Ο Αυταρχισμός της Πολιτικής Ορθότητας (του Μάνου Ηλιάδη)

Με την έννοια του πολιτικά ορθού έχουμε ασχοληθεί και άλλη φορά από αυτό το blog. 

Παίρνοντας αφορμή από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, ο Μ.Ηλιάδης επεκτείνει τις σκέψεις του με τη βοήθεια σχετικής εργασίας του Lind, κυρίως, και καταγράφει μια άλλη πτυχή της πολιτικής ορθότητας σε ένα κείμενο που κάποιοι θα χαρακτηρίσουν αιρετικό. Επειδή όμως θεωρώ ότι δίνει έναυσμα για διαφορετικές σκέψεις, αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω.

Ο Αυταρχισμός της Πολιτικής Ορθότητας

Ο εκβιασμός των κοινωνιών από μια ξεπερασμένη ιδεολογία

(του Μάνου Ηλιάδη) 

Η προσπάθεια του εξωκοινοβου­λευτικού υπουργού Δικαιοσύνης να περάσει το περιττό -όπως εμμέσως παραδέχτηκε αργότερα και ο ίδιος- νομο­σχέδιο περί αντιρατσισμού και ξενοφο­βίας είναι το αποτέλεσμα μιας ιδιόμορφης κουλτούρας μερίδας του πολιτικού κόσμου που φαίνεται να διέπεται από απόψεις και ιδεολογήματα που δεν έχουν ακόμη κωδικοποιηθεί πλήρως.

Άλλες εκδηλώσεις αυτών των απόψεων είναι η στάση ορισμένων γενικώς για τη λαθρομετανάστευση και την εισαγόμενη εγκληματικότητα, για την αναθεώρηση της Ιστορίας, το Σκοπιανό, για το φεμινιστικό κίνημα, το δικαίωμα των γκέι στο γάμο και αρκετά άλλα, στα οποία η κοινή γνώμη έχει πλέον εθιστεί, αν όχι και κουραστεί, από τον έντονο ακτιβισμό των υποστηρικτών τους.

Η ελληνική κοινωνία δεν είναι η μόνη που αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα. Στην Αμερική, για παράδειγμα, το θέμα της γυναίκας-θύμα, των μαύρων και των ισπανόφωνων, της επανασυγγραφής της Ιστορίας, των ψεύτικων στατιστικών, το κίνημα για τα δικαιώματα των γκέι και μια σειρά από άλλα παρόμοια θέματα έχουν αποκτήσει τέτοια δυναμική, που άρχισαν ήδη να παρουσιά­ζονται οι πρώτες θεωρητικές εργασίες από πανεπιστημιακούς, όπως οι εξαιρετικές ερ­γασίες του Bill Lind και της Linda Kimble, περί της περίφημης πολιτικής ορθότητας, από την οποία θεωρούν ότι πηγάζουν όλα τα παραπάνω.

Η μεταμοντέρνα ιδεολογική δικτατορία του «πολιτικά ορθού» (του Σταύρου Λυγερού)

Με ένα θέμα που έχει απασχολήσει και άλλη φορά αυτό το blog - την υποκειμενική θεώρηση του πολιτικά ορθού - ασχολείται αυτή την εβδομάδα στο άρθρο του στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ ο κ. Σταύρος Λυγερός.
Με αφορμή τη διαμόρφωση του "αντιρατσιστικού νομοσχεδίου" και τις διαφωνίες μεταξύ στελεχών και των τριών δεξιών κομμάτων που συγκυβερνούν, ο αρθρογράφος επισημαίνει τον κίνδυνο να λειτουργήσει το εν λόγω νομοσχέδιο αντίθετα από τον θεωρητικά επιδιωκόμενο σκοπό. Επίσης να δώσει "πάτημα" για ακόμα περισσότερο αντιδημοκρατικές ενέργειες από αυτές που ήδη εφαρμόζονται (νομοθετικά διατάγματα, επιστρατεύσεις απεργών κλπ).
(Κάποια σημεία του άρθρου που θεωρώ βασικά, τα τονίζω με bold).  

