος της δόσης, η Αθήνα δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της. Αν και οι δηλώσεις τους κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με την προ δύο-τριών εβδομάδων προειδοποίηση του πρωθυπουργού, ουσιαστικά ακυρώθηκαν πολιτικά από τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι η Ελλάδα θα πληρώσει κανονικά τα σχεδόν 450 εκατ. ευρώ στο ΔΝΤ.
Όπως μας είπε κοινοτική πηγή, οι δανειστές δεν έχουν κανέναν λόγο να προβληματίζονται όσο η ελληνική κυβέρνηση ξύνει τον πάτο του βαρελιού για να συγκεντρώσει τα αναγκαία ποσά. Αντιθέτως, θα προβληματίζονταν πολύ αν η Αθήνα έδειχνε ότι δεν θα διστάσει να κάνει πράξη την προειδοποίηση των Βούτση και Σκουρλέτη. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, μάλιστα, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών τους στο Βερολίνο, η Ανγκελα Μέρκελ ζήτησε ευθέως από τον Αλέξη Τσίπρα να χρησιμοποιήσει τα αποθεματικά όχι μόνο των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για να πληρώσει δανειακές υποχρεώσεις!

Άρθρο του Paul Krugman για τους συμφεροντολόγους Γερμανούς

Στο προχθεσινό του άρθρο στους New York Times o Paul Krugman ασκεί κριτική στη γερμανική πολιτική. Όλοι ξέρουμε, βέβαια, για τα οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται αυτόν τον καιρό ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, όμως το κείμενο του βραβευμένου οικονομολόγου, ακόμα και αν χαρακτηριστεί μονόπλευρο, είναι σωστό, όσον αφορά τη γερμανική συμπεριφορά.  

Those Depressing Germans

By PAUL KRUGMAN

Οι Γερμανοί αξιωματούχοι είναι έξαλλοι με την Αμερική και όχι μόνο εξαιτίας της ιστορίας με το κινητό της Άνγκελα Μέρκελ. Αυτό που τους έχει εξοργίσει τώρα είναι μια (μακροσκελής) παράγραφος σε μια έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ για την εξωτερική οικονομική και νομισματική πολιτική. Σε αυτή την παράγραφο, το υπουργείο υποστηρίζει ότι το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας – ένα ευρύ μέτρο του εμπορικού ισοζυγίου – είναι επιβλαβές, δημιουργώντας «μια αποπληθωριστική διαστρέβλωση στην ευρωζώνη, καθώς και στην παγκόσμια οικονομία».

Οι Γερμανοί χαρακτήρισαν θυμωμένα αυτό το επιχείρημα «ακατανόητο». «Δεν υπάρχουν ανισορροπίες στη Γερμανία, που να απαιτούν τη διόρθωση της φιλικής προς την ανάπτυξη οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής μας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της χώρας. 

Παγκόσμια έκρηξη χρεών

Ένα σύντομο αλλά περιεκτικό και διαφωτιστικό άρθρο είναι αυτό που αναδημοσιεύω σήμερα και που αναφέρεται στα προβλήματα από χρέη που έχουν τεράστιες οικονομίες, όπως των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας, της Κίνας, αλλά και του συνόλου της Ευρώπης. 
Στο τέλος, βέβαια, απομένει για μια ακόμα φορά το ερώτημα "γιατί εμάς;"

Παγκόσμια έκρηξη χρεών

Το βουνό των χρεών αυξάνεται συνεχώς, με τον κίνδυνο να καταλήξουμε σε ένα παγκόσμιο κραχ, το οποίο θα καταστρέψει ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, να είναι μεγαλύτερος από ποτέ. Σε σχέση με το 2007 δεν έχουμε μόνο υψηλότερο χρέος κατά 30%, αλλά και ένα καινούργιο πρόβλημα – την κρίση των αναπτυσσομένων οικονομιών (Τουρκία, Βραζιλία, Ινδονησία, Ν. Αφρική κλπ.). Ειδικότερα τα εξής:

