Ένα από τα λιγότερο γνωστά κείμενα του Νίκου Καζαντζάκη αναδημοσιεύω σήμερα. Γράφηκε το 1953, τέσσερα χρόνια πριν από το θάνατό του. Επρόκειτο να περιληφθεί σε συλλογή κειμένων γραμμένων από διανοητές με γενικό τίτλο "Ομολογίες Πίστεων". Δεν έχει βρεθεί το πρωτότυπο στα ελληνικά και το κείμενο που έχουμε στα χέρια μας είναι μεταφρασμένο από τα αγγλικά, αφού η πρώτη δημοσίευσή του, που έχουμε υπόψη μας, βρισκόταν στην αμερικανική μετάφραση της Οδύσσειάς του. Η ελληνική μεταφρασμένη εκδοχή του δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ΒΗΜΑ εκείνης της εποχής.
(εννοείται ότι αυτό το κείμενο δεν έχει σχέση με εκείνο που βρίσκεται στην τελευταία σελίδα της ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ και αρχίζει με τις λέξεις Πιστεύω σ'ένα Θεό...)
Από τα πρώτα νεανικά μου χρόνια, βασικός μου αγώνας και πηγή κάθε μου χαράς και κάθε μου λύπης, στάθηκε η αδιάκοπη και ανελέητη μάχη που γινόταν μέσα μου ανάμεσα στη σάρκα και στο πνεύμα.
Μέσα μου υπάρχουν οι πιο αρχαίες, προανθρώπινες, σκοτεινές και φωτεινές δυνάμεις, και το πνεύμα μου είναι το πεδίο όπου συγκρούονταν και μάχονταν οι δυο αυτές στρατιές.
Ένιωθα πως, αν μια μονάχα από τις δυο νικούσε και εξολόθρευε την άλλη, θα ήμουν χαμένος - γιατί αγαπούσα το σώμα μου και δεν ήθελα να αφανιστεί, αλλά αγαπούσα και την ψυχή μου και δεν ήθελα να χαθεί.
Αγωνίστηκα, γι' αυτό, να συμφιλιώσω τις δυο αυτές αντιμαχόμενες και οικουμενικές δυνάμεις, ώσπου να καταλάβουν πως δεν είναι εχθροί, αλλά συνεργάτες, ώσπου να χαρούν και να χαρώ και εγώ την αρμονία τους.
Ο αγώνας αυτός βάστηξε πολλά χρόνια.
