(Σημιτικές) Ελιές και (Megaλα) Ποτάμια

Είναι φανερό (και λογικό) το γεγονός ότι η μνημονιακή παράταξη προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρηθεί στην εξουσία.
Για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω, η ΝΔ -  αν ληφθεί υπόψη η πολιτική που ακολουθεί - διατηρεί ποσοστά ακατανόητα υψηλά. Σίγουρα την ψηφίζουν αυτοί που έχουν ωφεληθεί από τα μνημόνια.  Επίσης εκείνοι που την υποστηρίζουν με φανατισμό οπαδικού χαρακτήρα. Ακόμα παλαιοί ψηφοφόροι της που χαρακτηρίζονται από πολιτική αρτηριοσκλήρωση. Είναι όμως όλοι αυτοί τόσοι, ώστε να αγγίζουν το 20%; Πρέπει να είναι, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις! Και φυσικά, όλοι αυτοί δεν συγκινούνται από την - με υπαιτιότητά της, κυρίως - καταβαράθρωση του όποιου πολιτικού επιπέδου υπήρχε (που δεν ήταν άλλωστε και σε ψηλό σημείο).

Τα ποσοστά αυτά, πάντως, δεν είναι αρκετά για να της επιτρέψουν να συνεχίσει να επιτελεί το "θεάρεστο" έργο της. Το έργο τής ολοκλήρωσης της φτωχοποίησης της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων, καθώς και της απορρόφησης όποιων ψίχουλων από καταθέσεις τούς έχουν απομείνει.

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι (του Σταύρου Λυγερού)

Πού θα πάνε οι ψήφοι των τέως ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ είναι η μεγάλη ανησυχία των κυβερνώντων και των ξένων αφεντικών τους. Έτσι δοκιμάζουν να δημιουργήσουν νέα κόμματα που θα εγκλωβίσουν τις ψήφους αυτές, πριν πάνε σε κόμματα που θα δημιουργήσουν πρόβλημα στους "δανειστες". Περισσότερα όμως για τις δικές μου απόψεις θα γράψω αύριο. 
Σήμερα προτείνω να διαβάσουμε το σχετικό άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, που αναδημοσιεύω πιο κάτω, στο οποίο περιγράφει με τη γνωστή σαφήνειά του την κατάσταση και το ...πρόβλημα.

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι
 
Οι επικείμενες ευρωεκλογές βρίσκουν τον άλλοτε κεντροαριστερό πυλώνα του πολιτικού συστήματος όχι μόνο κατακερματισμένο, αλλά και αποδεκατισμένο. Η ταύτιση του ΠΑΣΟΚ με το Μνημόνιο και τη μονοδιάστατη λιτότητα, που συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, το οδή­γησε στην εκλογική κατάρρευση και τώρα πλέον στα πρόθυρα της πολιτικής εξαφάνι­σης. Η Κεντροαριστερά δεν έπαψε να είναι ένας από τους δύο μεγάλους ιδεολογικοπο­λιτικούς χώρους. Απλώς οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι έπαψαν να θεωρούν το ΠΑΣΟΚ προνομιακό πολιτικοκομματικό εκφραστή τους, όπως συνέβαινε καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Η «Ελιά» και ο... δάκος! (του Ν.Χατζηνικολάου)

Το άρθρο του Ν.Χατζηνικολάου, που δημοσιεύτηκε στη Real News της Κυριακής, ασχολείται με την προσπάθεια της "Κίνησης των 58" να κατοχυρώσουν την παρουσία τους στη μελλοντική πολιτική σκηνή της χώρας μας. Οι επισημάνσεις του είναι ως επί το πλείστον εξαιρετικά επιτυχημένες, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω 2-3 σχόλια.
Πρώτα, πιστεύω ότι η επανεμφάνιση του Σημίτη στο προσκήνιο, περισσότερο από τη δική του επιθυμία, προωθείται από τους γερμανούς (με τους οποίους -ως γνωστόν- διατηρεί αγαστές σχέσεις) λόγω της επιθυμίας τους να εξακολουθήσουν να κυριαρχούν στα ελληνικά πράγματα. Οι προσεχείς βλέψεις τους είναι να βρεθεί στην εξουσία το ντουέτο Σαμαρά-Σημίτη (SS, κάτι που ξέρουν να διαχειρίζονται καλά).
Δεύτερον, διαφωνώ κάθετα με την προτροπή του να συνεχίσουν να βρίσκονται στα πράγματα οι Βενιζέλος (κυρίως) και Κουβέλης. Ο Βενιζέλος;;; Αν στο άρθρο αναφέρονται καμιά δεκαριά σκάνδαλα του Σημίτη, εκείνα του Βενιζέλου είναι πολλαπλάσια (ψάξτε στο blog παρελθόντα σχετικά posts). Όσο για τον Κουβέλη, αποδείχτηκε λίγος στις κρίσιμες περιστάσεις του τελευταίου 18μήνου. Εκτός αν η προτροπή του Ν.Χ. για συμμετοχή των δυο αυτών προσώπων στην «Κίνηση των 58» γίνεται εκ του πονηρού, για να χαντακωθεί δηλαδή αυτή εν τη γενέσει της.
Τέλος, αν προκύψει συνεργασία Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ όπως (αστειευόμενος ελπίζω) καταλήγει στο άρθρο του, τότε ας γίνει ένας σεισμός να καταπιεί τη χώρα από τώρα, αφού, έτσι κι αλλιώς, δεν θα έχει καμιά ελπίδα επιβίωσης!  

Η «Ελιά» και ο... δάκος!

Η «Κίνηση των 58» για την ανασύσταση και την επανίδρυση του πολιτικού χώρου της Κεντροαριστεράς έρχεται σε μια στιγμή που τα παραδοσιακά αστικά κόμματα, αυτά δηλαδή που κυβέρνησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, δοκιμάζουν τα όρια της αντοχής τους. Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνουν πλέον αθροιστικά δύναμη πολύ μικρότερη από όση είχε παλαιότερα ο ένας από τους δύο πολιτικούς σχηματισμούς μόνος του. Οι πολίτες τούς έχουν «χρεώσει» την ευθύνη της χρεωκοπίας και του εγκλωβισμού της χώρας στην αδιέξοδη πολιτική της τρόικας και των μνημονίων. Ο βαθμός της ευθύνης βέβαια παραλλάσσει. Το ΠΑΣΟΚ δέχεται την αυστηρότερη κριτική, έχει καταρρεύσει δημοσκοπικά και εμφανίζει εικόνα πλήρους παρακμής και διάλυσης. Η Ν.Δ., παρά τις μεγάλες και οδυνηρές απώλειές της, συγκρατεί ακόμη ένα σημαντικό ποσοστό των παλαιών ψηφοφόρων της και παραμένει μεγάλο κόμμα, για τα δεδομένα της εποχής. Το προφανές όμως συμπέρασμα είναι ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός που σήμερα βρίσκεται στην εξουσία εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης και φθοράς. Δείχνει εμφανώς αποσταθεροποιημένος. Και, κατά συνέπεια, η πιθανότητα να παραμείνει στο τιμόνι της χώρας μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές φαντάζει ασήμαντη, αν εν τω μεταξύ δεν υπάρξει κάποια σημαντική ανατροπή δεδομένων...