(α) Ιαπωνία: Το χρέος της έχει ξεπεράσει κατά πολύ το 200% του ΑΕΠ της (πάνω από 10 τρις $), ενώ ακολουθεί δυστυχώς έναν δρόμο, ο οποίος την οδηγεί στην απόλυτη χρηματοοικονομική καταστροφή.
Η κυβέρνηση της Ιαπωνίας δαπανά σήμερα το 50% των φορολογικών της εσόδων για την πληρωμή τόκων (συγκριτικά θα ήταν σαν η Ελλάδα να πλήρωνε ετήσιους τόκους της τάξης των 25 δις €, αντί των 9 δις € που δαπανά σήμερα, παρά το ότι το επιτόκιο δανεισμού της είναι περίπου 2,3%, ενώ της Ιαπωνίας κάτω από 1%).
Για να μπορέσει τώρα να επιβιώσει, αναγκάζεται να δανείζεται όλο και περισσότερα χρήματα – αφού το 46% του ελλειμματικού προϋπολογισμού της, χρηματοδοτείται με νέα δάνεια. Κατά την άποψη δε πολλών, η Ιαπωνία θα οδηγηθεί στη μεγαλύτερη χρεοκοπία όλων των εποχών.

(β) Κίνα: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της είναι το ιδιωτικό χρέος (επιχειρήσεις, τράπεζες και νοικοκυριά), το οποίο έχει ξεφύγει από τον έλεγχο του κράτους. Από 9 τρις $ το 2008, έχει ξεπεράσει σήμερα τα 23 τρις $, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα (έκθεση).

(γ) Ευρώπη: Παρά το ότι τα περισσότερα κράτη ακολουθούν προγράμματα λιτότητας, κατ’ εντολή της Γερμανίας, τα χρέη τους συνεχίζουν να αυξάνονται. Μέσα σε ένα χρόνο, το δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης αυξήθηκε από το 88,2% του ΑΕΠ, στο 92,2% (διάγραμμα που ακολουθεί).

Όπως φαίνεται από το παραπάνω διάγραμμα, το δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης εκτοξεύθηκε στα ύψη, μετά το 2008 – ενώ οι αλλαγές στα πρόσφατα τρίμηνα ανά χώρα (πρώτο του 2013 σε σχέση με το πρώτο του 2012), φαίνονται από το επόμενο διάγραμμα. 

(δ) Η.Π.Α.: Η υπερδύναμη ευρίσκεται στη χειρότερη θέση, συγκριτικά με όλη τη Δύση – γεγονός που επεξηγεί τη χθεσινή απόφαση της Fed να αφήσει αμετάβλητα τα επιτόκια, καθώς επίσης το πρόγραμμα παροχής ρευστότητας (τύπωμα χρημάτων της τάξης των 85 δις $ μηνιαία), με κίνδυνο να καταρρεύσει το δολάριο και να προκληθεί υπερπληθωρισμός, παρά το ότι οι αγορές περίμεναν κάποιον περιορισμό του.

Το κατά κεφαλήν χρέος των Αμερικανών είναι υψηλότερο από αυτό των Ελλήνων, των Πορτογάλων, των Ιταλών, των Ιρλανδών ή των Ισπανών. Μόνο το χρέος της κυβέρνησης έχει φτάσει στα 17 τρις $  (διάγραμμα εξέλιξης του χρέους που ακολουθεί). 

Ένα επί πλέον πρόβλημα των Η.Π.Α. (ολόκληρης της Δύσης ουσιαστικά), είναι η γήρανση του πληθυσμού – γεγονός που αυξάνει σημαντικά το κόστος μίας οικονομίας (συντάξεις, ιατρική περίθαλψη κλπ.).

Ίσως οφείλει να σημειωθεί εδώ το ότι, η κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας αγόρασε τον Ιούνιο μακροπρόθεσμα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου, ύψους 52 δις $ – ένα ρεκόρ για τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Εκτός αυτού, το 33% περίπου του αμερικανικού χρέους ευρίσκεται στα χέρια τρίτων – κυρίως της Κίνας και της Ιαπωνίας, οι οποίες θα μπορούσαν να καταστρέψουν σε χρόνο μηδέν τις Η.Π.Α., πουλώντας απλά ομόλογα στη δευτερογενή αγορά.