Η μεταμοντέρνα ιδεολογική δικτατορία του «πολιτικά ορθού»

Μπορεί ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να συνυπέγραψαν επώδυνα για την κοινωνία μέτρα -αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών και συντάξεων, επιβολή υπέρμετρων πρόσθε­των φόρων, κατάρ­γηση των εργασιακών δικαιωμάτων και αποδόμηση του Κοινωνικού Κράτους-, αλλά στο ζήτημα του «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου εμφανίζονται ανυποχώ­ρητοι. Η στάση τους είναι ευεξήγητη. Σε μια προσπάθεια να ανασχέσουν την ταχύρρυθμη συρρίκνωση της πολιτικοεκλογικής τους απήχησης, αναζητούν τρόπο να διαφοροποιηθούν από τη ΝΔ και να αποκτήσουν προοδευτικά ένσημα.

Ο Βενιζέλος έχει εδώ και καιρό δείξει την πρόθεσή του να πρωτοστατήσει στη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον της Χρυσής Αυγής. Σε παλαιότερη σύσκεψη των τριών αρχηγών, για να δώσει ένα αντάλλαγμα στους εταίρους του, ο Σαμα­ράς είχε συναινέσει στη σύνταξη «αντιρατσιστικού». Όταν, όμως, ο υπουργός Δικαιοσύνης Ρουπακιώτης εμφάνισε το νομοσχέδιο, προκλήθηκαν έντονες αντι­δράσεις όχι μόνο στη ΝΔ, αλλά διάσπαρ­τα σε ολόκληρο το ιδεολογικοπολιτικό φάσμα.

Κώδικας ιθαγένειας και βουρκώδης συναισθηματισμός (του Στ.Λυγερού)

Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το συγκεκριμένο άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, επειδή όσον αφορά το μεταναστευτικό δεν έχω κατασταλαγμένες απόψεις. 
Από τη μια πλευρά με απασχολεί το πλήθος των μεταναστών που καταφθάνει καθημερινά στη χώρα μας και - το σπουδαιότερο -  παραμένει σ'αυτή, με αποτέλεσμα να αλλοιώνει την πληθυσμιακή σύσταση εις βάρος των ελλήνων πολιτών βέβαια, με τα δυσμενή επακόλουθα που προκαλεί. 
Από την άλλη πλευρά λυπάμαι όλους αυτούς τους δυστυχείς ανθρώπους που εγκατέλειψαν τα πάτρια εδάφη, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, αλλά η μοίρα δεν στάθηκε καλή μαζί τους, αφού τους έριξε στη χώρα μας, στη χειρότερη μεταπολεμική περίοδό της. 
Είναι ένα δίλλημα κι ένα πρόβλημα που χαίρομαι που δεν είμαι αναγκασμένος να αντιμετωπίσω και να χρειαστεί να λύσω! 

Κώδικας ιθαγένειας και βουρκώδης συναισθηματισμός

Μπορεί οι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ να έχουν ψη­φίσει τα αλλεπάλληλα πακέτα μέτρων που υπαγορεύει η τρόικα στο πλαίσιο της μονο­διάστατης λιτότητας, αλλά στο ζήτημα του «νόμου Ραγκούση» για την ιθαγένεια εμ­φανίζονται ανυποχώρητοι. Την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας, που έκρινε αντισυνταγματικό τον επίμαχο νόμο, την αντιμετώπισαν με συνθηματολογικές δια­κηρύξεις του τύπου «καμία υποχώρηση απέναντι στο ρατσισμό»!

Ο υπουργός Δικαιοσύνης, μάλιστα, δή­λωσε ότι «όσο σκληραίνει η νομοθεσία ενισχύεται η Χρυσή Αυγή»! Το εκλογικό άλμα της Χρυσής Αυγής, όμως, έγινε μετά την ψήφιση του «νόμου Ραγκούση» στις αρχές 2010. Προφανώς, ο νόμος δεν είναι η κύρια αιτία του άλματος, αλλά οπωσδή­ποτε συνέβαλε. Στην Ελλάδα, η διαρκής συσσώρευση παράνομων μεταναστών, που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να βρουν εργασία και όποτε βρίσκουν είναι «μαύρη» και κακοπληρωμένη, λειτουρ­γεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την ασυδοσία, υπονομεύει τις κοινωνι­κές ισορροπίες και αλλοιώνει την εθνική ταυτότητα. Όταν αυτά τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με ανέξοδες αντιρατσιστικές κορόνες, το αποτέλεσμα είναι να τροφοδοτούν το ρατσισμό.