Συμπέρασμα

Η Ελλάδα δεν έχει ούτε περισσότερα, ούτε λιγότερα προβλήματα, σε σχέση με πολλές άλλες χώρες. Είναι λοιπόν άδικο να τοποθετείται στο στόχαστρο, για να κρυφτούν πίσω από αυτήν τα τεράστια προβλήματα των υπολοίπων – με κίνδυνο να οδηγηθεί σε μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, στην αναρχία, στο χάος, στη χρεοκοπία και στη δικτατορία.

Σε κάθε περίπτωση, το μέγεθος του ελληνικού προβλήματος, σε απόλυτα νούμερα, είναι σχεδόν αμελητέο – ενώ είναι μία από τις ελάχιστες χώρες, η οποία έχει πρόβλημα μόνο δημοσίου χρέους και όχι ιδιωτικού, όπως η Ισπανία, η Ιταλία, η Ολλανδία, η Ιρλανδία κοκ.

Το άρθρο είναι από το site analyst.gr 

Βερολίνο ή Ουάσιγκτον; Η Ελλάδα θα επαναπροσδεθεί στο αμερικανικό άρμα;

Η Ελλάδα, (ή -καλύτερα- οι εκάστοτε κυβερνώντες), από την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό μέχρι σήμερα, ήταν πάντα προσδεδεμένη σε κάποια ξένη δύναμη. Δεν πρέπει να έχει υπάρξει ούτε μια μέρα πραγματικής ανεξαρτησίας, μια μέρα που να πάρθηκε μια απόφαση που δεν θα άρεσε στον εκάστοτε ξένο εντολοδόχο της κυβέρνησης. 
Τα τελευταία τρία χρόνια οι έλληνες πολίτες ζουν μαρτυρικές μέρες, αφού εντολοδόχοι των κυβερνώντων είναι οι γερμανοί, οι οποίοι ιστορικά έχουν αποδειχτεί οι σκληρότεροι δυνάστες μας, ακόμα και από τους τούρκους, θα τολμούσα να πω. Αρκεί να θυμηθούμε τη δολοφονία ολόκληρων χωριών...
Επόμενο είναι να υπάρχει πίεση από τους έλληνες πολίτες - εννοώ αυτούς που η ζωή τους έχει γίνει μαρτυρική, όχι τους πολιτικούς, τους εγκάθετους δημοσιογράφους και τους ημέτερους/βολεμένους - για να αποτιναχθεί ο γερμανικός ζυγός. Αυτό όμως σημαίνει ότι θα πρέπει, αναγκαστικά να προσδεθούμε σε άλλο άρμα;
Αυτό το ερώτημα θέτει και ο κ.Θανάσης Χατζής στο παρακάτω άρθρο του.   

Υφίσταται ζήτημα επαναπρόσδεσης της Ελλάδας στο αμερικανικό άρμα;

Οι απόψεις των ΗΠΑ για την ελληνική κρίση είναι σαφώς λογι­κότερες από τις νεοφιλελεύθερες ψυχώσεις του γερμανοποιημένου ευρωπαϊκού Βορρά, που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε μια ύφεση, η οποία σωρευτικά βαδίζει στο 30%, και σε παγκόσμιο ρεκόρ που ξεπερνά την ύφεση που ακολούθησε το Κραχ του 1929. Αλλά και η ελληνική κοινωνία διαπνέεται από πρότυπα πολιτισμικά, κοινωνικά, οικονομικά κλπ, που είναι πιο κοντά στο αμερικανικό lifestyle, παρά στο βορειοευρωπαϊκό. «Λογικό», λοιπόν, να συζητείται μια τέτοια επαναπρόσδεση. Εφικτό, όμως, δεν το λέει κανείς εύκολα...

Ένας Ρώσος ειδικός μιλάει για τα γεωπολιτικά παιχνίδια

Πολλές απορίες γεννάει η πολιτική της Ρωσίας σε διάφορες περιπτώσεις: πριν λίγο καιρό στο θέμα της Κύπρου, μόλις χθες στο θέμα της ΔΕΠΑ, για να αναφερθούμε σε θέματα άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, αλλά και στο θέμα της Συρίας, των αγωγών κλπ.
Η άποψη ενός ρώσου ειδικού σε γεωπολιτικά θέματα, μόνο χρήσιμη θα ήταν. Γι'αυτό παραθέτω πιο κάτω αποσπάσματα από (μακροσκελή) συνέντευξη που έδωσε ο Αλεξάντρ Ντούγκιν (ρώσος πολιτικός φιλόσοφος, κορυφαίος στα γεωπολιτικά και συγγραφέας του βιβλίου "Η τέταρτη πολιτική", που κυκλοφορεί ήδη και στα ελληνικά) στον Δημ.Κωνσταντακόπουλο.
Οι σκέψεις του παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού αναφέρεται στο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται, όχι μόνο στην περιοχή μας, της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και παγκοσμίως.

Η γεωπολιτική σήμερα δεν είναι γραμμικό, αλλά πολυεπίπεδο σύνθετο παιχνίδι. Υπάρχουν παράγοντες που ανήκουν στην ίδια πολιτική οντότητα, αλλά συμπεριφέρονται με πολύ διαφορετικό τρόπο και ακολουθούν αρκετά διαφορετικούς τρόπους.

Υπάρχουν οι ΗΠΑ ως εθνικό κράτος, ο μονοπολισμός, η ει­κόνα της Αμερικής που υπερασπίζονται οι πολύ διάσημοι έως πρόσφατα, αλλά τώρα κάπως ξεχασμένοι νεοσυντηρητικοί. Εί­ναι ο ανοιχτός, απερίφραστος ατλαντισμός. Ό,τι είναι καλό για τις ΗΠΑ είναι καλό για τους υπόλοιπους. Αυτό είναι ένα επί­πεδο παγκόσμιας δράσης και δεν θα’πρεπε να το ξεγράφουμε πρόωρα. Οι ΗΠΑ παραμένουν υπερδύναμη. είναι σε παρακμή, αλλά μια τέτοια παρακμή μπορεί να διαρκέσει αρκετό χρόνο. Πριν από την οριστική τους εξαφάνιση, οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν μεγάλη ζημιά.

Υπάρχει και η παγκόσμια ολιγαρχία που αντιπροσωπεύεται από τους Ρότσιλντ, τους Σόρος και άλλες ισχυρές, παγκόσμιες χρηματιστικές ομάδες. Η Goldman Sachs είναι μάλλον στο πλευρό τους. Αυτοί οι κύκλοι είναι πλήρως διεθνείς, προτι­μούν για ορισμένες επιχειρήσεις τους την Ευρώπη, αλλά ταυ­τόχρονα το αρχηγείο τους είναι στην άλλη πλευρά του Ατλα­ντικού, πέραν των στηλών του Γιβραλτάρ, στο βασίλειο των δαι­μόνων της ύλης, κατά τον Πρόκλο.

Είναι πιθανό ότι αυτές οι δύο ομάδες έχουν κάποιες διαφο­ρές ως προς το μέλλον της παγκόσμιας τάξης και τους τρόπους επιβολής της. Αλλά μοιράζονται το ίδιο σύστημα αξιών και την εμμονή στη φιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Οι διαφορές τους αφορούν το timing και τις μεθόδους.

Σε ό,τι αφορά την ΕΕ, από τη μια μεριά είναι ατλαντικό δη­μιούργημα, μια φιλελεύθερη-καπιταλιστική ζώνη του ΝΑΤΟ και κοινωνία ελεύθερης αγοράς, που βασίζεται στην ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα είδος επέκτασης των δύο ηγετικών ομάδων των ΗΠΑ. Οι αμερικανικές χρηματιστικές ομάδες ελέγχουν το ευρωπαϊκό χρηματιστικό σύστημα, οι αμερικανοί στρατιωτικοί στρατηγικοί κυβερνούν το ΝΑΤΟ.